Η κριτική προς την πολιτική των ίσων αποστάσεων που ακολουθούν τα Ηνωμένα Έθνη στο Κυπριακό αποτελεί διαχρονικό σημείο τριβής στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Εδώ και δεκαετίες, η ελληνοκυπριακή πλευρά διαπιστώνει ότι οι εκθέσεις, οι δηλώσεις και οι διπλωματικές τοποθετήσεις του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ συχνά διαμορφώνονται με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση εξίσωσης των ευθυνών μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκίας. Μια προσέγγιση που, αντί να συμβάλλει στην αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, κινδυνεύει να διαιωνίζει το αδιέξοδο και να υποβαθμίζει τις πραγματικές διαστάσεις του Κυπριακού.

Η παρουσία της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα, κυρίας Μαρίας ΆνχελαΟλγκίν, αντί να δημιουργεί προσδοκίες για μια διαφορετική διπλωματική προσέγγιση, προκαλεί ολοένα περισσότερα ερωτήματα και έντονη δυσφορία στη Λευκωσία. Οι συνεχείς δημόσιες τοποθετήσεις της, οι παραινέσεις προς την κυπριακή ηγεσία και η στάση της απέναντι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, δημιουργούν την εντύπωση ότι η πίεση ασκείται περισσότερο προς την πλευρά που υπερασπίζεται το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης παρά προς εκείνη που επιμένει σε απαράδεκτες αξιώσεις.

Το Κυπριακό, όμως, δεν είναι μια συνηθισμένη διαφορά μεταξύ δύο ισότιμων πλευρών. Είναι ένα διεθνές ζήτημα που χαρακτηρίζεται από την τουρκική στρατιωτική κατοχή, την παραβίαση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη συνεχιζόμενη προσπάθεια δημιουργίας νέων τετελεσμένων.

Η Τουρκία εισέβαλε, διατηρεί στρατεύματα στο νησί και εξακολουθεί να προβάλλει την απαίτηση για λύση δύο κρατών, σε αντίθεση με το συμφωνημένο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών.

Κι όμως, η κυρία Ολγκίν επιμένει να επαναλαμβάνει ότι η λύση εξαρτάται από τους δύο ηγέτες. Μια διατύπωση που μπορεί να ακούγεται διπλωματικά ουδέτερη, αλλά στην πραγματικότητα παραλείπει μια κρίσιμη παράμετρο: χωρίς την πολιτική βούληση της Άγκυρας, καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση δεν μπορεί να προχωρήσει. Η Τουρκία δεν είναι ένας αόρατος παράγοντας. Είναι η δύναμη που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις στην κατεχόμενη περιοχή και επηρεάζει καθοριστικά την πολιτική της τουρκοκυπριακής ηγεσίας.

Επομένως, το ερώτημα είναι απλό: Γιατί η δημόσια πίεση προς τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη εμφανίζεται τόσο έντονη, ενώ η αντίστοιχη πίεση προς την Τουρκία δεν έχει την ίδια σαφήνεια και αποφασιστικότητα; Γιατί η άρνηση της Λευκωσίας να αποδεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις παρουσιάζεται ως εμπόδιο στην πρόοδο, όταν αποτελεί στοιχειώδη υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας;

Η κυρία Ολγκίν οφείλει να αντιληφθεί ότι η αντικειμενικότητα δεν σημαίνει ίσες αποστάσεις από όλους ανεξαρτήτως ευθυνών. Σημαίνει συνέπεια απέναντι στις αρχές, σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και σαφή αναφορά σε εκείνους που παραβιάζουν τη νομιμότητα. Διαφορετικά, η διπλωματική ουδετερότητα μετατρέπεται σε πολιτική εξισορρόπηση που ευνοεί τη διαιώνιση της κατοχής.

Ιδιαίτερα προβληματική είναι και η αναφορά της απεσταλμένης στις επαφές της με την κοινωνία των πολιτών. Η κυρία Ολγκίν παρουσιάζει αυτές τις συναντήσεις ως σημαντικό στοιχείο της προσπάθειάς της να κατανοήσει τις κοινωνικές αντιλήψεις και τις προσδοκίες για το μέλλον της Κύπρου. Ωστόσο, προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Ποιοι επιλέγονται για αυτές τις επαφές; Ποια είναι τα κριτήρια εκπροσώπησης; Και κατά πόσο ακούγονται οι φωνές των προσφύγων, των εκτοπισμένων, των κατοίκων των κατεχόμενων περιοχών και των ανθρώπων που εξακολουθούν να βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της τουρκικής κατοχής;

