*by Euripides L. Evriviades

Trump’s tactics may be disruptive and coercive, but the goal of preserving American economic, technological and strategic dominance is deeply rooted in US foreign policy

What if Donald Trump’s foreign policy is not as chaotic as it looks?

Last year, I argued that beneath the spectacle, contradictions and unpredictability, Trump’s foreign policy had an internal logic. But I stopped short of calling it strategy.

Today, I am more convinced that there is one – grand strategy in fact.

Consider the pieces.

Greenland. Panama. Canada. Venezuela. Iran and Hormuz. Tariffs. Critical minerals. Reindustrialisation. Pressure on allies to carry more of their defence burden. And, increasingly, China.

Viewed separately, these can look like disconnected episodes. Put them on the same map and a pattern begins to emerge.

No conspiracy is required. Nor a secret master plan. Nor is the direction entirely implicit. Elements of it are set out explicitly in the Trump administration’s 2025 National Security Strategy. The question is whether interests, opportunities and events are increasingly moving in the same strategic direction. They do.

Once seen, the pattern is difficult to unsee.

It did not begin with Trump

But this did not begin with Trump.

In 1948, George Kennan, one of the architects of America’s Cold War strategy, observed with unusual candour that the United States possessed about half the world’s wealth with only 6.3 per cent of its population. The task of America, he emphasised, was to devise relationships that would allow it to maintain this “position of disparity” without jeopardising its security.

The world has changed profoundly since then. So has American policy. The methods changed. The purpose changed much less: American preponderance remains the strategic constant. And preponderance has never been merely military. It is economic, technological, commercial and financial too.

This, after all, is what predominant powers do. Britain did it before America. Others did it before Britain. History also records what eventually happened to them.

America nevertheless did something remarkable after 1945. It embedded its enormous power in institutions and alliances from which others also benefited. The resulting Pax Americana has been described by scholars as both hegemony and hegemonic stability. Benign to many. Hegemony to others.

The Marshall Plan helped rebuild Western Europe. Europe and Japan prospered under an American Cold War security umbrella. That umbrella also allowed Europeans to spend more on butter and less on guns. The US supplied dollars, markets, investment and security. The dollars also bought American goods. Prosperity and strategy reinforced each other.

American leadership worked because others had a stake in the system too.

The difference with Trump may therefore lie less in what America seeks than in how openly and coercively he seeks it.

Take Greenland. It is Arctic geography, missile defence, emerging sea routes and critical minerals. Panama is a strategic artery between two oceans. Canada means energy, uranium, minerals and Arctic space. Venezuela brings enormous oil reserves back into the strategic equation.

Then look east.

Hormuz and Malacca are links in the same energy chain. Much of the Gulf oil bound for Asia passes through these maritime chokepoints. China remains heavily dependent on these sea lanes. The United States, by contrast, enjoys enormous domestic energy production, favourable geography and unrivalled global naval reach.

Add Suez, Bab el-Mandeb and emerging Arctic routes and an old strategic truth reappears: whoever can protect – or deny – access to the arteries of global commerce possesses enormous leverage.

Power beyond the battlefield

Twenty-first-century power extends beyond geography.

Semiconductors. Artificial intelligence. Quantum computing. Rare earths. Supply chains. Financial clearing. Capital markets.

And above all, the dollar.

After Nixon severed the dollar’s link to gold in 1971, the emerging petrodollar system further reinforced its global role.

The dollar-centred financial system gives Washington a form of power no aircraft carrier can provide.

Tariffs, too, can be more than protectionism. They can redirect investment, restructure supply chains and turn access to the enormous US market into strategic leverage.

The pieces begin to connect.

The pieces begin to connect

Secure the Western Hemisphere. Protect strategic resources and maritime access. Rebuild industrial capacity. Preserve technological superiority and energy abundance. Make allies carry more of the security burden. Protect the dollar. Prevent China from acquiring enough economic, technological and military power to overturn the strategic balance.

Even apparently separate conflicts can alter the strategic balance in Washington’s favour. Russia, heavily committed in Ukraine, has fewer resources elsewhere. Europe, confronted again by the Russian threat, is rearming, carrying more of its own defence burden and buying more US materiel – benefiting the American defence-industrial base. Regional confrontation has also weakened the ability of Iran to project power. And regional powers assuming greater responsibility in the Middle East can reduce demands on Washington.

None of this proves that these outcomes were scripted in advance. Nor does China explain every American action. Personality, domestic politics, ideology, opportunism and plain miscalculation remain part of the menu.

Grand strategy does not require choreography.

Trump’s methods are unconventional, but the underlying US grand strategy has endured across administrations and eras.

The price of primacy

But therein lies the paradox.

American primacy was never sustained by material power alone. There was soft power too: culture, universities, technology, ideas and the promise of opportunity. The old joke captured the contradiction: “Yankee go home – but take me with you.” Allies sought American protection. Governments accumulated dollars. Investors put their money into American markets.

Underlying much of this was trust – the intangible tangible. And immensely consequential.

Power was reinforced by legitimacy and, critically, consent.

As allies are increasingly treated as clients to be pressured, markets used as instruments of coercion, economic dependence turning into vulnerability, and rules made negotiable according to power, the search for alternatives begins.

Allies are hedging. Diversifying. Building alternative supply chains. Exploring other payment systems. Strengthening regional arrangements. Reducing dependence upon the United States. Even shifting gold reserves out of North America, as France and the Netherlands have recently done.

Historically, the pattern is hardly new. Predominant powers have always sought to preserve their predominance. By overreaching, they can also accelerate their own decline. The ancient Greeks had a word for it: hubris.

The problem, therefore, is not that there is no grand strategy. There is.

The danger lies elsewhere.

The methods used to preserve American primacy are already helping to erode the trust, legitimacy and consent that made it sustainable.

America may win many of the transactions.

The larger question is whether, in so doing, America weakens the very system on which its indispensability rests.

*Euripides L. Evriviades is a former ambassador to the US and high commissioner to the UK. He is now a senior fellow at the Cyprus Centre for European and International Affairs, University of Nicosia

Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται από τις μαύρες ημέρες του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974. Πενήντα δύο χρόνια από την τουρκική εισβολή, την κατοχή, τους νεκρούς, τους αγνοουμένους και τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Πενήντα δύο χρόνια από τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία του σύγχρονου κυπριακού ελληνισμού.

Και όμως, το πιο οδυνηρό ερώτημα δεν αφορά μόνο το τι έγινε τότε. Αφορά κυρίως το τι δεν έγινε από τότε μέχρι σήμερα.

Γιατί αν το 1974 υπήρξε η χρονιά της καταστροφής, οι επόμενες πέντε δεκαετίες υπήρξαν οι δεκαετίες της πολιτικής διαχείρισης μιας εθνικής ήττας. Μιας διαχείρισης που συχνά χαρακτηρίστηκε από έλλειψη στρατηγικής συνέχειας, εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αδυναμία διαμόρφωσης μιας σταθερής εθνικής πορείας.

Άλλες κυβερνήσεις υποσχέθηκαν λύσεις που δεν ήρθαν ποτέ. Άλλες μίλησαν για «νέες ευκαιρίες» και άλλες για «τελευταίες ευκαιρίες». Κάθε νέα ηγεσία κατηγορούσε την προηγούμενη και ξεκινούσε σχεδόν από το μηδέν, αφήνοντας πίσω της περισσότερες διαφωνίες παρά αποτελέσματα.

Στο μεταξύ, η κατοχή εδραιωνόταν.

Οι γενιές άλλαζαν. Οι πρόσφυγες λιγόστευαν. Οι μάρτυρες της εισβολής έφευγαν από τη ζωή. Τα κατεχόμενα μεταβάλλονταν δημογραφικά και πολεοδομικά. Νέες πραγματικότητες δημιουργούνταν καθημερινά επί του εδάφους, ενώ στην ελεύθερη Κύπρο η δημόσια συζήτηση περιοριζόταν συχνά σε επετειακές δηλώσεις και συνθήματα.

Κάθε Ιούλιο θυμόμαστε. Κάθε Αύγουστο υποσχόμαστε. Και κάθε Σεπτέμβριο επιστρέφουμε στην πολιτική καθημερινότητα σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί, μετά από πενήντα δύο χρόνια, η Κύπρος εξακολουθεί να μην έχει διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική που να υπερβαίνει τις κυβερνητικές θητείες; Γιατί κάθε Πρόεδρος ξεκινά σχεδόν από την αρχή; Γιατί το Κυπριακό παραμένει αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης αντί να αποτελεί πεδίο εθνικής συνεννόησης;

Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις αποφάσεις του 1974. Γράφεται και από τις αποφάσεις που λαμβάνονται – ή δεν λαμβάνονται – κάθε χρόνο από τότε.

Η ευθύνη, λοιπόν, δεν μπορεί να αποδίδεται αποκλειστικά σε μία περίοδο ή σε μία κυβέρνηση. Βαρύνει συνολικά το πολιτικό σύστημα που διαχειρίστηκε τις τύχες της Κυπριακής Δημοκρατίας επί μισό και πλέον αιώνα. Κάθε πολιτική δύναμη που κυβέρνησε ή συμμετείχε στη λήψη αποφάσεων έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης για τις επιλογές, τις παραλείψεις και τις χαμένες ευκαιρίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθύνη του εισβολέα μειώνεται. Αντίθετα, η Τουρκία παραμένει η δύναμη κατοχής και φέρει την ευθύνη για τη συνεχιζόμενη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όμως η διαρκής επίκληση της τουρκικής αδιαλλαξίας δεν απαλλάσσει την κυπριακή πολιτική ηγεσία από την ανάγκη αυτοκριτικής για όσα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα ή διαφορετικά.

Η μνήμη δεν μπορεί να εξαντλείται σε καταθέσεις στεφάνων, μνημόσυνα και επετειακές ομιλίες. Τιμάται όταν συνοδεύεται από ειλικρινή απολογισμό, ανάληψη ευθύνης και μακρόπνοη στρατηγική.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη τιμή προς όσους χάθηκαν το 1974 να μην είναι οι μεγάλες λέξεις. Να είναι το θάρρος να παραδεχθούμε ότι πενήντα δύο χρόνια μετά, το πολιτικό σύστημα οφείλει να εξετάσει με ειλικρίνεια τις επιλογές του και να αναζητήσει έναν πιο συνεκτικό εθνικό προσανατολισμό.

Γιατί η ιστορία δεν θα κρίνει μόνο εκείνους που οδήγησαν την Κύπρο στην τραγωδία του 1974. Θα κρίνει και όλους όσοι, από τότε μέχρι σήμερα, είχαν την ευθύνη να διαχειριστούν το μέλλον της. Και αυτή η κρίση παραμένει ανοιχτή.

Ως μία από τις πιο ουσιαστικές και παραγωγικές προεδρίες του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης των τελευταίων ετών αποτίμησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, την Κυπριακή Προεδρία, ανακοινώνοντας παράλληλα τη διατήρηση του Υφυπουργείου Ευρωπαϊκών Θεμάτων και των ευρωπαϊκών κλιμακίων στα υπουργεία, ώστε να αξιοποιηθεί η τεχνογνωσία που αποκτήθηκε.

Κατά την τελετή λήξης της Προεδρίας που έγινε στο Συνεδριακό Κέντρο «Φιλοξενεί» στην παρουσία εκατοντάδων κρατικών λειτουργών, εθελοντών και όλων όσων συνέβαλαν στο εγχείρημα, η Υφυπουργός για Ευρωπαϊκά Θέματα, Μαριλένα Ραουνά και ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, έκαναν επίσης λόγο για μια διεθνώς αναγνωρισμένη επιτυχία που ενίσχυσε τον ρόλο και τη φωνή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε ότι η επιτυχία της Κυπριακής Προεδρίας ξεπέρασε κάθε προσδοκία και απέδωσε το αποτέλεσμα στην πολύμηνη προετοιμασία, τον επαγγελματισμό και τη συλλογική προσπάθεια όσων εργάστηκαν για την υλοποίησή της.

