Connect with us

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΔΗΚΟ: Αυτοί είναι οι έξι εκλεκτοί για τις Ευρωεκλογές

Published

on

Η Γραμματεία του Δημοκρατικού Κόμματος σε σημερινή της συνεδρίαση με θέμα τις Εκλογές για ανάδειξη των νέων μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που θα διεξαχθούν την Κυριακή 9 Ιουνίου του 2024, αποφάσισε όπως προτείνει προς τα συλλογικά όργανα του κόμματος τις πιο κάτω υποψηφιότητες:

1. Θεοχάρους Ελένη
2. Κωστρίκης Λεόντιος
3. Λάμπρου Μαίρη
4. Μαυρίδης Κώστας
5. Παντελίδης Χρύσης
6. Χριστοφίδου Κατερίνα

Το Εκτελεστικό Γραφείο θα συνεδριάσει για την επικύρωση των πιο πάνω υποψηφιοτήτων την Τρίτη 12 Μαρτίου 2024, ενώ τελικές αποφάσεις θα ληφθούν από την Κεντρική Επιτροπή σε συνεδρίαση της την Τρίτη 19 Μαρτίου 2024.

Ελένη Θεοχάρους

Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1953 στο Μεταλλείον Αμιάντου. Γονείς της οι Αγωνιστές της ΕΟΚΑ Χρίστος και Χρυστάλλα Θεοχάρους.
Σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία. Είναι Παιδοχειρουργός-Παιδοουρολόγος, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου και Καθηγήτρια Πανεπιστημίου.

Ως Ιατρός εργάστηκε εθελοντικά σε πολλές χώρες της γης κατά την διάρκεια πολέμων, εμφυλίων συρράξεων και φυσικών καταστροφών και χειρούργησε χιλιάδες τραυματίες και ασθενείς. Εργάστηκε επίσης εθελοντικά σε υποανάπτυκτες χώρες δημιουργώντας υποδομές, διδάσκοντας χειρουργική, επιτελώντας χειρουργικές επεμβάσεις.

Διετέλεσε για δύο θητείες Βουλευτής και για άλλες δύο Ευρωβουλευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως Ευρωβουλευτής εργάστηκε στους τομείς της ανάπτυξης και της Εξωτερικής Πολιτικής και κατετάγη 3 φορές ως δεύτερη καλύτερη Ευρωβουλευτής της Επιτροπής DEVE.

Είναι Λογοτέχνις και εξέδωσε 10 ποιητικές συλλογές. Τιμήθηκε 2 φορές με το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως. Εξέδωσε επίσης πολλά πολιτικά και επιστημονικά συγγράμματα. Τιμήθηκε από την Γαλλική Κυβέρνηση με το Πανευρωπαϊκό Βραβείο Εθελοντισμού το 2009 και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας με την Ανωτάτη Τιμητική Διάκριση της Αρχόντισσας των Εκκλησιών και Οφικιαλίου του Αγίου Μάρκου.

Είναι επίτιμη πολίτης του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τιμήθηκε με πολλά άλλα βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και τρεις διδακτορικοί τίτλοι.Είναι χήρα του Ψυχιάτρου Λούη Καριόλου και έχει μία θυγατέρα και δύο εγγόνια.

Λεόντιος Κωστρίκης

Ο Λεόντιος Κωστρίκης είναι Ακαδημαϊκός Καθηγητής Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και Ιδρυτικό Τακτικό Μέλος της Κυπριακής Ακαδημίας Επιστημών Γραμμάτων και Τεχνών. Γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην Άσσια της Μεσαορίας στην επαρχία Αμμοχώστου. Έλαβε το B.Sc. (1987), M.Sc. (1989), Μ.Ρh. (1990) και Ph.D. (1993) του από το New York University (NYU), των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (Η.Π.Α.). Ακολούθησε μεταδιδακτορική έρευνα στο Ερευνητικό Κέντρο Aaron Diamond AIDS Research Center (ADARC) του Πανεπιστημίου Rockefeller (Νέα Υόρκη) σχετικά με τη μοριακή ιολογία του Ιού της Ανθρώπινης Aνοσοανεπάρκειας (HIV). Εργάστηκε στο Ερευνητικό Κέντρο Aaron Diamond AIDS Research Center ως Ερευνητής το 1998 και στο Πανεπιστήμιο Rockefeller ως Επίκουρος Καθηγητής το 1999. Επέστρεψε στην Κύπρο το 2003 ως Καθηγητής (από το 2003 αναπληρωτής και από το 2011 τακτικός Καθηγητής) του Πανεπιστημίου Κύπρου στο Τμήμα Βιολογικών Επιστημών.

Ήταν Fulbright Scholar για τις προπτυχιακές του σπουδές στις Η.Π.Α. και έλαβε βραβεία από το Elizabeth Glazer Pediatric AIDS Foundation, το Aaron Diamond Foundation και το Patti Cadby Birch Trust στις Η.Π.Α. Το 2005 έλαβε Τιμητική Διάκριση από το J. William Fulbright Commission για τα επιτεύγματά του που συνέβαλαν στην βελτίωση του κόσμου. Ήταν ένας από τους σαράντα Fulbright Scholars που επιλέχθηκαν μεταξύ 250.000 υποψηφίων από 140 χώρες που έλαβαν υποτροφία Fulbright από το 1946. Έχει λάβει πάνω από είκοσι επιχορηγήσεις ερευνητικών προγραμμάτων από το National Institute of Health των Η.Π.Α. (N.I.H.), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας (Κύπρος) και διεθνή φιλανθρωπικά ιδρύματα. Είναι Επιστημονικός Συντάκτης σε τέσσερα έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά και είναι μέλος του Συντακτικού Συμβουλίου σε άλλα εννέα. Επίσης έχει υπηρετήσει σε πολλές επιτροπές αξιολόγησης Ευρωπαϊκών, διεθνών οργανισμών και φιλανθρωπικών οργανισμών που επιχορηγούν ερευνητικά προγράμματα.

Το εργαστήριό του στο Πανεπιστήμιο Κύπρου συνεργάζεται με το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου για τη διάγνωση της λοίμωξης HIV-1 και την παρακολούθηση της μετάδοσης στην Κύπρο και στην Ευρώπη των στελεχών του ιού HIV-1 με ανθεκτικότητα στα αντιρετροϊκά φάρμακα. Είναι συνιδρυτής της European Society of Antiviral Research (ESAR), ιδρυτής της διαχρονικής επιστημονικής μελέτης HIV-1 (CHICS) στην Κύπρο και επιστημονικό μέλος του διεθνούς δικτύου WHO-UNAIDS Network for HIV Isolation and Characterisation. Το 2019 έχει εκλεγεί Ιδρυτικό Μέλος (Έδρα Βιολογικών Επιστημών) της Κυπριακής Ακαδημίας Επιστημών Γραμμάτων και Τεχνών και το 2020 έχει γίνει αποδεκτός ως μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Βιοεπιστημών (Biosciences Steering Panel) του Επιστημονικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Ακαδημιών (European Academies Science Advisory Council, EASAC) και Distinguished Fellow του International Engineering and Technology Institute (IETI). Το 2020 έχει λάβει το Κυπριακό Βραβείο Έρευνας Διακεκριμένου Ερευνητή στις Βιοεπιστήμες από το Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας στην Κύπρο.

Λόγω της εμπειρογνωμοσύνης του, με την έναρξη της επιδημίας COVID‐19 στην Κύπρο, από τον Μάρτιο 2020 μέχρι τον Ιανουάριο του 2021, ο Καθ. Κωστρίκης αποτέλεσε Μέλος της Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής του Υπουργού Υγείας και του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας για το COVID-19, η οποία δημιουργήθηκε για τη διαμόρφωση επιστημονικών συστάσεων και κατευθυντήριων γραμμών για τον περιορισμό και τη διαχείριση της επιδημίας στην Κύπρο.

Μαίρη Λάμπρου

Η Μαίρη Λάμπρου είναι απόφοιτος του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου στον Κλάδο Πολιτικής Μηχανικής. Ακολούθησε, μετά, σπουδές στο Πανεπιστήμιο TEXAS A & M των Η.Π.Α. (Kingsville) στον Κλάδο Business Administration με ειδίκευση στο Marketing και απέκτησε το πτυχίο Bachelor of Business Administration- ‘’ Cum Laude’’. Επίσης, στο ίδιο Πανεπιστήμιο απέκτησε το μεταπτυχιακό δίπλωμα ΜΒΑ ( Master of Business Administration). Είχε επιλεγεί στις Η.Π.Α. ως μέλος του National Honor Society in Business Administration.

Την επαγγελματική της σταδιοδρομία, την άρχισε ως Διοικητικός Λειτουργός στο Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού όπου ασχολήθηκε κυρίως με θέματα του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού. Παρακαθόταν στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΟΤ εκ μέρους του αρμόδιου Υπουργείου, ήταν μέλος της Επιτροπής Ξενοδοχείων και αργότερα διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διεθνούς Συνεδριακού Κέντρου. Συνέχισε ως Διοικητικός Λειτουργός στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου όπου ασχολήθηκε με ευρύ φάσμα θεμάτων της τοπικής αυτοδιοίκησης και προήχθη στη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α΄ ενώ διετέλεσε Προϊστάμενη ( 2002-2006) του Κλάδου Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου.

Αφού προήχθη στη θέση Ανώτερου Διοικητικού Λειτουργού, τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών από τις αρχές του 2007 και εκτελούσε διοικητικά καθήκοντα, καθώς και καθήκοντα Προϊστάμενης του Τομέα Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών. Το 2011 προήχθη στη θέση Πρώτου Διοικητικού Λειτουργού και ασχολήθηκε ως Υπεύθυνη της Διεύθυνσης Κτηματολογίου και Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών του Υπουργείου Εσωτερικών. Από τις 19.7.2012, διορίστηκε από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας στη θέση Αναπληρώτριας Διευθύντριας Τ/Κ Περιουσιών, επιπρόσθετα με τα καθήκοντα της θέσης της ως Πρώτου Διοικητικού Λειτουργού στο Υπουργείο Εσωτερικών. Μεταξύ άλλων, χειριζόταν θέματα αντιμετώπισης των στεγαστικών και επαγγελματικών αναγκών των εκτοπισμένων και γενικά της διαχείρισης των Τ/Κ περιουσιών.