Η κοινωνία των πολιτών δεν μπορεί να αποτελεί ένα επιλεκτικό σύνολο συνομιλητών που εξυπηρετεί τη δημιουργία μιας συγκεκριμένης πολιτικής εικόνας. Ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την παράκαμψη θεσμικών εκπροσώπων και οργανωμένων φορέων που έχουν άμεση σχέση με το Κυπριακό. Η πραγματική κοινωνία της Κύπρου δεν αποτελείται μόνο από όσους συμφωνούν με τις διπλωματικές προσεγγίσεις της απεσταλμένης. Περιλαμβάνει ανθρώπους που έχασαν τις περιουσίες τους, πρόσφυγες που περιμένουν την επιστροφή τους και δήμους που εξακολουθούν να εκπροσωπούν κατεχόμενες περιοχές.

Και εδώ ανακύπτει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα, το οποίο αφορά την καταγγελλόμενη στάση της κυρίας Ολγκίν απέναντι στον Δήμαρχο Αμμοχώστου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Δήμος, εδώ και περίπου έναν χρόνο επιχειρεί να εξασφαλίσει συνάντηση μαζί της, χωρίς ουσιαστική ανταπόκριση. Εάν αυτή η καταγγελία επιβεβαιώνεται, τότε η στάση της απεσταλμένης απαιτεί άμεσες και πειστικές εξηγήσεις.

Η Αμμόχωστος δεν είναι μια οποιαδήποτε κατεχόμενη περιοχή. Είναι σύμβολο της τουρκικής εισβολής, της προσφυγιάς, της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της συνεχιζόμενης αδικίας.

Ο Δήμαρχος Αμμοχώστου εκπροσωπεί έναν ιστορικό δήμο, τους εκτοπισμένους κατοίκους του και την απαίτηση επιστροφής της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της. Δεν αποτελεί έναν περιθωριακό συνομιλητή, αλλά θεσμικό εκπρόσωπο μιας πόλης που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατοχή.

Το ίδιο ζήτημα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, αφορά και άλλους κατεχόμενους δήμους. Είναι δυνατόν μια απεσταλμένη του ΟΗΕ να διαφημίζει τις επαφές της με την κοινωνία των πολιτών, αλλά να μην έχει ουσιαστική επικοινωνία με θεσμικούς εκπροσώπους των κατεχόμενων περιοχών; Είναι δυνατόν να αναζητείται η κοινωνική διάσταση του Κυπριακού, την ώρα που οι δήμοι που εκπροσωπούν την προσφυγιά και την κατοχή αισθάνονται ότι παραμένουν στο περιθώριο;

Η Αμμόχωστος δεν μπορεί να βρίσκεται εκτός της διπλωματικής ατζέντας. Οι κατεχόμενοι δήμοι δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι συνομιλητές. Και η κυρία Ολγκίν οφείλει να εξηγήσει γιατί δεν ανταποκρίνεται σε αυτές τις θεσμικές προσπάθειες, εφόσον πράγματι ισχύουν όσα καταγγέλλονται.

Η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα δεν είναι κυβερνήτης της Κύπρου. Δεν έχει εντολή να επιβάλλει πολιτικές επιλογές ούτε να υποδεικνύει στον εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ποια εθνική θέση πρέπει να εγκαταλείψει. Η αποστολή της είναι να διευκολύνει την προσπάθεια για λύση, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και στην κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η συνεχής κριτική προς τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, όταν εκείνος δεν αποδέχεται τις τουρκικές αξιώσεις, δημιουργεί εύλογα την εντύπωση ότι η απεσταλμένη αντιμετωπίζει ως πρόβλημα την άρνηση της Λευκωσίας να υποχωρήσει από βασικές αρχές. Αυτό δεν μπορεί να αποτελεί αποδεκτή βάση διαμεσολάβησης. Η υπεράσπιση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ δεν είναι αδιαλλαξία. Είναι υποχρέωση.

Η κυρία Ολγκίν οφείλει να απαντήσει στις καταγγελίες για τις επιλεκτικές επαφές της, να εξηγήσει τη στάση της απέναντι στους κατεχόμενους δήμους και να αποσαφηνίσει γιατί η δημόσια πίεση προς τη Λευκωσία εμφανίζεται εντονότερη από την πίεση προς την Άγκυρα.

