Off the Record
Οι εφιάλτες της μετα-Ανανικής εποχής: 2025 και η εσωτερική διάβρωση της κυπριακής υπόθεσης
Δύο δεκαετίες μετά το ηχηρό και αδιαμφισβήτητο “Όχι” του κυπριακού λαού στο Σχέδιο Ανάν, το πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο εξακολουθεί να ταλανίζεται από τα απόνερα μιας εσωτερικής διχοστασίας, που δεν έχει θεραπευθεί. Ενώ η ετυμηγορία του 2004 όφειλε να λειτουργήσει ως πυξίδα εθνικής ενότητας και διπλωματικής αξιοπρέπειας, αντίθετα λειτούργησε ως αφετηρία ενός υπόγειου ρεύματος πολιτικού αναθεωρητισμού, που επιδίωξε -και επιδιώκει ακόμη- να διαβρώσει το νόημα εκείνης της απόφασης.
Από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά το δημοψήφισμα, κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες επιδόθηκαν σε μια επιχείρηση αποδόμησης του “Όχι”, παρουσιάζοντάς το είτε ως “λάθος” είτε ως “ευκαιρία για νέα αρχή”, προκειμένου να συντηρηθεί στην πολιτική σκηνή η λογική της «λύσης πάση θυσία». Το ΑΚΕΛ, με ιδεολογική εμμονή στον δικοινοτισμό και την υπεράσπιση της «επαναπροσέγγισης», έπαιξε κεντρικό ρόλο στην εδραίωση της ιδέας ότι το Κυπριακό δεν είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής, αλλά απλώς ένα «πολιτειακό πρόβλημα» που χρειάζεται διαχείριση. Από την άλλη, η ηγεσία του ΔΗΣΥ, με χαρακτηριστικότερη μορφή τον Αβέρωφ Νεοφύτου, επένδυσε σε μια ρητορική ρεαλισμού, προτάσσοντας συνεχώς την ανάγκη “να μη χάσουμε το τρένο της λύσης”, ακόμη και όταν οι όροι της λύσης εξευτέλιζαν κάθε έννοια κυριαρχίας, αξιοπρέπειας και διεθνούς νομιμότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίστηκαν και οι γνωστοί θιασώτες της “όποιας λύσης”: ένα ετερόκλητο δίκτυο πολιτικών, δημοσιολογούντων, ακαδημαϊκών και παραγόντων της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι με συνέπεια προωθούν εδώ και χρόνια κάθε εκδοχή διευθέτησης του Κυπριακού, ανεξαρτήτως περιεχομένου και εθνικού κόστους. Η στάση τους δεν καθορίζεται από τη διεθνή πραγματικότητα ή τη συμπεριφορά της Άγκυρας, αλλά από έναν εσωτερικό ιδεολογικό φανατισμό υπέρ της “επανένωσης”, ακόμη κι αν αυτή συνεπάγεται την αναγνώριση τετελεσμένων, τη νομιμοποίηση της τουρκικής παρουσίας και την ακύρωση βασικών δικαιωμάτων του κυπριακού Ελληνισμού. Στο λεξιλόγιό τους, όποιος αντιστέκεται στη λογική της συνθηκολόγησης βαφτίζεται «εθνικιστής» ή «οπαδός της διχοτόμησης».
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι αμείλικτη. Η Τουρκία, ειδικά μετά το 2020, εγκατέλειψε κάθε προσχηματική προσήλωση στην ομοσπονδία και επιδιώκει πια ανοικτά λύση δύο κρατών. Ο κατοχικός ηγέτης Ερσίν Τατάρ λειτουργεί ως πιστός εντολοδόχος της Άγκυρας, απορρίπτοντας εκ των προτέρων οποιοδήποτε μοντέλο λύσης που θα οδηγούσε σε επανένωση υπό μία κυριαρχία.
Παρά τις συνθήκες αυτές, και παρότι η Τουρκία συνεχίζει τις παραβιάσεις στην ΑΟΖ, τις προκλήσεις εντός της νεκρής ζώνης και την προώθηση εποίκων, στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας διατηρείται ζωντανή μια πολιτική γραμμή που επιμένει πως “πρέπει να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες χωρίς όρους”.
Η γραμμή αυτή δεν είναι απλώς αφελής· είναι επικίνδυνη. Διότι επιχειρεί να επιβάλει στο δημόσιο αίσθημα την ιδέα πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εξίσου υπεύθυνη για τη μη λύση του Κυπριακού, και άρα πρέπει να δείξει “ευελιξία” για να ξεκολλήσει η διαδικασία. Πρόκειται για μια αντίληψη που αθωώνει την τουρκική πολιτική, παγιώνει την κατοχή και διαβρώνει σταδιακά την εθνική συνείδηση, ιδίως στις νεότερες γενιές.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι οι πολιτικοί φορείς που πρωτοστάτησαν σε αυτήν τη γραμμή -από το ΑΚΕΛ μέχρι τον ΔΗΣΥ- συνεχίζουν και σήμερα να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της “υπευθυνότητας”, του “εκσυγχρονισμού” και της “πολιτικής ωριμότητας”. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου προβάλλεται ως “τεχνοκράτης της σταθερότητας” και το ΑΚΕΛ ως “κόμμα πατριωτικό με κοινωνική ευαισθησία”. Και, όμως, πρόκειται για τους ίδιους πολιτικούς μηχανισμούς που υπονόμευσαν συστηματικά το διεθνές κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποδεχόμενοι την πολιτική ισότητα χωρίς αντίκρισμα, δικαιολογώντας την παρουσία στρατευμάτων, ή εμφανίζοντας την Τουρκία ως εταίρο που μπορούμε να πείσουμε – αν φανούμε αρκετά υποχωρητικοί.
Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, η εθνική στρατηγική της Κύπρου δεν μπορεί να στηρίζεται άλλο σε αυταπάτες. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αναμένουμε «καλή θέληση» από έναν επιτιθέμενο που δεν κρύβει τις προθέσεις του. Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε συνεχώς με τον εαυτό μας, ενώ η άλλη πλευρά θέτει τελεσίγραφα. Η Κύπρος έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα: συμμετοχή στην Ε.Ε., στρατηγικές συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Ελλάδα, ενεργειακές δυνατότητες. Αυτά πρέπει ν’ αποτελέσουν τη βάση για μια εθνική πολιτική ανάσχεσης, όχι μια πλατφόρμα νέων υποχωρήσεων.
Ακόμα και ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, ο πλέον “διαλλακτικός” Πρόεδρος της μετα-Ανανικής περιόδου, είχε παραδεχτεί δημόσια το 2020 ότι η πολιτική τού κατευνασμού απέτυχε. Αν αυτό το διαπίστωνε ο αρχιτέκτονας της προσέγγισης με την τουρκική πλευρά, τότε τι ακριβώς προσδοκούν σήμερα όσοι μιλούν για «θετική ατζέντα» και νέα ευκαιρία λύσης με έναν Τατάρ απέναντί τους;
Η επανέναρξη των συνομιλιών που συζητείται σήμερα δεν μπορεί να γίνεται χωρίς πλήρη επίγνωση των νέων -και πολύ χειρότερων- δεδομένων. Δεν μπορεί να γίνει με αφέλεια ή από ανάγκη να παραχθεί πολιτικό έργο. Πρέπει να υπάρχει σαφής στόχος, σαφές όριο και κυρίως: εθνική ενότητα, χωρίς “πέμπτες φάλαγγες” στο εσωτερικό.
Ο δρόμος μπροστά δεν είναι εύκολος. Αλλά σίγουρα δεν περνά μέσα από τη λογική της «όποιας λύσης». Η Κύπρος δεν αντέχει άλλη ήττα μεταμφιεσμένη σε συμφωνία. Το ερώτημα πια δεν είναι αν θα λυθεί το Κυπριακό. Το ερώτημα είναι πώς θα λυθεί το Κυπριακό. Λύση για την οποία απλώς συμβιβαζόμαστε ή λύση που μας δικαιώνει;
ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ
Off the Record
Οι Πιλάτοι και οι ειδήμονες του πληκτρολογίου
Σε εθνικό μας άθλημα τείνει να μετατραπεί τόσο η «ανθρωποφαγία» όσο και η δολοφονία χαρακτήρων με έξτρα ειδίκευση στο διασυρμό πολιτικών προσώπων που απλά δεν βολεύουν το όλο σύστημα.
Πριν οι Αρχές της χώρας μας αποφανθούν για τη γνησιότητα του επίμαχου βίντεο άρχισαν τα διάφορα κομματικά παπαγαλάκια (όλων των χρωματισμών) να βγάζουν αποφάσεις σαν άλλοι δικαστές.
Δεν έχουν καταλάβει, όμως, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν κερδίζουν τίποτα οι ίδιοι και το παλαιοκομματικό σύστημα αφού ο κόσμος ξέρει ότι όλοι αυτοί οι ΠΙΛΑΤΟΙ έχουν πολλά ράμματα στη γούνα τους.
Εμείς δεν ξέρουμε αν το βίντεο είναι ή όχι έγκυρο ή επεξεργασμένο γι’ αυτό και ΔΕΝ ΕΚΦΕΡΟΥΜΕ καμία άποψη. Το μόνο που λέμε είναι το αυτονόητο: Ο κάθε πολίτης σε οποιαδήποτε θέση κι αν βρίσκεται δικαιούται να αντιμετωπίζεται δίκαια από τα αρμόδια όργανα της χώρας.
Καμία μα καμία δουλειά δεν έχουν στην απόδοση δικαιοσύνης ούτε τα κόμματα μα ούτε και οι ειδήμονες του πληκτρολογίου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης.
Μετά και την παραίτηση, πάντως, της Φιλίππας Καρσερά εκατοντάδες φοιτητές βρίσκονται πραγματικά στον «αέρα» χωρίς, μάλιστα, να υπάρχουν ενδείξεις – πόσο μάλλον, αποδείξεις- για όλα αυτά που καταλογίζουν στους ανθρώπους του Προεδρικού.
Η ψυχραιμία είναι προσόν αλλά παρά το γεγονός ότι χάσαμε μισή Κύπρο από τις θερμοκέφαλες αποφάσεις μας εντούτοις μυαλό ΔΕΝ βάλαμε…
ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΣ
Off the Record
Η τριμερής αμυντική συνεργασία Κύπρου–Ελλάδας–Ισραήλ στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου
Η εμβάθυνση της τριμερούς αμυντικής συνεργασίας Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ επανέρχεται στο προσκήνιο του πολιτικού διαλόγου στη Λευκωσία, στον απόηχο πρόσφατων τοποθετήσεων κομμάτων και κυβερνητικών αξιωματούχων. Η συνεργασία αυτή, η οποία έχει θεσμοθετηθεί μέσω υπογεγραμμένων συμφωνιών, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή.
Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του, το ΑΚΕΛ εξέφρασε επιφυλάξεις αναφορικά με την περαιτέρω εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ, εντάσσοντας το ζήτημα στο πλαίσιο των περιφερειακών εντάσεων. Η συζήτηση, ωστόσο, αφορά συνολικά την τριμερή συνεργασία Κύπρου–Ελλάδας–Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει πολιτικό διάλογο, κοινό συντονισμό και συγκεκριμένες μορφές αμυντικής και στρατιωτικής συνεργασίας.
Κυβερνητικές πηγές υπογραμμίζουν ότι η συνεργασία αυτή δεν έχει επιθετικό χαρακτήρα, αλλά στηρίζεται στη λογική της αποτροπής και της πρόληψης κινδύνων, σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από γεωπολιτική ρευστότητα. Όπως επισημαίνεται, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν επιδιώκει τη στρατιωτικοποίηση των διεθνών της σχέσεων, αλλά την οικοδόμηση ενός πλέγματος συμμαχιών που ενισχύει τη θέση της στο διεθνές περιβάλλον.
Η αφετηρία της προσέγγισης Κύπρου–Ισραήλ δεν είναι πρόσφατη. Κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΑΚΕΛ με τον Δημήτρη Χριστόφια, είχαν γίνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματα επαναπροσέγγισης μεταξύ των δύο χωρών. Την περίοδο εκείνη, η κυπριακή πλευρά είχε αναγνωρίσει τη σημασία της ανάπτυξης σχέσεων με το Ισραήλ, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η ενέργεια, η ασφάλεια και η περιφερειακή σταθερότητα.
Η συνεργασία αυτή διευρύνθηκε τα επόμενα χρόνια με τη συμμετοχή της Ελλάδας, οδηγώντας στη θεσμοθέτηση της τριμερούς Κύπρου–Ελλάδας–Ισραήλ. Οι τρεις χώρες υπέγραψαν συμφωνίες που καλύπτουν, μεταξύ άλλων, θέματα αμυντικής συνεργασίας, ανταλλαγής τεχνογνωσίας, κοινών ασκήσεων και συντονισμού σε ζητήματα ασφάλειας. Η τριμερής αυτή αρχιτεκτονική ενισχύθηκε παράλληλα με την ανάπτυξη συνεργασιών και σε άλλους τομείς, όπως η ενέργεια και η πολιτική προστασία.
Αναλυτές σημειώνουν ότι η Κύπρος και η Ελλάδα αντιμετωπίζουν κοινές προκλήσεις ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, γεγονός που καθιστά τον συντονισμό τους στρατηγικής σημασίας. Η συμμετοχή του Ισραήλ στην τριμερή συνεργασία προσδίδει πρόσθετο γεωπολιτικό βάρος, καθώς πρόκειται για χώρα με αυξημένες δυνατότητες στον τομέα της άμυνας και της τεχνολογίας.
Για το Ισραήλ, η συνεργασία με την Κύπρο και την Ελλάδα θεωρείται κρίσιμη για τη διασφάλιση ενός σταθερού περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζεται ως αξιόπιστος εταίρος και παράγοντας σταθερότητας, ενώ η Ελλάδα λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ανατολικής Μεσογείου και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από την πλευρά της Λευκωσίας, η τριμερής συνεργασία εντάσσεται σε μια στρατηγική διεθνοποίησης των ζητημάτων ασφάλειας που αφορούν την Κύπρο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας βασίζεται στη δημιουργία συμμαχιών και στην ενίσχυση της αποτρεπτικής της ικανότητας, πάντα στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Παρά τις διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, η συζήτηση για την τριμερή αμυντική συνεργασία αναδεικνύει τη σημασία της στρατηγικής επιλογής της Κύπρου να τοποθετηθεί ως πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή. Το ζητούμενο, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είναι η διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ της ενίσχυσης της ασφάλειας και της αποφυγής εμπλοκής σε περιφερειακές συγκρούσεις.
Η τριμερής Κύπρου–Ελλάδας–Ισραήλ αναμένεται να παραμείνει βασικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής των τριών χωρών, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος συνεχίζει να αποτελεί πεδίο στρατηγικών ανταγωνισμών και συνεργασιών.
Του Κρις Μιχαήλ

Off the Record
Πήρε φωτιά η ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ…
Ακόμη δεν πρόλαβε να δημοσιευτεί το ΒΙΝΤΕΟ και ξεκίνησαν ήδη τα λαϊκά δικαστήρια. Άρχισαν και κάποιοι να κάνουν σκέψεις για το πώς θα τη «φέρουν» στο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ αφού πέραν των ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ εκλογών στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν και τις ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ.
Κανένας, όμως, δεν σκέφτεται ότι η ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ μπορεί και να πήρε φωτιά που λέμε και να το όλο βίντεο να αποτελεί κομμάτια ενός ευφάνταστου πάζλ το οποίο και έρχεται να χτυπήσει τη χώρα μας λίγες ώρες μετά την ανάληψη της ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε σε αυτή τη χώρα – όπως και στην Ελλάδα- είναι το γεγονός ότι σε μια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ υπάρχουν όργανα και αρμόδιες ΑΡΧΕΣ για να εξετάσουν τις όποιες καταγγελίες.
Ακόμα και αυτές που μπορεί να προέρχονται ΜΟΝΤΑΖ… ακόμα και αυτές που είναι αληθινές. Εμείς ήδη στήσαμε κρεμάλες. Ένας ολόκληρος πολιτικός κόσμος (ο παλιός σαθρός πολιτικός κόσμος που βλέπει τα ποσοστά του να φυραίνουν όσο πλησιάζουν οι εκλογές) άρχισε ήδη να ετοιμάζει τα πολεμοφόδια του.
Ας αφήσουμε επιτέλους τις ΑΡΧΕΣ να εξακριβώσουν αν το βίντεο είναι πραγματικό. Ας αφήσουμε τους αρμόδιους να ψάξουν το όλο θέμα πριν πέσουν τα δημοσιογραφικά κοράκια και φερέφωνα πάνω στο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ.
Εμείς, όμως, με τα ίδια μας τα χέρια βγάζουμε τα μάτια μας… Το ΜΟΝΤΑΖ θα μας παραξενέψει…
ΜΟΝΤΕΡ
-
Βουλευτικές Εκλογές 20261 month agoΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΨΗΦΟΥ ΓΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ 2026
-
#exAformis1 month ago#exaformis – Ζούμε στην πιο ενδιαφέρουσα χώρα! Vol. 3 | Παρασκευή 05/12 στις 7μμ
-
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ1 week agoΤο ερώτημα για την Holguín για την UNFICYP και η υπόθεση της Μάμμαρι: γιατί δέχθηκαν επίθεση δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες;
-
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ1 month ago«Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας: Ο όρκος δεν ανέχεται υπεκφυγές – ή ενεργείς, ή παραιτείσαι.»
-
Think Tank2 weeks agoΣομαλιλάνδη: το νέο μέτωπο Ισραήλ–Τουρκίας
-
Βουλευτικές Εκλογές 20261 month agoΠαραίτηση-έκπληξη: Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος των Οικολόγων ξεκινά δικό του πολιτικό σχήμα
-
#exAformis4 weeks ago#ExAformis – Το ΑΛΜΑ στο δρόμο προς τις εκλογές | Παρασκευή 19/12 στις 7μμ
-
#exAformis4 weeks ago#ExAformis – Αποτελέσματα Διαδικτυακής Δημοσκόπησης | Τετάρτη 17/12 στις 7μμ
-
Off the Record1 month agoΣτάθμευση Κυπριακών μαχητικών αεροσκαφών στο σύμμαχο μας Ισραήλ
-
Off the Record2 weeks agoΕκλογές 2026: Το ποτάμι δεν γυρίζει ΠΙΣΩ…