Η Μαίρη Λάμπρου διορίστηκε για περίοδο ενός έτους περίπου ως Αναπλ. Έπαρχος Κερύνειας, επιπρόσθετα με τα πιο πάνω αναφερόμενα καθήκοντα της. Στο Υπουργείο Εσωτερικών ασχολήθηκε επίσης και με μνημονιακές υποχρεώσεις του ΥΠΕΣ έναντι της ΤΡΟΙΚΑ και συμμετείχε στις διαβουλεύσεις με εκπροσώπους της ΤΡΟΙΚΑ για κτηματολογικά και τεχνικά θέματα ( διαδικασία και νομικό πλαίσιο αδειοδοτήσεων, έκδοσης τίτλων κ.α.) του ΥΠΕΣ.

Διορίσθηκε ως Έπαρχος στις αρχές του 2015 με απόσπαση στο Υπουργείο Εσωτερικών για εκτέλεση ειδικών καθηκόντων και από την 1.9.2015 ανέλαβε ως Έπαρχος Πάφου μέχρι και τις 8.5.2024 (ημερομηνία κατά την οποία αφυπηρετεί πρόωρα). Κατά τη θητεία της ως Έπαρχος έχει συντονίσει και συμβάλει στην υλοποίηση σημαντικού αριθμού έργων στην ύπαιθρο της Πάφου με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους. Μέσα στα 8,5 χρόνια υπηρεσίας της, υλοποιήθηκαν εξωραϊστικά ( αναπλάσεις πλατειών και πυρήνων κοινοτήτων, δημιουργήθηκαν πάρκα, εκθεσιακοί χώροι , χώροι ενασχόλησης νέων, καθώς και ενηλίκων κ.α.) όπως και άλλα έργα υποδομής της συνολικής τάξης των 120 εκατομμυρίων ευρώ περίπου, με αποτέλεσμα την αναδιαμόρφωση της υπαίθρου.

Ασχολήθηκε γενικά με την τοπική αυτοδιοίκηση και με την καθοδήγηση Κοινοτικών Συμβουλίων.

Είναι νυμφευμένη με τον Κώστα Λάμπρου, Μηχανολόγο Μηχανικό και έχουν δυο υιούς εκ των οποίων ο ένας έγγαμος.

Κώστας Μαυρίδης

Ο Κώστας Μαυρίδης κατάγεται από την κατεχόμενη Επαρχία Κερύνειας. Από το 2014 είναι Ευρωβουλευτής με το Δημοκρατικό Κόμμα και ανήκει στην Πολιτική Ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Κατά την τελευταία πενταετία, είναι Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής για τη Μεσόγειο με αρμοδιότητες σε θέματα πολιτικών υποθέσεων, ασφάλειας και ανθρώπινων δικαιωμάτων και είναι ο πρώτος που κατέχει αυτή τη θέση από Κύπρο και Ελλάδα. Συμμετέχει επίσης στις Επιτροπές: Οικονομικών, Διεθνούς Εμπορίου, Άμυνας και Ασφάλειας καθώς και στις Αντιπροσωπείες: Ευρωπαϊκής Ένωσης -Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ισραήλ.

Διετέλεσε διαπραγματευτής εκ μέρους της Πολιτικής Ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D) για τον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, το μεγαλύτερο χρηματοδοτικό εργαλείο της ΕΕ μέχρι τώρα καθώς και για την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας. Επιπλέον, υπήρξε εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την έκθεση για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Συμμετείχε επίσης στην Αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης και ήταν μέλος της ομάδας εργασίας για τον γεωπολιτικό ρόλο της Ευρώπης στον κόσμο.

Το 2004 πρωτοστάτησε στην ανάδειξη προνοιών του Σχεδίου Ανάν, που παρείχαν τη δυνατότητα παρέμβασης της Αγγλίας και της Τουρκίας στον θαλάσσιο χώρο νοτίως της Κύπρου, με στόχο τον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 2008 εκλέγηκε και έκτοτε είναι Μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Χρύσης Παντελίδης

Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1975, κατάγεται από την κατεχόμενη Αμμόχωστο, μεγάλωσε στο Παραλίμνι και τα τελευταία 20 χρόνια κατοικεί στην Λευκωσία. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, σπούδασε στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είναι κάτοχος πτυχίου Κοινωνιολογίας του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου και μέλος του Συνδέσμου Κοινωνιολόγων Κύπρου.

Ασχολήθηκε με το φοιτητικό κίνημα ως Οργανωτικός Γραμματέας και Πρόεδρος της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ Θεσσαλονίκης και ως Πρόεδρος της ΠΟΦΝΕ. Έχει διατελέσει μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΝΕΔΗΚ και της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ. Το 2000, μετά την εκλογή του Τάσσου Παπαδόπουλου στην Προεδρία του ΔΗΚΟ, διορίστηκε Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου του Κόμματος και το 2002 ανέλαβε Συντονιστής του Εκλογικού Επιτελείου του Τάσσου Παπαδόπουλου για τις Προεδρικές Εκλογές 2003, ενώ, συμμετείχε και στη σύνταξη του προεκλογικού Προγράμματος Διακυβέρνησης. Την πενταετία 2003-2008 υπηρέτησε ως Ειδικός Σύμβουλος και Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου, με επιπρόσθετα καθήκοντα συντονισμού της υλοποίησης του προεκλογικού Προγράμματος και παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου. Την περίοδο 2010-2021 εργάστηκε ως Εκτελεστικός Διευθυντής του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος.

Στις Βουλευτικές Εκλογές του Μαΐου του 2021 εξελέγη Βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια Λευκωσίας. Με αυτή την ιδιότητα είναι Μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του Κόμματος. Επιπρόσθετα, ως Βουλευτής, είναι Αναπληρωτής Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, Αναπληρωτής Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου, Μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Παράλληλα, είναι Μέλος της αντιπροσωπείας της κυπριακής Βουλής στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, Μέλος της αντιπροσωπείας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη Σταθερότητα, τον Οικονομικό Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ έχει λάβει μέρος σε Κοινοβουλευτικές Διασκέψεις των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COSAC) και σε Διασκέψεις για θέματα Ενέργειας και Μετανάστευσης. Επίσης, συμμετέχει στον Κοινοβουλευτικό Θεσμό Open European Dialogue ως Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του. Αρθρογραφεί τακτικά στον κυριακάτικο «Φιλελεύθερο». Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με το τρέξιμο και είναι Μαραθωνοδρόμος.

Είναι παντρεμένος με την Πάνη Παντελίδη-Βασιλείου, Αναπτυξιακή Παιδιατρική Φυσιοθεραπεύτρια στον ιδιωτικό τομέα και έχουν μία κόρη, την Ελένη, η οποία φοιτά στην Α’ τάξη δημόσιου Γυμνασίου.

Κατερίνα Χριστοφίδου

Η Κατερίνα Χριστοφίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 25 Ιουνίου 1976.

Αποφοίτησε από το Λανίτειο Λύκειο Β’, σπούδασε δημοσιογραφία και είναι κάτοχος πτυχίου Νομικής.

Μέχρι στο 2019 δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και σε έντυπα από τις θέσεις της δημοσιογράφου και αρχισυντάκτριας στο αστυνομικό, κοινοβουλευτικό και πολιτικό ρεπορτάζ, στην παρουσίαση κεντρικού δελτίου ειδήσεων και ειδησεογραφικών εκπομπών όπως το «Πρωτοσέλιδο» και το «Μεσημέρι και Κάτι» στην τηλεόραση «Σίγμα», την ραδιοφωνική εκπομπή λόγου «Όλα στο φως» στο Ράδιο Πρώτο και την κοινωνικού περιεχομένου εκπομπή «Βάλε Αντέννα» στον «ΑΝΤ1 Κύπρου».

Από το 2015 δραστηριοποιείται επαγγελματικά και ως σύμβουλος επικοινωνίας.

Τον Δεκέμβριο του 2018 ολοκλήρωσε τον κύκλο της στη δημοσιογραφία και αναμίχθηκε με την πολιτική.

Κατήλθε ως υποψήφια στα ψηφοδέλτια του ΔΗΚΟ στις Ευρωεκλογές του 2019 και στις βουλευτικές εκλογές του 2021 ενώ το καλοκαίρι του 2023, εξελέγη, δεύτερη σε σταυρούς προτίμησης, στις εσωκομματικές εκλογές, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του κόμματος. Συμμετέχει στη Γραμματεία του ΔΗΚΟ και είναι Διευθύντρια του Γραφείου Τύπου του κόμματος.

Διαχρονικά υπήρξε πλούσια η δράση και η προσφορά της σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και συντόνισε πολλές εκδηλώσεις πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου.

Διετέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων, της Κυπριακής Ομοσπονδίας Γυναικών Επιχειρηματιών-Επαγγελματιών (ΚΟΓΕΕ-BPW Cyprus) ενώ το 2023 εξελέγη Πρόεδρος του Συνδέσμου Γονέων του Λυκείου Κύκκου Β’ Λευκωσίας (2023-2024).

Είναι παντρεμένη με τον Νίκο Κωτσονόπουλο κι έχει δυο παιδιά.

Πηγή: Kathimerini

Off the Record

Η ομολογία πολιτικής ανεπάρκειας του Φειδία Παναγιώτου και τα ερωτήματα για το Εθνικό Συμβούλιο

Avatar photo

Published

on

Η δήλωση του Φειδία Παναγιώτου δεν είναι ένδειξη ειλικρίνειας. Είναι ομολογία πολιτικής ανεπάρκειας.

Δηλώνει ότι δεν γνωρίζει επαρκώς το Κυπριακό για να συμμετέχει ο ίδιος στο Εθνικό Συμβούλιο και επιλέγει να στείλει εκπρόσωπο χωρίς οργανική σχέση με το κόμμα του.

Δηλαδή, ζητά την ψήφο των πολιτών μιας ημικατεχόμενης πατρίδας, αλλά όταν έρχεται η ώρα της μεγαλύτερης εθνικής ευθύνης, δηλώνει… ακατάλληλος.

Και γεννάται ένα απλό ερώτημα: Δεν υπάρχει ούτε ένας εκλεγμένος βουλευτής της παράταξής του που να μπορεί να εκπροσωπήσει το κόμμα στο Εθνικό Συμβούλιο; Αν όχι, τότε με ποια πολιτική επάρκεια διεκδίκησαν την εμπιστοσύνη των Κυπρίων;

Η πολιτική δεν είναι βίντεο στο TikTok, ούτε παιχνίδι δημοσιότητας. Είναι ευθύνη. Και όταν κάποιος παραδέχεται ότι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην κορυφαία θεσμική διαδικασία για το εθνικό μας ζήτημα, το ελάχιστο που οφείλει είναι να αναλογιστεί αν ήταν εξαρχής έτοιμος να ζητήσει την ψήφο του κυπριακού λαού.

