Οι αριθμοί τις περισσότερες φορές από το 2013 και το κλείσιμο των τραπεζών παρουσιάζουν μιαν σκληρή εικόνα, την εικόνα της πραγματικότητας με τη φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση σημαντικού ποσοστού της κοινωνίας μας.

Το 2025, η Κύπρος καταγράφει ποσοστό 14,9% πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η Eurostat με τον αριθμό να αντιστοιχεί σε περίπου 146.000 άτομα, έναντι 14,6% ή περίπου 140.000 ατόμων το 2024.

146 χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα μας είναι φτωχοποιημένοι και αυτό κανένας και τίποτα δεν μπορεί να το διαγράψει. Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν «δικαίωμα» στην αξιοπρεπή διαβίωση. Είναι οι συμπολίτες μας που δεν τους δόθηκε το δικαίωμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης και στερούνται ακόμα και τα βασικά αγαθά.

Μπορεί να πέρασαν οι εκλογές, μπορεί ο λαϊκισμός να ηττήθηκε, όμως, η αποχή αποδεικνύει ότι δεν είναι όλα θετικά στη χώρα μας. 14,9% των συνανθρώπων μας είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Και αν μετρήσουμε και όσους μετράνε ¨δεκάρες» από τα μέσα του μήνα για να περάσουν, τότε ίσως μας εκπλήξουν οι αριθμοί…

Ναι, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Από τη μια δείχνουν τα Α- και τα Β+ των Οικονομικών Οίκων και από την άλλη παρουσιάζουν μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ της φτώχειας και της περιθωριοποίησης.

Που να βρουν, όμως, χρόνο οι πολιτικάντηδες… αυτοί μετράνε τις ζωές μας βάσει της ττενέκκας…

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Κι όμως θα επιμένουμε να καταγράφουμε τις διαφορετικές ταχύτητες της κυπριακής κοινωνίας ή αν προτιμάτε μεγάλου μέρους της αφενός και των πολιτικών αφετέρου, οι οποίες μας οδήγησαν σε πρωτοφανή αποτελμάτωση και στασιμότητα. 

Εκτός κι αν πιστέψουμε τα λόγια του Αμερικανού πολυεκατομμυριούχου Ροκφέλερ , ότι οι πλούσιοι που ελέγχουν τον πλανήτη χρηματοδοτούν κινήματα, κόμματα , οργανώσεις ώστε να οδηγούν την πολιτική κατάσταση στην μετριότητα και το βάραθρο και να προκαλούν τη απαξίωση της πολιτικής, από τους νουνεχείς και ταλαντούχους ανθρώπους, δίνοντας έτσι την ευκαιρία για να κυριαρχούν οι μέτριοι που είναι και τα τσιράκια των πλουσίων.

Αν κοιτάξετε γύρω σας και την απαξίωση της πολιτικής ζωής και την πρόθεση των περισσοτέρων ψηφοφόρων να απέχουν από τις εκλογές, δίνοντας την ευκαιρία στους λίγους, κυρίως τους κομματικά εξαρτώμενους, να έχουν την ευχέρεια να εκλέξουν εκείνους που τους υποδεικνύουν, τότε μπορεί και να βρείτε δίκαιο στον Αμερικανό μεγιστάνα .

Κι αυτούς δεν τους ενδιαφέρει αν ψηφίσει μόνο το 40-60 % των ψηφοφόρων, που ουσιαστικά αποτελεί βιασμό της λαϊκής βούλησης και πλασματικό αποτέλεσμα, αφού δεν αντιπροσωπεύει το λαό, αλλά η εκλογή εκείνων που τους εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.

ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Τζογαδόροι και μάλιστα υψηλού ρίσκου αποδεικνύονται οι αρχηγοί των κομμάτων του επονομαζόμενου καταταλαιπωρημένου ενδιάμεσου χώρου. Θα μας πείτε, ότι κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να γνωρίζει από τζόγο και ιδιαίτερα το ευγενές παιχνίδι του πόκερ, αφού η μπλόφα είναι τεράστιο κεφάλαιο στην πολιτική πρακτική. Φτάνει φυσικά από τις πολλές μπλόφες να μην ξεχνούν και τους κανόνες του παιχνιδιού.

Έτσι και οι ηγέτες των μικρών παίζουν μια παρτίδα πόκερ εν όψει νέων προσπαθειών για συνένωση κεντρώου χώρου. Ο καθένας κάνει το δικό του παιχνίδι, αλλά ενδέχεται τελικά να κερδίσει άλλος, αφού στην πορεία ελέω μπλοφών και άλλων τριβών θα υπάρξουν και οι συνήθεις αντιπαραθέσεις και πίκρες που αφήνονται στους τζογαδόρους, οι οποίοι θεωρούν ότι έχασαν λόγω των πονηράδων των συμπαικτών τους και όχι από δικά τους λάθη. Α, και να μην ξεχάσουμε ότι ο μεγάλος τους αδελφός το ΔΗΚΟ τους εγκατάλειψε γιατί δεν μπορεί ο Πρίγκιπας να επιδίδεται σε παρτίδες πόκερ χωρίς μεγάλα κέρδη…

Επιδίδονται οι κεντρώοι το τελευταίο διάστημα σε άνευ προηγουμένου πολιτικό παιχνίδι, με συναντήσεις και συζητήσεις, αλλά χωρίς κοινή συνάντηση των τεσσάρων…Σ’ αυτές τις συναντήσεις ο καθένας παραθέτει τις δικές του μύχιες επιθυμίες και ενίοτε αυτές (συναντήσεις) χρησιμοποιούνται και ως ψυχολογικές αναζητήσεις…

ΚΕΝΤΡΩΟΣ