Υπάρχουν πολιτικοί που, ακόμη και όταν η κάλπη τους στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα, επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Και υπάρχουν πολιτικοί που θεωρούν ότι η πολιτική μνήμη των πολιτών είναι τόσο βραχεία, ώστε μπορούν ανά πάσα στιγμή να επιστρέφουν στη σκηνή με τον ρόλο του σωτήρα. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου φαίνεται να επιλέγει τον δεύτερο δρόμο.

Ο πολιτικός από την Αργάκα εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που θεωρεί ότι η Κύπρος βρίσκεται σε αναζήτηση του προσώπου που θα την «σώσει» και ότι αυτό το πρόσωπο είναι ο ίδιος. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η χώρα δεν πάσχει από πολιτική αμνησία.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν υπήρξε ποτέ απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Για χρόνια βρισκόταν στον πυρήνα της πολιτικής εξουσίας, ως ηγετική φυσιογνωμία του Δημοκρατικού Συναγερμού και επί μακρόν πρόεδρός του. Το 2023, μάλιστα, διεκδίκησε ο ίδιος την Προεδρία της Δημοκρατίας, παρουσιάζοντας την υποψηφιότητά του ως πρόταση για «ικανή ηγεσία», οικονομική σταθερότητα και επιστροφή στον διάλογο για το Κυπριακό.

Δεν είναι, λοιπόν, εύκολο σήμερα να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που μόλις τώρα ανακάλυψε τα προβλήματα του τόπου.

Η πολιτική κριτική προς τον κ. Νεοφύτου δεν αφορά το δικαίωμά του να έχει φιλοδοξίες. Κάθε πολιτικός δικαιούται να διεκδικεί ρόλο και να επανέρχεται. Το ερώτημα είναι άλλο: τι ακριβώς κομίζει σήμερα που δεν το είχε την προηγούμενη φορά; Ποια νέα πρόταση καταθέτει; Ποιο διαφορετικό σχέδιο παρουσιάζει; Και, κυρίως, γιατί θα πρέπει οι πολίτες να θεωρήσουν ότι η πολιτική του συνταγή θα οδηγήσει σε διαφορετικό αποτέλεσμα;Το 2023 ο ίδιος κατέβηκε στην προεδρική κούρσα δηλώνοντας ότι κατέρχεται «για να τις κερδίσουμε» και ότι στόχος του ήταν η συνέχιση της σταθερότητας και της ασφάλειας. Η κάλπη, όμως, αποφάσισε διαφορετικά.

Ο Νεοφύτου δεν πέρασε στον δεύτερο γύρο και το αποτέλεσμα που κατέγραψε αποτελεί αναμφισβήτητο πολιτικό δεδομένο.

Κι όμως, αντί η αποτυχία εκείνης της προσπάθειας να οδηγήσει σε βαθύτερο πολιτικό αναστοχασμό, σήμερα παρακολουθούμε μια επιστροφή στη γνώριμη πολιτική ρητορική. Ο Νεοφύτου εμφανίζεται ως κριτής, σχολιαστής και εν δυνάμει εναλλακτική λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική αντίφαση.

Δεν μπορεί κάποιος να διεκδικεί επίμονα τον ρόλο του εθνικού σωτήρα και ταυτόχρονα να αποφεύγει τη δύσκολη συζήτηση για τον δικό του πολιτικό απολογισμό. Δεν μπορεί να ζητά ξανά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας χωρίς να εξηγεί πειστικά γιατί οι προηγούμενες πολιτικές επιλογές του πρέπει σήμερα να αξιολογηθούν διαφορετικά.

Και ασφαλώς δεν αρκούν οι πιασάρικες δηλώσεις. Ούτε οι μεγάλες λέξεις. Ούτε η πολιτική αυτοπεποίθηση που συχνά συνοδεύει τις δημόσιες παρεμβάσεις του.

Η πολιτική δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία ούτε διαγωνισμός πολιτικής επιβίωσης. Είναι λογοδοσία.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει κάθε δικαίωμα να φιλοδοξεί. Εκείνο που δεν μπορεί να απαιτεί είναι να διαγραφεί το πολιτικό παρελθόν του από τη συλλογική μνήμη. Και ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να θεωρεί αυτονόητο ότι η ίδια κοινωνία που το 2023 δεν του έδωσε την πρόκριση στον δεύτερο γύρο θα ξεχάσει απλώς το αποτέλεσμα και θα του παραδώσει ξανά λευκή επιταγή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου φιλοδοξεί να επιστρέψει. Είναι ότι η φιλοδοξία από μόνη της δεν συνιστά πολιτική πρόταση.

