Τους σαρώνει απλά και εύκολα ο Νίκος Χριστοδουλίδης… Εκεί που τον θεωρούσαν (κακώς βέβαια) ως το απόλυτο αουτσάιντερ για την επαναδιεκδίκηση της ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ της Δημοκρατίας εμφανίζεται ένα ποσοστό πέραν του 40% που τον στηρίζει και ξαφνικά οι επικριτές εξαφανίζονται.

Σε αυτόν τον τόπο δύο πράγματα ΔΕΝ σου συγχωρούν στην πολιτική: Το να είσαι καθαρός από σκάνδαλα και το να είσαι αυτοδημιούργητος χωρίς τους ΚΟΛΑΟΥΖΟΥΣ των κομμάτων. Αυτά τα δύο δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να τα συγχωρέσουν σε κανέναν πολιτικό που θα θελήσει να διεκδικήσει θέση είτε στη ΒΟΥΛΗ είτε στο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ. Τα κόμματα (αυτή η δικτατορία που μαστίζει την κοινωνία μας) θέλουν να τα ελέγχουν ΟΛΑ.

Πάνω από 40% οι θετικές γνώμες και όλα αυτά μόλις δύο και κάτι χρόνια από την εκλογική του νίκη. Μια νίκη που ήρθε ΜΟΝΟ με τη στήριξη του κόσμου και του κυπριακού λαού. Κατόρθωσε να κερδίσει σχετικά εύκολα τα δύο μεγάλα κόμματα αποδεικνύοντας ότι η πολιτική δεν έχει να κάνει ΜΟΝΟ με κομματικά «ΤΖΑΚΙΑ»…

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να επαναλάβει τον θρίαμβο του πολύ εύκολα με 2-3 σταδιακές κινήσεις στα εσωτερικά (όπως έγινε και στην εξωτερική πολιτική) και να αφήσει τους ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΕΣ (ή αλλιώς ιδεολογικούς καταστηματάρχες) να τρέχουν και να μην φτάνουν.

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΣ

Ο μικρός έριξε στο φαγοπότι και έμεινε …απροπόνητος. Αλληγορικά θα περιγράψουμε την κατάσταση με την πίεση από την Τουρκία και την στάση ορισμένων εκ των πολιτικών μας που μας παρακινούν σε παράδοση στην Τουρκία. Εν όψει δε εκλογών θα πρέπει να το σκεφτείται…

Όλοι φωνάζουν, ωρύονται και αλληλοκατηγορούνται και ο πολίτης δεν γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει και αν θα παίξουν την τύχη του για άλλη μια φορά στα ζάρια.

Κι επειδή ουδέποτε θέλαμε να το παίξουμε πολιτικοί αναλυτές να τα πούμε όσο απλούστερα μπορούμε . Αλληγορικά και όσο γίνεται πιο παραστατικά.

Οι Τούρκοι αντιλαμβανόμενοι για μια ακόμη φορά την αδυναμία μας, όλο και μας σπρώχνουν. Φαντασθείτε ένα σωματώδη τύπο να σπρώχνει κάποιο μικρό στο δέμας , ο οποίος μπορεί να γνωρίζει πολεμικές τέχνες αλλά είναι φοβητσιάρης.

Μετά από πολύ σπρώξιμο κάποια στιγμή θα δυσανασχετεί και φοβάται ο μικρόσωμος, μπας και του τσαλακώσει τα καινούρια του ρούχα που έβαλε για να κάνει σόου, οπόταν θα φωνάξει στον θηριώδη τι θέλει  για να μην τον πιέζει άλλο. Ε, κι αυτός γνωρίζοντας ότι έχει στις τσέπες του καραμέλες ο μικρός που του έδωσε μια κυρία που τον αγαπάει πολύ, επονομαζόμενη και φύση πάντα με την συγκατάθεση του Ύψιστου,  θα ζητήσει να τις μοιραστούν.

Κι επειδή πάντα είναι λαθρόβιο το τέρας και  εκμεταλλεύεται την απερισκεψία , τους καβγάδες με τον εαυτό του και τα ψυχολογικά τραύματα του μικρού, όταν αυτός βγάλει από την τσέπη τις καραμέλες, θα  αρπάξει τις περισσότερες και θα τρέξει να φύγει. Κάποιοι εκ των φίλων του μικρού θα φωνάξουν, αλλά και πάλι θα μείνουν στις φωνές, αφού πάνε και εκδρομές με το θηριώδες τέρας και τους κερνάει σαλέπι και μπακλαβάδες, ε,  και δεν θα τρέξουν να πάρουν τα κλεμμένα πίσω και να τα δώσουν στον κάτοχο τους.

ΛΑΘΡΟΒΙΟΣ

«Ο Φούλης εν όπως τον σκαλαπούνταρο… εδείχτηκεν τους ούλλους! Εν ήταν καν στο debate τζαι στο τέλος εκατάφερεν να μονοπωλήσει τη συζήτηση. Τούτοι επήαν υποτίθεται να συζητήσουν για ακρίβεια, οικονομία, Κυπριακό τζαι τα προβλήματα του κόσμου, τζαι εκαταντήσαν να παίζουν “ποιος είδεν τον Φούλη τελευταίος;”.

Άμαν ένας που λείπει καταφέρνει να πρωταγωνιστεί παραπάνω που τους παρόντες, τότε μάλλον το πρόβλημα εν ο τρόπος που γίνεται η πολιτική συζήτηση τζαι όι ο… σκαλαπούνταρος.»

Ο Σκαλαπούνταρος