Το Κυπριακό δεν χρειάζεται ακόμη έναν διπλωματικό διαχειριστή του αδιεξόδου. Χρειάζεται έναν απεσταλμένο που να αναγνωρίζει την πραγματική διάσταση της κατοχής, να υπερασπίζεται έμπρακτα το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης και να μην αφήνει περιθώρια για την κανονικοποίηση των τουρκικών αξιώσεων.

Η αξιοπιστία της κυρίας Ολγκίν δεν θα κριθεί από τις δημόσιες δηλώσεις της ούτε από τις συναντήσεις που επιλέγει να πραγματοποιεί. Θα κριθεί από το κατά πόσο θα επιδείξει πραγματική αντικειμενικότητα, θεσμικό σεβασμό και ίση ευαισθησία απέναντι σε όλες τις φωνές της Κύπρου.

Μέχρι τότε, η δυσπιστία που προκαλεί η στάση της θα παραμένει μια σοβαρή πολιτική ανησυχία. Και η Κύπρος δικαιούται να απαιτεί από κάθε εκπρόσωπο των Ηνωμένων Εθνών όχι απλώς διπλωματικές διατυπώσεις, αλλά συνέπεια, δικαιοσύνη και σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα του τόπου.

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η εικόνα του κυπριακού εκπαιδευτικού συστήματος παραπαίει. Τα αποτελέσματα των διεθνών εξετάσεων δεν είναι απλά απογοητευτικά, είναι ντροπιαστικά. Οι Κύπριοι μαθητές διαβάζουν αλλά δεν καταλαβαίνουν, δεν ξέρουν μαθηματικά, δεν έχουν βασικές δεξιότητες. Ώρα λοιπόν να αναρωτηθούμε: “τις πταίει;”.

Η απάντηση είναι απλή: το αρμόδιο Υπουργείο που φέρει την ευθύνη για την εκπαίδευση και ονομαστικά η Υπουργός. Αν έχουμε απαντήσει στο “ποιος” τότε θα πρέπει να βρούμε και το “πως”. Ως εκπαιδευτικός μπορώ να εξηγήσω πως η ολότελα λανθασμένη εκπαιδευτική πολιτική του Υπουργείου έχει οδηγήσει σε μια κοινωνία αμόρφωτων ή και λειτουργικά αναλφάβητων νέων με απολυτήριο λυκείου. Φυσικά αυτό το χαρτί δεν αντιπροσωπεύει τίποτε.

Το Υπουργείο έχει καταρτίσει για κάθε γνωστικό αντικείμενο μια δέσμη στόχων που ονομάζονται δείκτες επιτυχίας και επάρκειας. Η εφαρμογή των δεικτών απαιτεί την προσπάθεια των μαθητών να ακολουθήσουν τους καθηγητές τους σε αυτή τη διαδρομή. Και δυστυχώς η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών δεν θέλει να “παιδευτεί”. Κι όταν ασκηθεί η παραμικρή πίεση πάνω τους τότε ξετυλίγεται η στρατηγική της αποδόμησης του εκπαιδευτικού ή αλλιώς το φαινόμενο της Θεσσαλονίκης, όπου μία εκπαιδευτικός οδηγήθηκε σε πρόωρο και άδικο θάνατο επειδή προσπαθούσε να μάθει γράμματα στα παιδιά αλλά ο σύνδεσμος γονέων και οι εκεί επιτελικές αρχές την άφησαν έκθετη στη λεκτική βία και στην κακοποίηση των μαθητών.

Η κυρία Μιχαηλίδου και οι σύνδεσμοι όχι οργανωμένων αλλά αθκιασερών γονιών είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την κατάντια των σχολείων στον τόπο μας. Οι δείκτες δεν εφαρμόζονται επειδή όλοι αυτοί ασκούν άγρια πολεμική σε αυτούς που προσπαθούν να τους εφαρμόσουν. Με μια ολότελα ανήθικη και απαράδεκτη παρέμβαση στο εκπαιδευτικό έργο δικαιώνουν τους φυγόπονους μαθητές και ενισχύουν το σύνδρομο της μάνας του Τσελεπή, της μάνας που δεν χαλούσε χατήρι στον γιο της και τελικά τον οδήγησε στην καταστροφή.

Αυτή είναι και η αιτία του θανάτου της σκέψης στον τόπο μας. Το Υπουργείο έχει μεταβάλει την εκπαίδευση από αγαθό σε προιόν. Οι καθηγητές έγιναν πια εξυπηρέτηση πελατών μπακάλικου όπου αναγκάζονται να ικανοποιούν τις επιθυμίες του κάθε πελάτη όσο παράλογες κι αν είναι αυτές. Κι αν η κυρία Υπουργός μαζί με τους αυταρχικούς εξουσιομανείς συνεργάτες της είχαν λίγη συναίσθηση της ευθύνης για τη ζημιά που έκαναν θα είχαν παραιτηθεί.

Α. Δημοσθένους

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι ένας πολιτικός με μακρά εμπειρία στους μηχανισμούς εξουσίας, γνωστός για την ικανότητά του να ελίσσεται, να οικοδομεί συμμαχίες και να κινείται με ευχέρεια πέρα από τα στενά κομματικά όρια του Δημοκρατικού Συναγερμού. Η πολιτική του διαδρομή δείχνει ότι γνωρίζει καλά πως στην πολιτική οι συσχετισμοί αλλάζουν, οι συμμαχίες ανατρέπονται και οι προσωπικές φιλοδοξίες συχνά υπερβαίνουν τις κομματικές διακηρύξεις. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι κατά πόσο οι σημερινές του κινήσεις υπηρετούν μια συνεκτική πολιτική πρόταση για την Κύπρο ή αποτελούν μέρος μιας διαρκούς προσπάθειας να παραμείνει σε τροχιά διεκδίκησης της Προεδρίας.

Η ήττα του στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές δεν φαίνεται να έκλεισε τον κύκλο των προσωπικών του φιλοδοξιών. Αντίθετα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου εξακολουθεί να παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο, να αναπτύσσει επαφές με διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και να αναζητεί τρόπους επανατοποθέτησης στο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι παράλογο για έναν πολιτικό να επιδιώκει την επιστροφή του στην εξουσία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πολιτική δραστηριότητα μοιάζει να περιστρέφεται περισσότερο γύρω από την προσωπική του επανεκκίνηση παρά γύρω από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η προσέγγισή του με το ΑΚΕΛ, κυρίως στο Κυπριακό. Παρά τις διαχρονικές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, ο Νεοφύτου έχει επανειλημμένα επιδιώξει συγκλίσεις και κοινό βηματισμό στο εθνικό ζήτημα. Η συνεννόηση μεταξύ πολιτικών δυνάμεων δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Αντίθετα, σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, ο διάλογος είναι αναγκαίος. Εκείνο που προκαλεί εύλογα ερωτήματα είναι αν οι συγκεκριμένες προσεγγίσεις στηρίζονται σε σταθερές αρχές ή αν εντάσσονται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό πολιτικής διεύρυνσης.

Την ίδια ώρα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ασκεί συχνά έντονη κριτική στους χειρισμούς του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στο Κυπριακό. Η κριτική είναι θεμιτή και αναγκαία σε μια δημοκρατία. Δεν μπορεί, ωστόσο, να ασκείται επιλεκτικά, σαν να μην υπήρξε προηγούμενη κυβερνητική παρουσία και ευθύνη. Ο ΔΗΣΥ συμμετείχε επί σειρά ετών στη διακυβέρνηση της χώρας και ο ίδιος ο Νεοφύτου βρέθηκε στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων.

Επομένως, πριν εμφανιστεί ως αυστηρός κριτής των σημερινών χειρισμών, οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια για τις δικές του επιλογές, τις δικές του ευθύνες και τα αποτελέσματα της πολιτικής που εφαρμόστηκε κατά τα προηγούμενα χρόνια. Η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να ενεργοποιείται μόνο όταν εξυπηρετεί την αντιπολιτευτική επιχειρηματολογία.

Οι δημόσιες εμφανίσεις και οι επαφές του με πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς ενισχύουν την εικόνα ενός πολιτικού που επιδιώκει να εμφανίζεται ως υπερκομματικός συνομιλητής. Είναι μια εικόνα που μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη σε έναν μελλοντικό προεκλογικό σχεδιασμό.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να παρουσιάζεται κάποιος ως γέφυρα μεταξύ αντίθετων πολιτικών χώρων, αλλά να αποδεικνύει ότι διαθέτει συγκεκριμένες θέσεις και ότι δεν αλλάζει πολιτικό προσανατολισμό ανάλογα με τις ανάγκες της προσωπικής του στρατηγικής.

Παράλληλα, η εμφάνιση νέων πολιτικών σχηματισμών, όπως το Volt, και η απήχηση προσώπων όπως ο Φειδίας Παναγιώτου και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, πρόεδρος του νέου κόμματος  Άλμα, δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον πολιτικών ανταγωνισμών. Ένα μέρος της κοινωνίας αμφισβητεί τα παραδοσιακά κόμματα και αναζητεί διαφορετικές μορφές πολιτικής εκπροσώπησης. Σε αυτό το περιβάλλον, η διεύρυνση των επαφών και η αναζήτηση νέων ακροατηρίων είναι αναμενόμενες κινήσεις για έναν πολιτικό με προεδρικές φιλοδοξίες.

Ωστόσο, υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην πολιτική ανανέωση και στην πολιτική προσαρμογή. Η πρώτη προϋποθέτει νέες ιδέες, συγκεκριμένες προτάσεις και διάθεση ανάληψης ευθύνης. Η δεύτερη μπορεί να περιορίζεται σε αλλαγή ύφους, σε επιλεκτικές συμμαχίες και σε επικοινωνιακές κινήσεις με στόχο την προσωπική πολιτική επιβίωση. Οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτιούνται σε ποια από τις δύο κατηγορίες εντάσσονται οι σημερινές πρωτοβουλίες του Αβέρωφ Νεοφύτου.

Την ίδια ώρα, ο ΔΗΣΥ καλείται να διαχειριστεί μια δύσκολη ισορροπία απέναντι στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, ανάμεσα στην αντιπολιτευτική κριτική και στην ανάγκη να διατηρήσει έναν υπεύθυνο θεσμικό ρόλο. Όταν, όμως, οι προσωπικές παρεμβάσεις ενός ιστορικού στελέχους αποκτούν ξεχωριστή πολιτική βαρύτητα, γεννάται το ερώτημα αν προτεραιότητα αποτελεί η συλλογική στρατηγική του κόμματος ή η οικοδόμηση μιας προσωπικής πλατφόρμας για την επόμενη ημέρα. Ένα κόμμα δεν μπορεί να λειτουργεί απλώς ως εφαλτήριο προσωπικών φιλοδοξιών, ούτε να καλείται να προσαρμόζει τη στρατηγική του στις εκάστοτε επιδιώξεις ενός στελέχους του.

Οι διεθνείς επαφές του Νεοφύτου και οι σχέσεις του με ξένους διπλωμάτες αποτελούν επίσης μέρος της πολιτικής του παρουσίας. Η διεθνής δικτύωση είναι χρήσιμη, ιδιαίτερα για μια μικρή χώρα όπως η Κύπρος. Δεν αρκεί, όμως, η καλλιέργεια επαφών και η προβολή της προσωπικής πρόσβασης σε διεθνείς παράγοντες. Στο Κυπριακό απαιτούνται αξιοπιστία, συνέπεια, σαφής στρατηγική και υπεράσπιση των συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κανένας πολιτικός δεν μπορεί να διεκδικεί το προνόμιο του αποτελεσματικού συνομιλητή χωρίς να αξιολογείται για τις θέσεις και τις προτάσεις του.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας, όμως, δεν είναι προσωπικό τρόπαιο ούτε έπαθλο πολιτικής επιμονής. Δεν κατακτάται με παρασκηνιακές συνεννοήσεις, με ευκαιριακές συγκλίσεις ή με την καλλιέργεια της εικόνας ενός πολιτικού που μπορεί να συνομιλεί με όλους. Απαιτεί όραμα, πολιτική συνέπεια, αξιοπιστία και ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον της χώρας.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει κάθε δικαίωμα να διατηρεί τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Έχει, όμως, και την υποχρέωση να πείσει τους πολίτες ότι η επιδίωξη της Προεδρίας δεν αποτελεί τον μοναδικό σταθερό άξονα της πολιτικής του διαδρομής. Γιατί το πραγματικό στοίχημα δεν είναι απλώς να επιστρέψει στην πρώτη γραμμή. Είναι να αποδείξει ότι έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει στην Κύπρο και ότι το ενδιαφέρον του για την εξουσία συνοδεύεται από ένα πειστικό όραμα για τον τόπο. Διαφορετικά, όσο επιδέξια κι αν οικοδομεί γέφυρες, το ερώτημα θα παραμένει: πρόκειται για γέφυρες πολιτικής συνεννόησης ή για διαδρομές που οδηγούν, με κάθε διαθέσιμο μέσο, προς το Προεδρικό;

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