Γιατί ο Τουρκικός νόμος για τη “Γαλάζια Πατρίδα — αλλά κυρίως γιατί τώρα;

Η ουσία δεν είναι ο ίδιος ο νόμος, αλλά το γεγονός ότι η μέχρι πρότινος «αφηρημένη» και σχεδόν μεταφυσική έννοια της Γαλάζιας Πατρίδας παύει να είναι σύνθημα καφενείου, powerpoint αποστράτων ή ιδεολογικό φετίχ συγκεκριμένων κύκλων στην Άγκυρα. Αποκτά θεσμική και νομική υπόσταση. Και αυτό ναι, έχει τη σημασία του. Γιατί από τη στιγμή που ένα αναθεωρητικό δόγμα περνά στη νομοθεσία, παύει να είναι απλή ρητορική. Μετατρέπεται σε κρατική γραμμή με διάρκεια, συνέχεια και πολιτική υποχρέωση υπεράσπισης από τις επόμενες γενιές Τούρκων πολιτικών, διπλωματών και στρατιωτικών.

Με απλά λόγια: η Τουρκία δεν «λέει» πλέον τι θέλει. Το κατοχυρώνει.Και όχι, δεν είναι «για εσωτερική κατανάλωση». (Το ακούσαμε κι αυτό). Ούτε πρόκειται απλώς για μια ακόμα προσπάθεια ανανέωσης της τουρκικής παρουσίας στο Αιγαίο.

Ας μη χαϊδεύουμε αυτιά.

Πρόκειται για πακέτο θεσμοποίησης του τουρκικού αναθεωρητισμού με τον πλέον επίσημο τρόπο. Ένα πολιτικο-νομικό πλαίσιο που δηλώνει ξεκάθαρα πως η Άγκυρα βλέπει το μέλλον της ως δύναμη αναθεώρησης συνόρων, ισορροπιών και διεθνών κανόνων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνιστά κλιμάκωση; Προφανώς.Και στο ερώτημα «γιατί τώρα;», ας προσπαθήσουμε —έστω για λίγο— να δούμε τον χάρτη με τουρκικά μάτια:

– Διεθνές περιβάλλον χαοτικό και απορροφημένο σε Ουκρανία, Γάζα και Ιράν.

– Ελληνικό πολιτικό σύστημα σε φάση εσωτερικής φθοράς, σκανδάλων και σεναρίων πρόωρων εκλογών.

– Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σε περίοδο θορυβώδους και αμφιλεγόμενης αναδιοργάνωσης υπό την «Ατζέντα 2030».

– Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό σε ανοδική τροχιά, αλλά ακόμη σε μεταβατική φάση. Οι FDI έρχονται, οι Bergamini συζητούνται, αλλά μία μόνο FDI δεν αλλάζει τις ισορροπίες σε περίπτωση πραγματικής κρίσης και στρατιωτικής εμπλοκής.

– Και τέλος, ένα ελληνικό πολιτικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει κάθε συζήτηση αποτροπής σχεδόν ως ψυχολογική διαταραχή. «Μα πόλεμο θέλετε;»

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν —κατά τη φτωχή και ταπεινή μου άποψη— ένα εξαιρετικά εύφλεκτο περιβάλλον.Και κάτι τελευταίο: σε όσους πιστεύουν πως η Τουρκία θα “επιτεθεί” πρώτη κάνοντας πράξη το “casus belli”. Δεν θα γίνει έτσι ακριβώς, αλλά μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες και καταστάσεις, που θα υποχρεώσουν εμάς να αντιδράσουμε βίαια -αν θέλουμε- γιατί άλλος τρόπος “πολιτισμένος” για την υπεράσπιση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν θα υπάρχει.

Αν θέλουμε.

Γράφει ο

Η Κεντρική Διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ζητήσει από το Πεντάγωνο την αποστολή επιπλέον αξιωματικών στρατιωτικών πληροφοριών στην έδρα της στην Τάμπα της Φλόριντα, προκειμένου να ενισχυθεί η διαχείριση των πολεμικών επιχειρήσεων για ακόμη 100 ημέρες.

Οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο δολάρια ημερησίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, δυτικές πηγές σημειώνουν ότι ο Λευκός Οίκος εξετάζει το ενδεχόμενο εμπλοκής των Κούρδων στον πόλεμο κατά του Ιράν. Οι Κούρδοι έχουν ήδη ζητήσει στρατιωτική στήριξη από τις ΗΠΑ, ενώ συνεχίζονται οι συζητήσεις για πιθανή συνδρομή της CIA στην προμήθεια οπλισμού. Την ίδια στιγμή, Ιρακινοί ηγέτες στο Ερμπίλ και τη Βαγδάτη βρίσκονται τις τελευταίες ημέρες σε επαφή με την κυβέρνηση Τραμπ.

