Κανονικότατα- όπως φαίνεται- έπεσε σήμα στους δημοσκόπους και στους λοιπούς που ασχολούνται με τις εκλογές μέσω των δημοσκοπήσεων, να ανεβάσουν συγκεκριμένα κόμματα και να ρίξουν άλλα.

Από τη μια είχαμε το ΔΗΚΟ που ξαφνικά ξεκίνησε την προεκλογική του «αντεπίθεση», ενώ στο «χορό» της «ανόδου» εισήλθε πανηγυρικά και το ΑΛΜΑ το οποίο ξαφνικά απέκτησε βλέψεις ακόμα και για την τρίτη θέση…

Μην σας παραξενεύει… Όσο προχωρούν οι μέρες τόσο θα ανεβαίνουν προεκλογικά τα ποσοστά του ΔΗΚΟ και του ΑΛΜΑτος αφού όλοι αυτοί γνωρίζουν ότι η ΤΤΕΝΕΚΚΑ είναι που θα πει την τελευταία λέξη.

Ας μην ξεχνάμε τους δημοσκόπους στην Ελλάδα το 2023 όταν παρουσίαζαν τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με ποσοστό 32% – 34% λίγες μέρες πριν τις εκλογές και ξαφνικά η ττενέκκα έδειξε 41%!!!

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και στην Κύπρο όπου σπρώχνουν προς την τρίτη θέση ΔΗΚΟ και ΑΛΜΑ μπας και τελικά το πιστέψουν και οι ίδιοι…

Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς για το ΔΗΚΟ το οποίο – να μου το θυμηθείτε-  θα τερματίσει πίσω και από τον Φειδία αλλά και τον Οδυσσέα.

Η παρτίδα δεν σώζεται για τους ΔΗΚΟΙΚΟΥΣ και το ξέρουν και οι ίδιοι. Οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το γνωρίζουν είναι οι ΔΗΜΟΚΣΟΠΟΙ!!!

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Με μία μόνο κίνηση, ο Μακάριος Δρουσιώτης φαίνεται να έχει προκαλέσει έντονους κραδασμούς στο πολιτικό και θεσμικό οικοδόμημα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το τελευταίο διάστημα, η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί με αυξανόμενο προβληματισμό μια σειρά από καταγγελίες και ισχυρισμούς που, για τον μέσο πολίτη, φαντάζουν συχνά δυσνόητοι ή ακόμη και εξωπραγματικοί, θυμίζοντας περισσότερο σενάριο επιστημονικής φαντασίας παρά πραγματικά γεγονότα.

Οι αποκαλύψεις του κ. Δρουσιώτη, όπως παρουσιάζονται, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα έντασης και αβεβαιότητας, ενώ εγείρονται σοβαρά ερωτήματα ως προς την αξιοπιστία των θεσμών αλλά και την ίδια τη χρονική συγκυρία κατά την οποία αυτές δημοσιοποιήθηκαν. Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν με νόημα ότι η επιλογή του χρόνου —μόλις δύο μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές— δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Μακάριος Δρουσιώτης είναι υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα Volt, γεγονός που ενισχύει τις συζητήσεις περί πολιτικών σκοπιμοτήτων πίσω από τις αποκαλύψεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος υποστηρίζει, το υλικό που έχει στη διάθεσή του βρισκόταν στην κατοχή του για περισσότερο από τρία χρόνια. Η απόφαση, λοιπόν, να το φέρει στο φως της δημοσιότητας σε αυτή τη χρονική στιγμή προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή με στόχο τη μέγιστη πολιτική απήχηση ή για μια καθυστερημένη αλλά επιβεβλημένη αποκάλυψη; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, με τις απαντήσεις να διχάζουν.

