Σε και εποχή όπου οι χριστιανοί διώκονται σε όλο τον κόσμο με δεκάδες εγκλήματα σε βάρος τους και γενοκτονίες έρχεται μια πρόταση από το ΕΛΑΜ και το ECR στο Ευρωκοινοβούλιο που ζητά τα αυτονόητα:

1/ Αναγνώριση και αντιμετώπιση του αντιχριστιανικού μίσους

2/ Καθιέρωση του όρου «χριστιανοφοβία» στις πολιτικές της ΕΕ

3/ Καλύτερη καταγραφή επιθέσεων κατά Χριστιανών

4/ Αποτελεσματική δίωξη τέτοιων εγκλημάτων

5/ Διορισμό συντονιστή για επιθέσεις και διακρίσεις κατά χριστιανών

Και, όμως, η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν στηρίχθηκε από την πλειοψηφία των ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ της ημικατεχόμενης πατρίδας μας αλλά καταψηφίστηκε κιόλας δημιουργώντας αρκετά ερωτηματικά για τον ρόλο των Κυπρίων Ευρωβουλευτών.

Αν επρόκειτο για κανένα ψήφισμα περί ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑΣ τότε είμαστε σίγουροι ότι οι ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ μας θα ψήφιζαν και με τα δύο χέρια. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Ξενίζει το γεγονός αυτό αφού σε μια πατρίδα όπου οι εκκλησίες μας γίνονται στην καλύτερη περίπτωση ΤΖΑΜΙΑ στα κατεχόμενα οι Ευρωβουλευτές μας επιλέγουν τη σιωπή.

Μοναδικές εξαιρέσεις ο Ευρωβουλευτής του ΕΛΑΜ Γεάδης Γεάδη καθώς και ο Ευρωβουλευτής του ΔΗΚΟ Κώστας Μαυρίδης οι οποίοι και ψήφισαν υπέρ της τροπολογίας.

Λουκάς Φουρλάς (ΔΗΣΥ), Μιχάλης Χατζηπαντέλας (ΔΗΣΥ) και Γιώργος Γεωργίου (ΑΚΕΛ) καταψήφισαν αποδεικνύοντας την επιλεκτική τους ευαισθησία.

Όσον αφορά στον ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΑΡ Φειδία Παναγιώτου, αυτός απουσίαζε…

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

Έγιναν όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές, οικονομολόγοι, λογιστές και μάλιστα με άποψη και θέση. Η διαχείριση των συζητήσεων έγινε με τρόπο αποκρουστικό και αντί ενημέρωσης η κοινωνία τυγχάνει παραπληροφόρησης. Ο βομβαρδισμός με πληροφορίες που έδινε ο πρώτος τυχόντας , χωρίς να διασταυρωθούν και να αναζητηθεί η αλήθεια προσέδωσε στα κανάλια μια όψη δράκουλα. Που διψούσε για αίμα και αφού το βρήκε το ρούφηξε.

Η ανυπαρξία στρατηγικής και συντονισμένης δράσης ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής και η ενημέρωση του κοινού έπεσε στα χέρια κάποιων κομματικών ανθρώπων που δεν έχουν το ειδικό βάρος για τις δύσκολες καταστάσεις. Ξέρουν απλώς να διαβάζουν . Οι στρατηγοί που θα έπρεπε να ήταν επιφορτισμένοι με την καθοδήγηση των υπολοίπων έμειναν αρκετά πίσω και μοιραία οι υπόλοιποι έφαγαν αρκετές αδέσποτες. Εν πάση περιπτώσει αφού πλέον άγγιξαν τα κόμματα  τον πάτο, τους δίνεται η ευκαιρία ν’ ανανήψουν και να προχωρήσουν στην δημιουργία. Να δώσουν στην κοινωνία αυτά που επιζητεί. Να γίνουν ρε παιδί μου,  κόμματα , χώρας- μέλους της ευρωπαϊκής ένωσης.

Και επιτέλους και οι αρχηγοί των κομμάτων ν’ αντιληφθούν ότι στα χέρια τους κρατούν εξουσία, την οποία πρέπει να χειρίζονται με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον και σε δεύτερη μοίρα, την ικανοποίηση του ναρκισσισμού τους…

ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ

Η νέα ηγεσία του NATO φαίνεται πως αντί να λειτουργεί ως γέφυρα συνοχής ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού, εξελίσσεται σε καταλύτη νέων εντάσεων στο εσωτερικό της δυτικής συμμαχίας. Ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με διπλωματικούς κύκλους να κάνουν λόγο ακόμη και για «persona non grata» πολιτική συμπεριφορά απέναντι στους Ευρωπαίους ηγέτες.

Η στάση του κ. Ρούτε χαρακτηρίζεται από πλήρη ευθυγράμμιση με τη νέα αμερικανική στρατηγική που επιχειρεί να επιβάλει ο Ντόναλντ Τραμπ. Αντί να υπερασπίζεται μια ισορροπημένη διατλαντική σχέση, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ εμφανίζεται να λειτουργεί ως πολιτικός εκφραστής των αμερικανικών πιέσεων προς την Ευρώπη, απαιτώντας μεγαλύτερη οικονομική και στρατιωτική συμμόρφωση των ευρωπαϊκών κρατών μελών.

Η δυσφορία στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Βερολίνο αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εντάθηκε ιδιαίτερα μετά τις δημόσιες τοποθετήσεις του για την κρίση στη Μέση Ανατολή. Ο κ. Ρούτε μετέφερε ουσιαστικά το μήνυμα της Ουάσιγκτον περί «ανεπαρκούς ευρωπαϊκής στήριξης», υιοθετώντας μια επιθετική ρητορική που πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θεώρησαν προσβλητική και εκβιαστική. Η παρέμβασή του εκλήφθηκε ως προσπάθεια επιβολής αμερικανικής ατζέντας μέσω του ΝΑΤΟ, μετατρέποντας τη Συμμαχία από οργανισμό συλλογικής άμυνας σε μηχανισμό πολιτικής πειθαρχίας των Ευρωπαίων συμμάχων.

Η κατάσταση επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Γενικός Γραμματέας συντάχθηκε πλήρως με την αμερικανική απόφαση για απόσυρση στρατευμάτων από τη Γερμανία, μια κίνηση που αρκετοί Ευρωπαίοι αναλυτές ερμήνευσαν ως μορφή στρατηγικού εκβιασμού προς το Βερολίνο. Παράλληλα, η πίεση που ασκήθηκε προς κράτη μέλη για χρήση στρατιωτικών βάσεων σε επιχειρήσεις εκτός ευρωπαϊκού εδάφους δημιούργησε σοβαρές πολιτικές και διπλωματικές τριβές.

Ο κ. Ρούτε προχώρησε ακόμη περισσότερο, προειδοποιώντας ανοιχτά την Ευρωπαϊκή Ένωση να μην προχωρήσει στη δημιουργία αυτόνομων στρατιωτικών δομών και αμυντικών προτύπων που ενδέχεται να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά προς το ΝΑΤΟ. Η θέση αυτή θεωρήθηκε από αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ως ευθεία παρέμβαση στις στρατηγικές επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δηλώσεις του ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες» προκάλεσαν ιδιαίτερη ενόχληση, καθώς αντιμετωπίστηκαν ως υποτίμηση των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων και ως προσπάθεια διατήρησης της αμερικανικής εξάρτησης της ηπείρου.

Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκάλεσαν οι δημόσιες εκκλήσεις του προς τα κράτη μέλη να προετοιμαστούν για μια ενδεχόμενη γενικευμένη σύγκρουση. Η πολεμική αυτή ρητορική, σε μια περίοδο ήδη αυξημένης γεωπολιτικής έντασης, ερμηνεύτηκε από πολλούς κύκλους ως επικίνδυνη κλιμάκωση που απομακρύνει τη διπλωματία και ενισχύει τη λογική της στρατιωτικοποίησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης αλλά και πολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν πλέον τη στάση του Γενικού Γραμματέα ως μορφή πολιτικής υποταγής στις αμερικανικές επιδιώξεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αφήνουν να εννοηθεί πως ο κ. Ρούτε λειτουργεί ως «Δούρειος Ίππος» του Ντόναλντ Τραμπ μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ασφαλείας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η δημόσια διαφοροποίηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης απέρριψε ξεκάθαρα τις θέσεις του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ περί αδυναμίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να οικοδομήσει αυτόνομη αμυντική και στρατηγική πολιτική.

Η παρέμβαση του Κύπριου Προέδρου αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος καθώς εκφράζει μια ευρύτερη ευρωπαϊκή σχολή σκέψης που θεωρεί πως η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά ιστορική αναγκαιότητα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται πλέον να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να λειτουργεί υπό τη γεωπολιτική σκιά της Ουάσιγκτον ή αν θα αποκτήσει τη δυνατότητα ανεξάρτητης άμυνας, ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ζήτησε ανοικτά την ένταξη της Άγκυρας στις νέες πρωτοβουλίες ευρωπαϊκής άμυνας και ασφάλειας, επιχειρώντας να επανατοποθετήσει την Τουρκία ως αναντικατάστατο στρατηγικό εταίρο της Ευρώπης. Παράλληλα, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ολοένα και περισσότερο τον γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας, τόσο λόγω γεωγραφικής θέσης όσο και λόγω στρατιωτικής ισχύος.

Το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο το μέλλον του ΝΑΤΟ, αλλά και το κατά πόσο η Ευρώπη μπορεί να διαμορφώσει τη δική της ανεξάρτητη στρατηγική ταυτότητα. Και σε αυτή τη μάχη επιρροής, ο νέος Γενικός Γραμματέας της Συμμαχίας φαίνεται να έχει ήδη επιλέξει στρατόπεδο.

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