Γιατί ο Τουρκικός νόμος για τη “Γαλάζια Πατρίδα — αλλά κυρίως γιατί τώρα;

Η ουσία δεν είναι ο ίδιος ο νόμος, αλλά το γεγονός ότι η μέχρι πρότινος «αφηρημένη» και σχεδόν μεταφυσική έννοια της Γαλάζιας Πατρίδας παύει να είναι σύνθημα καφενείου, powerpoint αποστράτων ή ιδεολογικό φετίχ συγκεκριμένων κύκλων στην Άγκυρα. Αποκτά θεσμική και νομική υπόσταση. Και αυτό ναι, έχει τη σημασία του. Γιατί από τη στιγμή που ένα αναθεωρητικό δόγμα περνά στη νομοθεσία, παύει να είναι απλή ρητορική. Μετατρέπεται σε κρατική γραμμή με διάρκεια, συνέχεια και πολιτική υποχρέωση υπεράσπισης από τις επόμενες γενιές Τούρκων πολιτικών, διπλωματών και στρατιωτικών.

Με απλά λόγια: η Τουρκία δεν «λέει» πλέον τι θέλει. Το κατοχυρώνει.Και όχι, δεν είναι «για εσωτερική κατανάλωση». (Το ακούσαμε κι αυτό). Ούτε πρόκειται απλώς για μια ακόμα προσπάθεια ανανέωσης της τουρκικής παρουσίας στο Αιγαίο.

Ας μη χαϊδεύουμε αυτιά.

Πρόκειται για πακέτο θεσμοποίησης του τουρκικού αναθεωρητισμού με τον πλέον επίσημο τρόπο. Ένα πολιτικο-νομικό πλαίσιο που δηλώνει ξεκάθαρα πως η Άγκυρα βλέπει το μέλλον της ως δύναμη αναθεώρησης συνόρων, ισορροπιών και διεθνών κανόνων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνιστά κλιμάκωση; Προφανώς.Και στο ερώτημα «γιατί τώρα;», ας προσπαθήσουμε —έστω για λίγο— να δούμε τον χάρτη με τουρκικά μάτια:

– Διεθνές περιβάλλον χαοτικό και απορροφημένο σε Ουκρανία, Γάζα και Ιράν.

– Ελληνικό πολιτικό σύστημα σε φάση εσωτερικής φθοράς, σκανδάλων και σεναρίων πρόωρων εκλογών.

– Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σε περίοδο θορυβώδους και αμφιλεγόμενης αναδιοργάνωσης υπό την «Ατζέντα 2030».

– Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό σε ανοδική τροχιά, αλλά ακόμη σε μεταβατική φάση. Οι FDI έρχονται, οι Bergamini συζητούνται, αλλά μία μόνο FDI δεν αλλάζει τις ισορροπίες σε περίπτωση πραγματικής κρίσης και στρατιωτικής εμπλοκής.

– Και τέλος, ένα ελληνικό πολιτικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει κάθε συζήτηση αποτροπής σχεδόν ως ψυχολογική διαταραχή. «Μα πόλεμο θέλετε;»

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν —κατά τη φτωχή και ταπεινή μου άποψη— ένα εξαιρετικά εύφλεκτο περιβάλλον.Και κάτι τελευταίο: σε όσους πιστεύουν πως η Τουρκία θα “επιτεθεί” πρώτη κάνοντας πράξη το “casus belli”. Δεν θα γίνει έτσι ακριβώς, αλλά μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες και καταστάσεις, που θα υποχρεώσουν εμάς να αντιδράσουμε βίαια -αν θέλουμε- γιατί άλλος τρόπος “πολιτισμένος” για την υπεράσπιση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν θα υπάρχει.

Αν θέλουμε.

Γράφει ο

Η χρονική στιγμή της ανακοίνωσης του Κρεμλίνου για την επίσκεψη του Βλάντιμιρ Πούτιν στο Πεκίνο κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να θεωρηθεί. Μόλις ο Πρόεδρος Τραμπ ολοκλήρωσε τις επαφές του στην κινεζική πρωτεύουσα και επιβιβάστηκε στο Air Force One με προορισμό την Ουάσιγκτον, η Μόσχα γνωστοποίησε πως ο Ρώσος ηγέτης θα βρεθεί στην Κίνα την ερχόμενη Τρίτη και Τετάρτη. Επίσημη αφορμή για την πρόσκληση του Σι Τζινπίνγκ αποτελεί η 25η επέτειος της Συνθήκης Καλής Γειτονίας και Φιλικής Συνεργασίας, ωστόσο η ατζέντα περιλαμβάνει κρίσιμες συζητήσεις για διεθνή ζητήματα και την υπογραφή σειράς διμερών συμφωνιών που θα εμβαθύνουν τη σχέση των δύο στενών εταίρων.

Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν έρθει ακόμη πιο κοντά μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, με την Κίνα να παραμένει ο κορυφαίος αγοραστής ρωσικών ενεργειακών πόρων και να αποφεύγει συστηματικά την καταδίκη του πολέμου, κατηγορώντας μάλιστα τη Δύση για την παράταση των εχθροπραξιών μέσω των εξοπλισμών. Αμερικανοί αναλυτές επισημαίνουν στη «Ναυτεμπορική» πως η συνάντηση Πούτιν-Σι ενδέχεται να κρύβει σημαντικές ανακοινώσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και για την κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ, προκειμένου να καταδειχθεί η μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Παράλληλα, η σύνοδος κορυφής Τραμπ-Σι φαίνεται πως άφησε πολλά μέτωπα ανοιχτά, προκαλώντας αναταράξεις στις αγορές. Οι μετοχές στη Wall Street υποχώρησαν, οι αποδόσεις των ομολόγων ανέβηκαν και ο πληθωρισμός συνεχίζει να πιέζει τη Fed, παρά τις προσδοκίες για επικερδείς συμφωνίες στον τομέα της τεχνολογίας, όπως στην περίπτωση της Nvidia. Στο επίκεντρο της έντασης παραμένει η Ταϊβάν, με τον Σι Τζινπίνγκ να θέτει ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές κατά της ανεξαρτησίας της, την ώρα που ο Τραμπ εμφανίζεται διστακτικός για μια στρατιωτική εμπλοκή χιλιάδες μίλια μακριά.

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, διαφαίνεται μια πιθανή γεωπολιτική ανταλλαγή μεταξύ «Κούβας και Ταϊβάν». Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στην Αβάνα και οι λακωνικές δηλώσεις Τραμπ τροφοδοτούν σενάρια για πιέσεις προς το κουβανικό καθεστώς με στόχο την πολιτική μεταρρύθμιση. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να εξετάζει εργαλεία πίεσης, όπως η απαγγελία κατηγοριών κατά του Ραούλ Κάστρο για παλαιότερες υποθέσεις, επιδιώκοντας τον τερματισμό του κομμουνιστικού ελέγχου στο νησί χωρίς την πρόκληση απόλυτου χάους. Αν και ο πρέσβης της Κούβας στην Ουάσιγκτον απορρίπτει κάθε συζήτηση για αλλαγή του εσωτερικού συστήματος, οι ΗΠΑ προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα, έχοντας εξασφαλίσει –ίσως με ανταλλάγματα στην Ουκρανία– μια «εντός ορίων» αντίδραση από Πεκίνο και Μόσχα. Με τον πόλεμο κατά του Ιράν σε αδιέξοδο και τις εκλογές του Νοεμβρίου να πλησιάζουν, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητά μια ηχηρή διπλωματική νίκη για να ενισχύσει την πολιτική του κυριαρχία.

ΠΗΓΗ : ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ .GR

Η στρατηγική επιλογή της Άγκυρας να μετατρέψει τις έκνομες και ανυπόστατες θαλάσσιες διεκδικήσεις της σε εσωτερική νομοθεσία, σηματοδοτεί μια νέα περίοδο έντασης στην περιοχή, προμηνύοντας το τέλος της εποχής των «ήρεμων νερών». Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να θεσμοθετήσει το αναθεωρητικό όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», προχωρώντας σε μονομερείς οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών, μια κίνηση που εντάσσεται σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό σχεδιασμό.

Αθήνα και Λευκωσία βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, αξιολογώντας τις πληροφορίες για το νομοσχέδιο που αναμένεται να κατατεθεί τον προσεχή Ιούνιο. Η εκτίμηση των δύο πρωτευουσών είναι πως η Τουρκία θα συνοδεύσει τη νομοθετική αυτή κίνηση με ακραία ρητορική, επιδιώκοντας να συντηρήσει ένα κλίμα τεχνητής κρίσης. Παράλληλα, η Άγκυρα εκμεταλλεύεται το κενό ισχύος που προκαλεί η αποδυνάμωση του Ιράν στην περιοχή, διεκδικώντας έναν αναβαθμισμένο και μόνιμο ρόλο στις εξελίξεις. Οι χάρτες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας —εφόσον επαληθευτούν— αποκαλύπτουν μια προσπάθεια διχοτόμησης του Αιγαίου και υφαρπαγής θαλάσσιων περιοχών από την Κυπριακή Δημοκρατία. Παρόλο που αυτές οι ενέργειες στερούνται διεθνούς νομιμοποίησης, η Τουρκία ποντάρει στη δημιουργία και επιβολή τετελεσμένων, «γκριζάροντας» περιοχές για να τις επιβάλει στην ατζέντα των συζητήσεων.

Η κατοχική δύναμη προβάλλει τον ισχυρισμό ότι πρόκειται για αντίδραση σε «μονομερείς» κινήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου, επιχείρημα που στερείται λογικής βάσης, καθώς οι ενέργειες των δύο κρατών κινούνται αυστηρά εντός του Διεθνούς Δικαίου. Όπως σημειώνουν καλά ενημερωμένες πηγές, η Άγκυρα εφαρμόζει την τακτική «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται», επιδιώκοντας τον εκφοβισμό για την προώθηση επεκτατικών στόχων. Στην Κύπρο, οι προκλήσεις επεκτείνονται και στο έδαφος, με συστηματική αμφισβήτηση της νεκρής ζώνης και προέλαση των κατοχικών δυνάμεων.

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά μετατρέπεται σε ευρωτουρκικό, καθώς οι θάλασσες και οι πόροι τους αποτελούν αρμοδιότητα της Ε.Ε. Αθήνα και Λευκωσία αναμένεται να θέσουν το θέμα στα ευρωπαϊκά όργανα, σε μια στιγμή που η Άγκυρα προσδοκά οικονομικά και πολιτικά οφέλη από την επαναπροσέγγιση με τις Βρυξέλλες. Ταυτόχρονα, αναμένονται αντιδράσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς μια νέα εστία έντασης θα μπορούσε να ανατρέψει ευρύτερους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην ήδη επιβαρυμένη περιοχή.

Στο μέτωπο της Κύπρου, η Τουρκία εμμένει στο αφήγημα της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας, ισχυριζόμενη ότι δεν διαθέτει ΑΟΖ στα δυτικά, ώστε να παρουσιάζει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Την ίδια ώρα, η παράνομη συμφωνία του 2011 με το κατοχικό καθεστώς επιβεβαιώνει την επεκτατική διάθεση της Άγκυρας, η οποία εξασφάλισε περισσότερη θάλασσα εις βάρος της μέσης γραμμής. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη στείλει προληπτικές προειδοποιήσεις μέσω των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, ενώ η αποτελεσματικότητά της θα κριθεί στην πράξη όταν η Τουρκία υλοποιήσει τα επόμενα βήματά της.

Από την πλευρά της, η Λευκωσία ενισχύει τις στρατηγικές της συμμαχίες, με σημαντικές επαφές όπως η επίσκεψη της Τζόρτζια Μελόνι και το ταξίδι του Προέδρου Χριστοδουλίδη στην Ινδία. Παράλληλα, το Κυπριακό επιστρέφει στο προσκήνιο με την επικείμενη παρέμβαση του Αντόνιο Γκουτέρες τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός λεπτομερούς πλαισίου που θα αποτελέσει τη βάση για μια νέα άτυπη Πενταμερή, έχοντας ήδη ενημερώσει την Άγκυρα πως η ρητορική περί «δύο κρατών» δεν είναι παραγωγική.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ενημέρωσε το Εθνικό Συμβούλιο για τις επαφές αυτές, ενώ από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων έστειλε ηχηρό μήνυμα, τονίζοντας: «Δεν θα δεχθούμε να συζητήσουμε νομιμοποίηση της παρανομίας. Και ποτέ δεν πρόκειται να υπογράψουμε μονιμοποίηση και νομιμοποίηση του διοικητικού, πολιτικού και εδαφικού ακρωτηριασμού της Κυπριακής Δημοκρατίας». Κατέληξε υπογραμμίζοντας ότι το όραμα για την Κύπρο περνά μέσα από την επανένωση «από το ένα άκρο μέχρι το άλλο: από το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα μέχρι την μαρτυρική Τηλλυρία και από την Κερύνεια μέχρι την Λεμεσό και την Αμμόχωστο».

ΠΗΓΗ: PHILENEWS .CY