Νομίζαμε οι κυπραίοι ότι γίναμε κράτος Ευρωπαϊκό και οι θεσμοί μας θα προσαρμόζονταν σε μια άλλη στάση και θα είχαν διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων σε μείζονα γεγονότα και κρίσεις. Ψευδαίσθηση – ουτοπία και παραμύθι ότι γίναμε Ευρωπαίοι και όλα αντιμετωπίζονται με επαγγελματισμό. Οι ηγέτες μας αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά κατώτεροι των περιστάσεων και κυρίως άφησαν τον λαό μόνο του να βολοδέρνει με ερωτηματικά και ψυχολογικά σοκ.

Όσοι έχουν αξιώματα πρέπει να έχουν και την δύναμη να αντέχουν το βάρος των επικρίσεων της κοινής γνώμης. Αρχηγοί δεν είναι μόνο για τους παχυλούς μισθούς , τις φρουρές και τα δείπνα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και για να αντιμετωπίζουν επικρίσεις , κατηγορίες και ότι προκύψει. Και κυρίως να έχουν την δύναμη οι αξιωματούχοι να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης πιου τους αναλογεί..Γι, αυτό σωπάστε κι εσείς και οι υπόλοιποι και απευθύνετε τεράστια ΣΥΓΝΩΜΗ στην βασανισμένη λόγω των παραλείψεων των ηγετών της, κοινωνία.

Και οι πολίτες με την αποχή τους στις εκλογές δεν θα τιμωρήσουν τους πάντες επαρκώς… Ε, να μην έχουν παράπονο από τους πολιτικούς για την στάση και τις ενέργειες τους. Αφού τα τραβάει φαίνεται ο οργανισμός μας ως λαός να μας κάνουν ότι θέλουν , να διορίζουν τους δικούς τους και να προσδοκούν οι πολίτες ότι σε κάποια στιγμή θα επωφεληθούν κι αυτοί με το ρουσφέτι…

Οι εργαζόμενοι έδωσαν τον οβολό τους για να διασωθεί η πατρίδα. Δέχθηκαν συγκράτηση ωφελημάτων αποδεικνύοντας την υπευθυνότητα τους. Περιμένουμε να δούμε πως η κυβέρνηση θα βάλει και τους έχοντες και κατέχοντες να πληρώσουν.

ΤΕΡΑΣ

Στις μέρες του Πάσχα αναδεικνύεται το μεγαλείο ψυχής κάποιων ανθρώπων. Όπως των κυρίων που θέλουν να μείνουν ΑΝΩΝΥΜΟΙ, αλλά προσφέρουν στην πατρίδα τους στις δύσκολες στιγμές. Οργανώθηκαν μέσω των κοινωνικών δικτύων, αποδεικνύοντας ότι στους καφενέδες, όπως αποκαλεί η στήλη facebook- twitter- instragam και όλα τα συναφή, παράγονται και φιλοσοφημένες ιδέες, παραγωγικές προτάσεις και επιδεικνύεται μεγαλοψυχία.

Ενισχύουν ακόμη μια φορά την διαχρονική θέση της στήλης, που εκφράζεται εδώ και δεκαετίες από πολλές επάλξεις, είτε έντυπα , είτε ηλεκτρονικά ότι η ΑΛΛΗ ΚΥΠΡΟΣ υπάρχει και ζει παράλληλα με όλο αυτό τον συρφετό που βιώνουμε και μας διοικεί και κατέχει εξουσία. Ευγενής, ποιοτική, ταλαντούχα , συναισθηματική χωρίς αππώματα , ματαιοδοξία, μωροφιλοδοξία και ναρκισσισμό…

Κι όμως τους αφήνουμε να φορούν τις δικές τους μάσκες- καρναβαλίστικες προφανώς – και να μας εξουσιάζουν οι μέτριοι, οι φελλοί, οι δήθεν και οι άρπαγες. Χωρίς να σκέφτονται ότι η άλλη Κύπρος μπορεί να αξιοποιηθεί και να προσφέρει στον τόπο, αλλά και αυτοί να γράψουν ιστορία και να τους μνημονεύουν οι επόμενες γενιές.

Το όνειρο μου είναι επιτέλους να βρεθούν σε πόστα άνθρωποι της δικής μου/μας άλλης Κύπρου. Καρτερούμε μέρα νύχτα/ να φυσήσει ένας αέρας, που γράφει με άλλη ευκαιρία αλλά με ταυτόσημη κατεύθυνση ο παμμέγιστος ποιητής

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΠΕΡΤΗΣ…

Για χρόνια, το μεταναστευτικό στην Κύπρο αντιμετωπιζόταν είτε με αμηχανία είτε με ωραιοποιήσεις. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή για να αγνοηθεί. Η πίεση που ασκείται στο κράτος, στις υπηρεσίες και στην κοινωνία είναι πλέον εμφανής και δεν επιδέχεται άλλες υπεκφυγές.

Οι αυξημένες ροές υπηκόων τρίτων χωρών δεν αποτελούν απλώς ένα διαχειριστικό ζήτημα. Έχουν μετατραπεί σε μια πολυεπίπεδη πρόκληση που αγγίζει την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την οικονομική αντοχή της χώρας. Και όσο καθυστερούν οι αποφάσεις, τόσο το πρόβλημα διογκώνεται.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το ζήτημα των ασυνόδευτων ανηλίκων. Πρόκειται, αναμφίβολα, για μια κατηγορία που χρήζει προστασίας. Ωστόσο, οι επαναλαμβανόμενες αναφορές για αδυναμία επαρκούς ελέγχου της ηλικίας σε ορισμένες περιπτώσεις δεν μπορούν να αγνοηθούν. Όταν υπάρχουν υπόνοιες κατάχρησης διαδικασιών, η πολιτεία οφείλει να απαντήσει άμεσα και με αποτελεσματικότητα.

Την ίδια ώρα, περιστατικά παραβατικότητας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η εγκληματικότητα έχει εθνικότητα. Όμως η επανάληψη συγκεκριμένων φαινομένων δημιουργεί εύλογα ερωτήματα που δεν απαντώνται με γενικόλογες διακηρύξεις. Οι πολίτες απαιτούν πράξεις, όχι διαβεβαιώσεις.

Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι και οι μαρτυρίες από εργαζόμενους σε δημόσιες υπηρεσίες πρώτης γραμμής. Λειτουργοί του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν δύσκολες, συχνά εκρηκτικές καταστάσεις, χωρίς την απαραίτητη στήριξη. Όταν άνθρωποι που υπηρετούν το κράτος αισθάνονται εκτεθειμένοι, τότε το πρόβλημα είναι ήδη βαθύ.

Παράλληλα, εντείνεται και η κοινωνική δυσαρέσκεια. Όχι γιατί αμφισβητείται η ανάγκη στήριξης ευάλωτων ομάδων, αλλά γιατί διαμορφώνεται η αίσθηση άνισης μεταχείρισης. Όταν πολίτες δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες, ενώ το σύστημα δείχνει να λειτουργεί με καθυστερήσεις, η εμπιστοσύνη κλονίζεται.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ροές. Είναι τα κενά. Κενά στους ελέγχους, στις διαδικασίες, στην εφαρμογή των νόμων. Είναι η αργή απονομή αποφάσεων για αιτήσεις ασύλου, που αφήνει υποθέσεις να εκκρεμούν για χρόνια. Είναι η ανεπάρκεια στον έλεγχο φαινομένων όπως οι εικονικοί γάμοι ή η κατάχρηση φοιτητικών αδειών.

Και εδώ ακριβώς πρέπει να δοθεί η μάχη.

Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια της αδράνειας. Χρειάζονται άμεσα και συγκεκριμένα μέτρα: ταχεία εξέταση αιτήσεων ασύλου, ενίσχυση των μηχανισμών ταυτοποίησης, αυστηρός έλεγχος σε περιπτώσεις κατάχρησης και αποτελεσματικές διαδικασίες επιστροφής όσων δεν δικαιούνται παραμονή, πάντα στη βάση του νόμου.

Η πολιτεία οφείλει να επενδύσει σε αξιόπιστους μηχανισμούς ταυτοποίησης και αξιολόγησης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ηλικία και το καθεστώς των εισερχομένων. Η διαφάνεια και η ακρίβεια στις διαδικασίες αυτές είναι κρίσιμες για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Ο ρόλος της πολιτικής ηγεσίας είναι καθοριστικός. Η διαχείριση του μεταναστευτικού δεν μπορεί να γίνεται με όρους μικροπολιτικής αντιπαράθεσης. Απαιτεί συνεννόηση, σχέδιο και συνέπεια. Οι πρωτοβουλίες που στοχεύουν στον έλεγχο και την ορθολογική διαχείριση των ροών πρέπει να αξιολογούνται με βάση την αποτελεσματικότητά τους και όχι μέσα από κομματικά φίλτρα.

Η Κύπρος βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Από τη μία, οφείλει να παραμείνει ένα κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς του υποχρεώσεις. Από την άλλη, πρέπει να διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή, την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα των δομών της.

Η λύση δεν βρίσκεται ούτε στην αδιαφορία ούτε στην υπερβολή. Βρίσκεται σε μια ισορροπημένη πολιτική που συνδυάζει αυστηρότητα όπου χρειάζεται και ανθρωπισμό όπου επιβάλλεται. Και κυρίως, σε μια ειλικρινή παραδοχή: ότι το πρόβλημα υπάρχει και απαιτεί σοβαρή, άμεση και υπεύθυνη αντιμετώπιση.

Ταυτόχρονα, απαιτείται πολιτική ενότητα. Το μεταναστευτικό δεν προσφέρεται για εύκολη αντιπολίτευση ούτε για επικοινωνιακή εκμετάλλευση. Όσοι υπονομεύουν κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος για μικροπολιτικά οφέλη, στην ουσία συμβάλλουν στη διαιώνισή του.

Η κοινωνία δεν ζητά ακραίες λύσεις. Ζητά σοβαρότητα, δικαιοσύνη και ασφάλεια. Ζητά ένα κράτος που να λειτουργεί, να ελέγχει και να προστατεύει — χωρίς εκπτώσεις αλλά και χωρίς υπερβολές.

Η ανοχή στην αδράνεια έχει εξαντληθεί. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι ευθύνη, αποφασιστικότητα και καθαρές λύσεις. Γιατί κάθε καθυστέρηση κοστίζει — και το κόστος αυτό το πληρώνει ήδη η κοινωνία.

Του ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