Η Κύπρος δεν χρειάζεται Μεσσίες. Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να αποδείξουν, με έργα και συγκεκριμένο σχέδιο, γιατί αξίζουν ξανά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Και αυτό, για τον Αβέρωφ Νεοφύτου, είναι το πραγματικό στοίχημα.

Όχι να πείσει ότι θέλει την προεδρική καρέκλα.

Αυτό το γνωρίζουμε ήδη.

Το δύσκολο είναι να πείσει γιατί πρέπει να την ξαναδιεκδικήσει.

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και παρουσία εκπροσώπων της πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και επιχειρηματικής ζωής της Κύπρου, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του Chinese Solidarity Association Cyprus, με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Moon Festival.

Η εκδήλωση αποτέλεσε, παράλληλα, μια ξεχωριστή ευκαιρία για τον εορτασμό της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία συμπίπτει με την εθνική εορτή της Κίνας, αναδεικνύοντας τους δεσμούς φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι από τον πολιτικό, οικονομικό και επιχειρηματικό κόσμο της Κύπρου, ξένοι διπλωμάτες, αρχηγοί πολιτικών κομμάτων, καθώς και εκπρόσωποι της ηγεσίας της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Παρόντες ήταν επίσης μέλη της κινεζικής κοινότητας στην Κύπρο.

Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Che Huali, ο Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Κρις Μιχαήλ, καθώς και ο νέος Πρέσβης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Κύπρο, κ. YangYundong ως επίσης και η Διευθύντρια της TOPCY, και κύρια χορηγός της εκδήλωσηςκα JudyWangXiaoyu.

Εκ μέρους του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαιρετισμό απηύθυνε ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, κ. Κυριάκος Ιορδάνους.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης υπογραμμίστηκε η σημασία της ενίσχυσης των σχέσεων φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ της Κύπρου και της Κίνας, καθώς και η συμβολή της κινεζικής κοινότητας στην κυπριακή κοινωνία.

Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Πρέσβη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Κύπρο.

Στη φωτογραφία διακρίνονται ο Εξοχότατος Πρέσβης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, κ. Yang Yundong, ο Επίτιμος Πρόεδρος του Chinese Solidarity Association Cyprus,κ. Κρις Μιχαήλ, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Che Huali και η  Διευθύντρια της TOPCYκαι κύρια χορηγός της εκδήλωσης, κα Judy Wang Xiaoyu.

Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία κάθε πολέμου κατά την οποία πρέπει να τεθεί ένα απλό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η πολιτική και οικονομική αντοχή εκείνων που πληρώνουν τον λογαριασμό;

Για την Ευρώπη, αυτή η στιγμή φαίνεται να πλησιάζει.Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πλέον κινητοποιήσει συνολικά 224,5 δισεκατομμύρια ευρώ γιατην Ουκρανία, σύμφωνα με τα δικά της επίσημα στοιχεία. Από αυτά, 77,9 δισεκατομμύριαευρώ αφορούν στρατιωτική βοήθεια, ενώ συνολικά η ΕΕ και τα κράτη-μέλη έχουν κινητοποιήσει περίπου 93 δισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση των στρατιωτικώνκαι αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας.Αυτά δεν είναι μικρά ποσά. Είναι αστρονομικά ποσά.Και πίσω από κάθε δισεκατομμύριο υπάρχει κάτι που συχνά χάνεται μέσα στη γλώσσα των Βρυξελλών: ο φορολογούμενος.

Ο πολίτης που πληρώνει φόρους. Ο εργαζόμενος που βλέπει το κόστος της ζωής να αυξάνεται. Η οικογένεια που προσπαθεί να πληρώσει ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα, τρόφιμα και ενοίκιο. Αυτός ο πολίτης καλείται ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να διαθέτει τεράστιους πόρους για έναν πόλεμο του οποίου το τέλος παραμένει αβέβαιο.Και πάνω από όλους, σε αυτή την πολιτική γραμμή, βρίσκεται το Λονδίνο.Η βρετανική κυβέρνηση δηλώνει ότι έχει δεσμεύσει συνολικά 25 δισεκατομμύρια λίρες γιατην Ουκρανία, από τα οποία 16 δισ. αφορούν στρατιωτική υποστήριξη. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει δεσμευτεί να διαθέτει 3 δισεκατομμύρια λίρες τον χρόνο σε στρατιωτική βοήθεια μέχρι το 2030-31.

Εδώ πλέον δεν μιλάμε για μια προσωρινή αντίδραση σε μια κρίση.Μιλάμε για πολυετή στρατηγική χρηματοδότησης ενός πολέμου.Και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να συζητηθεί ανοιχτά.Η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η στήριξη της Ουκρανίας αποτελεί ζήτημα βρετανικής και ευρωπαϊκής ασφάλειας. Είναι μια θέση που το Λονδίνο έχει διατυπώσει επανειλημμένα.

Όμως μια κυβερνητική θέση δεν σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι υποχρεούνται να σταματήσουν να ρωτούν.Πού οδηγεί αυτή η πολιτική; Πόσο θα κοστίσει συνολικά; Ποιο είναι το τέλος της; Και ποιος αποφασίζει πότε η χρηματοδότηση πρέπει να σταματήσει;Αυτά είναι απολύτως θεμιτά ερωτήματα σε μια δημοκρατία.Γιατί όσο το Λονδίνο λέει ότι θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί στρατιωτικά την Ουκρανία μέχρι το 2030-31, ο Ευρωπαίος πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί εάν οι κυβερνήσεις του έχουν κάποιο αντίστοιχο μακροπρόθεσμο σχέδιο για την αντιμετώπιση του κόστους ζωής.

Δεν μπορείς να ζητάς από μια οικογένεια να κάνει οικονομίες σε κάθε επίπεδο και την ίδια στιγμή να της λες ότι η χρηματοδότηση ενός πολέμου θα συνεχιστεί για χρόνια χωρίς σαφές οικονομικό όριο.Και εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική σύγκρουση.Δεν είναι σύγκρουση ανάμεσα σε «φιλοουκρανούς» και «αντιουκρανούς». Είναι σύγκρουση γύρω από το πόσα χρήματα μπορεί και πρέπει να διαθέσει η Ευρώπη, για πόσο χρόνο και με ποιο αποτέλεσμα.

Το σύνθημα «σταματήστε να κλέβετε τα χρήματά μας για τον Ζελένσκι» είναι σκληρό και πολιτικά φορτισμένο. Δεν μπορεί όμως να αποδοθεί συλλήβδην σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες. Εκφράζει, ωστόσο, τη γλώσσα μιας πολιτικής αντίδρασης που ζητά να τεθεί προτεραιότητα στις εσωτερικές ανάγκες.Και το ερώτημα δεν μπορεί να φιμωθεί.

Γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κινητοποιήσει πάνω από 224 δισεκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία και η Βρετανία έχει δεσμευτεί για πολυετή στρατιωτική χρηματοδότηση, η κοινωνία δικαιούται να ζητά λογαριασμό.Η Βρετανία, ειδικά, οφείλει να εξηγήσει στους δικούς της φορολογουμένους γιατί η στρατιωτική υποστήριξη πρέπει να συνεχιστεί για ακόμη χρόνια και ποιο ακριβώς είναι το πολιτικό σχέδιο που θα οδηγήσει από τη στρατιωτική σύγκρουση σε μια βιώσιμη ειρήνη.Γιατί η αποστολή όπλων μπορεί να είναι μια πολιτική επιλογή. Η παράταση όμως μιας σύγκρουσης χωρίς σαφή πολιτικό ορίζοντα είναι μια επιλογή που απαιτεί διαρκή δημόσιο έλεγχο.

Και όσο οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να ανοίγουν τα δημόσια ταμεία, τόσο πιο δυνατά θα ακούγεται το ερώτημα:

Πόσο ακόμη;

Πόσο ακόμη θα πληρώνει ο Ευρωπαίος φορολογούμενος;

Πόσο ακόμη θα χρηματοδοτείται ο πόλεμος;

Και κυρίως:

Πότε θα αρχίσουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να μιλούν σοβαρά για το κόστος της ειρήνης — και όχι μόνο για το κόστος του πολέμου;

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