Το Κυπριακό δεν συγχωρεί ούτε την άγνοια ούτε την προχειρότητα. Και σίγουρα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογική «βάζω έναν άλλον στη θέση μου».

Continue Reading

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Η πολιτική εργαλειοποίηση της κοινωνίας των πολιτών: θεσμικά όρια και δημοκρατικές συνέπειες

Avatar photo

Published

on

της Κατερίνας Χατζηστυλλή* 

Οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και τα δημόσια κοινωνικά, πολιτιστικά ή επιστημονικά δρώμενα επιτελούν ουσιώδη δημοκρατική λειτουργία, καθώς αναδεικνύουν συλλογικά αιτήματα, προασπίζονται δικαιώματα και διευρύνουν τη συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια ζωή. Η θεσμική τους αξία προϋποθέτει, ωστόσο, επαρκή αυτονομία έναντι του κράτους, της αγοράς και των κομματικών μηχανισμών. Το παρόν άρθρο εξετάζει τις μορφές με τις οποίες κοινωνικές δράσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις μπορούν να μετατραπούν σε μέσα προσωπικής ή κομματικής προβολής. Υποστηρίζεται ότι η εργαλειοποίηση δεν ταυτίζεται με κάθε πολιτική τοποθέτηση ή θεσμική συνεργασία, αλλά προκύπτει όταν αποκρύπτονται οι πραγματικές σχέσεις διοργάνωσης, χρηματοδότησης, ελέγχου και επικοινωνιακής αξιοποίησης. Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στην οικονομική εξάρτηση, στις συγκρούσεις συμφερόντων, στη συγκαλυμμένη πολιτική διαφήμιση και στις συνέπειες των πρακτικών αυτών για την εμπιστοσύνη, την πολυφωνία και την ισότητα του πολιτικού ανταγωνισμού.

Κοινωνία των πολιτών και θεσμική αυτονομία

Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα κοινωφελή ιδρύματα, οι πολιτιστικοί φορείς και οι άτυπες συλλογικότητες συγκροτούν έναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ κράτους, αγοράς και πολιτικών κομμάτων. Στον χώρο αυτό αναπτύσσονται μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης, δημόσιου ελέγχου και συλλογικής διεκδίκησης οι οποίες δεν εξαντλούνται στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η δυνατότητα των οργανώσεων να αναδεικνύουν παραμελημένα προβλήματα, να υπερασπίζονται δικαιώματα και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση δημόσιων πολιτικών συνδέεται άμεσα με τη διατήρηση της οργανωτικής και πνευματικής τους αυτονομίας.

Η αυτονομία αυτή δεν συνεπάγεται πολιτική ουδετερότητα. Μια οργάνωση μπορεί θεμιτά να υποστηρίζει περιβαλλοντικές πολιτικές, κοινωνικά δικαιώματα, θεσμικές μεταρρυθμίσεις ή συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις. Μπορεί επίσης να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, να συνεργάζεται με αιρετούς εκπροσώπους ή να συμμετέχει σε διαδικασίες δημόσιας διαβούλευσης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιμετωπίζει την ανοικτή, συμπεριληπτική και αποτελεσματική συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η πολιτική δραστηριοποίηση, επομένως, δεν αναιρεί την ανεξαρτησία μιας οργάνωσης, εφόσον είναι διαφανής, συμβατή με τον καταστατικό της σκοπό και δεν καταλήγει σε οργανωτική υπαγωγή.

Αναγκαία είναι, συνεπώς, η διάκριση μεταξύ θεμιτής συνηγορίας, δηλωμένης θεσμικής συνεργασίας και συγκαλυμμένης κομματικής λειτουργίας. Στην πρώτη περίπτωση, η οργάνωση παρεμβαίνει αυτοτελώς στον δημόσιο διάλογο. Στη δεύτερη, συνεργάζεται με πολιτικούς φορείς για συγκεκριμένο και δημοσιοποιημένο σκοπό. Στην τρίτη, η κοινωνική δράση εμφανίζεται ως ανεξάρτητη, ενώ στην πραγματικότητα σχεδιάζεται, χρηματοδοτείται ή αξιοποιείται προς όφελος συγκεκριμένου πολιτικού προσώπου ή κομματικού μηχανισμού.

Μηχανισμοί πολιτικής εργαλειοποίησης

Η εργαλειοποίηση αρχίζει όταν παρατηρείται αναντιστοιχία μεταξύ του δηλωμένου κοινωνικού σκοπού και της πραγματικής λειτουργίας μιας δράσης. Μια πολιτιστική, επιστημονική, περιβαλλοντική ή φιλανθρωπική εκδήλωση μπορεί τυπικά να διοργανώνεται από ανεξάρτητο φορέα, ενώ η επικοινωνιακή της διαχείριση επικεντρώνεται δυσανάλογα σε έναν πολιτικό ή υποψήφιο. Το κοινωνικό ζήτημα μετατρέπεται τότε σε σκηνικό παραγωγής πολιτικής εικόνας και το ηθικό κύρος της δράσης μεταφέρεται συμβολικά στον πολιτικό πρωταγωνιστή.