«Πίσω από κάθε πετυχημένη σύνοδο, πίσω από κάθε συμφωνία, πίσω από κάθε θετικό σχόλιο που ακούσαμε αυτούς τους έξι μήνες υπήρχαν άνθρωποι. Και αυτοί οι άνθρωποι είστε όλοι εσείς», είπε απευθυνόμενος στους λειτουργούς και εθελοντές που συμμετείχαν στην προετοιμασία και υλοποίηση της Προεδρίας.

Ο κ. Χριστοδουλίδης σημείωσε ότι η Κύπρος απέδειξε πως, παρά το μικρό της μέγεθος και το γεγονός ότι είναι το μοναδικό κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξακολουθεί να τελεί υπό κατοχή, μπορεί να οργανώνει και να ηγείται με επιτυχία μιας τόσο σημαντικής ευρωπαϊκής διαδικασίας.

«Η μικρή Κύπρος, το μόνο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό κατοχή, μπορεί να οργανώνει, μπορεί να συντονίζει και να ηγείται μιας τόσο μεγάλης προσπάθειας με τρόπο που να κερδίζει τον σεβασμό όλων», ανέφερε.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην αυτοπεποίθηση με την οποία η Κύπρος άσκησε την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, σημειώνοντας ότι, παρά το μικρό της μέγεθος, διεκδίκησε ενεργό ρόλο και πέτυχε ουσιαστικά αποτελέσματα.

«Κάποτε με θράσος, οφείλω να πω, αν σκεφτώ το μέγεθος της χώρας μας απέναντι στα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχαμε πολύ θράσος σε αυτή την Προεδρία, με σημαντικά αποτελέσματα», ανέφερε.

Όπως είπε, η προσέγγιση αυτή συνέβαλε ώστε η Κυπριακή Προεδρία να αναγνωριστεί διεθνώς ως μία από τις πιο ουσιαστικές και παραγωγικές των τελευταίων ετών, παρά τις ιδιαίτερα απαιτητικές γεωπολιτικές συνθήκες που επικράτησαν κατά τη διάρκεια του εξαμήνου.

Αναφερόμενος στις προκλήσεις του εξαμήνου, σημείωσε ότι η Κυπριακή Προεδρία κλήθηκε να αντιμετωπίσει περισσότερες από μία διεθνείς κρίσεις.

«Μας έπεσαν πάνω από μία κρίση και θεωρώ ότι ανταποκριθήκαμε σε αυτές τις κρίσεις με απόλυτη επιτυχία. Ήταν ακόμη μία πρόκληση για την Προεδρία μας, ένα περαιτέρω εμπόδιο που ξεπεράσαμε», είπε.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην Υφυπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων, Μαριλένα Ραουνά, την οποία ευχαρίστησε για τον συντονισμό της προσπάθειας, λέγοντας ότι «χωρίς τη Μαριλένα δεν θα τα καταφέρναμε», ενώ συνεχάρη επίσης τον Υπουργό Εξωτερικών, τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, τους λειτουργούς όλων των υπουργείων, των κρατικών υπηρεσιών και τους εθελοντές, όπως και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που κάλυψαν την Προεδρία.

Ο Πρόεδρος ανακοίνωσε επίσης ότι η Κυβέρνηση αποφάσισε να διατηρήσει τόσο το Υφυπουργείο Ευρωπαϊκών Θεμάτων όσο και τα ευρωπαϊκά κλιμάκια στα υπουργεία, ώστε να αξιοποιηθεί η τεχνογνωσία που αποκτήθηκε.

«Αποφασίσαμε να διατηρήσουμε το Υφυπουργείο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και να κρατήσουμε όλα τα ευρωπαϊκά κλιμάκια στα υπουργεία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ρόλος μας σε αυτήν δεν είναι απλώς μέρος της εξωτερικής μας πολιτικής. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, θέμα εσωτερικής πολιτικής, γιατί στην Ευρώπη λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα του Κύπριου πολίτη», ανέφερε.

Κλείνοντας την ομιλία του, κάλεσε όλους όσοι εργάστηκαν για την Κυπριακή Προεδρία να αισθάνονται υπερήφανοι για τη συμβολή τους.

