Η εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν στην ηγεσία του κατοχικού καθεστώτος προκάλεσε κύμα αισιοδοξίας σε μέρος του πολιτικού κόσμου της Κύπρου και της Ελλάδας. Κόμματα και πολιτικοί έσπευσαν να χαιρετίσουν την εκλογή του, διακηρύσσοντας ότι «ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει για το Κυπριακό». Ωστόσο, πίσω από τα χαμόγελα και τα εύηχα λόγια περί «επαναπροσέγγισης», κρύβεται μια επικίνδυνη αυταπάτη.

Ο Ερχιουρμάν, αν και προβάλλεται ως πιο μετριοπαθής και «δυτικότροπος» από τον προκάτοχό του, Ερσίν Τατάρ, δεν παύει να κινείται στο ίδιο πλαίσιο που υπαγορεύει η Άγκυρα. Η φαινομενική του προοδευτικότητα και οι ευρωπαϊκές του αναφορές δεν συνιστούν αλλαγή πολιτικής ουσίας, αλλά ένα νέο προσωπείο, ένα είδος «δούρειου ίππου» για την παγίωση της κατοχής και τη σταδιακή μονιμοποίηση της τουρκικής παρουσίας στο νησί.

Ο Ερχιουρμάν, αν και προβάλλεται ως πιο μετριοπαθής και «δυτικότροπος» από τον προκάτοχό του, Ερσίν Τατάρ, δεν παύει να κινείται στο ίδιο πλαίσιο που υπαγορεύει η Άγκυρα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ακόμη κι αν ο Ερχιουρμάν διαφέρει σε ύφος από τον Τατάρ, δεν έχει διαφοροποιηθεί επί της ουσίας. Δεν έχει αμφισβητήσει την παρουσία των κατοχικών στρατευμάτων ούτε έχει αφήσει περιθώρια για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο ίδιος ο Μουσταφά Ακιντζί είχε δηλώσει: «Θα στηρίξω τον Ερχιουρμάν επειδή είναι αντίπαλος του Τατάρ, αλλά μην πιστεύετε ότι ενεργεί ανεξάρτητα από την Άγκυρα». Η διαπίστωση αυτή αποτυπώνει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα στα κατεχόμενα.

Δεν έχει αμφισβητήσει την παρουσία των κατοχικών στρατευμάτων ούτε έχει αφήσει περιθώρια για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ρητορική του περί «δύο λαών» και «συνιδρυτικής πράξης» δεν είναι τυχαία. Αντιθέτως, εντάσσεται στην προσπάθεια να παρουσιαστεί το ψευδοκράτος ως ισότιμο ιδρυτικό μέρος μιας μελλοντικής κρατικής δομής, οδηγώντας ουσιαστικά στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης και των εγκλημάτων πολέμου. Η στρατηγική αυτή, που επιδιώκει να εμφανιστεί ως πιο συμβιβαστική και ρεαλιστική, εξυπηρετεί τον ίδιο στόχο που υπηρετεί διαχρονικά το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», την οριστική τουρκική κυριαρχία επί του βόρειου τμήματος της Κύπρου και την επέκταση της επιρροής της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ρητορική του περί «δύο λαών» και «συνιδρυτικής πράξης» δεν είναι τυχαία. Αντιθέτως, εντάσσεται στην προσπάθεια να παρουσιαστεί το ψευδοκράτος ως ισότιμο ιδρυτικό μέρος μιας μελλοντικής κρατικής δομής, οδηγώντας ουσιαστικά στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης και των εγκλημάτων πολέμου.

Η ψευδαίσθηση αλλαγής που καλλιεργείται, κυρίως από κύκλους που επιθυμούν να διατηρούν ένα τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας, υπονομεύει τη στρατηγική σταθερότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντί να επιμείνουμε στην ουσία του προβλήματος —την απελευθέρωση των κατεχομένων και την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας— κάποιοι δείχνουν να υποκύπτουν σε έναν «ρεαλισμό» που οδηγεί στην αποδοχή του status quo.

Το Κυπριακό, δεν είναι ένα ζήτημα δικοινοτικής συνεννόησης, αλλά πρωτίστως ένα γεωπολιτικό πρόβλημα. Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για την ειρηνική συνύπαρξη, αλλά για τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου – πολιτικά, στρατιωτικά και ενεργειακά. Επομένως η εκλογή Ερχιουρμάν δεν είναι η αρχή μιας νέας εποχής· είναι η συνέχεια της ίδιας πολιτικής με διαφορετικό περιτύλιγμα. Αν δεν υπάρξει ξεκάθαρη επίγνωση των πραγματικών προθέσεων της Άγκυρας, κάθε ελπίδα για λύση θα παραμένει ένα πολιτικό όνειρο χωρίς αντίκρισμα.

Το Κυπριακό, δεν είναι ένα ζήτημα δικοινοτικής συνεννόησης, αλλά πρωτίστως ένα γεωπολιτικό πρόβλημα. Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για την ειρηνική συνύπαρξη, αλλά για τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου – πολιτικά, στρατιωτικά και ενεργειακά.