Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει πλέον υπερβεί χρονικά τον πόλεμο της Σοβιετικής Ενωσης εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Κόκκινος Στρατός χρειάστηκε 1.418 ημέρες –από τις 22 Ιουνίου 1941 έως τις 9 Μαΐου 1945– για να πολεμήσει τις δυνάμεις του Χίτλερ σε ολόκληρη την Ευρώπη, φτάνοντας από τον Βόλγα μέχρι το Βερολίνο. Αντίθετα, η αποκαλούμενη από το Κρεμλίνο «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Βλαντίμιρ Πούτιν συμπλήρωσε τη Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου, 1.419 ημέρες, με τις ρωσικές δυνάμεις να παραμένουν καθηλωμένες στο Ντονέτσκ, μόλις 45 χιλιόμετρα από τα σημεία εκκίνησης της επίθεσης τον Φεβρουάριο του 2022.

Ο στρατός της Ρωσίας δεν έχει καταφέρει να καταλάβει και να διατηρήσει ούτε μία περιφερειακή πρωτεύουσα στα ουκρανικά εδάφη που διεκδικεί, όπως υπογραμμίζουν οι Times. Παράλληλα, αν και έχουν προηγηθεί μήνες έντονων διπλωματικών πρωτοβουλιών με πρωταγωνιστή τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν διαφαίνεται καμία ρεαλιστική προοπτική ειρήνης στο άμεσο μέλλον. «Σε όλη τη διάρκεια αυτού του πολέμου, η Ρωσία διέπραξε ωμότητες στο ουκρανικό έδαφος σε κλίμακα και ένταση που δεν έχουν παρατηρηθεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, δεν κατόρθωσε να λυγίσει την Ουκρανία ούτε το φρόνημα του λαού μας», έγραψε τη Δευτέρα στο X ο ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Αντρέι Σιμπίχα.

Τα χρόνια που προηγήθηκαν της εισβολής, το Κρεμλίνο είχε αναγάγει τη μνήμη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου –ή «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου», όπως αποκαλείται στη Ρωσία– σε θεμέλιο λίθο της κρατικής ιδεολογίας. Αντιδυτικές αφίσες με σοβιετικά και αμερικανικά σύμβολα διακήρυσσαν «Μπορούμε να το ξανακάνουμε». «Ηθελαν να το επαναλάβουν και το έκαναν», σχολίασε ο πρόεδρος Ζελένσκι. «Αναπαρήγαγαν τον φασισμό. Αυτό είναι παραφροσύνη».

Σύμφωνα με έρευνα της ρωσικής υπηρεσίας του BBC σε συνεργασία με τον αντιπολιτευόμενο ιστότοπο Mediazona, έχουν επιβεβαιωθεί σχεδόν 160.000 θάνατοι ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία. Παράλληλα, τουλάχιστον 19 ρώσοι στρατηγοί έχουν σκοτωθεί, όπως αναφέρει έκθεση του απαγορευμένου στη Ρωσία ιστότοπου The Insider. «Είμαι βέβαιος ότι ο Πούτιν δεν θα μπορούσε ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του να φανταστεί πως θα του έπαιρνε περισσότερο χρόνο για να “καταλάβει” το Σλοβιάνσκ και το Κραματόρσκ απ’ όσο χρειάστηκε ο Στάλιν για να φτάσει στο Βερολίνο», δήλωσε ο Ντμίτρι Γκούντκοφ, μέλος της αντιπολεμικής επιτροπής της εξόριστης ρωσικής αντιπολίτευσης, αναφερόμενος στις δύο οχυρωμένες πόλεις της ανατολικής Ουκρανίας που εξακολουθούν να ελέγχονται από το Κίεβο. Ο Πούτιν δεν δείχνει καμία διάθεση να τερματίσει τον πόλεμο προτού η Ρωσία εξαλείψει την ουκρανική ανεξαρτησία. Στις 7 Ιανουαρίου, ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων για τους ρώσους ορθόδοξους, είπε σε παιδιά μέσα σε εκκλησία ότι ο στρατός τους βρίσκεται σε «ιερή αποστολή» για την υπεράσπιση της πατρίδας.

Αν και τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης αποσιώπησαν τη δυσάρεστη σύγκριση μεταξύ του Κόκκινου Στρατού και των σημερινών δυνάμεων του Πούτιν, το Κρεμλίνο έχει καλλιεργήσει την εικόνα μιας υπαρξιακής σύγκρουσης με τις «σατανικές» δυνάμεις της Δύσης που, όπως λέει, στηρίζονται από το ΝΑΤΟ. «Ολη η δυτική αποκρυφιστική και αντιχριστιανική “Σόδομα” μάχεται εναντίον της Ρωσίας», δήλωσε την Κυριακή ο φιλοκρεμλινικός μεγιστάνας των μέσων Κονσταντίν Μαλοφέγιεφ. Την ίδια στιγμή, ο ουκρανικός στρατός ανακοίνωσε ότι η Μόσχα ετοιμαζόταν για νέα επίθεση στην περιοχή του Σούμι, στη βόρεια Ουκρανία, αλλά ότι η απειλή αποτράπηκε. Την περασμένη εβδομάδα, εκτεταμένα πλήγματα με drones και πυραύλους άφησαν περίπου τα μισά σπίτια του Κιέβου χωρίς θέρμανση, με τον δήμαρχο Βιτάλι Κλίτσκο να καλεί τους πολίτες να εγκαταλείψουν την πόλη. Περίπου 800 κτίρια κατοικιών –κυρίως πολυκατοικίες– παρέμεναν χωρίς ηλεκτροδότηση τη Δευτέρα, ενώ οι θερμοκρασίες έφθαναν τους -15°C. Τα ξημερώματα της Τρίτης, ακολούθησε νέα ρωσική πυραυλική επίθεση κατά του Κιέβου και άλλων πόλεων. Ο βρετανός υπουργός Αμυνας Τζον Χέιλι, που επισκέφθηκε την πληγείσα περιοχή την Παρασκευή, δήλωσε ότι θα ήθελε «να συλλάβει τον Πούτιν και να τον οδηγήσει σε δίκη για εγκλήματα πολέμου». Η τοποθέτηση αυτή προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της Μόσχας, με τη Μαρία Ζαχάροβα να απαντά ότι πρόκειται για «το υγρό όνειρο των βρετανών ανώμαλων».

Πηγή: Protagon.gr

Ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γιώργος Βασιλείου, απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών.

Την απώλεια γνωστοποίησε με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η σύζυγός του, Ανδρούλλα Βασιλείου, αναφέροντας πως, έπειτα από διετή ταλαιπωρία, «ο αγαπημένος μου Γιώργος, σύντροφος της ζωής μου για 59 χρόνια, έσβησε ήσυχα στην αγκαλιά μας απόψε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας». Όπως σημείωσε, πρόκειται για έναν άνθρωπο που υπήρξε εξαιρετικός σύζυγος και πατέρας, γεμάτος καλοσύνη και αγάπη για τον τόπο και τον λαό του. Ο Γιώργος Βασιλείου νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από τις 6 Ιανουαρίου 2026, με λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος.

Άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του

Ο Γιώργος Βασιλείου συγκαταλέγεται στις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Κύπρου. Ρεαλιστής, ευρωπαϊστής και πολιτικός του διαλόγου, ο τρίτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας άφησε ισχυρό αποτύπωμα στη δημόσια ζωή και στις προσπάθειες για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Υπήρξε ο τρίτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, μετά τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Σπύρο Κυπριανού. Εξελέγη στις 21 Φεβρουαρίου 1988 και ολοκλήρωσε τη θητεία του στις 28 Φεβρουαρίου 1993. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του κατέβαλε συστηματικές προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού, ενώ επί των ημερών του υποβλήθηκε η αίτηση ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη συνέχεια, επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη, ανέλαβε επικεφαλής της Διαπραγματευτικής Αντιπροσωπείας για την ένταξη στην ΕΕ, έχοντας την ευθύνη της εναρμόνισης και εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου, έργο που στέφθηκε με επιτυχία. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε τον Οκτώβριο του 2002 με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος Αξίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γεννημένος στην Αμμόχωστο στις 20 Μαΐου 1931, προερχόταν από οικογένεια επιστημόνων, με πατέρα τον οφθαλμίατρο Βάσο Βασιλείου και μητέρα την οδοντίατρο Φωφώ Βασιλείου. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Γενεύης, Βιέννης και Βουδαπέστης, από όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας Οικονομικών, ενώ στο Λονδίνο εξειδικεύθηκε στο μάρκετινγκ και στην έρευνα αγοράς.

Στην προσωπική του ζωή παντρεύτηκε την Ανδρούλλα Βασιλείου και απέκτησαν δύο κόρες και έναν γιο, με την οικογένεια να αποτελεί διαχρονικό του στήριγμα. Σε επαγγελματικό επίπεδο εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως οικονομολόγος και ερευνητής αγοράς για τον όμιλο Reed Paper Group, ενώ το 1962 ίδρυσε στην Κύπρο το Κέντρο Ερευνών Μέσης Ανατολής (ΚΕΜΑ), το οποίο εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς ερευνών και συμβουλευτικών υπηρεσιών στην ευρύτερη περιοχή.

Το 1984 ίδρυσε επίσης το Μεσανατολικό Κέντρο Σπουδών Διοίκησης και εκπαιδευτικό ίδρυμα στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε συνεργασία με βρετανικούς φορείς.

Η εκλογή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας

Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε χωρίς κομματική ένταξη. Στις προεδρικές εκλογές του 1988 κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος με τη στήριξη του ΑΚΕΛ και ανεξάρτητων προσωπικοτήτων. Στον δεύτερο γύρο επικράτησε του Γλαύκου Κληρίδη με ποσοστό 51,63%.

Κατά την προεδρία του, ανέπτυξε εντατικές επαφές με τον ΟΗΕ και τον Ραούφ Ντενκτάς, καθώς και στενή συνεργασία με την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι προσπάθειες κορυφώθηκαν με το Σχέδιο Γκάλι, το οποίο δεν υλοποιήθηκε λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας. Παράλληλα, έδωσε έμφαση στην οικονομική ανάπτυξη, στην άμυνα, στην υγεία, στον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και ίδρυσε το Πανεπιστήμιο Κύπρου το 1992.

Μετά την ήττα του στις εκλογές του 1993 από τον Γλαύκο Κληρίδη, ίδρυσε το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών και διετέλεσε βουλευτής Λευκωσίας από το 1996 έως το 1999. Το κίνημα αργότερα συνενώθηκε με το ΑΔΗΣΟΚ, δημιουργώντας τους Ενωμένους Δημοκράτες, των οποίων υπήρξε επίτιμος πρόεδρος.