«Να είστε περήφανοι, γιατί αυτή η επιτυχία είναι και δικό σας προσωπικό επίτευγμα», κατέληξε.

Ραουνά: Η Κυπριακή Προεδρία απέδειξε ότι η αποτελεσματικότητα μετρά περισσότερο από το μέγεθος μιας χώρας

Μήνυμα ότι η Κύπρος απέδειξε στην πράξη πως ακόμη και ένα μικρό κράτος μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εφόσον διαθέτει σχέδιο, αποτελεσματικότητα και ισχυρή προετοιμασία, έστειλε η Υφυπουργός για Ευρωπαϊκά Θέματα, Μαριλένα Ραουνά, κατά την τελετή λήξης της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ.

«Ενδεχομένως πριν αναλάβουμε κάποιοι να σκέφτηκαν: ένα μικρό κράτος μέλος με ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα, πόσα θα καταφέρει; Αποδείξαμε όμως ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι τα τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι αυτό που φέρνουμε στο τραπέζι. Είναι η αποτελεσματικότητά μας», ανέφερε.

Η κ. Ραουνά ανέφερε ότι η Κυπριακή Προεδρία κατάφερε να αναδείξει την Κύπρο σε αξιόπιστο διαμεσολαβητή, επιτυγχάνοντας πρόοδο σε σειρά δύσκολων ευρωπαϊκών φακέλων.

«Η Κύπρος αναδείχθηκε ως παράδειγμα, ως έντιμος διαμεσολαβητής, φέρνοντας αποτελέσματα σε φακέλους που βρίσκονταν σε αδιέξοδο για περισσότερο από μία δεκαετία», είπε, αναφερόμενη σε ζητήματα όπως η άμυνα και η ασφάλεια, η ανταγωνιστικότητα, η διεύρυνση, η προστασία των ανηλίκων στο διαδίκτυο και το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο.

Παρουσιάζοντας τον απολογισμό της κυπριακής Προεδρίας, ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια του εξαμήνου πραγματοποιήθηκαν περίπου 1.600 συναντήσεις στις Βρυξέλλες, περισσότερες από 300 διοργανώσεις στην Κύπρο, 19 άτυπες υπουργικές συναντήσεις, καθώς και η πρώτη άτυπη Σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που φιλοξενήθηκε ποτέ στην Κύπρο, ενώ η χώρα υποδέχθηκε περισσότερους από 30.000 επισκέπτες.

Η Υφυπουργός ανέφερε ακόμη ότι η Γραμματεία της Κυπριακής Προεδρίας δημιουργήθηκε από την αρχή, παράλληλα με την προετοιμασία του εγχειρήματος.

«Φτιάξαμε μια υπηρεσία από το μηδέν και όλα αυτά, καθώς ταυτόχρονα υλοποιούσαμε το έργο προετοιμασίας της Κυπριακής Προεδρίας», είπε.

Απευθυνόμενη στους λειτουργούς της δημόσιας υπηρεσίας, της Μόνιμης Αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, των σωμάτων ασφαλείας και στους εθελοντές, τόνισε ότι η επιτυχία της Κυπριακής Προεδρίας ήταν αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας.

«Η επιτυχία της Κυπριακής Προεδρίας είναι η δική σας επιτυχία», ανέφερε.

Η κ. Ραουνά είπε ότι η ολοκλήρωση της Κυπριακής Προεδρίας δεν σηματοδοτεί το τέλος της προσπάθειας, αλλά την αρχή μιας νέας περιόδου αξιοποίησης της εμπειρίας και της τεχνογνωσίας που αποκτήθηκε κατά το εξάμηνο, με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της παρουσίας και του ρόλου της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Μπορεί να κλείνει το κεφάλαιο του εξαμήνου, ανοίγει όμως ένα άλλο, στο οποίο θα χτίσουμε πάνω στην παρακαταθήκη που αφήνει η Κυπριακή Προεδρία. Έχουμε ισχυρότερη φωνή, ισχυρότερο ρόλο και αυτά θα τα αξιοποιήσουμε προς όφελος της Κύπρου και των πολιτών της», ανέφερε.

Όπως σημείωσε, κατά την προετοιμασία και υλοποίηση της Προεδρίας δημιουργήθηκε ένας αποτελεσματικός επιτελικός μηχανισμός συντονισμού μεταξύ της Γραμματείας της Προεδρίας, των υπουργείων, των υφυπουργείων και της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Κύπρου στις Βρυξέλλες, ο οποίος, όπως είπε, αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για τη μελλοντική διαχείριση των ευρωπαϊκών υποθέσεων της χώρας.

Κόμπος: Η Κυπριακή Προεδρία αναγνωρίστηκε από όλους, παρά τις πολλαπλές διεθνείς κρίσεις

Ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, χαρακτήρισε την Κυπριακή Προεδρία μια εθνική αποστολή που ολοκληρώθηκε με επιτυχία, σημειώνοντας ότι η θετική αποτίμησή της δεν προέρχεται από την κυπριακή πλευρά, αλλά από τους Ευρωπαίους εταίρους και τους θεσμούς της ΕΕ.

«Το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι που εμείς χαρακτηρίζουμε ως επιτυχημένο. Είναι από τις σπάνιες φορές που το λένε όλοι οι άλλοι», ανέφερε, προσθέτοντας ότι όσοι βρέθηκαν στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια του εξαμήνου διαπίστωσαν το ιδιαίτερα θετικό κλίμα που επικρατούσε για την Κυπριακή Προεδρία.

Ο κ. Κόμπος σημείωσε ότι η Κυπριακή Προεδρία κλήθηκε να διαχειριστεί, πέραν των υποχρεώσεών της, σειρά σοβαρών διεθνών εξελίξεων, αναφέροντας ενδεικτικά τη Βενεζουέλα, τη Γροιλανδία και το Ιράν. Όπως είπε, σε διαφορετικές συνθήκες οι κρίσεις αυτές θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά την πορεία μιας προεδρίας, ωστόσο στην περίπτωση της Κύπρου «θεωρώ ότι αυτό δεν έγινε. Το αντίθετο».

Αναφερόμενος στην προετοιμασία της Κυπριακής Προεδρίας, ο Υπουργός Εξωτερικών υπενθύμισε ότι, όταν ξεκίνησε η προσπάθεια, η χώρα δεν διέθετε ούτε τις απαραίτητες υποδομές ούτε τον μηχανισμό που απαιτούνταν για την ανάληψη του έργου.

«Έπρεπε να βρούμε κτήριο που δεν είχαμε, να χτίσουμε ομάδα που δεν υπήρχε και, κυρίως, να βρούμε χρήματα που επίσης δεν υπήρχαν», είπε, αποδίδοντας ιδιαίτερα εύσημα στην Υφυπουργό για Ευρωπαϊκά Θέματα, Μαριλένα Ραουνά, για τον συντονισμό της συνολικής προσπάθειας.

Ο κ. Κόμπος ευχαρίστησε επίσης τους λειτουργούς του Υπουργείου Εξωτερικών και ιδιαίτερα τους διπλωμάτες, οι οποίοι, όπως ανέφερε, επωμίστηκαν σημαντικό πρόσθετο φόρτο εργασίας κατά τη διάρκεια του εξαμήνου.

Κλείνοντας, ανέφερε ότι η μεγαλύτερη απόδειξη της επιτυχίας της Κυπριακής Προεδρίας είναι πως, όταν πρόσφατα ερωτήθηκε σε συνέντευξη τι δεν πέτυχε η Κύπρος κατά τη διάρκειά της, η μόνη απάντηση που μπορούσε να δώσει ήταν ότι «αν είχαμε ακόμη λίγες ημέρες, θα κλείναμε ακόμη ένα-δύο θέματα που είχαν πλέον ωριμάσει», χαρακτηρίζοντας αυτό ως την καλύτερη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας της κυπριακής προσπάθειας.

Α. Μιχαηλίδου: Παρακαταθήκη η Κυπριακή Προεδρία ΕΕ στην Παιδεία

Η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ αφήνει παρακαταθήκη στους τομείς της Παιδείας, της Νεολαίας και του Αθλητισμού, ανέφερε την Τρίτη η Υπουργός Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας Αθηνά Μιχαηλίδου, σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή την ολοκλήρωση του εξαμήνου της Προεδρίας.

Όπως σημείωσε, «σήμερα ολοκληρώνεται ένα ιστορικό εξάμηνο για την Κύπρο», κατά το οποίο η χώρα άσκησε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης «με υπευθυνότητα, συνέπεια, έντιμη διαμεσολάβηση και ευρωπαϊκό προσανατολισμό».

Στον τομέα της Παιδείας, ανέφερε ότι το Υπουργείο εργάστηκε με στόχο «να αφήσει ένα ουσιαστικό αποτύπωμα», σημειώνοντας μεταξύ άλλων την επίτευξη συμφωνίας Μερικής Γενικής Προσέγγισης για τον νέο Κανονισμό του Προγράμματος Erasmus+ 2028-2034, την προώθηση πολιτικών για ενίσχυση των βασικών και ψηφιακών δεξιοτήτων και τη διαμόρφωση κοινού πολιτικού οράματος για τους εκπαιδευτικούς στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.​

​Πρόσθεσε ότι η Κυπριακή Προεδρία συνέβαλε καθοριστικά στην επίτευξη συμφωνίας επί του νέου στρατηγικού πλαισίου για τον Ευρωπαϊκό Χώρο Εκπαίδευσης 2026-2030, ενώ ανέδειξε τη σημασία της διά βίου μάθησης και της ποιοτικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.

Σε σχέση με τη Νεολαία, η Υπουργός ανέφερε ότι προωθήθηκαν η ενεργός συμμετοχή των νέων και η φιλικότητα των ευρωπαϊκών και εθνικών πολιτικών προς αυτούς. Για τον Αθλητισμό, σημείωσε ότι τέθηκε για πρώτη φορά στο επίκεντρο ο αθλητικός τουρισμός, με αναγνώριση της συμβολής του στην οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κοινωνική συνοχή και στη βιώσιμη ανάπτυξη.

Ανέφερε ακόμη ότι προωθήθηκαν ζητήματα ψυχικής υγείας στον αθλητισμό, ενεργού γήρανσης και σωματικής δραστηριότητας για την προαγωγή της υγείας.

Η επιτυχής ολοκλήρωση της Κυπριακής Προεδρίας, πρόσθεσε, αποτέλεσε «καρπό συλλογικής προσπάθειας». Η Υπουργός εξέφρασε ευχαριστίες προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη για την εμπιστοσύνη, τη σταθερή καθοδήγηση και τη στήριξή του καθ’ όλη τη διάρκεια της Προεδρίας, καθώς και προς την Υφυπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων Μαριλένα Ραούνα και τη Γραμματεία της Κυπριακής Προεδρίας για τον συντονισμό και τη συνεργασία.

Ευχαρίστησε επίσης τους λειτουργούς του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου, του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού, της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τους συνεργάτες από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και όλους όσοι συνέβαλαν στην ολοκλήρωση της προσπάθειας.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τις μαθήτριες, λέγοντας ότι «αγκάλιασαν την Κυπριακή Προεδρία με φαντασία, δημιουργικότητα και αγάπη» και, μέσα από δράσεις και διαγωνισμούς, «έδωσαν ζωή στις αξίες της Ευρώπης».​

​«Η Κυπριακή Προεδρία ολοκληρώνεται, όμως η παρακαταθήκη της παραμένει», ανέφερε η Υπουργός, προσθέτοντας ότι οι σχέσεις εμπιστοσύνης που οικοδομήθηκαν, οι πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν και οι πολιτικές που προωθήθηκαν αποτελούν ισχυρή βάση για τη συνέχεια.

Καταληκτικά, σημείωσε ότι η Κύπρος «απέδειξε ότι, ανεξαρτήτως μεγέθους, μπορεί να ηγείται με αξιοπιστία, να οικοδομεί συναινέσεις και να διαμορφώνει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις».

Πηγή: ΚΥΠΕ