Στόχος των κινήσεων αυτών φαίνεται να είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων για μια ενδεχόμενη εξέγερση των Ιρανών πολιτών εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr

Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκέντρωσαν γύρω από το Ιράν σημαντικό όγκο στρατιωτικών δυνάμεων, ενόψει ενδεχόμενης επίθεσης τις προσεχείς ημέρες. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έκανε λόγο για «μια επιβλητική αρμάδα», χρησιμοποιώντας τον ίδιο χαρακτηρισμό που είχε επιλέξει και πριν από την επίθεση του Ιανουαρίου κατά της Βενεζουέλας. Ωστόσο, η δύναμη που έχει πλέον αναπτυχθεί απέναντι στο Ιράν είναι αισθητά μεγαλύτερη και παραπέμπει σε επιχείρηση με προοπτική μεγαλύτερης διάρκειας.

Το μεγαλύτερο μέρος των πολεμικών πλοίων έχει μετασταθμεύσει στη βόρεια Αραβική Θάλασσα. Από την Ασία κατέφθασε το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln, συνοδευόμενο από τρία αντιτορπιλικά, και εδώ και ημέρες πλέει ανοιχτά του Ομάν. Το Lincoln έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 90 μαχητικών αεροσκαφών, αν και δεν έχει διευκρινιστεί ο ακριβής αριθμός που φέρει αυτή τη στιγμή. Επιπλέον, άλλα πλοία έχουν αναπτυχθεί στον Κόλπο του Ομάν — το θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Ομάν και Ιράν που οδηγεί στον Περσικό Κόλπο — καθώς και στην ευρύτερη περιοχή των Στενών του Ορμούζ. Τα Στενά αποτελούν κρίσιμο κόμβο για το παγκόσμιο εμπόριο, καθώς από εκεί διέρχεται περίπου το 20% των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου, ενώ η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα απειλήσει με αποκλεισμό τους σε περίπτωση επίθεσης. Για τον λόγο αυτό, τρία από τα πλοία που βρίσκονται πλησιέστερα στις ιρανικές ακτές έχουν αναλάβει αποστολή εξουδετέρωσης θαλάσσιων ναρκών και αντιμετώπισης υποβρυχίων απειλών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει επιπλέον αντιτορπιλικά και στην ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, προς την περιοχή του Ιράν κατευθύνεται και δεύτερο αεροπλανοφόρο, το USS Gerald R. Ford, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί στην επίθεση κατά της Βενεζουέλας και προερχόταν από την Καραϊβική Θάλασσα. Προς το παρόν, το μεγαλύτερο μέρος των πλοίων διατηρείται σε απόσταση ασφαλείας από τις ιρανικές ακτές, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος πλήγματος από πυραύλους μικρού βεληνεκούς. Το Ιράν διαθέτει και πυραύλους μεγαλύτερης εμβέλειας, όπως βαλλιστικούς, οι οποίοι όμως θεωρούνται λιγότερο ακριβείς.

Στη ναυτική ισχύ προστίθεται και η αεροπορική. Οι δύο αμερικανικές βάσεις που διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο είναι εκείνη του Muwaffaq Salti στην Ιορδανία και του Prince Sultan στη Σαουδική Αραβία, όπου έχουν μεταφερθεί δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων F-35, F-15 και F-16. Εκτός από τα μαχητικά, έχουν αναπτυχθεί μη επανδρωμένα αεροσκάφη Reaper, αεροσκάφη αναγνώρισης και επιτήρησης, επιθετικά ελικόπτερα, καθώς και αεροσκάφη εξοπλισμένα με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και παρεμβολών επικοινωνιών.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι και οι μετακινήσεις σε επίπεδο επιμελητείας: έχουν επιβεβαιωθεί δεκάδες πτήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, με μεταγωγικά αεροσκάφη, ιπτάμενα τάνκερ εναέριου ανεφοδιασμού και άλλα μέσα απαραίτητα για τη στήριξη παρατεταμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Το στοιχείο αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι πρόκειται για επιχείρηση μεγαλύτερης κλίμακας σε σύγκριση με εκείνη στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με εκτίμηση της The Wall Street Journal, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν αναπτύξει τόσο ισχυρή αεροπορική παρουσία στη Μέση Ανατολή από την περίοδο της εισβολής στο Ιράκ το 2003.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν οκτώ μόνιμες στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, καθώς και δεκάδες μικρότερες εγκαταστάσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio δήλωσε τις προηγούμενες ημέρες ότι στην περιοχή βρίσκονται σήμερα από 30.000 έως 40.000 Αμερικανοί στρατιώτες. Το τελευταίο διάστημα, οι αντιαεροπορικές άμυνες πολλών βάσεων έχουν ενισχυθεί με πρόσθετα συστήματα αναχαίτισης πυραύλων που ενδέχεται να εκτοξευθούν από το Ιράν, ενώ ορισμένες εγκαταστάσεις έχουν μερικώς εκκενωθεί.

Ένα ακόμη στοιχείο που βρίσκεται στο μικροσκόπιο των αναλυτών είναι οι κινήσεις των βομβαρδιστικών B-2, αεροσκαφών πολύ μεγάλου βεληνεκούς που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη αξιοποιήσει κατά την επίθεσή τους εναντίον του Ιράν τον περασμένο Ιούνιο. Εκτιμάται ότι, εφόσον αποφασιστεί η χρήση τους, τα B-2 θα απογειωθούν απευθείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr