Παρά τις τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις στις μεταφορές, χρειάστηκαν σχεδόν 80 χρόνια για να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι η νέα «Γιάλτα» δεν βρίσκεται πλέον στη χερσόνησο της Κριμαίας, αλλά πιθανότατα… στην Αλάσκα.

Θεωρώ πως πλέον καθίσταται σαφές γιατί ουδέποτε συμφώνησα με την επικρατούσα —κατά τη γνώμη μου εσφαλμένη— αντίληψη περί «πολυπολικού κόσμου».

Ο κόσμος παραμένει βαθύτατα διπολικός, επαναχαράσσοντας διαρκώς τις σφαίρες επιρροής του.

Από τη μία πλευρά, η μονοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών, με τα ενεργούμενά της: την αυτοχειριαζόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση στον ρόλο της πρόθυμης Ιφιγένειας, το ΝΑΤΟ και τον τοποτηρητή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ, εντός του πλαισίου της λεγόμενης «συλλογικής Δύσης».

Από την άλλη, ο εμφανής πλέον πόλος εξισορρόπησης, που σχηματοποιείται στον άξονα Ρωσίας–Κίνας–BRICS, με μια Ινδία που κινείται αμφίσημα.

Με μια στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας —άνευ προηγουμένου για τον σύγχρονο κόσμο και χειρότερη ακόμη και από τη γερμανική εισβολή και προσάρτηση της Σουδητίας το 1938— εισερχόμαστε σε μια νέα και βαθιά αποκρουστική φάση των διεθνών σχέσεων.

Σε αυτήν της απροκάλυπτης ισχύος.

Δεν είναι, ασφαλώς, η πρώτη φορά που διεξάγονται επιχειρήσεις χωρίς ψήφισμα του ΟΗΕ ή χωρίς έγκριση κάποιου διεθνούς οργανισμού ασφάλειας.

Μέχρι σήμερα, ωστόσο, υπήρχε έστω η «κεκαλυμμένη αναγκαιότητα» συγκρότησης μιας συμμαχίας κρατών ή «προθύμων», προκειμένου να «επιβληθεί το Διεθνές Δίκαιο», να «τερματιστούν εμφύλιοι ή γενοκτονίες» ή να «εκδημοκρατιστεί» μια χώρα.

Πλέον, ακόμη και αυτά εγκαταλείπονται.

Δεν κρίνονται αναγκαία.

Η ωμή ισχύς είναι εδώ. Παρούσα. Ορατή.

Χωρίς προσχήματα.

Χωρίς «μάσκες» ή έστω τα ελάχιστα φύλλα συκής.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε.

Δεν επρόκειτο για «σύλληψη και απαγωγή».

Ούτε η άμεση μεταφορά του στο «Μεγάλο Μήλο» από την πρώτη κιόλας ημέρα, στο πλαίσιο ποινικής δίωξης από την αρμόδια εισαγγελική αρχή, συνιστούσε το πραγματικό διακύβευμα.

Επρόκειτο για κανονική εισβολή, με συντριπτική ανισορροπία μαχητικής ισχύος υπέρ του επιτιθέμενου, ελάχιστη έως μηδενική αντίσταση από τον αμυνόμενο και εκτεταμένη προεργασία των μυστικών υπηρεσιών, σε μια χώρα που λειτουργεί ως narkos kingdom, με βαθιά διαφθορά, ασυδοσία, κατάχρηση εξουσίας και παγιωμένες καθεστωτικές αντιλήψεις.

Ας τα βλέπουν και ας τα λαμβάνουν υπόψη και όσοι «παροικούν την Ιερουσαλήμ», καθώς οι επιχειρήσεις υπονόμευσης (subversion ops), όπως εδώ και χρόνια επισημαίνω δημόσια, έχουν αλλάξει επίπεδο και ρυθμό εξέλιξης.

Η σχεδόν ανύπαρκτη αντίσταση, τόσο από τις Ένοπλες Δυνάμεις όσο και από τον λαό, υπήρξε αποτέλεσμα της έντονης δράσης των μυστικών υπηρεσιών, με εκτεταμένες «εξαγορές συνειδήσεων» και αξιωματούχων —κάτι καθόλου δύσκολο σε μια πλήρως διεφθαρμένη χώρα.

Παράλληλα, αποτέλεσε απόρροια της συσσωρευμένης λαϊκής αγανάκτησης απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο και τις ελίτ του.

Ωστόσο, μια εισβολή που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της, οφείλει να συνοδεύεται και από στρατιωτικά πλήγματα.

Ακόμη και αν τα ελικόπτερα των ειδικών δυνάμεων πετούσαν πάνω από το Καράκας χωρίς να προσβληθούν, τα πλήγματα έπρεπε να πραγματοποιηθούν.

Για την εξάλειψη κάθε βούλησης αντίστασης, για παραδειγματισμό των επόμενων και για επίδειξη ισχύος.

Ψυχολογικές επιχειρήσεις (PSYOPS), οι οποίες σχεδιάζονται και προετοιμάζονται πολύ πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων, εκτελούνται παράλληλα με αυτές και συνεχίζονται και μετά το τυπικό πέρας τους.

Ως στρατιωτικός, αναφορικά με τον σχεδιασμό, την προπαρασκευή και την εκτέλεση της επιχείρησης «Absolute Resolve», δεν μπορώ παρά να αποδώσω εύσημα.

Με σαφείς επιχειρησιακούς αντικειμενικούς σκοπούς, ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους και άρτια δράση των μυστικών υπηρεσιών, η επιχείρηση ολοκληρώθηκε επιτυχώς μέσα σε ελάχιστες ώρες.

Απομένει να διαπιστωθεί η στρατηγική εξόδου (exit strategy) και αν τα αποτελέσματα θα κεφαλαιοποιηθούν μεσο-μακροπρόθεσμα ή αν πρόκειται για μια «πύρρειο νίκη», που θα μετατρέψει την Κεντρική και Νότια Αμερική σε ένα νέο Βιετνάμ.

Διότι, αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για μία ακόμη εισβολή.

Χωρίς καμία νομιμοποίηση από το Διεθνές Δίκαιο ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Μια επιβολή ωμής ισχύος, με απειλή περαιτέρω κλιμάκωσης για όσους δεν συνεργαστούν, ενώ τα πετρελαϊκά αποθέματα και οι εταιρείες της χώρας επανέρχονται υπό αμερικανικό έλεγχο.

Με μια «μεταβατική κυβέρνηση» έως τη διεξαγωγή εκλογών υπό την επίβλεψη του εισβολέα, ώστε οι πολίτες «να αισθανθούν ανεξάρτητοι, ασφαλείς και πλουσιότεροι».

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρομοιάζω τις διεθνείς σχέσεις και το Διεθνές Δίκαιο με το «δίκαιο της νταλίκας» στη διασταύρωση, ανεξαρτήτως ΚΟΚ και σήμανσης.

Άλλωστε, η κυνικότητα και ο πολιτικός ρεαλισμός είναι γνωστά από την εποχή του μεγάλου μας προγόνου, του Θουκυδίδη.

Εξίσου γνωστός και ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων περί ισχύος, ουδετερότητας και αδυναμίας.

Ας θυμηθούμε όμως και το τέλος: «και η Αθήνα έπεσε».

Εν κατακλείδι, οι ΗΠΑ αποκτούν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. Τόσο απλά. Και θα εκπλαγώ ευχάριστα αν πράγματι βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των Βενεζουελάνων —κάτι που δεν θεωρώ πιθανό.

Οι πρώτες δηλώσεις Τραμπ υποδηλώνουν ότι θα «χρεωθούν» και το «σώσιμο», δεδομένων των πλουτοπαραγωγικών πόρων που θα καλύψουν το κόστος της επιχείρησης και της λεγόμενης «μετάβασης στη δημοκρατία».

Sic: ο όρος «στρατιωτική επιχείρηση» μας είναι οικείος. Τον έχουμε ξανακούσει, με έναν προσδιορισμό «ειδική» μπροστά, και μάλιστα στη γειτονιά μας.

Στην Ουκρανία, από τη Ρωσία.

Διότι κανείς δεν μιλά πλέον για πόλεμο ή εισβολή.

Μόνο για «στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Πέρα από τα πετρέλαια, οι ΗΠΑ, μέσω της απειλής ισχύος, στέλνουν σαφές μήνυμα προς Κούβα και λοιπά κράτη της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής ότι ασκούν πλήρη έλεγχο στην ήπειρο μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού.

Η πλήρης ενεργειακή, αμυντική και πλέον και διατροφική εξάρτηση της ΕΕ από τις ΗΠΑ εξασφάλισε για την Ένωση, πέρα από τον ρόλο του πολυεπίπεδου junkie, και εκείνον του χρήσιμου ηλιθίου και της αναλώσιμης Ιφιγένειας, προσφέροντας στις ΗΠΑ το αναγκαίο παγκόσμιο στρατηγικό βάθος.

Πέρα από τα πρόσκαιρα ή μη κέρδη των ΗΠΑ, η εισβολή αυτή παγίωσε νέα ήθη στις διεθνείς σχέσεις, σηματοδοτώντας μια οπισθοδρόμηση αιώνων.

Και ο μεγάλος χαμένος είναι ο άνθρωπος. Και ο πολιτισμός του. Ό,τι απέμεινε από αρχές, αξίες και ιδανικά.

Επιστρέφοντας στον τόπο μας, αυτός ο τόπος είναι φως.

Και όσα απειλούνται να χαθούν, είναι φως.

Ας μην τα απεμπολήσουμε.

Υ.Γ. 1: Η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των ενεργειών» γεννά ερωτήματα. Θα αναμένουμε, βεβαίως, και τον κατάλληλο χρόνο.

Μέχρι τότε, τέτοιες δηλώσεις δεν υπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα και δημιουργούν επικίνδυνα προηγούμενα, όπως φάνηκε και από την αντίδραση του ΥΠΕΞ της Βενεζουέλας.

Υ.Γ. 2: Η σιωπή ορισμένων μελών του ΣΑ του ΟΗΕ είναι μεν κατανοητή, αλλά μη αποδεκτή. Η στάση της Ρωσίας πιθανώς συνδέεται με τη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν στην Αλάσκα και μια νέα «μοιρασιά» του κόσμου.

Η σιωπή της Κίνας, ωστόσο, αφήνει ανοικτό πεδίο για περαιτέρω ανησυχίες και δυσμενείς εξελίξεις στην παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Κατά πόσο θα αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα την αμερικανική ηγεμονία στη Λατινική Αμερική ή αν θα επιχειρήσει να «κλείσει λογαριασμούς» σε Ασία ή Αφρική, μένει να φανεί.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr     

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΡΟΓΛΗΣ*

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Σύμφωνα με το Intelligence Online (https://www.intelligenceonline.com), η CIA και η Τουρκική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (MIT) σχεδιάζουν να δημιουργήσουν μυστική αεροπορική βάση στα παράνομα κατεχόμενα εδάφη της Βόρειας Κύπρου.

Παρά το γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο και η εδαφική ακεραιότητα των κρατών αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της παγκόσμιας τάξης, στην πράξη φαίνεται πως μια σκοτεινή συμμαχία μεταξύ μιας υπερδύναμης και μιας αναδυόμενης περιφερειακής δύναμης προετοιμάζει όχι μόνο στρατιωτική κίνηση, αλλά και μια συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου, γεωπολιτικό εκβιασμό και πλήρη περιφρόνηση της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ.

Μια μυστική συνεργασία πάνω σε κατεχόμενο έδαφος

Σύμφωνα με στοχευμένες αναφορές, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA) και της Τουρκίας (MIT) βρίσκονται σε προχωρημένες προετοιμασίες για την ανάπτυξη μιας μυστικής αεροπορικής βάσης. Ο στόχος είναι η ενίσχυση των δυνατοτήτων παρακολούθησης και η εκτέλεση μυστικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, με αρχική εστίαση στη Συρία και τον Λίβανο. Το σχέδιο περιλαμβάνει:

• Αεροσκάφη-φαντάσματα: Απόκτηση μεταγωγικών αεροσκαφών τύπου C-130 χωρίς διακριτικά, μέσω παρόχων-μεσιτών, για αποστολές που δεν μπορούν να αποδοθούν εύκολα σε κρατικές ενέργειες.

• Διακριτική λειτουργία: Χρήση ειδικού ανθρώπινου δυναμικού, πιλότων και εταιρειών-βιτρίνας για απόλυτη κάλυψη των επιχειρήσεων, μετατρέποντας την Κατεχόμενη Κύπρο σε μυστικό ορμητήριο.

• Στρατηγική τοποθεσία: Η επιλογή του κατεχόμενου εδάφους προσφέρει γεωγραφικό πλεονέκτημα και μια νομικά «γκρίζα ζώνη», όπου οι λειτουργίες μπορούν να διεξάγονται μακριά από τα βλέμματα της Δύσης.

MIT: Από τη Συρία στην Κύπρο η βρώμικη δράση συνεχίζεται

Στη βόρεια Συρία, η MIT δρα ως αποφασιστικός και επιθετικός παράγοντας, διεξάγοντας πόλεμο πληροφοριών κατά του PKK/YPG, ενσωματώνοντας τις δομές ασφαλείας μιας μεταβατικής Συρίας και πιέζοντας για την ενσωμάτωση των SDF. Η ίδια λογική εφαρμόζεται τώρα και στην Κύπρο, όπου η MIT εμφανίζεται ως εργαλείο εδαφικού εκβιασμού και παράνομης επιρροής.

Ο ρόλος των ΗΠΑ και της CIA: Η ηθική πτώση μιας υπερδύναμης

Η CIA, υπηρεσία μιας χώρας που αυτοπροσδιορίζεται ως φύλακας των φιλελεύθερων αξιών και του διεθνούς δικαίου, προετοιμάζεται να λειτουργήσει από ένα έδαφος που βρίσκεται υπό παράνομη κατοχή εδώ και μισό αιώνα.

Με αυτή την κίνηση, οι ΗΠΑ:

• De facto αναγνωρίζουν την κατοχή: Κάθε λειτουργία της βάσης αποτελεί σιωπηρή αποδοχή της παράνομης τουρκικής κυριαρχίας.

• Παραβιάζουν την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας: Η Ουάσινγκτον μετατρέπεται από μεσάζον ειρήνης σε συνεργό της παραβίασης της κυριαρχίας.

• Γίνονται παράγοντας αστάθειας: Η βάση δεν έχει καθαρά αμυντικό χαρακτήρα, αλλά σχεδιάζεται για επιθετικές μυστικές αποστολές, εντείνοντας τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πιθανές επιπτώσεις στην ενεργειακή διαμάχη της Ανατολικής Μεσογείου

Η νέα βάση αναμένεται να περιπλέξει περαιτέρω τις τεταμένες ενεργειακές διαμάχες:

• Στρατιωτικοποίηση: Η παρουσία τουρκικών drones και η ενδεχόμενη αμερικανοτουρκική βάση ενισχύουν τη στρατιωτικοποίηση της περιοχής.

• Προστασία υποδομών: Η βάση μπορεί να παρακολουθεί τα έργα East Med και GSI, αυξάνοντας τον κίνδυνο ναυτικών αντιπαραθέσεων.

• Γεωπολιτική αστάθεια: Η αυξημένη στρατιωτική παρουσία περιπλέκει τις προσπάθειες ειρηνικής εκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων.

Επιβαλλόμενες αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας

• Κύπρος: Άμεση προσφυγή σε διεθνείς οργανισμούς, έκτακτη σύγκληση του ΣΑ του ΟΗΕ, παρέμβαση της ΕΕ και συντονισμός με Κύπρο-Ισραήλ-Ελλάδα.

• Ελλάδα: Υποστήριξη Κύπρου, πίεση για κοινή θέση ΝΑΤΟ, ενημέρωση Αμερικανών και ενεργοποίηση του ελληνοαμερικανικού και αμερικανοεβραϊκού λόμπι.

• Ευρωπαϊκή Ένωση: Απαιτείται ενιαία και σθεναρή απάντηση, πιθανώς με κυρώσεις, για τη διατήρηση αξιοπιστίας.

• Διεθνής Κοινότητα: Ρωσία και Κίνα ενδέχεται να εκμεταλλευτούν διπλωματικά την υποκρισία της Δύσης, δημιουργώντας επικίνδυνο προηγούμενο για εδαφικές διαφορές.

Ισραήλ

Το Ισραήλ βλέπει τα κατεχόμενα της Κύπρου, και ειδικά την παρουσία τουρκικών drones και πυραύλων, ως στρατηγική απειλή για την ασφάλεια και τις θαλάσσιες υποδομές του. Παράλληλα, η ενισχυμένη τουρκοαμερικανική παρουσία περιπλέκει τις σχέσεις με την Τουρκία και απαιτεί ενεργοποίηση ισχυρού λόμπι στις ΗΠΑ και της προσωπικής σχέσης Νετανιάχου-Τραμπ.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr

Με εργαλείο την Ιστορία, ο Θεόδωρος Ιγνατιάδης, επικεφαλής της Ελληνορωσικής Λέσχης ΔΙΑΛΟΓΟΣ, επιχειρεί να εξηγήσει όλα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία. Πολλά απ’ αυτά είναι εξαιρετικά παράδοξα για όλους εμάς. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις τη στάση των ευρωπαίων ηγετών που επιμένουν στον πόλεμο ,όταν ΗΠΑ και Ρωσία δεν κρύβουν ότι βρίσκονται σε φάση προσέγγισης που δεν πρόκειται να επηρεαστεί από το Βερολίνο, το Παρίσι ή τις Βρυξέλλες. Ποιοι είναι οι τέσσερις παίκτες που κάθονται στο τραπέζι της μεγάλης γεωπολιτικής παρτίδας που βρίσκεται σε εξέλιξη και ποιος είναι αυτός που διακαώς επιθυμεί να γίνει ο πέμπτος; Μήπως η Ευρώπη θα πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί όχι για τον ρωσικό αλλά για τον γερμανικό κίνδυνο; Το Βερολίνο βρήκε την ευκαιρία για να επανεξοπλιστεί! Από κοντά και η Ιαπωνία.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr