Το είπαν και το έκαναν οι σύντροφοι. Είπαν ότι θα στηρίξουν Μαδούρο και δικτατορία και το έκαναν πράξη. Οι ιδεοληπτικές αγκυλώσεις τους δεν έχουν τελειωμό.

Βγήκαν στους δρόμους , βροντοφώναξαν, ούρλιαξαν για τους φονιάδες τους καπιταλιστές ξεχνώντας τους δικούς τους ιδεολογικούς ΛΗΣΤΕΣ που αφαίμαξαν όλη την Ανατολική Ευρώπη προτού βγάλουν βόλτα τα διάφορα σοβιετικά τανκς…

Και να σκεφτεί κανείς ότι του συντρόφου Μαδούρο μέχρι και στην Ελβετία του πάγωσαν λογαριασμούς… Μαθημένοι, όμως, από τέτοιες τακτικές ούτε καν τις σχολίασαν στον «δίκαιο» αντιαμερικανικό τους αγώνα.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο των συντρόφων. Πάντα στις κομμουνιστικές δικτατορίες η Νομενκλατούρα έτρωγε με χρυσά κουτάλια και οι υπόλοιποι λιμοκτονούσαν.

Αυτούς έχουν σαν πρότυπο οι ΑΚΕΛΙΣΚΟΙ… Όπου υπάρχει κομματική δικτατορία και υποκρισία δήθεν λαϊκής αλληλεγγύης οι αριστερίζοντες παίρνουν τα πλακάτ τους και βγαίνουν στους δρόμους…

Από το Free Palestine στο Free Venezuela  και από εκεί στο sugar free…

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία προετοιμάζεται να αναλάβει την εξάμηνη Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρατηρείται μια ανησυχητική κινητικότητα στον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο. Δημοσιεύματα και παρεμβάσεις, προερχόμενα κυρίως από κύκλους εκτός Κύπρου, επιχειρούν να δημιουργήσουν κλίμα αμφισβήτησης ως προς την ικανότητα της χώρας να ασκήσει την Προεδρία με επάρκεια, υπευθυνότητα και θεσμική ουδετερότητα. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο ούτε μπορεί να αποσυνδεθεί από ευρύτερες γεωπολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες.

Οι αιτιάσεις που προβάλλονται –ότι δήθεν η Κύπρος στερείται εμπιστοσύνης ή διοικητικής επάρκειας– δεν αντέχουν σε σοβαρό έλεγχο. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πολυετή εμπειρία συμμετοχής στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με διοικητικό μηχανισμό που έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις σύνθετων ευρωπαϊκών διαδικασιών. Άλλωστε, η άσκηση της Προεδρίας δεν είναι εθνική πολιτική άσκηση, αλλά θεσμικός ρόλος που διέπεται από αυστηρούς κανόνες, συλλογικές διαδικασίες και συνεχή έλεγχο.

Η στοχοποίηση της Κύπρου αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν εξετάζεται το πολιτικό της υπόβαθρο. Ορισμένοι εταίροι, οι οποίοι διατηρούν στενές οικονομικές, αμυντικές και στρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία, φαίνεται να ενοχλούνται από τη συνεπή στάση της Λευκωσίας –σε συντονισμό με την Αθήνα– σε κρίσιμα ευρωπαϊκά ζητήματα που αφορούν την Άγκυρα. Η επιμονή στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των αρχών ασφάλειας της Ένωσης δεν αποτελεί πράξη παρεμπόδισης, αλλά θεσμική υποχρέωση κάθε κράτους-μέλους.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι ευρωπαϊκές αποφάσεις στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας, όπως ζητήματα πιστοποίησης ή συμμετοχής τρίτων χωρών σε ευρωπαϊκά σχήματα, έχουν άμεσες οικονομικές προεκτάσεις για κράτη με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και στενές συνεργασίες με την Τουρκία. Η Κύπρος, ασκώντας τα δικαιώματά της εντός της Ένωσης, δεν λειτουργεί τιμωρητικά ούτε ιδιοτελώς, αλλά υπερασπίζεται αρχές που υποτίθεται ότι συγκροτούν τον ίδιο τον πυρήνα της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται και ως προς τον ρόλο ορισμένων εξωευρωπαϊκών παραγόντων. Χώρες που δεν είναι πλέον μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά εξακολουθούν να διατηρούν επιρροή σε ευρωπαϊκά δίκτυα πληροφόρησης και ανάλυσης, φαίνεται να προωθούν αφηγήματα που ευθυγραμμίζονται περισσότερο με τις δικές τους στρατηγικές επιλογές παρά με τη θεσμική συνοχή της Ένωσης. Πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα των εξοπλισμών και των αμυντικών πωλήσεων προς την Τουρκία καθιστούν εύλογο το ερώτημα κατά πόσο ορισμένες «κριτικές» παρεμβάσεις υπαγορεύονται από καθαρά πολιτικά κίνητρα.

Ωστόσο, η ουσία δεν βρίσκεται στις προθέσεις των επικριτών, αλλά στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται. Η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά ακάθεκτη, με σοβαρότητα και αυτοπεποίθηση, στην προετοιμασία της Προεδρίας. Οι προτεραιότητες είναι σαφείς: ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνοχής, προώθηση της στρατηγικής αυτονομίας της Ένωσης, στήριξη του κράτους δικαίου και ουσιαστική συμβολή στη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου. Σε όλα αυτά, η Κύπρος δεν είναι μέρος του προβλήματος, αλλά μέρος της λύσης.

Η ευρωπαϊκή ιστορία έχει δείξει ότι μικρά και μεσαία κράτη μπορούν να ασκήσουν εξαιρετικά επιτυχημένες Προεδρίες, όταν λειτουργούν με θεσμική προσήλωση και πολιτική ωριμότητα. Η Κύπρος διαθέτει και τα δύο. Η αμφισβήτηση της ικανότητάς της δεν πλήττει μόνο τη Λευκωσία, αλλά υπονομεύει και την ίδια την αρχή της ισότητας μεταξύ των κρατών-μελών.

Τελικά, η Κυπριακή Προεδρία δεν θα κριθεί από κακόβουλα δημοσιεύματα ή υπόγειες διαρροές, αλλά από τα αποτελέσματά της. Και όλα δείχνουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι έτοιμη να φέρει εις πέρας τον θεσμικό της ρόλο με επιτυχία, υπευθυνότητα και ευρωπαϊκή συνέπεια — προς όφελος ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Τι φοβερά αντανακλαστικά είναι αυτά που έχει το ΑΚΕΛ και οι απανταχού αριστερίζοντες πολίτες της χώρας μας; Τι τρομερή γνώση για ΟΛΑ τα τεκταινόμενα παγκοσμίως (ακόμα και για το ΝΟΤΙΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ) έχουν οι ροζούληδες και οι κοκκινούληδες αριστεροί της ΜΠΑΝΑΝΙΑΣ μας;

Μόλις ο Τραμπ κατόρθωσε να περάσει χειροπέδες σε έναν από τους πιο ισχυρούς δικτάτορες της σύγχρονης ιστορίας, αμέσως οι λεγόμενοι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ του καφενέ ή του καναπέ άρχισαν να ετοιμάζουν διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και λοιπές αντάρτικες τακτικές των ΠΟΛΕΩΝ.

Μην τους πείτε, όμως, ότι και στα ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ υπάρχει δικτατορικό καθεστώς από την ΑΓΚΥΡΑ ορμώμενο… Μην τους το αναφέρεται ποτέ γιατί- όπως όλοι οι ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ξέρουν «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά».

Επίσης μην τους πείτε ότι και ο ΞΑΝΘΟΜΑΛΗΣ αγαπημένος τους Βλαδίμηρος ο εκ ΡΩΣΙΑΣ ορμώμενος αυτός, έχει κάνει επέμβαση σε μια άλλη χώρα γιατί θα σου πουν ότι εκεί είναι εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ..

Όπως καταλαβαίνεται με τον Βλαδίμηρο «ΕΝ ΤΗΣ ΠΑΠΑΘΚΙΑΣ ΤΑ ΞΥΛΑ» οπότε ούτε διαμαρτυρίες ούτε δικτατορίες ούτε τίποτα. Εκεί «δικαίως» το ξανθό γένος διεκδικεί με τη βία τα εδάφη ενός άλλου κράτους.

Αυτό θα πει ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ: Να σου δείχνουν το φεγγάρι κι εσύ να κοιτάς το δάχτυλο… Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι οι πιο αιμοσταγείς δικτάτορες μετά τον ΧΙΤΛΕΡ ήταν πάντα αριστερίζοντες…

Και τώρα που είπαμε ΧΙΤΛΕΡ, καλό θα ήταν να θυμηθούμε ότι ο στενότερος του συνεργάτης μετά τον Μουσολίνι δεν ήταν άλλος από το Στάλιν με το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ…

Ψιλά γράμματα. Η επανάσταση να είναι καλά!!!

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