Connect with us

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ποιος ωφελείται από μια συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Τουρκίας στην παρούσα συγκυρία;

Avatar photo

Published

on

Κώστας Α. Λάβδας & Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*

Η εντεινόμενη διάσταση της Τουρκίας με τη Δύση αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και το πλαίσιο του ελληνοτουρκικού διαλόγου.

Οι συναντήσεις κορυφής προϋποθέτουν αφενός εξαιρετική προετοιμασία και, αφετέρου, οξυδερκή αίσθηση της χρονικής στιγμής. Τι αναμένει η Αθήνα από την κορύφωση του πολιτικού διαλόγου με την Άγκυρα; Παράταση της ήπιας περιόδου; Ή πρόοδο στον πυρήνα της ατζέντας που καθορίζουν τις σχέσεις;

Είναι πιθανό η πρώτη εκδοχή των προσδοκιών να εξυπηρετηθεί προσωρινά και υπό προϋποθέσεις, ενώ η δεύτερη – η οποία προϋποθέτει τον περιορισμό της τουρκικής ατζέντας – είναι απίθανο να ευοδωθεί. Άλλωστε η συγκυρία είναι εξαιρετικά δυσμενής. Όμως η πρώτη εκδοχή θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την κορύφωση του πολιτικού διαλόγου, η οποία εκτός του ότι είναι απίθανο να οδηγήσει στη δεύτερη, εγκυμονεί άλλους κινδύνους.

Έχουμε και οι δύο εκφράσει, ξεχωριστά αλλά επανειλημμένα, τον προβληματισμό μας για την σκοπιμότητα της επίσκεψης και μάλιστα σε αυτήν την γεωπολιτική συγκυρία. Έχει διαφανεί πλέον ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν με την στάση του στον πόλεμο της Γάζας διεκδικεί ηγετικό ρόλο στα δίκτυα του πολιτικού Ισλάμ, εμφανίζοντας την Τουρκία ως πρόμαχο του Ισλαμικού Κόσμου που καταπιέζεται από τη Δύση. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τις αναφορές του στην ομιλία στο παλιό αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης για πιθανή αναβίωση της σύγκρουσης «Σταυροφόρων-Ισλάμ», της τουρκικής παρέμβασης στην Λιβύη, στην Συρία και στο Καραμπάχ ή ακόμα και στο Οθωμανικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης.

«Η Άγκυρα δεν έχει πάρει τίποτε πίσω απ’ όσα προσέθεσε σταδιακά στην ατζέντα των μονομερών απαιτήσεων»

Με αυτά τα δεδομένα και την αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα στην ευρύτερη «σεισμογενή» γεωπολιτικά περιφέρεια, βλέπουμε την Αθήνα να παρακολουθεί την στάση της Άγκυρας με ένα συνδυασμό αμηχανίας και ακατανόητης προσήλωσης στην αποκαλούμενη πορεία «επαναπροσδιορισμού» των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην πραγματικότητα, η εντεινόμενη διάσταση της Τουρκίας με τη Δύση αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και το πλαίσιο του ελληνοτουρκικού διαλόγου.

Η Άγκυρα δεν έχει πάρει τίποτε πίσω απ’ όσα προσέθεσε σταδιακά στην ατζέντα των μονομερών απαιτήσεων έχοντας σε ισχύ το casus belli, το Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο και το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, ο αρχηγός του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ναύαρχος Τατλίογλου, επανέφερε τα ζητήματα της «αποστρατιωτικοποίησης» νησιών μας στο Ανατολικό Αιγαίο και των λεγομένων «γκρίζων ζωνών», προκαλώντας αμηχανία στην Αθήνα. Αμηχανία προκαλεί και η εμπρηστική ρητορική του Ερντογάν για τον πόλεμο της Γάζας.

Είναι πιθανό  ο Τούρκος Πρόεδρος να εξαπολύσει και από την Αθήνα μία ακόμα επίθεση κατά του Ισραήλ, με το οποίο βρισκόμαστε σε  στρατηγική εταιρική σχέση, αλλά και κατά της Δύσης συνολικά, υποστηρίζοντας την τρομοκρατική επίθεση και τις φρικαλεότητες της Χαμάς. Ελπίζουμε εκείνοι που συνηγορούν υπέρ της κορύφωσης, σε αυτή τη  συγκυρία, της διαδικασίας του πολιτικού διαλόγου, να έχουν προβλέψει και τις ενδεδειγμένες αντιδράσεις σε διάφορα σενάρια, όπως εάν οι δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας στην Αθήνα είναι τόσο προκλητικές που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας να αναγκαστεί είτε να απαντήσει είτε να υπεκφύγει. Ζημία και στις δυο περιπτώσεις αναφορικά με το «ήπιο κλίμα», ούτε λόγος να γίνεται για αλλαγές στην τουρκική ατζέντα.

«Είναι πιθανό  ο Τούρκος Πρόεδρος να εξαπολύσει και από την Αθήνα μία ακόμα επίθεση κατά του Ισραήλ»

Αυτή λοιπόν την τουρκική ατζέντα η Άγκυρα  επιλέγει να την προωθεί με «ήπιο» τρόπο, όπως έπραξε την προηγούμενη εβδομάδα με NAVTEX και ΝΟΤΑΜ για ασκήσεις έρευνας και διάσωσης (25-17 Δεκ) μπλοκάροντας πάνω από το μισό Αιγαίο. Πλέον αυτού κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει φαινομενικά αθώα και τεχνικής φύσης ΜΟΕ που αγγίζουν όμως τον σκληρό πυρήνα της αναθεωρητικής της πολιτικής, όπως να μην αναγνωρίζονται τα Τουρκικά Α/Φ όταν εισέρχονται στο FIR Αθηνών χωρίς σχέδιο πτήσεως και άλλα παρόμοια.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία θα εξαρτηθεί κυρίως από την επιλογή της, όποτε προκύψει και εάν προκύψει, να υποχωρήσει σε κάποια από τα πολλά ζητήματα που επιχειρεί μονομερώς να επιβάλλει στη διμερή ατζέντα. Θα επαναλάβουμε την πάγια θέση μας: οι προσπάθειες της Αθήνας θα πρέπει να προσανατολίζονται στην αξιοποίηση συγκυριών, όπως η παρούσα, για την επίτευξη προόδου, μικρής ή μεγαλύτερης, σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση και μόνο σε αυτήν. Η κορύφωση του πολιτικού διαλόγου με την Άγκυρα  στην παρούσα, εκρηκτική συγκυρία για τις σχέσεις Δύσης – Τουρκίας κινδυνεύει να αποβεί χρήσιμη κυρίως για τη στρατηγική Ερντογάν.

* Ο Κώστας Α. Λάβδας είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι αντιστράτηγος ε.α.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Mecca and the new Middle East: what it means for Cyprus

Avatar photo

Published

on

*by Euripides L. Evriviades

It would be a mistake to regard Mecca deal as a distant development with little relevance. Turkey does not compartmentalise its power so neatly

The Mecca Agreement, signed on August 7 by Saudi Arabia, Turkey and Pakistan, matters less for the alliance it creates than for the Middle East it may foreshadow.

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan described it as technically equivalent to Nato’s Article 5: an armed attack against one would be considered an attack against all. The caveat, of course, is that even Nato’s Article 5 does not prescribe an automatic military response. Each member is obliged to assist, but retains the right to determine what “action it deems necessary”.

Moreover, Mecca is not Nato. The agreement has yet to be made public. We do not yet know what precisely would trigger its commitments in a crisis; how its command arrangements would work; or how far each member would actually be prepared to go in defence of another. Defence commitments announced on paper acquire strategic meaning only when tested.

The region has seen ambitious security arrangements before — from the Baghdad Pact and CENTO to the Saudi-led Islamic military coalition launched in 2015. Their record should encourage caution.

Significantly, within days of the agreement, the Houthis attacked Saudi Arabia’s Jazan refinery. No collective military response from the new partners followed.

Yet dismissing Mecca for these reasons would be equally mistaken.

The Middle East is reorganising itself.

For decades, its security architecture rested overwhelmingly on American power. That order is not disappearing. President Trump has publicly welcomed Mecca. But regional states are increasingly unwilling to entrust their security exclusively to the US.

Washington, too, may see advantages in greater regional burden-sharing. If capable partners assume more responsibility for their own security, this could reduce demands on American power at a time when Washington’s overriding long-term strategic challenge lies increasingly in the Indo-Pacific and China.

What may be emerging is neither a post-American nor necessarily an anti-American Middle East, but a more regionally managed system beneath a broader American strategic umbrella.

Saudi Arabia brings financial power and religious and political weight. Pakistan brings one of the Muslim world’s largest militaries — and, inevitably in the background, nuclear weapons. Turkey brings Nato experience, Nato’s second-largest military, a rapidly expanding defence industry and ambitions extending well beyond its immediate borders and neighbourhood.

Together they constitute a potentially formidable combination.

Mecca should not be understood simply as an anti-Iranian alliance. Iran is plainly part of the strategic environment that produced it. So are doubts about US security arrangements and the upheavals that have reshaped the region. The agreement also reflects regional powers seeking greater strategic autonomy in an uncertain international system.

Ankara inhabits several geopolitical worlds simultaneously. Turkey increasingly behaves as an à la carte member of Nato — drawing on the benefits of the Alliance while diverging from its partners when it sees fit. It engages Washington while maintaining close economic and political ties with Moscow and declining to join Western sanctions against Russia and Iran. It cultivates relations with Tehran while deepening ties with the Gulf and Pakistan. Its relationship with Hamas — which Turkey does not designate as a terrorist organisation — has repeatedly put Ankara at odds with the US, EU and Israel. At the same time, it has expanded its military footprint abroad and transformed its defence industry into a powerful instrument of foreign policy.

Mecca extends Ankara’s strategic reach.

This does not mean Turkey has changed camps. The more interesting point is that it increasingly refuses to accept that it must choose one. How long that balancing act can be sustained remains to be seen.

Nor are Mecca’s partners natural allies on every issue. Saudi Arabia and Turkey have competed for regional and religious influence, even as relations have improved. Pakistan brings its own priorities, particularly its rivalry with India. Mecca brings together converging interests; it does not erase divergent ones.

Turkey already envisages expansion. Egypt has been mentioned as a possible future member. But Cairo illustrates the limits. It cooperates closely with Saudi Arabia and has improved relations with Turkey. Yet it also has important ties with India, Greece and Cyprus, while Europe remains economically indispensable.  Egypt also has a long-standing peace treaty with Israel that has weathered numerous challenges. Joining the Mecca Agreement could create as many problems as it solves.

What we are witnessing is a world of multiple alignments taking shape.

This is why the emerging order is unlikely to divide neatly into opposing blocs. States will cooperate in one theatre and compete in another. Today’s partner may be tomorrow’s counterweight — and occasionally both at the same time.

Israel faces the same complexity. A stronger Sunni security structure could help contain Iran. Yet a more powerful Turkey may complicate its regional calculations. Mecca can strengthen one element of Israel’s security environment while unsettling another.

And this brings us to the Eastern Mediterranean.

It would be a mistake to regard Mecca as a distant development with little relevance to Cyprus and Greece.

Turkey does not compartmentalise its power so neatly.

Its revisionist maritime agenda in the Aegean and Eastern Mediterranean cannot be divorced from its growing regional weight. The Blue Homeland doctrine, the maritime agreement with Libya, objections to regional energy projects, maritime spatial claims and Turkey’s latest declaration of marine parks in the Aegean and Eastern Mediterranean form part of a broader contest over jurisdiction, connectivity and ultimately influence.

None of this means Mecca is directed against Cyprus or Greece.

But power accumulated in one arena increases leverage in others.

The Eastern Mediterranean is itself being transformed. Energy, electricity interconnectors, maritime routes, military access, ports and digital infrastructure increasingly intersect with sovereignty, security and geopolitical influence. The Great Sea Interconnector (GSI) is not merely an electricity cable. By connecting Cyprus to Greece and, eventually, Israel — and through them to the wider European system — it is also a geopolitical project.

Connectivity is becoming strategy.

Cyprus is not without strategic assets: EU membership; a geography at the intersection of Europe, the Middle East, the Eastern Mediterranean and the maritime approaches to the Suez Canal; excellent relations across the region; growing ties with the US, France, Israel, Egypt and India; links with Gulf states; its position as a major shipping centre; humanitarian and evacuation capabilities; ports and airfields; and its potential role in energy and digital connectivity. One day, we should hope, that network will include a very different relationship with Turkey.

Used intelligently, these assets can turn strategic relevance into strategic utility.

But Nicosia should harbour no illusions.

Good bilateral relations are not themselves a security architecture. Nor should Cyprus assume that its partners will come to its defence in a crisis, let alone fight a war on its behalf. The emerging Middle East will be transactional as well as strategic.

Cyprus therefore needs to think several moves ahead.

It should deepen its European security identity while widening its regional partnerships. It should seek Major Non-Nato Ally status with the US, further anchoring Cyprus in the evolving Western security architecture. It should accelerate projects that physically anchor it more firmly to Europe and neighbouring partners. And it should build on what it already does well, turning geography into greater strategic advantage through humanitarian operations, maritime security, logistics, energy, technology and regional dialogue.

Above all, Cyprus must remain an actor in the strategies unfolding around it, not merely the geographical space upon which other powers pursue theirs.

The Mecca Agreement may flourish. It may disappoint. It may expand. Much remains unknown.

But that is almost beside the point.

Something larger is happening around us. Regional powers are organising, hedging and repositioning themselves as the international system becomes more fragmented and transactional. Turkey understands this and is moving rapidly to position itself accordingly.

Cyprus must do the same — according to its own capabilities, interests and principles.

Geography gave Cyprus strategic importance.

Strategy must turn geography into strategic agency.

Continue Reading

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ερντογάν για Κύπρο: «Δεν θα επιτρέψουμε τετελεσμένα» – Γιατί φοβάται ένα μικρό νησί;

Avatar photo

Published

on

Ο ισλαμιστής Ερντογάν εξακολουθεί να επιμένει στην ίδια γραμμή για την Κύπρο, δηλώνοντας ότι η κατοχική Τουρκία δεν πρόκειται να ανεχθεί, όπως υποστηρίζει, νέα τετελεσμένα στο νησί. Ωστόσο, γεννάται το ερώτημα: γιατί μια χώρα όπως η Τουρκία εξακολουθεί να ανησυχεί τόσο έντονα για ένα μικρό νησιωτικό κράτος;

Η κατοχική Τουρκία διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί οποιοδήποτε τετελεσμένο γεγονός το οποίο, κατά την άποψή της, θα επηρεάσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του ψευδοκράτους ή θα διαταράξει το κλίμα ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, υπό την προεδρία του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, αναφέρεται ότι: «Η Τουρκία, ως εγγυήτρια δύναμη, διαθέτει τόσο τη δυνατότητα όσο και την αποφασιστικότητα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, για τη διασφάλιση της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας των Τουρκοκυπρίων».

«Τονίστηκε επίσης ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό οποιοδήποτε τετελεσμένο γεγονός το οποίο θα μπορούσε να πλήξει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της (παράνομης) “τδβκ” ή να διαταράξει την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο», προστίθεται στην ίδια ανακοίνωση.

Τι είναι όμως εκείνο που ωθεί την Τουρκία να επαναλαμβάνει σχεδόν καθημερινά απειλές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας; Γιατί μια χώρα με πληθυσμό άνω των 80 εκατομμυρίων κατοίκων φαίνεται να ανησυχεί για ένα νησί με περίπου 900 χιλιάδες πολίτες; Και κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η εκτίμηση ότι η άμυνα της Κύπρου είναι πλέον ισχυρή και θωρακισμένη;

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΕΣΑ) συνεδρίασε στις 18 Ιουνίου 2026 υπό την προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης:

  1. Το Συμβούλιο ενημερώθηκε για τις επιχειρήσεις και τις δραστηριότητες που διεξάγονται με αποφασιστικότητα και επιτυχία, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, απέναντι σε κάθε είδους απειλές και κινδύνους για την εθνική ενότητα, την αλληλεγγύη και την ασφάλεια της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των τρομοκρατικών οργανώσεων PKK/KCK-PYD/YPG, FETO και DAESH, καθώς και για τις τελευταίες διεθνείς εξελίξεις.
  2. Εξετάστηκαν οι προσπάθειες που αποσκοπούν στην επίτευξη του στόχου μιας Τουρκίας και μιας περιοχής απαλλαγμένης από την τρομοκρατία, στόχος που θεωρείται καθοριστικός για το μέλλον της χώρας και της ευρύτερης περιοχής. Παράλληλα, επαναβεβαιώθηκε η σταθερή βούληση για απαλλαγή τόσο της Τουρκίας όσο και των γειτονικών κρατών από το βάρος της τρομοκρατίας.
  3. Συζητήθηκαν οι επιχειρήσεις που διεξάγονται στο πλαίσιο της καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος και υπογραμμίστηκε ότι τα μέτρα για τη διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας των πολιτών, ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων, θα συνεχιστούν με αμείωτη ένταση.
  4. Υπογραμμίστηκε ότι η Τουρκία, υπό την ιδιότητά της ως εγγυήτριας χώρας, παραμένει πλήρως αποφασισμένη και διαθέτει όλα τα μέσα για να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, με σκοπό την προστασία της ασφάλειας και της ευημερίας των Τουρκοκυπρίων. Παράλληλα, σημειώθηκε ότι δεν θα γίνει αποδεκτό οποιοδήποτε τετελεσμένο γεγονός που θα μπορούσε να υπονομεύσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) ή να θέσει σε κίνδυνο το κλίμα ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο.
  5. Εκφράστηκε ικανοποίηση για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ τονίστηκε η σημασία της διασφάλισης της ομαλής συνέχισης της διαδικασίας. Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι η Τουρκία θα εξακολουθήσει να συμβάλλει ενεργά στις προσπάθειες για τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή.
  6. Χαιρετίστηκε η πρόοδος που έχει σημειωθεί στη Συρία σε ό,τι αφορά την εδραίωση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ασφάλειας, ενώ υπογραμμίστηκε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να στηρίζει πρωτοβουλίες που ενισχύουν την ενότητα, την εδαφική ακεραιότητα, καθώς και την ανάπτυξη και ανασυγκρότηση της χώρας.
  7. Επισημάνθηκε ότι οι συνεχιζόμενες επιθετικές ενέργειες της ισραηλινής κυβέρνησης — που περιλαμβάνουν παραβιάσεις της εκεχειρίας στη Γάζα, επιθέσεις εποίκων στη Δυτική Όχθη, παρεμβάσεις στο καθεστώς της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και του Τζαμιού Αλ-Άκσα, καθώς και παραβιάσεις της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας του Λιβάνου — επηρεάζουν αρνητικά τις προσπάθειες για την εδραίωση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα κλήθηκε να τηρήσει στάση αρχών απέναντι στη συνεχιζόμενη, όπως αναφέρεται, περιφρόνηση των ανθρωπιστικών αξιών και του διεθνούς δικαίου από την ισραηλινή κυβέρνηση.

  1. Επιβεβαιώθηκε η ισχυρή βούληση της Τουρκίας να συνεχίσει τη στρατηγική συνεργασία με το Ιράκ σε όλους τους τομείς υπό τη νέα ιρακινή κυβέρνηση, ενώ εκφράστηκε στήριξη στις προσπάθειες διατήρησης της σταθερότητας και της ασφάλειας στη χώρα.
  2. Συζητήθηκαν οι τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας και απευθύνθηκε έκκληση προς όλα τα εμπλεκόμενα μέρη που συμβάλλουν στην κλιμάκωση της σύγκρουσης και στην επέκτασή της σε γειτονικές περιοχές, ιδίως στη Μαύρη Θάλασσα, να προχωρήσουν άμεσα σε βήματα που θα οδηγήσουν σε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη.
  3. Εξετάστηκαν οι εξελίξεις σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο και επισημάνθηκε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να υποστηρίζει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα των φιλικών και αδελφών αφρικανικών χωρών, καθώς και κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στην ενίσχυση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας στην ήπειρο.
  4. Τέλος, συζητήθηκαν οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την ενίσχυση της ειρήνης, της σταθερότητας και της συνεργασίας στον Νότιο Καύκασο.

 

ΠΗΓΗ: HELLAS JOURNAL 

Continue Reading

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αιγαίο και Κυπριακό στο μικροσκόπιο του Ερντογάν πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ

Avatar photo

Published

on

Με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή να βρίσκονται στο επίκεντρο και λίγες μόλις ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα, συνεδριάζει σήμερα, υπό την προεδρία του Ταγίπ Ερντογάν, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας (MGK).

Σύμφωνα με το CNN Türk, μεταξύ των κυριότερων θεμάτων που θα απασχολήσουν τη συνεδρίαση περιλαμβάνονται το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και το Κυπριακό, ζητήματα τα οποία η Άγκυρα αναφέρει ότι παρακολουθεί στενά ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου.

Η τουρκική ηγεσία αναμένεται να εξετάσει τα μέτρα που θεωρεί απαραίτητα για τη «διατήρηση της σταθερότητας» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ παράλληλα θα αξιολογηθούν και οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό.

Στο επίκεντρο της συνεδρίασης θα βρεθούν ακόμη οι συνέπειες της συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν μετά τον πρόσφατο πόλεμο, καθώς και οι πιθανοί κίνδυνοι που ενδέχεται να προκύψουν από νέες προκλήσεις.

Παράλληλα, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας θα εξετάσει τις εξελίξεις στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας, τις διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει η Τουρκία, καθώς και τα μέτρα που αφορούν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στη Μαύρη Θάλασσα μετά τις επιθέσεις που σημειώθηκαν εναντίον τουρκικών πλοίων.

Στην ημερήσια διάταξη περιλαμβάνεται επίσης η κατάσταση στη Γάζα, με την Άγκυρα να εξετάζει τρόπους ενίσχυσης της ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά και πιθανά μέτρα απέναντι στις ισραηλινές ενέργειες στη Γάζα, τη Συρία και τον Λίβανο.

Ιδιαίτερη έμφαση αναμένεται να δοθεί και στη διαδικασία αφοπλισμού του PKK, καθώς το τουρκικό κράτος προετοιμάζει τα επόμενα βήματα του σχεδίου «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία», συμπεριλαμβανομένων και των νομοθετικών ρυθμίσεων που αναμένεται να κατατεθούν ενώπιον της Βουλής.

Τέλος, τα μέλη του Συμβουλίου θα ενημερωθούν για τα μέτρα ασφαλείας που θα εφαρμοστούν ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία θα φιλοξενηθεί στην Άγκυρα στις αρχές Ιουλίου.

ΠΗΓΗ: Edo Tourkia.gr

Continue Reading
Advertisement

Viral

(c) 2017-26 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia