Connect with us

Off the Record

Οι εφιάλτες της μετα-Ανανικής εποχής: 2025 και η εσωτερική διάβρωση της κυπριακής υπόθεσης

Avatar photo

Published

on

Δύο δεκαετίες μετά το ηχηρό και αδιαμφισβήτητο “Όχι” του κυπριακού λαού στο Σχέδιο Ανάν, το πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο εξακολουθεί να ταλανίζεται από τα απόνερα μιας εσωτερικής διχοστασίας, που δεν έχει θεραπευθεί. Ενώ η ετυμηγορία του 2004 όφειλε να λειτουργήσει ως πυξίδα εθνικής ενότητας και διπλωματικής αξιοπρέπειας, αντίθετα λειτούργησε ως αφετηρία ενός υπόγειου ρεύματος πολιτικού αναθεωρητισμού, που επιδίωξε -και επιδιώκει ακόμη- να διαβρώσει το νόημα εκείνης της απόφασης.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά το δημοψήφισμα, κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες επιδόθηκαν σε μια επιχείρηση αποδόμησης του “Όχι”, παρουσιάζοντάς το είτε ως “λάθος” είτε ως “ευκαιρία για νέα αρχή”, προκειμένου να συντηρηθεί στην πολιτική σκηνή η λογική της «λύσης πάση θυσία». Το ΑΚΕΛ, με ιδεολογική εμμονή στον δικοινοτισμό και την υπεράσπιση της «επαναπροσέγγισης», έπαιξε κεντρικό ρόλο στην εδραίωση της ιδέας ότι το Κυπριακό δεν είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής, αλλά απλώς ένα «πολιτειακό πρόβλημα» που χρειάζεται διαχείριση. Από την άλλη, η ηγεσία του ΔΗΣΥ, με χαρακτηριστικότερη μορφή τον Αβέρωφ Νεοφύτου, επένδυσε σε μια ρητορική ρεαλισμού, προτάσσοντας συνεχώς την ανάγκη “να μη χάσουμε το τρένο της λύσης”, ακόμη και όταν οι όροι της λύσης εξευτέλιζαν κάθε έννοια κυριαρχίας, αξιοπρέπειας και διεθνούς νομιμότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίστηκαν και οι γνωστοί θιασώτες της “όποιας λύσης”: ένα ετερόκλητο δίκτυο πολιτικών, δημοσιολογούντων, ακαδημαϊκών και παραγόντων της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι με συνέπεια προωθούν εδώ και χρόνια κάθε εκδοχή διευθέτησης του Κυπριακού, ανεξαρτήτως περιεχομένου και εθνικού κόστους. Η στάση τους δεν καθορίζεται από τη διεθνή πραγματικότητα ή τη συμπεριφορά της Άγκυρας, αλλά από έναν εσωτερικό ιδεολογικό φανατισμό υπέρ της “επανένωσης”, ακόμη κι αν αυτή συνεπάγεται την αναγνώριση τετελεσμένων, τη νομιμοποίηση της τουρκικής παρουσίας και την ακύρωση βασικών δικαιωμάτων του κυπριακού Ελληνισμού. Στο λεξιλόγιό τους, όποιος αντιστέκεται στη λογική της συνθηκολόγησης βαφτίζεται «εθνικιστής» ή «οπαδός της διχοτόμησης».

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι αμείλικτη. Η Τουρκία, ειδικά μετά το 2020, εγκατέλειψε κάθε προσχηματική προσήλωση στην ομοσπονδία και επιδιώκει πια ανοικτά λύση δύο κρατών. Ο κατοχικός ηγέτης Ερσίν Τατάρ λειτουργεί ως πιστός εντολοδόχος της Άγκυρας, απορρίπτοντας εκ των προτέρων οποιοδήποτε μοντέλο λύσης που θα οδηγούσε σε επανένωση υπό μία κυριαρχία.

Παρά τις συνθήκες αυτές, και παρότι η Τουρκία συνεχίζει τις παραβιάσεις στην ΑΟΖ, τις προκλήσεις εντός της νεκρής ζώνης και την προώθηση εποίκων, στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας διατηρείται ζωντανή μια πολιτική γραμμή που επιμένει πως “πρέπει να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες χωρίς όρους”.

