Ούτε την παρουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλουν, μα ούτε και λύση στο ΚΥΠΡΙΑΚΟ θέλουν οι έποικοι και οι τουρκοκύπριοι. Αυτό είναι γνωστό τα τελευταία 52 χρόνια (από το 1974) όπου και η εκάστοτε κατοχική ηγεσία των κατεχομένων καταφέρνει να απεμπολήσει κάθε προσπάθεια εξεύρεσης λύσης.

Τώρα που βρίσκει την αισιοδοξία η Κυβέρνηση κανείς δεν γνωρίζει…

Και δεν είναι μόνο η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη που αιθεροβατεί στο ΚΥΠΡΙΑΚΟ αλλά και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις από το 2008 και μετά…

Και δεν μας φτάνει η φαντασία η πλανεύτρα των ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, έχουμε και τα κόμματα τα οποία (πλην του ΕΛΑΜ) θα στρωθούν σε τραπέζια συνομιλιών θέλοντας να ετοιμάσουν αποσκευές για ταξίδια αναψυχής σε διάφορα θέρετρα- τύπου ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ- προκειμένου να ταΐσουν «σανό» το κομματικό κοινό των ψηφοφόρων τους!!!

Με εξαίρεση το ΕΛΑΜ κανένα άλλο κόμμα δεν στάθηκε με ρεαλισμό απέναντι στο ζήτημα του ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ.

Από τη μια (για εσωτερική κατανάλωση) δείχνουμε έτοιμοι να αυξήσουμε τις πιέσεις μας στο κατοχικό καθεστώς και από την άλλη, μόλις βρεθούμε σε τραπέζι συνομιλιών δίνουμε γη και ύδωρ στους κατακτητές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της γελοιότητας που μας διακατέχει, είναι το γεγονός ότι την ώρα που ο Πρόεδρος βρισκόταν σε συνάντηση με την Ολγκίν, ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ Ερντογάν με τις ευλογίες του Έρχιουρμαν απειλούσε «θεούς και δαίμονες» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο…

Τελικά και πάλι ετοιμαζόμαστε να πάρουμε τον ανήφορο για τα Σούσα…

ΞΕΡΞΗΣ

Κι όμως θα επιμένουμε να καταγράφουμε τις διαφορετικές ταχύτητες της κυπριακής κοινωνίας ή αν προτιμάτε μεγάλου μέρους της αφενός και των πολιτικών αφετέρου, οι οποίες μας οδήγησαν σε πρωτοφανή αποτελμάτωση και στασιμότητα. 

Εκτός κι αν πιστέψουμε τα λόγια του Αμερικανού πολυεκατομμυριούχου Ροκφέλερ , ότι οι πλούσιοι που ελέγχουν τον πλανήτη χρηματοδοτούν κινήματα, κόμματα , οργανώσεις ώστε να οδηγούν την πολιτική κατάσταση στην μετριότητα και το βάραθρο και να προκαλούν τη απαξίωση της πολιτικής, από τους νουνεχείς και ταλαντούχους ανθρώπους, δίνοντας έτσι την ευκαιρία για να κυριαρχούν οι μέτριοι που είναι και τα τσιράκια των πλουσίων.

Αν κοιτάξετε γύρω σας και την απαξίωση της πολιτικής ζωής και την πρόθεση των περισσοτέρων ψηφοφόρων να απέχουν από τις εκλογές, δίνοντας την ευκαιρία στους λίγους, κυρίως τους κομματικά εξαρτώμενους, να έχουν την ευχέρεια να εκλέξουν εκείνους που τους υποδεικνύουν, τότε μπορεί και να βρείτε δίκαιο στον Αμερικανό μεγιστάνα .

Κι αυτούς δεν τους ενδιαφέρει αν ψηφίσει μόνο το 40-60 % των ψηφοφόρων, που ουσιαστικά αποτελεί βιασμό της λαϊκής βούλησης και πλασματικό αποτέλεσμα, αφού δεν αντιπροσωπεύει το λαό, αλλά η εκλογή εκείνων που τους εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.

ΟΙ ΜΕΤΡΙΟΙ

Θα ξεφύγουμε από τα τετριμμένα και τα καθημερινά. Μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως βίτσιο , απωθημένο ή όπως ψυχολογικά επιθυμείτε να ονομάσετε. Αλλά από όποια δημοσιογραφική έπαλξη βρίσκομαι πάντα στόχος είναι η ανάδειξη της άλλης Κύπρου που είναι θαμμένη από τους συνήθεις ύποπτους.

Η συνεχής και καθημερινή περιφρονητική αναφορά περί των Κυπραίων που τα κάνουν όλα λάθος, ενδέχεται να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία όλων εκείνων που θέλουν να υποτιμούμε τους εαυτούς μας, την πατρίδα μας , τον λαό μας για να μας διοικούν ευκολότερα και να διαβιούν στην χλιδή εκμεταλλευόμενοι την μηδενιστική μας προσέγγιση έναντι των ικανοτήτων του βασανισμένου αλλά περήφανου Ελληνοκύπριοι, που βαδίζει χωρίς πυξίδα…

Σ’ αυτή την χώρα που η ζωή μας συνθλίβεται και η κοινωνία καταπιέζει τους ανθρώπους και  στην οποία η «δικτατορία» των κομμάτων διαφεντεύει και ελέγχει κάθε μας κίνηση , όπου οι πολιτικοί μας φοβούνται ακόμη και την σκιά τους και υποχωρούν ασμένως και ατάκτως μπροστά στους ξένους, υπάρχει και η άλλη Κύπρος.

Αυτή που την συναποτελούν άνθρωποι μορφωμένοι, ταλαντούχοι με άποψη και ποιότητα και που αποδεικνύεται όχι μόνο στα στενά πλαίσια του Κυπριστάν, αλλά αναγνωρίζονται και παγκόσμια, λόγω της δράσης τους.

ΚΥΠΡΑΙΟΣ