Του ΔΗΜΗΤΡΗ Γ. ΑΠΟΚΗ* – Αθήνα

Πριν λίγες ώρες, πολλαπλές εκρήξεις ταρακούνησαν το Καράκας και άλλες περιοχές της Βενεζουέλας, με την κυβέρνηση Μαδούρο να κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες για επιθέσεις σε πολιτικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Οι επιθέσεις έγινα σε κρίσιμα σημεία όπως το Φορτ Τιούνα και η Αεροπορική Βάση Λα Καρλότα, συνοδευόμενες από πτήσεις αεροσκαφών σε χαμηλό ύψος και σειρήνες αεροπορικού συναγερμού.

Ο Πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν τον Nicolás Maduro μαζί με τη σύζυγό του και τους μετέφεραν εκτός χώρας, χαρακτηρίζοντας την επιχείρηση ως «μεγάλης κλίμακας επίθεση» που ολοκληρώθηκε με επιτυχία σε συνεργασία με τις αρχές επιβολής του νόμου των ΗΠΑ.

• Αυτή η επιχείρηση σηματοδοτεί σημαντική κλιμάκωση στις σχέσεις ΗΠΑ-Βενεζουέλας, υποδηλώνοντας τη δογματική αλλαγή στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας (NSS) των ΗΠΑ και στέλνοντας σαφή μηνύματα προς παγκόσμιους αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Κούβα.

Η σύλληψη και απομάκρυνση του Μαδούρο ενισχύει αυτή την κλιμάκωση, αποτελώντας κομβικό σημείο στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης του καθεστώτος.

Αυτή η επίθεση υποδηλώνει επιστροφή σε μια πιο επιθετική προσέγγιση «America First», βασισμένη στο Δόγμα Μονρόε, το οποίο ιστορικά θεωρούσε τη Λατινική Αμερική ως σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.

• Οι συμμαχίες της Βενεζουέλας με αντίπαλες δυνάμεις – η στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας, οι οικονομικές επενδύσεις της Κίνας που υπερβαίνουν τα 60 δισεκατομμύρια δολάρια, οι συνεργασίες πετρελαίου με το Ιράν και η στενή σχέση με την Κούβα – ενοχλούσαν εδώ και καιρό την Ουάσινγκτον.

Στοχεύοντας στρατιωτικά assets και καταλήγοντας στη σύλληψη του Μαδούρο, οι ΗΠΑ φαίνεται να επιδιώκουν αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ασφάλεια πόρων (η Βενεζουέλα κατέχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου παγκοσμίως) και αντιμετώπιση ξένης επιρροής.

Αυτό ευθυγραμμίζεται με την προ της επίθεσης συγκέντρωση 15.000 στρατευμάτων και ναυτικών δυνάμεων στην Καραϊβική από τον Τραμπ, παρουσιάζοντας την ενέργεια ως μέρος ευρύτερης εκστρατείας κατά της ναρκοδιακίνησης και της λαθρεμπορίας, που έχει ήδη προκαλέσει πάνω από 115 θανάτους από επιθέσεις σε σκάφη.

• Στρατηγικά, αυτή η επιχείρηση μπορεί να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες της NSS, ανυψώνοντας την ασφάλεια του ημισφαιρίου σε κεντρικό πυλώνα.
• Μια επιτυχής παρέμβαση, όπως η σύλληψη Μαδούρο, μπορεί να εξασφαλίσει αλυσίδες εφοδιασμού, να μειώσει πιέσεις μετανάστευσης (πάνω από 7 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι έχουν φύγει από το 2014) και να ενισχύσει την ενεργειακή ανεξαρτησία εν μέσω παγκόσμιας αστάθειας πετρελαίου.

Ωστόσο, εγκυμονεί κινδύνους υπερεπέκτασης: οι δυνάμεις των ΗΠΑ είναι ήδη τεντωμένες σε υποστήριξη Ουκρανίας, επιχειρήσεις Μέσης Ανατολής και αποτροπή στον Ειρηνικό. Οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο έχουν επικρίνει τις επιθέσεις ως μη εξουσιοδοτημένη κλιμάκωση, με πρόταση ψηφισμάτων για περιορισμό περαιτέρω ενεργειών.