Η γραμμή αυτή δεν είναι απλώς αφελής· είναι επικίνδυνη. Διότι επιχειρεί να επιβάλει στο δημόσιο αίσθημα την ιδέα πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εξίσου υπεύθυνη για τη μη λύση του Κυπριακού, και άρα πρέπει να δείξει “ευελιξία” για να ξεκολλήσει η διαδικασία. Πρόκειται για μια αντίληψη που αθωώνει την τουρκική πολιτική, παγιώνει την κατοχή και διαβρώνει σταδιακά την εθνική συνείδηση, ιδίως στις νεότερες γενιές.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι οι πολιτικοί φορείς που πρωτοστάτησαν σε αυτήν τη γραμμή -από το ΑΚΕΛ μέχρι τον ΔΗΣΥ- συνεχίζουν και σήμερα να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της “υπευθυνότητας”, του “εκσυγχρονισμού” και της “πολιτικής ωριμότητας”. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου προβάλλεται ως “τεχνοκράτης της σταθερότητας” και το ΑΚΕΛ ως “κόμμα πατριωτικό με κοινωνική ευαισθησία”. Και, όμως, πρόκειται για τους ίδιους πολιτικούς μηχανισμούς που υπονόμευσαν συστηματικά το διεθνές κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποδεχόμενοι την πολιτική ισότητα χωρίς αντίκρισμα, δικαιολογώντας την παρουσία στρατευμάτων, ή εμφανίζοντας την Τουρκία ως εταίρο που μπορούμε να πείσουμε – αν φανούμε αρκετά υποχωρητικοί.

Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, η εθνική στρατηγική της Κύπρου δεν μπορεί να στηρίζεται άλλο σε αυταπάτες. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αναμένουμε «καλή θέληση» από έναν επιτιθέμενο που δεν κρύβει τις προθέσεις του. Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε συνεχώς με τον εαυτό μας, ενώ η άλλη πλευρά θέτει τελεσίγραφα. Η Κύπρος έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα: συμμετοχή στην Ε.Ε., στρατηγικές συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Ελλάδα, ενεργειακές δυνατότητες. Αυτά πρέπει ν’ αποτελέσουν τη βάση για μια εθνική πολιτική ανάσχεσης, όχι μια πλατφόρμα νέων υποχωρήσεων.

Ακόμα και ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, ο πλέον “διαλλακτικός” Πρόεδρος της μετα-Ανανικής περιόδου, είχε παραδεχτεί δημόσια το 2020 ότι η πολιτική τού κατευνασμού απέτυχε. Αν αυτό το διαπίστωνε ο αρχιτέκτονας της προσέγγισης με την τουρκική πλευρά, τότε τι ακριβώς προσδοκούν σήμερα όσοι μιλούν για «θετική ατζέντα» και νέα ευκαιρία λύσης με έναν Τατάρ απέναντί τους;

Η επανέναρξη των συνομιλιών που συζητείται σήμερα δεν μπορεί να γίνεται χωρίς πλήρη επίγνωση των νέων -και πολύ χειρότερων- δεδομένων. Δεν μπορεί να γίνει με αφέλεια ή από ανάγκη να παραχθεί πολιτικό έργο. Πρέπει να υπάρχει σαφής στόχος, σαφές όριο και κυρίως: εθνική ενότητα, χωρίς “πέμπτες φάλαγγες” στο εσωτερικό.

Ο δρόμος μπροστά δεν είναι εύκολος. Αλλά σίγουρα δεν περνά μέσα από τη λογική της «όποιας λύσης». Η Κύπρος δεν αντέχει άλλη ήττα μεταμφιεσμένη σε συμφωνία. Το ερώτημα πια δεν είναι αν θα λυθεί το Κυπριακό. Το ερώτημα είναι πώς θα λυθεί το Κυπριακό. Λύση για την οποία απλώς συμβιβαζόμαστε ή λύση που μας δικαιώνει;

ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Off the Record

Οι «Κινέζοι κατάσκοποι» και οι ανησυχίες των Βρετανικών Βάσεων

Avatar photo

Published

on

Ένα δημοσίευμα που εγείρει περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά – και η ανάγκη να προστατευθούν οι σχέσεις Κύπρου και Κίνας από τεχνητές εντάσεις.

Ένα νέο δημοσίευμα του βρετανικού Τύπου, με αναφορές σε υποτιθέμενη κινεζική κατασκοπευτική δραστηριότητα γύρω από τις Βρετανικές Βάσεις και ειδικότερα την περιοχή του Ακρωτηρίου, προκαλεί εύλογους προβληματισμούς όχι μόνο για το περιεχόμενό του, αλλά κυρίως για τη σκοπιμότητα, τη χρονική συγκυρία και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να παρουσιαστεί μια υποτιθέμενη «κινεζική απειλή».

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που φιλοξενούνται στο βρετανικό δημοσίευμα, το ύψος και η τοποθεσία του ξενοδοχειακού συγκροτήματος City of Dreams Mediterranean παρέχουν δυνατότητα οπτικής επαφής με εγκαταστάσεις των Βρετανικών Βάσεων στο Ακρωτήρι. Το ρεπορτάζ φέρεται, μάλιστα, να συνδέει την κινεζική επιχειρηματική παρουσία με το ενδεχόμενο άσκησης πίεσης για εγκατάσταση εξοπλισμού συλλογής πληροφοριών.

Εδώ, όμως, αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.

Άλλο η λήψη μέτρων ασφαλείας από μια στρατιωτική δύναμη και άλλο η δημιουργία ενός αφηγήματος περί «κινεζικής κατασκοπείας» στηριζόμενου σε υποθέσεις, ενδεχόμενα και σενάρια. Η δημοσιογραφία οφείλει να διαχωρίζει με απόλυτη σαφήνεια τα επιβεβαιωμένα στοιχεία από τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών ασφαλείας και, κυρίως, από τις πολιτικές ερμηνείες που μπορεί να δοθούν σε αυτά.

Η αναφορά στην Κίνα δεν μπορεί να λειτουργεί ως αυτόματη εξήγηση κάθε ζητήματος ασφαλείας. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο δημιουργίας ενός κλίματος φόβου στην Κύπρο, μιας χώρας που διατηρεί διαχρονικά σημαντικές και πολυεπίπεδες σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Η χρονική στιγμή του δημοσιεύματος, αλλά και η ένταση με την οποία προβάλλεται η συγκεκριμένη υπόθεση, είναι στοιχεία που δικαιολογημένα προκαλούν πολιτικές συζητήσεις.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διερωτώνται κατά πόσον πίσω από τέτοιες αναφορές υπάρχει ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης του αφηγήματος περί κινεζικής απειλής, προκειμένου να δικαιολογηθούν αυξημένα μέτρα ασφαλείας, στρατιωτικές υποδομές και εντονότερη παρουσία γύρω από τις Βρετανικές Βάσεις.

Και εδώ η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική.

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται, άμεσα ή έμμεσα, να δημιουργηθεί από εξωτερικούς παράγοντες ένα κλίμα καχυποψίας γύρω από τις σχέσεις Κύπρου–Κίνας. Κατά το παρελθόν, υπήρξαν παρεμβάσεις και πιέσεις από πλευρές που αυτοπροσδιορίζονται ως «εταίροι» της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες επιχείρησαν να επηρεάσουν τις σχέσεις της Λευκωσίας με το Πεκίνο. Οι προσπάθειες αυτές, ανεξαρτήτως της μορφής που έλαβαν, δεν κατάφεραν να ακυρώσουν τους ιστορικούς δεσμούς και την αμοιβαία συνεργασία των δύο χωρών.

Η Κύπρος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως χώρος όπου τρίτες χώρες θα καθορίζουν με ποιους θα αναπτύσσει οικονομικές, διπλωματικές και πολιτικές σχέσεις. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει κάθε δικαίωμα να διατηρεί ανοικτούς διαύλους με την Κίνα, όπως και με κάθε άλλη χώρα, με βάση τα δικά της εθνικά συμφέροντα.

Όσο για τις αναφορές περί «κατασκοπείας από τις ταράτσες», η όλη επιχειρηματολογία προκαλεί, τουλάχιστον, απορίες. Στη σύγχρονη εποχή της δορυφορικής παρακολούθησης, των προηγμένων ηλεκτρονικών συστημάτων και των τεχνολογιών συλλογής πληροφοριών, η εικόνα ενός υποτιθέμενου κατασκόπου που χρειάζεται να βρίσκεται στην ταράτσα ενός ξενοδοχείου για να παρακολουθεί μια στρατιωτική βάση μοιάζει περισσότερο με σενάριο που εξυπηρετεί ένα επικοινωνιακό αφήγημα παρά με τεκμηριωμένη ανάλυση μιας σύγχρονης απειλής.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις δεν πρέπει να προστατεύονται. Σημαίνει όμως ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πρόσχημα για πολιτικές πιέσεις, ούτε η Κίνα να παρουσιάζεται χωρίς αποδείξεις ως ο μόνιμος ύποπτος.

Το συγκεκριμένο δημοσίευμα θα πρέπει, συνεπώς, να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία αλλά και με αυστηρή κριτική ματιά. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει λόγο να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων που μπορεί να πλήξει τις εξαιρετικές σχέσεις της με την Κίνα.

Η Λευκωσία οφείλει να υπερασπιστεί την ανεξάρτητη εξωτερική της πολιτική, να απαιτεί τεκμηρίωση για κάθε σοβαρή καταγγελία και να μην επιτρέπει σε κανέναν, φίλο ή «εταίρο», να υπονομεύει τις σχέσεις της με χώρες που αποτελούν σημαντικούς διεθνείς συνομιλητές.

Οι καιροί απαιτούν ψυχραιμία, σοβαρότητα και καθαρό μυαλό. Όχι κινδυνολογία, όχι κατασκευασμένους εχθρούς και, κυρίως, όχι νέες απόπειρες διασάλευσης των σχέσεων Κύπρου–Κίνας.

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Continue Reading

Off the Record

Προσδοκώμενη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του τύπου “και η πίτα γερή και ο σκύλος χορτάτος”

Avatar photo

Published

on

Ως γνωστόν συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση στοχεύει στην αύξηση των συντάξεων δεκάδων χιλιάδων συνταξιούχων.

Προ της ενάρξεως της διαδικασίας της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης συμφωνήθηκε απ’ όλες τις πλευρές ότι:

(α) Το όριο συντάξιμης ηλικίας
(β) το ποσό των εισφορών
(γ) η μείωση υφιστάμενων συντάξεων
(δ) η βιωσιμότητα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων
δεν πρόκειται να τεθούν προς συζήτηση.

Εν ολίγοις έχει συμφωνηθεί από όλους ότι θα διενεργηθεί πρωτοφανής συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του τύπου “και η πίτα γερή και ο σκύλος χορτάτος”

Εφόσον βρεθεί η λύση αυτού του τύπου για την αύξηση των συντάξεων να προχωρήσουμε σε αντίστοιχου τύπου λύση για αύξηση των μισθών του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα ώστε όλοι να λάβουμε αυξήσεις χωρίς όμως ούτε οι εργοδότες μας να πληρώνουν περισσότερα ούτε εμείς να εργαζόμαστε περισσότερο.

Και όταν βρούμε αυτές τις λύσεις να κατοχυρώσουμε τα πνευματικά τους δικαιώματα με διεθνείς πατέντες ώστε μπορούμε να πωλούμε τα δικαιώματα χρήσης τους έναντι αδράς αμοιβής μέσω της οποίας να χρηματοδοτούμε τον κρατικό μας προϋπολογισμό.

ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Continue Reading

Off the Record

Περί Προεδρικής λιμουζίνας

Avatar photo

Published

on

Η προμήθεια θωρακισμένου οχήματος αποτελεί θεσμική και όχι προσωπική προμήθεια και υπαγορεύεται πρωτίστως από συγκεκριμένη επιχειρησιακή ανάγκη για την ασφαλή και απρόσκοπτη μετακίνηση του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Η ανάγκη αυτή καθορίζεται μέσα από αξιολόγηση κινδύνου και τις απαιτήσεις προστασίας που απορρέουν από διεθνή πρωτόκολλα και πρότυπα ασφάλειας για πρόσωπα υψηλού κινδύνου.

Οι προδιαγραφές του οχήματος διαμορφώνονται, συνεπώς, βάσει των επιχειρησιακών απαιτήσεων των αρμόδιων υπηρεσιών και όχι βάσει προσωπικών επιλογών ή προτιμήσεων. Πρόκειται για επιχειρησιακό μέσο και περιουσιακό στοιχείο της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο εξυπηρετεί διαχρονικά την ασφάλεια και την εύρυθμη λειτουργία του θεσμού της Προεδρίας.

Παράλληλα, η ύπαρξη κατάλληλου θωρακισμένου οχήματος αποτελεί αναγκαία επιχειρησιακή δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας για την ασφαλή διακίνηση ξένων Αρχηγών Κρατών και άλλων υψηλών προσκεκλημένων κατά τις επίσημες επισκέψεις τους στην Κύπρο. Πριν από κάθε τέτοια επίσκεψη προηγείται αξιολόγηση κινδύνου και των απαιτούμενων μέτρων προστασίας, λαμβανομένου υπόψη, μεταξύ άλλων, του επιπέδου απειλής έναντι της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας του προστατευόμενου προσώπου.

Η δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να παρέχει το απαιτούμενο επίπεδο ασφάλειας αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την ασφαλή πραγματοποίηση επισκέψεων υψηλού επιπέδου.

Ως εκ τούτου, η διαθεσιμότητα πιστοποιημένων θωρακισμένων οχημάτων δεν εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά αποτελεί πάγια επιχειρησιακή υποδομή του κράτους, αναγκαία τόσο για την προστασία του Προέδρου της Δημοκρατίας όσο και για την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεων φιλοξενίας και ασφάλειας της χώρας.

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΣ

Continue Reading
Advertisement

Viral

(c) 2017-26 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia