Η Καίτη Κληρίδη οδηγείται αυτή την ώρα στην τελευταία της κατοικία, μετά τον θάνατό της τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου, αφήνοντας πίσω της μια πορεία έντονης πολιτικής και κοινωνικής δράσης, ως πολιτικός, ακτιβίστρια και μέλος του ΔΗΣΥ. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιείται στο Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης στην Αγλαντζιά, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, συγγενών, φίλων, πολιτικών προσώπων, εκπροσώπων της τουρκοκυπριακής κοινότητας και εκπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών.

Η Καίτη Κληρίδη, μοναχοκόρη του ιδρυτή του Δημοκρατικού Συναγερμού Γλαύκου Κληρίδη, υπήρξε μια γυναίκα με έντονο δημόσιο λόγο και αφοσίωση στις αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Με σπάνιο ήθος και αποφασιστικότητα, συνέβαλε στην προώθηση θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής συμμετοχής των γυναικών, παραμένοντας πάντα ενεργή και κοντά στους πολίτες.

Η παρουσία της στη δημόσια ζωή συνδέθηκε κυρίως με το Κυπριακό και την προώθηση της συμβίωσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Οι άνθρωποι που τη γνώρισαν μιλούν για μια προσωπικότητα ευγενική, μαχητική και ανιδιοτελή, που δεν επιδίωξε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά εργάστηκε σιωπηλά και αποτελεσματικά για το κοινό καλό, την ειρήνη και την πρόοδο της πατρίδας της.

Με συγκίνηση και βαθιά εκτίμηση, η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και Πρόεδρος της Βουλής, Αννίτα Δημητρίου, απηύθυνε τον επικήδειο λόγο για την Καίτη Κληρίδη, αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα και την ανθρωπιά της. Σε μια ιδιαίτερη και φορτισμένη στιγμή, χαρακτήρισε την Καίτη Κληρίδη ως την απόλυτη ενσάρκωση της λέξης «μαζί», υπογραμμίζοντας τη διαρκή επιθυμία της για επικοινωνία με τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως ιδεολογικών ή πολιτικών διαφορών.

Η κα Δημητρίου τόνισε πως η Καίτη Κληρίδη δεν περιορίστηκε ποτέ σε στερεότυπα ή τίτλους. Αντιθέτως, υπηρέτησε την πολιτική και την κοινωνία με σεμνότητα, θάρρος και αφοσίωση, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Αναφέρθηκε στο πλούσιο έργο της, από τη δράση της για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη, έως την πολιτική της πορεία, τονίζοντας ότι η ζωή της μετριέται όχι με αξιώματα, αλλά με τις γέφυρες που έκτισε και θα παραμείνουν ζωντανές για πάντα.

Διαβάστε τον επικήδειο της Αννίτας Δημητρίου:

*«ΜΑΖΙ! Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την αγαπημένη μας Καίτη. Η απόλυτη ενσάρκωση της έννοιας. Μαζί με τον άνθρωπο. Όποιος και αν ήταν, από όπου κι αν ερχόταν, ό,τι και αν πίστευε. Διάλεγε πάντα την ανθρώπινη επαφή και προσέγγιση… Και αυτό είναι πιο σπουδαίο, πιο μεγάλο… Από οποιοδήποτε αξίωμα.

Η Καίτη Κληρίδη ποτέ δεν χώρεσε σε στερεότυπα. Δεν χωρούσε σε τίτλους ή ιδιότητες. Ήταν και θα είναι πάντοτε κάτι πολύ περισσότερο. Ένας σπάνιος άνθρωπος. Μια ξεχωριστή φίλη και σπουδαία συνεργάτιδα. Και μας λείπει. Kαι θα λείψει. Ειδικά στις μέρες μας που περισσεύουν οι ρόλοι και λιγοστεύει η απλότητα και η μεγαλοσύνη της αυθεντικότητας.

Για την Καίτη δεν υπήρχαν «οι δικοί μας» και «οι άλλοι». Υπήρχαν μόνο άνθρωποι. Δεν την ενδιέφερε σε ποιο κόμμα ανήκαν, τι ψήφισαν, ποιον πίστευαν. Την ένοιαζε αν πονούσαν, αν είχαν φωνή, αν χρειάζονταν χέρι να κρατηθούν. Και το έδινε απλόχερα, χωρίς να εξετάζει πιστοποιητικά ιδεολογίας ή ταυτότητας.

Άπλωνε το χέρι αθόρυβα, χωρίς να ξέρει κανείς. Δεν επεδίωκε ποτέ το χειροκρότημα και τους προβολείς. Δεν εκμεταλλεύτηκε το βαρύ όνομα που κουβαλούσε. Περισσότερο το ένιωθε ως χρέος και το υπηρέτησε με πίστη και όραμα χωρίς να το επιδεικνύει.

Όπως έζησε ήσυχα, διακριτικά, με σεμνότητα, εντιμότητα, καθαρότητα και θάρρος… Άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της. Μας σημάδεψε με την ειλικρίνεια και την τόλμη του λόγου της, την αγνότητα της ματιάς της, την ηρεμία της δύναμής της.

Η Καίτη Κληρίδη γεννήθηκε τον Μάιο του 1949 στο Λονδίνο και ήρθε στην Κύπρο σε ηλικία δύο ετών. Μεγάλωσε σε οικογένεια όπου τα ιδανικά, οι αρχές και οι αξίες ήταν βιώματα, πράξεις καθημερινές. Ζώντας τις ανοικτές πληγές της Κύπρου, ανέπτυξε από νωρίς αίσθηση ευθύνης και αγάπης για τον άνθρωπο.

Σπούδασε κοινωνιολογία, πολιτικές επιστήμες και νομική. Εργάστηκε σε πολλούς οργανισμούς και θέσεις ευθύνης, υπηρέτησε τη δημόσια και κοινωνική ζωή με αφοσίωση και ανθρωπιά, αγωνιζόμενη για τα δικαιώματα των πιο ευάλωτων, την ειρήνη και τη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν η ελεύθερη και επανενωμένη Κύπρος. Μέσα από τον ακτιβισμό για την ειρήνη γνώρισε τον σύζυγό της Κώστα Σιαμμά και μαζί πορεύτηκαν στη ζωή.

Η Καίτη ήξερε να ακούει χωρίς να κρίνει, να συνθέτει χωρίς να ακυρώνει, να σέβεται την αλήθεια του καθενός. Άνοιξε δρόμους, κτίζοντας γέφυρες και ενισχύοντας τον διάλογο και τη συνύπαρξη.

Η ζωή της δεν μετριέται με αξιώματα αλλά με τις γέφυρες που έκτισε. Όπως γράφει ο Γιώργος Κασκάνης:

‘Όταν αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, σοσιαλιστές… αναγνωρίζουν πως το πέρασμά σου άφησε όμορφα σημάδια… Όταν μιλούν για σένα με τόσο συγκινητικά λόγια οι άνθρωποι αυτού του τόπου… Όταν ξεχωρίζουν όλοι τη σεμνότητα, το γλυκό χαμόγελο… Όταν κατάφερες όλα αυτά, δεν έζησες απλώς. Άφησες σε κάθε συντροφιά, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε αγκαλιά ένα κομμάτι δικό σου. Αυτό που δεν πεθαίνει ποτέ’.

Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας Καίτη. Καλό παράδεισο. Θα είσαι πάντα η υπενθύμιση της πίστης στον άνθρωπο. Θα είσαι πάντα στις καρδιές μας.*

I would like to sincerely thank all of you. Because you are here today. And all those who sent their kind words and condolences during this time of great loss. Your presence and your messages give us strength.

I want to thank our Turkish Cypriot friends who are here to honour the memory of our beloved Kaiti. This is exactly what she would have wanted. It is what she stood for throughout her life: the human being above all else. A united Cyprus with respect, truth, and love.

Kaiti Clerides didn’t belong only to us. She belonged to all of us. And she will remain with us, always. The bridges she built cannot be torn down, they are there for us, and those who come after us, to cross.

Thank you.

Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένη μας Καίτη!