Η δήλωση έκτακτης ανάγκης και σχέδια κινητοποίησης του Μαδούρο μπορεί να εμπλέξουν υποστήριξη από Κούβα ή Ρωσία, περιπλέκοντας τους στόχους των ΗΠΑ και αυξάνοντας τα κόστη άμυνας – ωστόσο, η σύλληψή του περιορίζει σημαντικά αυτές τις δυνατότητες αντίστασης.

• Σε όρους NSS, αυτό υπογραμμίζει μετάβαση προς «ειρήνη μέσω ισχύος», δίνοντας προτεραιότητα σε κινητικές ενέργειες έναντι διπλωματίας, που μπορεί να τεντώσει συμμαχίες του ΝΑΤΟ επιφυλακτικές απέναντι στη μονομερή δράση των ΗΠΑ.

Το μήνυμα της επίθεσης προς τους παγκόσμιους αντιπάλους είναι βαθύ, ενισχύοντας την αμερικανική κυριαρχία στο διεθνές σύστημα και αποτρέποντας πολυπολικές προκλήσεις.

Προς την Κίνα, σηματοδοτεί μη ανοχή σε εισχωρήσεις στην πίσω αυλή της Αμερικής, υπονοώντας παρόμοια αποφασιστικότητα στην Ασία. Ο ρόλος του Πεκίνου ως μεγαλύτερου πιστωτή της Βενεζουέλας, με τεράστια συμφέροντα σε πετρέλαιο και υποδομές, τοποθετεί τον Μαδούρο ως αντίβαρο στην αμερικανική ηγεμονία.

• Διαταράσσοντας αυτούς τους δεσμούς μέσω βίας, η Ουάσινγκτον δηλώνει ετοιμότητα να υπερασπιστεί οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα, αντικατοπτρίζοντας πιθανά σενάρια για Ταϊβάν ή Νότια Κινεζική Θάλασσα.

Η στρατιωτικοποίηση αμφισβητούμενων νησιών και προκλητικές ασκήσεις της Κίνας μπορεί να αντιμετωπίσουν ενισχυμένες αμερικανικές αντιδράσεις εάν ο Μαδούρο αποδυναμωθεί, ενθαρρύνοντας συμμαχίες όπως το QUAD. Αντίθετα, ένα αδιέξοδο στη Βενεζουέλα μπορεί να εκθέσει αμερικανικές αδυναμίες, ενθαρρύνοντας το Πεκίνο να επιταχύνει πρωτοβουλίες παγκόσμιας επιρροής, υπονομεύοντας την τάξη βασισμένη σε κανόνες.

Προς τη Ρωσία, η ενέργεια εν μέσω του αδιεξόδου της στην Ουκρανία μεταφέρει ότι η προβολή ισχύος στο Δυτικό Ημισφαίριο θα αντιμετωπίσει άμεσες συνέπειες, αμφισβητώντας προσπάθειες της Μόσχας να διαρρήξει το μεταψυχροπολεμικό σύστημα. Η προμήθεια όπλων, πυραύλων S-300 και συμβούλων στη Βενεζουέλα καθιστά τη χώρα εφαλτήριο κατά της αμερικανικής ηγεμονίας.

• Οι επιθέσεις απειλούν άμεσα αυτά τα assets, υποδηλώνοντας ότι η Ρωσία δεν μπορεί να προβάλλει ισχύ ανεξέλεγκτα. Αυτό αντηχεί την αμερικανική υποστήριξη στην Ουκρανία, όπου αμερικανικά όπλα έχουν αμβλύνει ρωσικές προόδους. Ο Πούτιν μπορεί να δει παραλληλισμούς, φοβούμενος κλιμάκωση αμερικανικής εμπλοκής στην Ανατολική Ευρώπη.