Η παρουσία αιρετών εκπροσώπων σε δημόσιες εκδηλώσεις δεν είναι αφ’ εαυτής προβληματική. Καθίσταται προβληματική όταν μετατρέπεται σε ιδιοποίηση της πρωτοβουλίας, όταν αποκρύπτονται οι πραγματικοί διοργανωτές ή όταν το δρώμενο σχεδιάζεται πρωτίστως για την παραγωγή φωτογραφικού και ψηφιακού υλικού. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η εικόνα υπερισχύει του κοινωνικού αποτελέσματος. Μια περιβαλλοντική δράση χωρίς σχέδιο συνέχειας, μια φιλανθρωπική πρωτοβουλία χωρίς σύνδεση με σταθερή κοινωνική πολιτική ή μια πολιτιστική εκδήλωση χωρίς διαρκές αποτύπωμα μπορούν να αποκτήσουν εκτεταμένη επικοινωνιακή αξία, παρά την περιορισμένη ουσιαστική τους αποτελεσματικότητα.

Ενδείξεις εργαλειοποίησης αποτελούν η απόκρυψη της χρηματοδοτικής ή οργανωτικής συμβολής πολιτικού φορέα, η επιλεκτική πρόσκληση πολιτικών προσώπων χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, η χρονική σύμπτωση της δράσης με προεκλογικές περιόδους και η χρήση του παραγόμενου υλικού σε πολιτικές εκστρατείες. Αντίστοιχα ζητήματα ανακύπτουν όταν μια οργάνωση διατηρεί τυπική νομική αυτονομία, αλλά η διοίκηση, η χρηματοδότηση ή η επικοινωνιακή στρατηγική της ελέγχονται ουσιαστικά από κομματικά στελέχη.

Χρηματοδότηση, συγκρούσεις συμφερόντων και ψηφιακή προβολή

Η οικονομική εξάρτηση αποτελεί κεντρικό μηχανισμό πολιτικής επιρροής. Η χρηματοδότηση από δημόσιους φορείς, επιχειρήσεις ή πολιτικά συνδεδεμένα πρόσωπα δεν συνεπάγεται αυτομάτως αθέμιτο έλεγχο. Δημιουργεί, όμως, αυξημένη υποχρέωση γνωστοποίησης του χρηματοδότη, του ύψους και των όρων της χρηματοδότησης, καθώς και του βαθμού συμμετοχής του στον σχεδιασμό της δράσης, στην επιλογή ομιλητών και στη διαμόρφωση του επικοινωνιακού μηνύματος.

Οι συγκρούσεις συμφερόντων δεν ισοδυναμούν κατ’ ανάγκην με διαφθορά. Όταν, όμως, παραμένουν αδήλωτες, μπορούν να επηρεάσουν τις οργανωτικές αποφάσεις και να οδηγήσουν σε μορφές «κατάληψης» της διαδικασίας λήψης αποφάσεων από επιμέρους συμφέροντα. Ο ΟΟΣΑ έχει επισημάνει ότι η αδιαφανής άσκηση επιρροής περιορίζει την ακεραιότητα των θεσμών και υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η ψηφιακή επικοινωνία διευρύνει περαιτέρω το πεδίο της εργαλειοποίησης. Φωτογραφίες, βίντεο, επιλεκτικά αποσπάσματα και χορηγούμενες αναρτήσεις μπορούν να αναπαράγουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μια περιορισμένη δράση, δημιουργώντας την εντύπωση προσωπικής πρωτοβουλίας ή ευρείας κοινωνικής αποδοχής. Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/900 για τη διαφάνεια και τη στόχευση της πολιτικής διαφήμισης, ο οποίος εφαρμόζεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του από τις 10 Οκτωβρίου 2025, ενισχύει τις υποχρεώσεις αναγνώρισης του πολιτικού διαφημιστικού περιεχομένου και γνωστοποίησης του χρηματοδότη. Μολονότι κάθε ανάρτηση κοινωνικού φορέα δεν συνιστά πολιτική διαφήμιση, η διαφάνεια καθίσταται επιβεβλημένη όταν κοινωνικό περιεχόμενο χρηματοδοτείται ή επαναχρησιμοποιείται με σκοπό την εκλογική ή πολιτική επιρροή.

Δημοκρατικές συνέπειες και θεσμικές εγγυήσεις

Η πολιτική εργαλειοποίηση διαβρώνει πρωτίστως την κοινωνική εμπιστοσύνη. Όταν οι πολίτες θεωρούν ότι πίσω από κάθε δημόσια πρωτοβουλία υποκρύπτεται κομματική στρατηγική, η δυσπιστία επεκτείνεται και σε αυθεντικά ανεξάρτητες οργανώσεις. Παράλληλα, η υπερβολική ταύτιση ενός φορέα με συγκεκριμένο κόμμα περιορίζει την κοινωνική του εμβέλεια και αποδυναμώνει την ικανότητά του να ασκεί αξιόπιστο έλεγχο στην εξουσία.

Επιπλέον, η αδιαφανής αξιοποίηση κοινωνικών δικτύων, δημόσιων χώρων, χορηγιών και επικοινωνιακών πόρων στρεβλώνει την ισότητα του πολιτικού ανταγωνισμού. Ορισμένοι πολιτικοί φορείς αποκτούν πλεονεκτήματα που δεν καταγράφονται ως πολιτική υποστήριξη ή προεκλογική δαπάνη. Παράλληλα, ενισχύονται πελατειακές σχέσεις, καθώς οργανώσεις με προνομιακή πρόσβαση στην εξουσία ενδέχεται να απολαμβάνουν ευνοϊκότερη χρηματοδότηση, θεσμική αναγνώριση και δημόσια προβολή.

Η αποτροπή των φαινομένων αυτών δεν απαιτεί απομόνωση της κοινωνίας των πολιτών από την πολιτική, αλλά σαφείς δικλίδες λογοδοσίας. Κάθε δράση οφείλει να γνωστοποιεί τον κύριο διοργανωτή, τους συνδιοργανωτές, τους χρηματοδότες και τους υποστηρικτές της. Οι οργανώσεις χρειάζονται εσωτερικούς κανόνες διαχείρισης συγκρούσεων συμφερόντων, διακριτές θεσμικές ταυτότητες και σαφή όρια μεταξύ οργανωτικών πόρων και προσωπικής πολιτικής δραστηριότητας. Η χρήση δημόσιων πόρων και χώρων πρέπει να διέπεται από ισότιμα και ελέγξιμα κριτήρια, ενώ το οπτικοακουστικό υλικό δεν πρέπει να μετατρέπεται εκ των υστέρων σε πολιτικό διαφημιστικό προϊόν χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και νόμιμη βάση.

Η κοινωνία των πολιτών επιτελεί τη δημοκρατική της αποστολή όταν διατηρεί τη δυνατότητα να ελέγχει, να αμφισβητεί και να προτείνει, όχι όταν λειτουργεί ως επικοινωνιακό παράρτημα της εκάστοτε εξουσίας. Η συνεργασία με πολιτικούς φορείς είναι θεμιτή όταν παραμένει διαφανής, ισότιμη και προσανατολισμένη στο δημόσιο συμφέρον. Μετατρέπεται σε εργαλειοποίηση όταν αποκρύπτονται οι πραγματικές σχέσεις ελέγχου, οι κοινωνικές πρωτοβουλίες ιδιοποιούνται επικοινωνιακά και το ουσιαστικό αποτέλεσμα υποχωρεί έναντι της κομματικής ή προσωπικής προβολής. Η προστασία της αυτονομίας των οργανώσεων αποτελεί, επομένως, όχι μόνο ζήτημα οργανωτικής ακεραιότητας, αλλά βασική προϋπόθεση δημοκρατικής πολυφωνίας και θεσμικής αξιοπιστίας.

Ενδεικτικές αναφορές
Council of Europe. (2007). Recommendation CM/Rec(2007)14 of the Committee of Ministers to Member States on the Legal Status of Non-Governmental Organisations in Europe.
Council of Europe. (2019). Code of Good Practice for Civil Participation in the Decision-Making Process: Revised Edition.
European Commission. (2023). Commission Recommendation (EU) 2023/2836 of 12 December 2023 on Promoting the Engagement and Effective Participation of Citizens and Civil Society Organisations in Public Policy-Making Processes.
European Parliament and Council of the European Union. (2024). Regulation (EU) 2024/900 of 13 March 2024 on the Transparency and Targeting of Political Advertising. Official Journal of the European Union, L 2024/900.
OECD. (2017). Preventing Policy Capture: Integrity in Public Decision Making. OECD Public Governance Reviews. Paris: OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264065239-en
OSCE/ODIHR & Venice Commission. (2015). Joint Guidelines on Freedom of Association. Warsaw: OSCE Office for Democratic Institutions and Human Rights. CDL-AD(2014)046.

 

*Η Κατερίνα Χατζηστυλλή (MPhil and PhD) είναι Αντιπρόεδρος Α΄, Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών και Δημοτική Σύμβουλος Στροβόλου

 

Continue Reading

voulitv

52 χρόνια μετά: Η Κύπρος δεν προδόθηκε μόνο το 1974, προδόθηκε και τις δεκαετίες που ακολούθησαν

Avatar photo

Published

on

Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται από τις μαύρες ημέρες του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974. Πενήντα δύο χρόνια από την τουρκική εισβολή, την κατοχή, τους νεκρούς, τους αγνοουμένους και τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Πενήντα δύο χρόνια από τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία του σύγχρονου κυπριακού ελληνισμού.

Και όμως, το πιο οδυνηρό ερώτημα δεν αφορά μόνο το τι έγινε τότε. Αφορά κυρίως το τι δεν έγινε από τότε μέχρι σήμερα.

Γιατί αν το 1974 υπήρξε η χρονιά της καταστροφής, οι επόμενες πέντε δεκαετίες υπήρξαν οι δεκαετίες της πολιτικής διαχείρισης μιας εθνικής ήττας. Μιας διαχείρισης που συχνά χαρακτηρίστηκε από έλλειψη στρατηγικής συνέχειας, εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αδυναμία διαμόρφωσης μιας σταθερής εθνικής πορείας.

