Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και παρουσία εκπροσώπων της πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και επιχειρηματικής ζωής της Κύπρου, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του Chinese Solidarity Association Cyprus, με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Moon Festival.

Η εκδήλωση αποτέλεσε, παράλληλα, μια ξεχωριστή ευκαιρία για τον εορτασμό της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία συμπίπτει με την εθνική εορτή της Κίνας, αναδεικνύοντας τους δεσμούς φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι από τον πολιτικό, οικονομικό και επιχειρηματικό κόσμο της Κύπρου, ξένοι διπλωμάτες, αρχηγοί πολιτικών κομμάτων, καθώς και εκπρόσωποι της ηγεσίας της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Παρόντες ήταν επίσης μέλη της κινεζικής κοινότητας στην Κύπρο.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Che Huali, ο Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Κρις Μιχαήλ, καθώς και ο νέος Πρέσβης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Κύπρο, κ. YangYundong ως επίσης και η Διευθύντρια της TOPCY, και κύρια χορηγός της εκδήλωσηςκα JudyWangXiaoyu.

Εκ μέρους του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαιρετισμό απηύθυνε ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, κ. Κυριάκος Ιορδάνους.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης υπογραμμίστηκε η σημασία της ενίσχυσης των σχέσεων φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ της Κύπρου και της Κίνας, καθώς και η συμβολή της κινεζικής κοινότητας στην κυπριακή κοινωνία.

Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Πρέσβη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Κύπρο.

Στη φωτογραφία διακρίνονται ο Εξοχότατος Πρέσβης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, κ. Yang Yundong, ο Επίτιμος Πρόεδρος του Chinese Solidarity Association Cyprus,κ. Κρις Μιχαήλ, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Che Huali και η  Διευθύντρια της TOPCYκαι κύρια χορηγός της εκδήλωσης, κα Judy Wang Xiaoyu.

Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία κάθε πολέμου κατά την οποία πρέπει να τεθεί ένα απλό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η πολιτική και οικονομική αντοχή εκείνων που πληρώνουν τον λογαριασμό;

Για την Ευρώπη, αυτή η στιγμή φαίνεται να πλησιάζει.Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πλέον κινητοποιήσει συνολικά 224,5 δισεκατομμύρια ευρώ γιατην Ουκρανία, σύμφωνα με τα δικά της επίσημα στοιχεία. Από αυτά, 77,9 δισεκατομμύριαευρώ αφορούν στρατιωτική βοήθεια, ενώ συνολικά η ΕΕ και τα κράτη-μέλη έχουν κινητοποιήσει περίπου 93 δισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση των στρατιωτικώνκαι αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας.Αυτά δεν είναι μικρά ποσά. Είναι αστρονομικά ποσά.Και πίσω από κάθε δισεκατομμύριο υπάρχει κάτι που συχνά χάνεται μέσα στη γλώσσα των Βρυξελλών: ο φορολογούμενος.

Ο πολίτης που πληρώνει φόρους. Ο εργαζόμενος που βλέπει το κόστος της ζωής να αυξάνεται. Η οικογένεια που προσπαθεί να πληρώσει ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα, τρόφιμα και ενοίκιο. Αυτός ο πολίτης καλείται ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να διαθέτει τεράστιους πόρους για έναν πόλεμο του οποίου το τέλος παραμένει αβέβαιο.Και πάνω από όλους, σε αυτή την πολιτική γραμμή, βρίσκεται το Λονδίνο.Η βρετανική κυβέρνηση δηλώνει ότι έχει δεσμεύσει συνολικά 25 δισεκατομμύρια λίρες γιατην Ουκρανία, από τα οποία 16 δισ. αφορούν στρατιωτική υποστήριξη. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει δεσμευτεί να διαθέτει 3 δισεκατομμύρια λίρες τον χρόνο σε στρατιωτική βοήθεια μέχρι το 2030-31.

Εδώ πλέον δεν μιλάμε για μια προσωρινή αντίδραση σε μια κρίση.Μιλάμε για πολυετή στρατηγική χρηματοδότησης ενός πολέμου.Και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να συζητηθεί ανοιχτά.Η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η στήριξη της Ουκρανίας αποτελεί ζήτημα βρετανικής και ευρωπαϊκής ασφάλειας. Είναι μια θέση που το Λονδίνο έχει διατυπώσει επανειλημμένα.

Όμως μια κυβερνητική θέση δεν σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι υποχρεούνται να σταματήσουν να ρωτούν.Πού οδηγεί αυτή η πολιτική; Πόσο θα κοστίσει συνολικά; Ποιο είναι το τέλος της; Και ποιος αποφασίζει πότε η χρηματοδότηση πρέπει να σταματήσει;Αυτά είναι απολύτως θεμιτά ερωτήματα σε μια δημοκρατία.Γιατί όσο το Λονδίνο λέει ότι θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί στρατιωτικά την Ουκρανία μέχρι το 2030-31, ο Ευρωπαίος πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί εάν οι κυβερνήσεις του έχουν κάποιο αντίστοιχο μακροπρόθεσμο σχέδιο για την αντιμετώπιση του κόστους ζωής.

Δεν μπορείς να ζητάς από μια οικογένεια να κάνει οικονομίες σε κάθε επίπεδο και την ίδια στιγμή να της λες ότι η χρηματοδότηση ενός πολέμου θα συνεχιστεί για χρόνια χωρίς σαφές οικονομικό όριο.Και εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική σύγκρουση.Δεν είναι σύγκρουση ανάμεσα σε «φιλοουκρανούς» και «αντιουκρανούς». Είναι σύγκρουση γύρω από το πόσα χρήματα μπορεί και πρέπει να διαθέσει η Ευρώπη, για πόσο χρόνο και με ποιο αποτέλεσμα.

Το σύνθημα «σταματήστε να κλέβετε τα χρήματά μας για τον Ζελένσκι» είναι σκληρό και πολιτικά φορτισμένο. Δεν μπορεί όμως να αποδοθεί συλλήβδην σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες. Εκφράζει, ωστόσο, τη γλώσσα μιας πολιτικής αντίδρασης που ζητά να τεθεί προτεραιότητα στις εσωτερικές ανάγκες.Και το ερώτημα δεν μπορεί να φιμωθεί.

Γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κινητοποιήσει πάνω από 224 δισεκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία και η Βρετανία έχει δεσμευτεί για πολυετή στρατιωτική χρηματοδότηση, η κοινωνία δικαιούται να ζητά λογαριασμό.Η Βρετανία, ειδικά, οφείλει να εξηγήσει στους δικούς της φορολογουμένους γιατί η στρατιωτική υποστήριξη πρέπει να συνεχιστεί για ακόμη χρόνια και ποιο ακριβώς είναι το πολιτικό σχέδιο που θα οδηγήσει από τη στρατιωτική σύγκρουση σε μια βιώσιμη ειρήνη.Γιατί η αποστολή όπλων μπορεί να είναι μια πολιτική επιλογή. Η παράταση όμως μιας σύγκρουσης χωρίς σαφή πολιτικό ορίζοντα είναι μια επιλογή που απαιτεί διαρκή δημόσιο έλεγχο.

Και όσο οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να ανοίγουν τα δημόσια ταμεία, τόσο πιο δυνατά θα ακούγεται το ερώτημα:

Πόσο ακόμη;

Πόσο ακόμη θα πληρώνει ο Ευρωπαίος φορολογούμενος;

Πόσο ακόμη θα χρηματοδοτείται ο πόλεμος;

Και κυρίως:

Πότε θα αρχίσουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να μιλούν σοβαρά για το κόστος της ειρήνης — και όχι μόνο για το κόστος του πολέμου;

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Τελικά, στην πολιτική τίποτα δεν πάει χαμένο. Ούτε καν η προϋπηρεσία στο… πόκερ.

Γυρίζοντας το ημερολόγιο δεκαπέντε χρόνια πίσω, βρίσκουμε ένα δημοσίευμα της «Σημερινής» και του SigmaLive με ημερομηνία 9 Απριλίου 2011 και τίτλο «Κύπρος: Ο νέος “παράδεισος” του πόκερ!». Πρωταγωνιστής, μεταξύ άλλων, ο Κρις Παναγιώτου, ο οποίος παρουσιαζόταν τότε ως πρόεδρος της νεοσύστατης Κυπριακής Ομοσπονδίας Πόκερ.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το όνομά του βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα. Όχι γύρω από τραπέζι πόκερ, αλλά γύρω από ένα άλλο τραπέζι: εκείνο της περιβόητης συνάντησης σε ψαροταβέρνα της Λευκωσίας με τον Αβέρωφ Νεοφύτου και την Αννίτα Δημητρίου.

Ο Αβέρωφ είχε αρχικά μιλήσει για τον «στενότατο των στενοτάτων συνεργάτη» της Προέδρου του ΔΗΣΥ. Στις 29 Σεπτεμβρίου, απαντώντας στη δημόσια τοποθέτηση του Κρις Παναγιώτου, τον κατονόμασε και υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη συνάντηση δεν έγινε υπό την ιδιότητά του ως εκδότη.

Και κάπου εδώ το παλιό βιογραφικό αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική ειρωνεία.

Γιατί το πόκερ, όπως μας εξηγούσε εκείνο το δημοσίευμα του 2011, είναι παιχνίδι στρατηγικής. Θέλει υπομονή. Θέλει διάβασμα του αντιπάλου. Θέλει να ξέρεις πότε κρατάς κλειστά τα χαρτιά σου και πότε τα ανοίγεις.

Κυρίως, όμως, θέλει να ξέρεις πότε ο απέναντι μπλοφάρει.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο πολιτικό τραπέζι του 2026.

Σύμφωνα με την εκδοχή του Αβέρωφ Νεοφύτου, στο επίμαχο δείπνο τού ζητήθηκε να συμβάλει στην επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής, με αναφορά σε κοινή πορεία προς τις Προεδρικές του 2028. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν χρειαζόταν ανταλλάγματα για να στηρίξει την παράταξή του.

Ο Κρις Παναγιώτου δίνει εντελώς διαφορετική εκδοχή. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για συνάντηση στο πλαίσιο επαφών που πραγματοποιεί ως εκδότης με πολιτικούς αρχηγούς και απορρίπτει κατηγορηματικά την ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας για τις Προεδρικές του 2028.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά: η Αννίτα Δημητρίου επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής στις 4 Ιουνίου 2026, συγκεντρώνοντας στον δεύτερο γύρο 29 ψήφους, με τη στήριξη ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Άμεσης Δημοκρατίας.

Και τώρα ο Αβέρωφ άνοιξε τα δικά του χαρτιά για το 2028.

Οπότε το ερώτημα αποκτά ενδιαφέρον:

Μήπως ο άνθρωπος που κάποτε επιχειρούσε να βάλει το κυπριακό πόκερ στον χάρτη, αποφάσισε χρόνια αργότερα να παραδώσει μαθήματα… πολιτικού πόκερ στην Πινδάρου;

Γιατί άλλο Texas Hold’em και άλλο… Pindarou Hold’em.

Στο πρώτο παίζεις με μάρκες.

Στο δεύτερο οι μάρκες είναι πολιτικές συμμαχίες, κομματικές ισορροπίες, αξιώματα και —κυρίως— το 2028.

Και υπάρχει ακόμη μία μικρή λεπτομέρεια που κάνει την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα: στο πόκερ μπορείς να είσαι εξαιρετικός παίκτης χωρίς να δείξεις ποτέ τα χαρτιά σου.

Στην πολιτική όμως υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να αποφασίσει κάποιος άλλος στο τραπέζι να τα ανοίξει πρώτος.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Αβέρωφ.

Και τώρα στην Πινδάρου δεν συζητούν απλώς ποιος κρατά τον άσο.

Συζητούν ποιος μοίραζε τελικά την τράπουλα.

–Sniper–