«Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα»… Στίχοι που ξεπήδησαν μέσα από την καρδιά ενός παιδιού, του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, λίγο πριν παραδοθεί στη μαύρη αγκαλιά της Ιστορίας. Ένα παιδί που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, που δεν πρόλαβε να ζήσει τον έρωτα και τα όνειρά του, γιατί είχε κάνει μια επιλογή: να πολεμήσει για την ελευθερία. Ένα παιδί που, αν ζούσε σήμερα, ίσως να έβλεπε με οργή και θλίψη την απομάκρυνση των εννοιών που τον θυσίασαν από τον εθνικό μας διάλογο.

Ο Ευαγόρας δεν ήταν ήρωας γεννημένος, ήταν ήρωας από επιλογή. Ήξερε τι τον περίμενε, το έγραψε ο ίδιος στα τελευταία του λόγια: «Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά».  Και μέσα σε αυτούς τους λίγους στίχους, μέσα σε αυτό το «Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα», κρύβεται όλη η ουσία του αγώνα του. Η αγάπη για την πατρίδα, αλλά και η αγάπη για τη ζωή. Γιατί δεν ήταν ο θάνατος που τους καλούσε, ήταν η ελευθερία. Πόθος για ελευθερία.

Και όμως, σήμερα, πόσο μακριά έχουμε φτάσει από εκείνον τον πόθο! Σε μια ολόκληρη ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν ακούστηκε ούτε μία φορά η λέξη «απελευθέρωση». Οι ίδιες λέξεις που κρατούσαν ζωντανή την ΕΟΚΑ στα βουνά. Οι ίδιες λέξεις για τις οποίες άνθρωποι κρεμάστηκαν, κάηκαν ζωντανοί, θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό. Σήμερα, αντί για την Ελευθερία, μιλάμε για διπλωματικές λύσεις. Αντί για την δίκαια λύση, μιλάμε για «εφικτούς συμβιβασμούς».

Πώς φτάσαμε εδώ; Πώς έγινε και οι λέξεις αυτές σβήστηκαν από το λεξιλόγιό μας; Πώς φτάσαμε να τιμούμε τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ με καταθέσεις στεφάνων, αλλά όχι με τα ιδανικά τους; Αν ζούσε σήμερα ο Ευαγόρας, τι θα έγραφε; Ίσως ένα ακόμα ποίημα, αυτή τη φορά γεμάτο απογοήτευση. Για μια πατρίδα που ξέχασε. Για ένα λαό που δεν θυμάται.

Αλλά τα λόγια του υπάρχουν ακόμα. Οι στίχοι του υπάρχουν ακόμα. Και ίσως, αν σκύψουμε να τους ακούσουμε ξανά, να θυμηθούμε γιατί πολέμησαν. Και να βρούμε ξανά το χαμένο μας όνειρο.