Στην πολιτική, οι δεσμεύσεις έχουν ένα μικρό πρόβλημα: κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να τις θυμηθούν.

Η Αννίτα Δημητρίου εμφανίστηκε δίπλα στον Φειδία Παναγιώτου και χαρακτήρισε εφικτή την πρόταση για εξίσωση της κατώτατης σύνταξης με τον κατώτατο μισθό — στα 1.088 ευρώ.

Η δέσμευση είχε και πολιτικό αντίκρισμα. Η Άμεση Δημοκρατία στήριξε την επανεκλογή της στην Προεδρία της Βουλής, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει δεσμεύσεις για προώθηση συγκεκριμένων θέσεών της.

Τώρα, όμως, που το συνταξιοδοτικό μπαίνει στο τραπέζι, αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί άλλο ένα βίντεο στα social media και άλλο ο λογαριασμός στο Υπουργείο Οικονομικών.

Και εδώ προκύπτει το απλό ερώτημα:

Όταν η Πρόεδρος της Βουλής έλεγε ότι τα 1.088 ευρώ είναι εφικτά, είχε μπροστά της τους αριθμούς ή απλώς μπροστά της τις ψήφους που χρειαζόταν;

Αν η πρόταση ήταν πράγματι μελετημένη και εφικτή, ο ΔΗΣΥ έχει τώρα μια εξαιρετική ευκαιρία: να την καταθέσει στο τραπέζι του συνταξιοδοτικού και να απαιτήσει την εφαρμογή της.

Αν, πάλι, σήμερα ανακαλύψουμε ότι «οι συνθήκες είναι διαφορετικές», ότι «χρειάζεται διάλογος», ότι «πρέπει να δούμε τα δημοσιονομικά δεδομένα» και τα γνωστά πολιτικά συνοδευτικά, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο απλό:

Ήταν δέσμευση ή ήταν το αντίτιμο μιας ψήφου;

Γιατί το «είπα» μπροστά στην κάμερα είναι εύκολο.

Το «το κάνω» είναι που κοστίζει.

Και κάπου ανάμεσα στα δύο παραμονεύει το παλιό, δοκιμασμένο πολιτικό «είπα – ξείπα».

–Sniper–

Στο Κέντρο κάτι συμβαίνει. Οι Προεδρικές του 2028 απέχουν ακόμη, αλλά η αγωνία για την εξεύρεση υποψηφίου έχει ήδη αρχίσει. Ονόματα ακούγονται, δημοσκοπήσεις γίνονται, «διεισδύσεις» στην Κεντροδεξιά μετριούνται και εσχάτως στο κάδρο μπήκε και ο Κυριάκος Κενεβέζος.

Μέχρι εδώ, όλα φυσιολογικά. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια: ο προηγούμενος Χριστοδουλίδης είναι ακόμη στο Προεδρικό. Και είναι ο Πρόεδρος που οι ίδιες κεντρώες δυνάμεις βοήθησαν αποφασιστικά να εκλεγεί το 2023, συμμετέχοντας στη συνέχεια στη διακυβέρνησή του και αποκτώντας υπουργεία, διορισμούς και πολιτική παρουσία στην εξουσία.

Κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον. Αν ο Χριστοδουλίδης δεν τους κάνει, γιατί παραμένουν μαζί του; Αν τους κάνει, γιατί ψάχνουν αντικαταστάτη; Και αν ακόμη δεν έχουν αποφασίσει εάν θα τον στηρίξουν το 2028, γιατί μετρούν από τώρα ποιος μπορεί να πάρει ψήφους από το Κέντρο, ποιος από τον ΔΗΣΥ και ποιος μπορεί να περάσει στον δεύτερο γύρο;

Εκτός αν δεν ψάχνουν Πρόεδρο. Ψάχνουν καλύτερο deal. Γιατί άλλο είναι να πας στον Χριστοδουλίδη το 2027 και να του πεις «Πρόεδρε, είμαστε μαζί σου» και άλλο να του πεις «Πρόεδρε, έχουμε κι άλλες επιλογές». Το δεύτερο αποκτά σαφώς μεγαλύτερη αξία όταν αρχίσει η συζήτηση για συμμαχίες, υπουργεία, διορισμούς και την επόμενη ημέρα της εξουσίας.

Ίσως, λοιπόν, το Κέντρο να μη χρειάζεται πραγματικά έναν νέο Χριστοδουλίδη. Ίσως χρειάζεται να πείσει τον σημερινό Χριστοδουλίδη ότι μπορεί να βρει άλλον Χριστοδουλίδη. Κενεβέζος σήμερα, κάποιος άλλος αύριο και ένας τρίτος μεθαύριο. Το casting μπορεί να συνεχίζεται μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος — ή μέχρι να επιτευχθεί η κατάλληλη συμφωνία.

Και εδώ βρίσκεται τελικά το ερώτημα που έχει πραγματικό παραπολιτικό ενδιαφέρον: Θέλει το Κέντρο άλλον Πρόεδρο ή θέλει περισσότερη εξουσία από τον ίδιο Πρόεδρο;

Γιατί, πριν αρχίσει η αναζήτηση του διαδόχου, καλό θα ήταν να θυμηθούν μια μικρή λεπτομέρεια:

Ψάχνουν τον νέο Χριστοδουλίδη. Ο παλιός, πάντως, είναι ακόμη στο Προεδρικό.

Μακιαβέλι

Το δίλημμα για τον Νίκο Χριστοδουλίδη δεν είναι αν χρειάζεται τις ψήφους του ΕΛΑΜ. Τις χρειάζεται. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να μετατρέψει την εκλογική ανάγκη σε ανοικτή πολιτική συμμαχία χωρίς να χάσει περισσότερα απ’ όσα θα κερδίσει.

Υπάρχουν πολιτικά φλερτ που όλοι βλέπουν, αλλά κανείς δεν βιάζεται να επισημοποιήσει. Και υπάρχει λόγος.

Στην περίπτωση Χριστοδουλίδη–ΕΛΑΜ, το πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στην κάλπη όσο στη φωτογραφία. Άλλο οι ψηφοφόροι του ΕΛΑΜ να επιλέξουν Χριστοδουλίδη στον δεύτερο γύρο και άλλο οι δύο πλευρές να καθίσουν πριν από τον πρώτο στο ίδιο τραπέζι και να ανακοινώσουν συμμαχία.

Η πρώτη περίπτωση είναι εκλογική αριθμητική. Η δεύτερη είναι πολιτική ταυτότητα.

Το φιλί που μπορεί να τρομάξει το Κέντρο

Και εδώ μπαίνει το ΔΗΚΟ στην εξίσωση.

Μπορεί να συμμετέχει άνετα σε μια προεδρική συμμαχία στην οποία το ΕΛΑΜ θα αποτελεί πλέον επίσημο εταίρο; Και τι θα κάνουν οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι του Κέντρου ή οι συναγερμικοί που εξακολουθούν να βλέπουν θετικά τον Χριστοδουλίδη;

Μια ανοικτή συμφωνία με το ΕΛΑΜ μπορεί να ενισχύσει τον Χριστοδουλίδη από τα δεξιά, αλλά ταυτόχρονα να δημιουργήσει διαρροές από το Κέντρο.

Κάπου εδώ βρίσκεται και η μεγάλη παγίδα του 2028:

Ο Χριστοδουλίδης μπορεί να χρειάζεται τις ψήφους του ΕΛΑΜ, χωρίς να τον συμφέρει να χρειάζεται και τη σφραγίδα του.

Γιατί στις Προεδρικές δεν αρκεί να μετράς πόσους φέρνει μια συμμαχία.

Πρέπει να μετράς και πόσους διώχνει.

Μακιαβέλι