Άλλες κυβερνήσεις υποσχέθηκαν λύσεις που δεν ήρθαν ποτέ. Άλλες μίλησαν για «νέες ευκαιρίες» και άλλες για «τελευταίες ευκαιρίες». Κάθε νέα ηγεσία κατηγορούσε την προηγούμενη και ξεκινούσε σχεδόν από το μηδέν, αφήνοντας πίσω της περισσότερες διαφωνίες παρά αποτελέσματα.

Στο μεταξύ, η κατοχή εδραιωνόταν.

Οι γενιές άλλαζαν. Οι πρόσφυγες λιγόστευαν. Οι μάρτυρες της εισβολής έφευγαν από τη ζωή. Τα κατεχόμενα μεταβάλλονταν δημογραφικά και πολεοδομικά. Νέες πραγματικότητες δημιουργούνταν καθημερινά επί του εδάφους, ενώ στην ελεύθερη Κύπρο η δημόσια συζήτηση περιοριζόταν συχνά σε επετειακές δηλώσεις και συνθήματα.

Κάθε Ιούλιο θυμόμαστε. Κάθε Αύγουστο υποσχόμαστε. Και κάθε Σεπτέμβριο επιστρέφουμε στην πολιτική καθημερινότητα σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί, μετά από πενήντα δύο χρόνια, η Κύπρος εξακολουθεί να μην έχει διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική που να υπερβαίνει τις κυβερνητικές θητείες; Γιατί κάθε Πρόεδρος ξεκινά σχεδόν από την αρχή; Γιατί το Κυπριακό παραμένει αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης αντί να αποτελεί πεδίο εθνικής συνεννόησης;

Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις αποφάσεις του 1974. Γράφεται και από τις αποφάσεις που λαμβάνονται – ή δεν λαμβάνονται – κάθε χρόνο από τότε.

Η ευθύνη, λοιπόν, δεν μπορεί να αποδίδεται αποκλειστικά σε μία περίοδο ή σε μία κυβέρνηση. Βαρύνει συνολικά το πολιτικό σύστημα που διαχειρίστηκε τις τύχες της Κυπριακής Δημοκρατίας επί μισό και πλέον αιώνα. Κάθε πολιτική δύναμη που κυβέρνησε ή συμμετείχε στη λήψη αποφάσεων έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης για τις επιλογές, τις παραλείψεις και τις χαμένες ευκαιρίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθύνη του εισβολέα μειώνεται. Αντίθετα, η Τουρκία παραμένει η δύναμη κατοχής και φέρει την ευθύνη για τη συνεχιζόμενη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όμως η διαρκής επίκληση της τουρκικής αδιαλλαξίας δεν απαλλάσσει την κυπριακή πολιτική ηγεσία από την ανάγκη αυτοκριτικής για όσα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα ή διαφορετικά.

Η μνήμη δεν μπορεί να εξαντλείται σε καταθέσεις στεφάνων, μνημόσυνα και επετειακές ομιλίες. Τιμάται όταν συνοδεύεται από ειλικρινή απολογισμό, ανάληψη ευθύνης και μακρόπνοη στρατηγική.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη τιμή προς όσους χάθηκαν το 1974 να μην είναι οι μεγάλες λέξεις. Να είναι το θάρρος να παραδεχθούμε ότι πενήντα δύο χρόνια μετά, το πολιτικό σύστημα οφείλει να εξετάσει με ειλικρίνεια τις επιλογές του και να αναζητήσει έναν πιο συνεκτικό εθνικό προσανατολισμό.

Γιατί η ιστορία δεν θα κρίνει μόνο εκείνους που οδήγησαν την Κύπρο στην τραγωδία του 1974. Θα κρίνει και όλους όσοι, από τότε μέχρι σήμερα, είχαν την ευθύνη να διαχειριστούν το μέλλον της. Και αυτή η κρίση παραμένει ανοιχτή.

Continue Reading
Advertisement
Άρθρα Χάρη Θεραπή16 hours ago

Κατηγορητήρια κατά Δρουσιώτη: Η αλήθεια δεν αποκαθιστά πάντα τη δολοφονία χαρακτήρων

Off the Record19 hours ago

Η ομολογία πολιτικής ανεπάρκειας του Φειδία Παναγιώτου και τα ερωτήματα για το Εθνικό Συμβούλιο

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ2 days ago

Η πολιτική εργαλειοποίηση της κοινωνίας των πολιτών: θεσμικά όρια και δημοκρατικές συνέπειες

Off the Record5 days ago

Η ώρα της αμερικανικής ευθύνης στο Κυπριακό

voulitv1 week ago

52 χρόνια μετά: Η Κύπρος δεν προδόθηκε μόνο το 1974, προδόθηκε και τις δεκαετίες που ακολούθησαν

Off the Record1 week ago

Ντόναλντ Τραμπ: Αναξιόπιστος απέναντι στους παραδοσιακούς συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών

Off the Record3 weeks ago

Προεδρικές Εκλογές 2028: Τα πρόσωπα, οι ισορροπίες και τα πιθανά σενάρια

Off the Record3 weeks ago

Δυσαρέσκεια μέσω facebook δεν λαμβάνεται υπόψη

Off the Record3 weeks ago

Οι πολιτικές καινοτομίες και ο Φειδίας

Off the Record3 weeks ago

Η γενετική μας συγγένεια με τα ποντίκια και η χρησιμοποίηση σαν πειραματόζωα.

Viral

(c) 2017-26 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia