ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Θα σηκώσουμε όπλα για την Ευρώπη;
Γράφει η Μαρία Δεδούση
Στην παγκόσμια Ιστορία, που έχει γραφτεί κατά ένα μεγάλο μέρος της μέσα από πολέμους, συνήθως συνέβαινε το εξής: Οι λαοί, αμυνόμενοι και επιτιθέμενοι εξίσου, αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλον έμπλεοι «εθνικού φρονήματος» και ανθρώπινου δυναμικού· ανθρώπινα λεφούσια έπεφταν στις μάχες χωρίς να αμφισβητούν τη σκοπιμότητα. Αυτό που συνήθως δυσκολεύονταν να βρουν ήταν τα χρήματα για να αγοράσουν όπλα ή να στηρίξουν γενικώς τις πολεμικές τους προσπάθειες.
Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε μια παράδοξη κατάσταση, όπου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Λεφτά υπάρχουν (και αν δεν υπάρχουν, θα βρεθούν), όπλα μπορούμε να φτιάξουμε (και αν δεν φτιάξουμε, θα αγοράσουμε) και, τέλος πάντων, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι λαοί της ηπείρου δεν φαίνονται διατεθειμένοι να την υπερασπιστούν.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Οι μεταπολεμικές γενιές, παρά την ιδεολογική αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου, μεγάλωσαν με την αντίληψη ότι «οι Ρώσοι είναι φίλοι μας» λόγω του κοινού αντιφασιστικού μετώπου του Β’ ΠΠ. Παράλληλα, η ψευδαίσθηση περί «Τέλους της Ιστορίας» παραμένει ζωντανή: βρίσκονται πλέον εν ζωή ελάχιστοι από τους ανθρώπους που έζησαν τον πόλεμο. Οι υπόλοιποι μεγαλώσαμε σε ειρήνη· μια ειρήνη που κρεμόταν διαρκώς από μια κλωστή μεν, ειρήνη παρ’ όλα αυτά, η οποία πιστέψαμε ότι θα κρατούσε για πάντα.
Ειδικά η περίπτωση της Ευρώπης είναι ιδιαίτερη: Αν και σε γενικές γραμμές η ιδεολογία που στέκεται απέναντι στους πολέμους είναι η διεθνιστική, σε εμάς το βασικό εμπόδιο στο να αντιληφθούμε την ανάγκη για κοινή άμυνα είναι ο εθνικισμός. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει αποτύχει να δώσει στους λαούς που το αποτελούν μια κοινή ταυτότητα που να υπερβαίνει ή έστω να συνυπάρχει επί ίσοις όροις με την εθνική.
Δεν φταίνε απόλυτα οι λαοί γι’ αυτό. Από τη μια οι παλιοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στα «μεγάλα» ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν προλάβει να απορροφηθούν από την κοινή πορεία και συνεχίζουν να κυριαρχούν στο ευρύτερο σκηνικό. Από την άλλη, συχνά το κοινό αυτό οικοδόμημα στράφηκε εναντίον των πιο αδύναμων μελών του, ή τουλάχιστον δεν τα υποστήριξε όπως θα όφειλε. Συνεπεία αυτού, συχνά οι λαοί της Ευρώπης αντιμετωπίζουν τις Βρυξέλες ως «εχθρό» και όχι ως το κοινό τους σπίτι. Και αυτό φέρνει στην εξουσία διάφορους λαϊκιστές και «ευρωσκεπτικιστές», οι οποίοι μένουν μεν στην Ευρώπη, την υποσκάπτουν δε σταθερά.
Η ανάγκη για ενιαία άμυνα μάς βρίσκει σε μια περίοδο που η μισή Ευρώπη προσπαθεί να πείσει την άλλη μισή ότι το συμφέρον μας είναι να παραμείνουμε μαζί. Κάτι που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αμφισβητούσε, όχι επειδή η Ευρώπη έχει δώσει απαντήσεις σε όλα μας τα προβλήματα ή επειδή μας διαχειρίζεται σωστά, αλλά επειδή όταν στο δάσος περιδιαβαίνει ο κακός λύκος δεν βγαίνεις μόνος από το σπίτι, ακόμη κι αν μέσα σε αυτό τσακώνεσαι με τα άλλα γουρουνάκια.