Ο συγχρονισμός – εν μέσω σταματημένων ειρηνευτικών συνομιλιών Ουκρανίας – υποδηλώνει σκληρότερη στάση Τραμπ, πιθανώς συνδέοντας παραχωρήσεις Βενεζουέλας με ρωσικές αποχωρήσεις αλλού. Ωστόσο, κινδυνεύει κλιμάκωση: η Ρωσία μπορεί να ανταποδώσει οπλίζοντας δυνάμεις Βενεζουέλας ή με κυβερνοεπιθέσεις σε αμερικανικές υποδομές.

Το Ιράν λαμβάνει παρόμοιο μήνυμα αποτροπής. Οι ανταλλαγές drone και πετρελαίου με τη Βενεζουέλα παρακάμπτουν αμερικανικές κυρώσεις, υποστηρίζοντας και τα δύο καθεστώτα κατά της απομόνωσης. Η επίθεση διαταράσσει αυτόν τον άξονα, προειδοποιώντας το Ιράν κατά επέκτασης δικτύου proxies στη Λατινική Αμερική, όπου λειτουργούν ομάδες όπως η Χεζμπολάχ.

• Ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει δηλώσει ότι το Ιράν εξάγει τρομοκρατία στη Βενεζουέλα σε συνεργασία με το καθεστώς Μαδούρο, τονίζοντας κινδύνους για την ασφάλεια του ημισφαιρίου. Εν μέσω εντάσεων Μέσης Ανατολής – ισραηλινές επιθέσεις σε ιρανικά assets και αμερικανική ναυτική παρουσία στον Κόλπο – αυτό υπογραμμίζει ετοιμότητα Ουάσινγκτον για προληπτικές απειλές παγκοσμίως.

Για το Ιράν, που επιδιώκει πυρηνικές φιλοδοξίες ή υποστηρίζει επιθέσεις Χούθι σε ναυτιλία, η επίθεση στη Βενεζουέλα σηματοδοτεί πιθανές κινητικές αμερικανικές απαντήσεις, ενθαρρύνοντας ίσως αποκλιμάκωση ή ενισχυμένες συμμαχίες με Κίνα και Ρωσία.

Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το μήνυμα προς την Κούβα, τον στενότερο σύμμαχο της Βενεζουέλας στην περιοχή. Η Αβάνα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από φθηνό πετρέλαιο Βενεζουέλας για την ενέργειά της, ενώ χιλιάδες Κουβανοί ιατροί και στρατιωτικοί/πληροφοριακοί σύμβουλοι βρίσκονται στη Βενεζουέλα.

• Η αποσταθεροποίηση ή πτώση του Μαδούρο θα μπορούσε να διακόψει αυτές τις ροές, επιδεινώνοντας την οικονομική κρίση στην Κούβα και θέτοντας σε κίνδυνο Κουβανούς πολίτες.

Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ κατήγγειλε αμέσως την επίθεση ως «εγκληματική» και «κρατικό τρομοκρατία», καλώντας για διεθνή καταδίκη. Αυτό το μήνυμα ενισχύει την αποτροπή κατά της Κούβας, υπενθυμίζοντας ιστορικές εντάσεις (όπως η Κρίση των Πυραύλων) και προειδοποιώντας ότι η υποστήριξη αντιπάλων καθεστώτων στο ημισφαίριο δεν θα γίνει ανεκτή, ενισχύοντας την αμερικανική ηγεμονία στην Καραϊβική.

• Συμπερασματικά, η αμερικανική επίθεση στη Βενεζουέλα, που κορυφώθηκε με τη σύλληψη και απομάκρυνση του Μαδούρο όπως ανακοίνωσε ο Πρόεδρος Τραμπ, αντιπροσωπεύει κομβική εξέλιξη στην NSS, δίνοντας έμφαση σε προληπτική υπεράσπιση ημισφαιρικών συμφερόντων εν μέσω ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων.

Προβάλλει ισχύ προς Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Κούβα, αποτρέποντας παγκόσμιες φιλοδοξίες τους δείχνοντας αμερικανική αποφασιστικότητα. Ωστόσο, η επιτυχία εξαρτάται από αποφυγή παρατεταμένης σύγκρουσης, που μπορεί να υπονομεύσει αξιοπιστία και πόρους.

Καθώς ξεδιπλώνονται διεθνείς αντιδράσεις, αυτή η ενέργεια μπορεί να επαναπροσδιορίσει πολυπολικές δυναμικές, είτε ενισχύοντας αμερικανική πρωτοκαθεδρία είτε επιταχύνοντας συμμαχίες αντιπάλων.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο. 

2 Ιανουαρίου 2026
Aziz Şah

Στις 30 Δεκεμβρίου, η Fileleftheros δημοσίευσε είδηση σύμφωνα με την οποία, τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες που όργωναν τα χωράφια τους κοντά στη Ζώνη Ασφαλείας, στην περιοχή της Μάμμαρι, δέχθηκαν επίθεση από περισσότερους από 20 Τούρκους στρατιώτες και «αστυνομικούς», ενώ —όπως αναφέρεται— έγινε προσπάθεια να συλληφθούν.

Περίπου δύο μήνες νωρίτερα, το πρωί του Σαββάτου 8 Νοεμβρίου, είχε προηγηθεί άλλο περιστατικό στη Δένεια: Ελληνοκύπριος αγρότης, που εισήλθε με τρακτέρ στη Ζώνη για να οργώσει τη γη του, φέρεται να παρεμποδίστηκε από Τούρκους στρατιώτες, με την Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ να καταφθάνει στη συνέχεια στην περιοχή.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, σχολιάζοντας τότε το περιστατικό, το χαρακτήρισε «αρνητική εξέλιξη που δυναμιτίζει το καλό κλίμα» και διαβεβαίωσε ότι έγιναν άμεσα «όλες οι απαραίτητες ενέργειες» ώστε να μην επαναληφθούν αντίστοιχες κινήσεις.

Τι ακολούθησε; Αντί να εκτονωθεί, η ένταση κλιμακώθηκε: το μεμονωμένο επεισόδιο του Νοεμβρίου «μεγάλωσε» αισθητά τον Δεκέμβριο.

Στην Παλαιστίνη, επιθέσεις δυνάμεων κατοχής και εποίκων κατά αγροτών εν ώρα εργασίας είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο — και συχνά καταλήγουν σε αρπαγή γης. Το άρθρο θέτει το ερώτημα: τι σημαίνει αυτό για την Κύπρο και ποια είναι η λειτουργία του μηχανισμού στη Ζώνη Ασφαλείας;

Η βασική θέση που προβάλλεται είναι ότι ο ρόλος της Ζώνης —όπως εφαρμόζεται στην πράξη— δεν περιορίζεται στη «διατήρηση ηρεμίας», αλλά συνδέεται με έναν ευρύτερο έλεγχο του πεδίου: να «πειθαρχεί» τον ΟΗΕ και την ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να διευρύνει, σταδιακά, τα τετελεσμένα της κατοχής.

Στην Κύπρο υπάρχει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος: η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία κατέχει το 37% του εδάφους της. Και, όπως υποστηρίζεται, εδώ και 51 χρόνια δεν υπάρχει υπογεγραμμένη Συμφωνία Ανακωχής ούτε καθορισμένη Γραμμή Ανακωχής. Έτσι, η λεγόμενη «Ζώνη Ασφαλείας» περιγράφεται ως περιοχή πέραν της γραμμής που κατέλαβε ο τουρκικός στρατός, με αποτέλεσμα —κατά τον αρθρογράφο— να υφίσταται «διπλή κατοχή»: από την Τουρκία και από τον ΟΗΕ, μέσω του ειδικού καθεστώτος της Ζώνης.

Η εικόνα που περιγράφεται είναι συγκεκριμένη: αγρότες που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη δική τους γη, με τον στρατό κατοχής παρόντα στην περίμετρο και με την UNFICYP, στην πράξη, να τους εμποδίζει να σπείρουν ή να οργώσουν. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται ότι μετανάστες που εισέρχονται μέσω Τουρκίας περνούν τη Ζώνη χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, ενώ όταν πρόκειται για καλλιέργεια, «ο αγρότης βρίσκει απέναντί του τον ΟΗΕ».

Στο πλαίσιο αυτής της «ελεγχόμενης έντασης», όπως την ονομάζει, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι επί δεκαετίες σημειώνονται περιοδικές επιθέσεις εναντίον Ελληνοκυπρίων αγροτών και αμάχων στη Ζώνη. Παράλληλα, επιμένει ότι η Τουρκία δεν δέχθηκε ούτε καν να υπογράψει Συμφωνία Ανακωχής ώστε να οριοθετηθεί γραμμή, ενώ συγκρίνει το γεγονός με άλλες περιπτώσεις όπου έχουν υπογραφεί συμφωνίες ανακωχής ακόμη και με αντιμαχόμενους που χαρακτηρίζονται «τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το συμπέρασμα που επιχειρείται είναι αιχμηρό: μια δύναμη κατοχής που δεν αποδέχεται ούτε τα στοιχειώδη δεσμευτικά πλαίσια, μπορεί πράγματι να επιτρέψει «συνολική λύση»;

Στη συνέχεια, το κείμενο αναπτύσσει τη λογική ότι η απουσία καθορισμένου «συνόρου» ευνοεί τον κατακτητή, διότι αφήνει περιθώριο επέκτασης, παραπέμποντας σε ανάλογες στρατηγικές που εφαρμόστηκαν αλλού. Από αυτή τη σκοπιά, εξηγεί γιατί —κατά την εκτίμησή του— δεν υπάρχει πραγματικό σύνορο ανάμεσα στην κατεχόμενη και τη μη κατεχόμενη περιοχή: η Κύπρος δεν είναι «διχοτομημένη», αλλά «υπό κατοχή». Και η κατοχή, μαζί με την εποικιστική αποικιοκρατία, παρουσιάζεται ως φαινόμενο που «δεν αναγνωρίζει όρια».

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι αυτό ακριβώς είναι που αρνούνται να αποδεχθούν η ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι ελληνοκυπριακές ελίτ: ότι, επιδιώκοντας τη διατήρηση ενός «καλού κλίματος», στην πράξη αποδέχονται την πραγματικότητα της κατοχής και προσπαθούν να διασφαλίσουν τη μετα-1974 τάξη πραγμάτων.

Και προσθέτει, παραφράζοντας το γνωστό απόφθεγμα του Τρότσκι, ότι ακόμη κι αν δεν ασχολείσαι με την κατοχή, η κατοχή θα ασχοληθεί μαζί σου — γιατί λειτουργεί σαν «καρκίνος», με «όγκο» την εποικιστική πολιτική.

Το ερώτημα «γιατί συνέβη στη Μάμμαρι;» συνδέεται, τέλος, με όσα αποδίδονται στον προσωπικό απεσταλμένο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Holguín. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Holguín έχει διατυπώσει σε κλειστές συναντήσεις τη θέση ότι «δεν βλέπει πρόβλημα στην Κύπρο» και δεν κατανοεί «τι δουλειά έχει η Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ στο νησί».

Στο ίδιο δημοσίευμα της Fileleftheros αναφέρεται επίσης ότι ο νεαρός αγρότης, Γαβριήλ Γερόλεμος, δήλωσε πως το περιστατικό συνέβη εντός της Ζώνης Ασφαλείας και ότι οι στρατιώτες της UNFICYP που έφτασαν στο σημείο περιορίστηκαν στο να παρακολουθούν και να καταγράφουν όσα συνέβησαν, χωρίς να επέμβουν.

πηγή: https://www.cumhuriyetci.cy/2026/01/02/holguinin-bm-baris-gucu-ne-ise-yarar-sorusu-ve-tufan-erhurmanin-sartlari-mammaride-iki-kibrisli-rum-ciftci-neden-saldiriya-ugradi/

του Πέτρου Ζαρούνα*

Η αναγνώριση της αποσχισθείσας από τη Σομαλία περιοχής της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ έρχεται να προστεθεί στον ευρύτερο γεωστρατηγικό ανταγωνισμό μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Ο ανταγωνισμός αυτός περιλαμβάνει το Αζερμπαιτζάν, τη Κύπρο, τη Συρία, το Λίβανο, τη Γάζα, το Περσικό Κόλπο και τώρα και το Κέρας της Αφρικής στο οποίο ευρίσκεται η Σομαλιλάνδη.