Στο μεταξύ, ο κ. Δρουσιώτης προχώρησε σε νέες καταγγελίες, υποστηρίζοντας ότι εντόπισε προσπάθεια συγκάλυψης εκ μέρους της αστυνομίας. Συγκεκριμένα, κάνει λόγο για διαρροές από την αστυνομία προς τα μέσα ενημέρωσης, στο πλαίσιο ενός —όπως τον χαρακτηρίζει— προαποφασισμένου σεναρίου, σύμφωνα με το οποίο το υλικό του παρουσιάζεται ως πλαστό. Οι ισχυρισμοί αυτοί ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το θερμόμετρο της δημόσιας συζήτησης και θέτουν στο επίκεντρο τη λειτουργία των θεσμών.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν διστάζει να αμφισβητήσει ευθέως τη λειτουργία σχεδόν όλων των κρατικών μηχανισμών. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου να ζητήσει τη συνδρομή της Europol για τη διερεύνηση του υλικού κρίνεται από ορισμένους ως μια αναγκαία κίνηση για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας. Η εμπλοκή ενός ευρωπαϊκού οργανισμού ενδέχεται να προσδώσει αντικειμενικότητα στη διαδικασία, αν και δεν λείπουν εκείνοι που προεξοφλούν εξελίξεις.

Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, που εκτιμούν —με μια δόση ειρωνείας αλλά και ρεαλισμού— ότι σε περίπτωση που το πόρισμα της Europol καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το υλικό είναι πλαστό, τότε ο κ. Δρουσιώτης πιθανόν να καταγγείλει ακόμη και τον ευρωπαϊκό οργανισμό για συγκάλυψη. Σε μια τέτοια περίπτωση, το αφήγημα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα ιδιότυπο «σίριαλ», όπου κάθε νέα εξέλιξη γεννά και μια νέα καταγγελία — ένα έργο χωρίς τέλος, αλλά με πολλούς θεατές.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν και οι αναφορές σε ένα πρόσωπο-κλειδί της υπόθεσης, γνωστό με το ψευδώνυμο «Σάντη». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κ. Δρουσιώτη, πρόκειται για κεντρικό κρίκο της αλυσίδας των αποκαλύψεων. Ωστόσο, η ίδια η «Σάντη» φέρεται να έχει ανασκευάσει τα όσα αρχικά είχε καταγγείλει, υποστηρίζοντας ότι τα στοιχεία που παρέδωσε —και τα οποία βρίσκονται στην κατοχή του ΜακάριουΔρουσιώτη— δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι κατασκευασμένα. Η εξέλιξη αυτή περιπλέκει ακόμη περισσότερο την υπόθεση, δημιουργώντας ένα θολό τοπίο όπου η αλήθεια μοιάζει δύσκολο να εντοπιστεί.

Παράλληλα, δεν λείπουν και οι πιο… ευφάνταστες εκδοχές που κυκλοφορούν στο παρασκήνιο. Σε μια άλλη εξέλιξη ο Μακάριος Δρουσιώτης κατήγγειλε ότι η «Σάντη» φέρεται να είχε ρόλο στο Προεδρικό μετά την εκλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη, γεγονός που, αν ισχύει, εγείρει ερωτήματα για τα καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί. Άλλοι, με εμφανή δόση χιούμορ, σχολιάζουν ότι ενδεχομένως εκτελούσε καθήκοντα παρόμοια με εκείνα που ασκούσε στο παρελθόν ο ίδιος ο Δρουσιώτης κατά τη διακυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κυκλοφορεί και η πληροφορία —που κινείται στα όρια μεταξύ πραγματικότητας και σάτιρας— ότι η «Σάντη» ετοιμάζει βιβλίο με τίτλο «Το κράτος μαφίας του Νίκου Χριστοδουλίδη». Αν τελικά επιβεβαιωθεί, τότε ίσως μιλάμε για το επόμενο bestseller της πολιτικής επικαιρότητας, σε μια χώρα όπου η πραγματικότητα φαίνεται να ξεπερνά συχνά και την πιο τολμηρή φαντασία.

Συνολικά, η υπόθεση αναδεικνύει την ανάγκη για υπεύθυνη διαχείριση πληροφοριών, θεσμική εγρήγορση και ψύχραιμη αξιολόγηση. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς αποτελεί βασικό πυλώνα της δημοκρατίας και η διασφάλισή της περνά μέσα από τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την τεκμηριωμένη ενημέρωση. Οι επόμενες εξελίξεις αναμένονται με ενδιαφέρον, καθώς θα συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας πιο ξεκάθαρης εικόνας γύρω από την υπόθεση.

Του ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Το άλμα στο κενό – όταν η πολιτική γίνεται reaction

Στην πολιτική, οι στιγμές κρίσης είναι αυτές που ξεχωρίζουν τους ηγέτες από τους διαχειριστές.
Και η υπόθεση που ξέσπασε τις τελευταίες ημέρες γύρω από το Κίνημα Άλμα είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή.

Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, ο οποίος παύθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση 8-0, επέλεξε να δώσει το πρώτο του ισχυρό πολιτικό στίγμα.
Και το έδωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο:
με μια απόφαση καρατόμησης υποψηφίου, όχι με βάση αποδείξεις, αλλά με βάση τον θόρυβο.

Το τεκμήριο αθωότητας και άλλα ανέκδοτα!

Η επίσημη θέση ήταν σαφής:
«Το θέμα είναι πολιτικό, όχι νομικό».

Μόνο που στην πράξη αυτό μεταφράστηκε σε κάτι πολύ πιο απλό:
–  “Φωνάζει” ο όχλος των social;
–  η εικόνα βάλλεται;
Τότε το τεκμήριο της αθωότητας μπαίνει στην άκρη και εισάγουμε το τεκμήριο της… εντύπωσης.

Και αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή.
Είναι μια δήλωση για το πώς αντιλαμβάνεται μια ηγεσία τη διαχείριση κρίσεων.

Απόφαση με πίεση, όχι με πυξίδα

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι η ίδια η απόφαση.
Είναι ο τρόπος που λήφθηκε.

Μια απόφαση με οριακή πλειοψηφία, σε συνθήκες έντονης πίεσης, με την κοινή γνώμη να παρακολουθεί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να καθορίζουν τον ρυθμό.

Αυτό δεν είναι πολιτική πρωτοβουλία. Είναι πολιτικό reaction.

Και όταν η πολιτική λειτουργεί έτσι, δεν προηγείται τότς απλά ακολουθεί.

Το μήνυμα προς την κοινωνία

Η κοινωνία δεν περιμένει από τα κόμματα να είναι αλάνθαστα.
Περιμένει όμως να είναι σταθερά. Να μην αλλάζουν γραμμή με βάση τον θόρυβο.
Να μην παίρνουν αποφάσεις για να προλάβουν την επόμενη ανάρτηση.

Γιατί τότε, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:

• Δεν χρειάζονται αποδείξεις για να κριθείς.
•  Δεν χρειάζεται διαδικασία για να απομακρυνθείς.
• Αρκεί να βρεθείς στο επίκεντρο.

Το πολιτικό ρίσκο

Το Κίνημα Άλμα επιχείρησε να δείξει μηδενική ανοχή αλλά στην πράξη όμως, έδειξε μηδενική αντοχή στην πίεση.

Γιατί αν η πολιτική αρχίσει να λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, τότε η επόμενη κρίση δεν θα χρειάζεται καν γεγονότα.
Θα αρκεί η ένταση.

Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης ήθελε να δείξει ότι δεν σηκώνει σκιές αλλά τελικά έδειξε κάτι πιο σημαντικό:
ότι είναι ευάλωτος στις φωνασκίες και την εικόνα των social.

Και εκεί είναι που κρίνονται οι πολιτικές ηγεσίες. Όχι όταν όλα είναι καθαρά.
Αλλά όταν όλα είναι θολά — και εσύ πρέπει να αποφασίσεις αν θα περιμένεις την αλήθεια ή θα τρέξεις να προλάβεις τον θόρυβο.

Σε αυτή την περίπτωση, το Κίνημα Άλμα δεν περίμενε. Έτρεξε.

Και αυτό, στην πολιτική, είναι ένδειξη απουσίας πολιτικής σκέψης.

Μακιαβέλι