Υπάρχει πράγματι κακός λύκος στο παραμύθι ή είναι εφεύρημα; Η απάντηση ίσως έρχεται εμπειρικά: δεν είναι διόλου παράξενο ότι οι μόνοι λαοί που δείχνουν πρόθυμοι –αν όχι ανυπόμονοι– να κτίσουμε αυτήν την κοινή άμυνα είναι κάποιοι από εκείνους που συνορεύουν με τη Ρωσία· αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι περιδιαβαίνει στο δάσος. Ορισμένοι από αυτούς δεν θέλουν να το ξαναδούν μπροστά τους και άλλοι προτιμούν να το κατευνάσουν· και οι δύο αντιδράσεις φανερώνουν φόβο.
Το μεγάλο ερώτημα, που ίσως παραμείνει αναπάντητο, είναι αν η Ευρώπη θα μπορούσε ποτέ να προχωρήσει σε πολιτική ολοκλήρωση. Δεν είναι απλό να απαντηθεί, διότι υπάρχουν πλεονεκτήματα αλλά και πολύ σοβαροί φόβοι και εμπόδια. Εν προκειμένω, ένα βασικό πλεονέκτημα θα ήταν η ταχύτερη λήψη αποφάσεων σε ζητήματα όπως η κοινή άμυνα. Και η καλλιέργεια μιας κοινής αντίληψης των λαών: εάν απειλείται μια ευρωπαϊκή χώρα, απειλείσαι και εσύ. Το οποίο ισχύει έτσι κι αλλιώς, απλώς αρνούμαστε να το εμπεδώσουμε.
Υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη –και στην Ελλάδα, φυσικά– άνθρωποι που πιστεύουν είτε ότι η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν δεν αποτελεί απειλή και όλα αυτά είναι ένας «μύθος» για να μας βάλουν να πληρώσουμε τα εξοπλιστικά, είτε ότι καλώς μας απειλεί, διότι αν ο ρωσικός ιμπεριαλισμός νικήσει τον Δυτικό ιμπεριαλισμό θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Το γεγονός και μόνο ότι μπορούν να εκφράζουν ελεύθερα αυτές τις απόψεις θα έπρεπε να τους βάζει σε σκέψεις: Στην «καλή Ρωσία» θα πήγαιναν διακοπές. Στον Αρκτικό Κύκλο.
Βέβαια, όλοι εμείς που τα κουβεντιάζουμε αυτά, σε όποιο ιδεολογικό στρατόπεδο και αν ανήκουμε, δεν θα πάμε να πολεμήσουμε. Θα πάνε τα παιδιά μας. Θα ήθελα να πάει το παιδί μου στο μέτωπο; Η απάντηση είναι, θεωρώ, προφανής. Πλην ελαχίστων, κανείς δεν θέλει οποιονδήποτε πόλεμο. Στον κόσμο που ζούμε, όμως, η αποτροπή κτίζεται με δύο τρόπους: την ισχυρή διπλωματία και την εξίσου ισχυρή άμυνα. Κανένας επιτιθέμενος δεν σταμάτησε ποτέ επειδή ο αμυνόμενος τού είπε «ο πόλεμος είναι κακό πράγμα, πάρε δυο-τρεις χώρες και έλα να πιούμε τσάι».
Η Ευρώπη δεν αρκεί να τα υπενθυμίζει όλα αυτά, όμως, ούτε να μας κουνάει το δάχτυλο για την επικείμενη απειλή. Χωρίς την έμπρακτη ενίσχυση της κοινής συνείδησης και κυρίως της αίσθησης κοινού συμφέροντος θα παραμείνουμε απλώς πλούσιοι, οπλισμένοι και αδύναμοι· θα φοβόμαστε τον κακό λύκο αλλά θα είμαστε κατακερματισμένοι και ανέτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε.
Πηγή: Protagon.gr
ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Διπλωματία με φόντο το αεροπλανοφόρο: Το διπλό μήνυμα Τραμπ προς το Ιράν
Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εκτίμησε χθες, Δευτέρα, ότι το Ιράν επιδιώκει διπλωματική διέξοδο όσον αφορά τις εντάσεις με τις ΗΠΑ, την ώρα που το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln έφθασε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η κατάσταση σε ό,τι αφορά το Ιράν χαρακτηρίζεται «ρευστή», καθώς οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν να αναπτύσσουν —ιδίως ναυτικούς και άλλους— στρατιωτικούς πόρους στην περιοχή, ανέφερε ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος στον ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios. «Διαθέτουμε μεγάλη αρμάδα κοντά στο Ιράν. Μεγαλύτερη απ’ ό,τι στη Βενεζουέλα», δήλωσε ο κ. Τραμπ, υπογραμμίζοντας ότι η διπλωματία παραμένει στο τραπέζι. «Θέλουν να υπάρξει συμφωνία. Το γνωρίζω. Έχουν τηλεφωνήσει σε αρκετές περιπτώσεις. Θέλουν να συζητήσουμε», σημείωσε στο Axios.
Χθες, Δευτέρα, το μεικτό διοικητήριο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων αρμόδιο για τη Μέση Ανατολή, η CENTCOM, ανακοίνωσε ότι το αεροπλανοφόρο Λίνκολν, μαζί με τα πλοία συνοδείας του, έφθασε στην περιοχή «ευθύνης» του, η οποία περιλαμβάνει και το Ιράν.
Η ανάπτυξη του αεροπλανοφόρου και της δύναμης κρούσης του αποσκοπεί «στην προώθηση της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας», σύμφωνα με τη διατύπωση της CENTCOM. Κατά τα έως τώρα γνωστά στοιχεία, το σκάφος πλέει ακόμη στον Ινδικός Ωκεανός, χωρίς να έχει γίνει γνωστή η ακριβής του θέση.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι στιγμής, αρνείται να αποκλείσει το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, μετά τη σκληρή καταστολή μαζικών κινητοποιήσεων, κατά την οποία —σύμφωνα με οργανώσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων— σκοτώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι.
Σύμφωνα με πηγές της κυβέρνησής του που μίλησαν στο Axios υπό τον όρο της ανωνυμίας, ο κ. Τραμπ δεν έχει ακόμη λάβει οριστική απόφαση.
Κατά τις ίδιες πηγές, εντός της εβδομάδας αναμένεται να παρουσιαστούν στον ρεπουμπλικάνο πρόεδρο πρόσθετες στρατιωτικές «επιλογές» από τους συμβούλους του σε θέματα ασφάλειας.
Η άφιξη του αεροπλανοφόρου και της δύναμης κρούσης του παρέχει τόσο αμυντικές όσο και επιθετικές δυνατότητες, σε περίπτωση που ληφθεί απόφαση για διαταγή στρατιωτικής επιχείρησης, σημείωσε η Wall Street Journal.
MILITAIRE
Ρωσικές καταγγελίες για στρατιωτική ενίσχυση του NATO στην Αρκτική
ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Ιράν: Ο Τραμπ θέλει να χτυπήσει γρήγορα, αλλά δεν θέλει να ανοίξει νέο Ιράκ
Ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να θέλει, σε περίπτωση αμερικανικής στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν, το χτύπημα να είναι σύντομο, καταλυτικό και πολιτικά «καθαρό».
Εδώ όμως εντοπίζεται και ο βασικός προβληματισμός στους διαδρόμους της Ουάσιγκτον: κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι ένα τέτοιο πλήγμα θα οδηγούσε σε γρήγορη κατάρρευση του καθεστώτος, ούτε ότι η Τεχεράνη δεν θα απαντούσε με εκτεταμένα αντίποινα.
Σύμφωνα με πληροφορίες του NBC News, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ξεκαθαρίσει στους συνεργάτες του πως δεν προτίθεται να βυθίσει τη χώρα σε μια μακρά σύγκρουση τύπου Ιράκ ή Αφγανιστάν.
Παρόλα αυτά, η ομάδα εθνικής ασφάλειας δεν είναι σε θέση να του εγγυηθεί ότι μια επέμβαση θα είχε άμεσο και οριστικό αποτέλεσμα…… Αντίθετα, οι εκτιμήσεις που κατατίθενται στον Λευκό Οίκο κάνουν λόγο για σοβαρό κίνδυνο κλιμάκωσης, με πιθανές ιρανικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή και περιορισμένες δυνατότητες ταχείας στρατιωτικής ενίσχυσης.
Περιορισμένες στρατιωτικές επιλογές
Το κλίμα αυτό επιβεβαιώνεται και από ρεπορτάζ των New York Times, που επισημαίνουν ότι η αμερικανική παρουσία στην περιοχή είναι σήμερα πιο «αραιή» σε σχέση με προηγούμενες κρίσεις.
Η αποχώρηση του αεροπλανοφόρου Gerald R. Ford και άλλων μονάδων από την Ανατολική Μεσόγειο έχει περιορίσει τη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ, ενώ συνεχίζονται οι διαβουλεύσεις για ενδεχόμενη αναδιάταξη δυνάμεων.
Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν αντιτορπιλικά με κατευθυνόμενους πυραύλους και τουλάχιστον ένα υποβρύχιο στην περιοχή, στρατιωτικοί διοικητές ζητούν χρόνο για την ενίσχυση της άμυνας, φοβούμενοι επιθέσεις από το Ιράν ή συμμάχους του σε Ιράκ και Συρία.
Στο τραπέζι κυβερνοεπιθέσεις και «χειρουργικά» πλήγματα
Υπό αυτά τα δεδομένα, στην Ουάσιγκτον εξετάζονται εναλλακτικά μέσα πίεσης: κυβερνοεπιχειρήσεις, στοχευμένα πλήγματα σε δομές εσωτερικής ασφάλειας του Ιράν ή μυστικές αποστολές που δεν θα οδηγούσαν σε ανοικτή σύρραξη.
Όπως μεταδίδει το NBC, σε σύσκεψη υπό τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς τονίστηκε ότι κάθε ενέργεια θα απέκλειε την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων και μια παρατεταμένη στρατιωτική εκστρατεία.
Η Τεχεράνη προειδοποιεί για αντίποινα
Την ίδια στιγμή, το CNN αναφέρει ότι το Ιράν έχει ήδη καταρτίσει σχέδια για πλήγματα κατά αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη Μέση Ανατολή, σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση.
Στο πλαίσιο προληπτικών μέτρων, εκατοντάδες Αμερικανοί στρατιώτες έχουν μετακινηθεί από τη βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, με τις τοπικές αρχές να επιβεβαιώνουν τη μερική αποχώρηση προσωπικού.
Διαδηλώσεις και κόκκινες γραμμές
Η ένταση συνδέεται άμεσα και με τη σκληρή καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν. Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι ενδεχόμενες μαζικές εκτελέσεις διαδηλωτών θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμερικανική αντίδραση.
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, ωστόσο, εμφανίστηκε πιο συγκρατημένος, αναφέροντας πως έχει ενημερωθεί ότι οι εκτελέσεις «δεν θα προχωρήσουν» και ότι η αιματοχυσία στους δρόμους έχει σταματήσει.
Η ιρανική Δικαιοσύνη, σύμφωνα με το Reuters, ανακοίνωσε ότι ο 26χρονος Ερφάν Σολτανί, για τον οποίο υπήρχαν φόβοι επικείμενης εκτέλεσης, δεν έχει καταδικαστεί σε θάνατο και ότι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει δεν επισύρουν την εσχάτη των ποινών.
Ρευστό σκηνικό, χωρίς τελικές αποφάσεις
Παρά τα σημάδια προσωρινής αποκλιμάκωσης, το τοπίο παραμένει ασταθές. Οι ΗΠΑ κρατούν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, η Τεχεράνη δηλώνει έτοιμη να απαντήσει και κανείς δεν αποκλείει νέα έξαρση της κρίσης.
Το κεντρικό δίλημμα για τον Τραμπ παραμένει αμετάβλητο: πώς θα αποδείξει ότι «εννοεί όσα λέει», χωρίς να παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να τελειώσει γρήγορα.
ΠΗΓΗ: NAYTEMPORIKH .gr
-
Think Tank1 month agoΣομαλιλάνδη: το νέο μέτωπο Ισραήλ–Τουρκίας
-
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ1 month agoΤο ερώτημα για την Holguín για την UNFICYP και η υπόθεση της Μάμμαρι: γιατί δέχθηκαν επίθεση δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες;
-
Off the Record2 weeks agoΣΥΚΑΣ: Πολιορκία κομμάτων για να είναι υποψήφιος – Λευκωσιάτικη δημοσκόπηση
-
Off the Record2 weeks agoΑνθρωποφαγία από το ΔΗΣΥ καταγγέλλει ο Τορναρίτης
-
Off the Record1 week agoΗ ττενέκκα και το ΕΛΑΜ…
-
Άρθρα Χάρη Θεραπή4 weeks agoΠώς στήνεται ένα πολιτικό «viral σκάνδαλο»
-
Off the Record1 month agoΕκλογές 2026: Το ποτάμι δεν γυρίζει ΠΙΣΩ…
-
Off the Record1 week agoΕπέκταση της υπηρεσίας των εφέδρων στρατιωτών στην Εθνική Φρουρά μέχρι την ηλικία των 65 ετών
-
Think Tank1 month agoΤο πραξικόπημα των ΤΚ το 1963 | Μία εκπομπή ντοκουμέντο
-
Off the Record2 weeks agoΟ κωμικός θίασος και τα ρεζιλίκια…