Η αναγνώριση αυτή προέκυψε ως μία στρατηγική κίνηση του Ισραήλ η οποία αποβλέπει από τη μία να αντιμετωπίσει την απειλή των Χούθι της Υεμένης και τη προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας στα στενά του Μπαμ Ελ Μαντέπ και από την άλλη να εξισορροπήσει την τουρκική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική παρουσία στη Σομαλία. Η παρουσία αυτή εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια της Τουρκίας να επεκτείνει την επιρροή της στην αφρικανική ήπειρο καθώς επίσης και στην δημιουργία κέντρου πυραυλικών δοκιμών αλλά και διαστημικού κέντρου αξιοποιώντας το γεγονός ότι η Σομαλία ευρίσκεται επί του Ισημερινού κάτι που διευκολύνει αυτού του είδους τις δραστηριότητες.

Η κίνηση του Ισραήλ έχει προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις από διεθνείς οργανισμούς όπως η ΕΕ, η Αφρικανική Ένωση, ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Ισλαμική Διάσκεψη. Ισχυρότερα αντέδρασαν χώρες που επηρεάζονται άμεσα όπως η Σομαλία, η Τουρκία, η Αίγυπτος, το Τζιπούτι και η Σαουδική Αραβία. Το θέμα παραπέμφθηκε στο ΣΑ του ΟΗΕ το οποίο τελικά δεν πήρε την όποια απόφαση αλλά τα 14 από τα 15 μέλη καταδίκασαν την ισραηλινή κίνηση. Συζητήθηκε επίσης κατά τη συνάντηση Νετανιάχου-Τράμπ στη Φλώριδα. Οι ΗΠΑ επιμένουν επί του παρόντος στη πολιτική για μία Σομαλία παρά τις σκέψεις που γίνονται από διάφορα κέντρα αποφάσεων εντός της χώρας για διαφοροποίηση της.

Τα νέα αυτά δεδομένα επηρεάζουν και το Κυπριακό που από τμήμα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού μετατρέπεται σταδιακά σε τμήμα του τούρκο-ισραηλινού. Με τη πώληση των ισραηλινής κατασκευής πυραύλων BARAK MX στην ΚΔ και την ανάπτυξη τους στη Κύπρο η κυπριακή αεράμυνα καθίσταται σε ένα βαθμό προέκταση της ισραηλινής χάρις στο ισχυρό ραντάρ που τους συνοδεύει και της διασύνδεσης του με τα συστήματα του Ισραήλ.

Αναμένεται να ακολουθήσει η ενεργειακή σύνδεση των δύο χωρών με την υλοποίηση του τμήματος του GSI που θα συνδέσει τη Κύπρο με το Ισραήλ. Πέραν αυτού ευρίσκεται σε εξέλιξη και η κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου που θα συνδέει τα κοιτάσματα της Energean στην ισραηλινή ΑΟΖ με τις ενεργειακές υποδομές της Cyfield στο Βασιλικό. Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα με την Αφροδίτη να παραμένει όμηρος των Ισραηλινών λόγω της εκκρεμότητας γύρω από το κοίτασμα Ισάι που αποτελεί προέκταση της Αφροδίτης εντός της ισραηλινής ΑΟΖ.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόσφατη δήλωση Φιντάν για πάγωμα των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό και σε επικέντρωση στη συνεργασία στα θέματα του τουρισμού και της ενέργειας. Οι δηλώσεις της Ολγκίν για αναβολή της διευρυμένης σύσκεψης αμέσως μετά τη συνάντηση της με τον Φιντάν είναι ενδεικτικές των προθέσεων και της στροφής της Τουρκίας. Αντί της διεκδίκησης δικαιωμάτων σε ολόκληρη τη Κύπρο μέσα από μία συνομοσπονδιακή λύση η Τουρκία φαίνεται τώρα να προσανατολίζεται στη διατήρηση του στάτους κβο και την ενίσχυση και σταθεροποίηση του μέσα από κάποια ΜΟΕ.

*Ο Πέτρος Ζαρούνας είναι ο Διεθνολόγος.