Μέχρι πριν λίγο καιρό θα φαινόταν εξωπραγματικό. Τώρα, όμως, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σοβαρολογεί όταν δηλώνει ότι θέλει οι ΗΠΑ να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία, αυτόνομο έδαφος υπό την κυριαρχία της Δανίας.

Παρότι δεν καταναλώνει αλκοόλ, ο Τραμπ διαθέτει, σύμφωνα με τη Σούζι Γουάιλς, προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, «προσωπικότητα αλκοολικού». Άτομα με τέτοιο χαρακτήρα τείνουν στον εθισμό και αναζητούν ρίσκα: αναζητούν έντονες εμπειρίες που τους προσφέρουν ικανοποίηση και τους αποσπούν από προσωπικά προβλήματα. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτά τα προβλήματα, όπως σημειώνει στους Financial Times ο Εντουαρντ Λους, προκύπτουν όλο και περισσότερο από το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, ενώ η «θεραπεία» φαίνεται να αναζητείται στο εξωτερικό. Όσο επιδεινώνονται τα εσωτερικά προβλήματα –με δημοσκοπήσεις που δεν δείχνουν ανάκαμψη– τόσο αυξάνεται η επιθυμία για εντυπωσιακές κινήσεις στη διεθνή σκηνή.

Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι επικεντρώνονται περισσότερο στην εξωτερική πολιτική προς το τέλος της θητείας τους δεν αρκεί για να εξηγήσει τις κινήσεις του Τραμπ, ο οποίος έχει μάθει ότι είναι πιο εύκολο να αγνοήσει τους άγραφους κανόνες του διεθνούς δικαίου απ’ ό,τι τις αποφάσεις των αμερικανικών δικαστηρίων.

Όταν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί διέταξε την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τη Βενεζουέλα, επικαλέστηκε ένα αμερικανικό ένταλμα σύλληψης. Παρουσίασε την επιχείρηση σαν αποστολή σερίφη που μπαίνει στη ζούγκλα για να συλλάβει έναν φυγόδικο. Και πράγματι, το σχέδιο πέτυχε. Όταν ο στόχος είναι στρατιωτικά ανίσχυρος, η επιτυχία φαίνεται δεδομένη. Ο Τραμπ δείχνει πλέον να αισθάνεται ότι ελέγχει απόλυτα την αμερικανική πολεμική μηχανή.

Υπό αυτό το πρίσμα, σημειώνουν οι Financial Times, η ανησυχία της Δανίας είναι απολύτως δικαιολογημένη. Χωρίς να ερωτηθεί, ο Τραμπ επανέφερε το ζήτημα της Γροιλανδίας στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του μετά τη σύλληψη Μαδούρο και από τότε επαναλαμβάνει ότι «η Γροιλανδία είναι απαραίτητη» για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δανή πρωθυπουργός, Μέτε Φρεντέρικσεν, απάντησε ότι «δεν έχει νόημα να μιλά κανείς για ανάγκη κατάληψης της Γροιλανδίας». Ο Τραμπ, ωστόσο, επιμένει ότι πρόκειται για ζήτημα αμερικανικής ασφάλειας, ειρωνευόμενος μάλιστα τη Δανία λέγοντας ότι ενίσχυσε την άμυνα του νησιού «προσθέτοντας ένα ακόμη έλκηθρο με σκύλους».

Η εμμονή του είναι τέτοια, που λίγο πριν τα Χριστούγεννα διόρισε ειδικό απεσταλμένο για τη Γροιλανδία, τον Ρεπουμπλικανό κυβερνήτη της Λουιζιάνα, Τζεφ Λάντρι, ο οποίος δήλωσε ότι είναι «τιμή» του να εργαστεί εθελοντικά για να ενσωματωθεί η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Πέρυσι, μάλιστα, ο Τραμπ έστειλε τον αντιπρόεδρό του, Τζέι Ντι Βανς, στο νησί για «επιτόπια επιθεώρηση».

Όποιος πιστεύει ότι όλα αυτά αποτελούν απλό τρολάρισμα, γράφουν οι Financial Times, θα πρέπει να θυμηθεί τι συνέβη στο Καράκας.

Γιατί όμως η Γροιλανδία; Πρώτον, επειδή αποτελεί εύκολη υπόθεση. Όπως και στη Βενεζουέλα, μια προσάρτηση θα μπορούσε να αποφασιστεί από το «δωμάτιο επιχειρήσεων» χωρίς απώλειες και χωρίς ουσιαστικό ρίσκο για τις ΗΠΑ. Ο Τραμπ θα μπορούσε έτσι να αναπαράγει εικόνες ισχύος που ζηλεύει από την εποχή Ομπάμα. Η Δανία, όσο αποφασισμένη και αν είναι, δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στρατιωτικά σε μια υπερδύναμη.

Δεύτερον, η Γροιλανδία είναι οικονομικά ελκυστική. Κύκλοι της αμερικανικής τεχνολογικής και φιλελεύθερης ελίτ τη βλέπουν ως ιδανικό πεδίο πειραματισμών, από νέες μορφές κρατικής οργάνωσης μέχρι τεχνολογικά εγχειρήματα. Παράλληλα, μια τέτοια κίνηση θα ικανοποιούσε τους ιδεολόγους του MAGA, καθώς θα δοκίμαζε ή και θα ακύρωνε στην πράξη το ΝΑΤΟ.

Καθώς τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα αυξάνονται, με πιθανή ήττα στο Κογκρέσο τον προσεχή Νοέμβριο και δικαστικές πιέσεις, ο Τραμπ φαίνεται ολοένα και πιο πρόθυμος να ρισκάρει στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με το εσωτερικό, εκεί δεν υπάρχει δικαστήριο ικανό να περιορίσει αποτελεσματικά τις κινήσεις του. Και χωρίς φωνές αυτοσυγκράτησης γύρω του, η Γροιλανδία παραμένει πάντα μια δελεαστική επιλογή. Ο πειρασμός, όσο περνά ο καιρός, συνεχώς μεγαλώνει.

Πηγή: Protagon.gr