Στην πολιτική, οι λέξεις σπάνια επιλέγονται τυχαία. Και όταν ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφασίζει να συμπυκνώσει τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας σε μία λέξη —«ΔΗΣΑΚΕΛ»— δεν κάνει απλώς ένα λεκτικό παιχνίδι. Χαράζει γραμμή αντιπαράθεσης.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γνώριζε πολύ καλά ότι ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός θα ενοχλούσε. Ίσως, μάλιστα, αυτός να ήταν και ο πραγματικός του στόχος.

Γιατί η ταύτιση ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αγγίζει δύο διαφορετικές πολιτικές ευαισθησίες: για το ΑΚΕΛ, την προσπάθεια να εμφανίζεται ως η διακριτή αντιπολιτευτική πρόταση απέναντι στην κεντροδεξιά διακυβέρνηση· για τον ΔΗΣΥ, κάτι ακόμη βαθύτερο: την ίδια του την πολιτική ταυτότητα και τη σχέση του με έναν Πρόεδρο που προέρχεται από τα σπλάχνα του.

Και κάπου εδώ η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τους διορισμούς στους ημικρατικούς οργανισμούς.

Αφορά το 2028.

Ο Χριστοδουλίδης οικοδομεί τον αντίπαλό του

Η πολιτική στρατηγική του Προεδρικού αρχίζει να αποκτά καθαρότερο περίγραμμα.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιχειρεί να παρουσιάσει την κυβέρνησή του ως έναν αυτόνομο κεντροδεξιό πόλο, απέναντι σε μια αντιπολίτευση που —κατά την κυβερνητική αφήγηση— μπορεί να ξεκινά από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά καταλήγει ολοένα συχνότερα στην ίδια πολιτική στόχευση.

Το «ΔΗΣΑΚΕΛ», συνεπώς, δεν απευθύνεται πρωτίστως στις ηγεσίες των δύο κομμάτων.

Απευθύνεται στους ψηφοφόρους.

Και ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Εκεί βρίσκεται ίσως το πραγματικό πεδίο της μάχης.

Η δύσκολη εξίσωση της Πινδάρου

Για τον ΔΗΣΥ το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο από μια σκληρή ανακοίνωση του Προεδρικού.

Πρέπει ταυτόχρονα να ασκεί αντιπολίτευση στον Νίκο Χριστοδουλίδη και να πείθει ότι αποτελεί τη φυσική πολιτική έκφραση της Κεντροδεξιάς, απέναντι σε έναν Πρόεδρο που δηλώνει συναγερμικός και χαρακτηρίζει την κυβέρνησή του κεντροδεξιά.

Πρέπει να διαφοροποιείται χωρίς να αποξενώνει ένα σημαντικό τμήμα της δικής του εκλογικής βάσης που εξακολουθεί να βλέπει θετικά τον Πρόεδρο.

Και, κυρίως, πρέπει κάποια στιγμή να απαντήσει στο ερώτημα που βρίσκεται πίσω από κάθε σημερινή σύγκρουση:

Ποιος θα εκφράσει την Κεντροδεξιά το 2028;

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Οι πληγές του 2023 δεν έχουν κλείσει. Απλώς καλύφθηκαν προσωρινά από την ανάγκη πολιτικής συνύπαρξης. Τώρα επανέρχονται, καθώς η επόμενη προεδρική αναμέτρηση παύει σιγά-σιγά να αποτελεί μακρινό ορίζοντα.

Και το ΑΚΕΛ;

Το ΑΚΕΛ έχει διαφορετικό πρόβλημα.

Η σκληρή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση είναι απολύτως αναμενόμενη για το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Όταν όμως η κριτική του συμπίπτει επανειλημμένα με εκείνη του ΔΗΣΥ, το Προεδρικό αποκτά την ευκαιρία να παρουσιάζει δύο ιδεολογικά αντίθετους χώρους ως ένα άτυπο αντιχριστοδουλιδικό μέτωπο.

Πολιτικά, η ταύτιση είναι ασφαλώς υπεραπλούστευση.

Επικοινωνιακά, όμως, είναι εξαιρετικά εύχρηστη.

Και στην πολιτική οι εύχρηστες αφηγήσεις συχνά αποδεικνύονται ισχυρότερες από τις σύνθετες εξηγήσεις.

Οι διορισμοί ήταν η αφορμή

Το παράδοξο είναι ότι μέσα στον θόρυβο κινδυνεύει να χαθεί το ουσιαστικό ερώτημα.

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ έθεσαν ζητήματα για τη διαδικασία των διορισμών και ειδικότερα για επιλογές που έγιναν εκτός των εισηγήσεων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν στη δημόσια συζήτηση, 21 από τους 95 διορισθέντες δεν περιλαμβάνονταν στις σχετικές εισηγήσεις.

Αυτό είναι ένα θέμα που απαιτεί πολιτική και θεσμική απάντηση — όχι μόνο επικοινωνιακή αντεπίθεση.

Διότι η αξιοκρατία δεν αποδεικνύεται με συνθήματα. Αποδεικνύεται με διαδικασίες που μπορούν να αντέξουν στον δημόσιο έλεγχο.

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για την αντιπολίτευση: η κριτική αποκτά πραγματική αξία όταν συνοδεύεται από στοιχεία και όχι όταν εξαντλείται στον διαγωνισμό της πιο σκληρής ανακοίνωσης.

Το 2028 μπήκε ήδη στο δωμάτιο

Όποιος παρακολουθεί τις τελευταίες πολιτικές συγκρούσεις σαν μεμονωμένα επεισόδια, πιθανότατα χάνει τη μεγάλη εικόνα.

Ο ανασχηματισμός, οι διορισμοί, η αντιπαράθεση Προεδρικού–Πινδάρου, η προσπάθεια του Νίκου Χριστοδουλίδη να προσδιορίσει καθαρότερα το κεντροδεξιό στίγμα της κυβέρνησής του και τώρα το «ΔΗΣΑΚΕΛ» είναι κομμάτια μιας ευρύτερης πολιτικής αναδιάταξης.

Οι Προεδρικές του 2028 μπορεί ημερολογιακά να απέχουν.

Πολιτικά, όμως, έχουν ήδη αρχίσει.

Ο Χριστοδουλίδης θέλει να κατοχυρώσει τον χώρο του. Ο ΔΗΣΥ πρέπει να αποφασίσει πώς θα ανακτήσει τον δικό του. Το ΑΚΕΛ καλείται να οικοδομήσει πειστική εναλλακτική πρόταση και όχι απλώς αντιπολιτευτικό λόγο.

Και μέσα σε αυτή τη νέα γεωμετρία, η λέξη «ΔΗΣΑΚΕΛ» ίσως αποδειχθεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη ατάκα μιας θερμής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ίσως να ήταν η πρώτη καθαρή προεκλογική βολή μιας μάχης που κανείς ακόμη δεν παραδέχεται επισήμως ότι έχει αρχίσει.

Πραγματοποιείται αυτή την ώρα η συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη. Πρόκειται για την πρώτη συνεδρία του σώματος με τη νέα του σύνθεση, μετά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον περασμένο Μάιο. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, τα μέλη του Συμβουλίου ενημερώνονται, μεταξύ άλλων, για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά και την πρόσφατη επίσκεψη στην Κύπρο της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρίας Άνχελα Ολγκίν.

Στη συνεδρία συμμετέχουν για πρώτη φορά οι πολιτικοί σχηματισμοί ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο και Άμεση Δημοκρατία, με εκπροσώπους τους Οδυσσέα Μιχαηλίδη και Φειδία Παναγιώτου αντίστοιχα. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΚΥΠΕ, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ενημέρωσε ότι δεν θα παραστεί στη συνεδρία.

Πιο συγκεκριμένα, στο Εθνικό Συμβούλιο συμμετέχουν η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, ο Πρόεδρος του ΕΛΑΜ, Χρίστος Χρίστου, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος του ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, καθώς και ο Πρόεδρος της Άμεσης Δημοκρατίας, Φειδίας Παναγιώτου.

Στη συνεδρία συμμετέχουν επίσης ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου, ο διαπραγματευτής Μενέλαος Μενελάου, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και επικεφαλής της ΚΥΠ, Τάσος Τζιωνής, ο Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δώρος Βενέζης, καθώς και ο Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου, Βίκτωρας Παπαδόπουλος.

Κοινή ανακοίνωση εξέδωσαν τα δύο κόμματα αναφορικά με το πόρισμα για την πολύκροτη υπόθεση «Κράτος-Μαφία». Όπως αναφέρουν, καλούν τους πολίτες να δώσουν το παρών τη Δευτέρα 22 Ιουνίου, στις 18:30, σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Νομική Υπηρεσία στη Λευκωσία.

Παράλληλα, ζητούν την άμεση παραίτηση του Γιώργου Σαββίδη και του Σάββα Αγγελίδη από τα αξιώματα του Γενικού Εισαγγελέα και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα αντίστοιχα, καθώς και τη διενέργεια ανεξάρτητης έρευνας για τα αδικήματα που, όπως αναφέρουν, καταγράφονται στο πόρισμα.

Αυτούσια η ανακοίνωση:

Το Πόρισμα της Αρχής Κατά της Διαφθοράς για το βιβλίο «Κράτος-Μαφία» επιβεβαίωσε όσα για χρόνια η κοινωνία βιώνει από το σύστημα εξουσίας Αναστασιάδη. Την τεράστια διαπλοκή και τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ αλλά και τις πρακτικές συγκάλυψης της διαφθοράς. Τα αδικήματα για τα οποία ελέγχεται ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης και άνθρωποι του περιβάλλοντός του είναι εξαιρετικά σοβαρά και ντροπιάζουν τη χώρα. Ποινικά αδικήματα που έρχονται να προστεθούν στην κραυγαλέα σύγκρουση συμφέροντος, στην ποδηγέτηση των θεσμών και στην αλαζονεία αυτού του κλειστού συστήματος συμφεερόντων που συνεχίζεται μέχρι σήμερα από την νυν Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.

Η ατιμωρησία για όλα αυτά δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Είναι καθολική απαίτηση της κοινωνίας, να υπάρξει ανεξάρτητη και αδιάβλητη έρευνα για όλα όσα καταγράφονται στο Πόρισμα. Να εξαρθρωθεί αυτό το σύστημα διαπλοκής και συγκάλυψης. Να επικρατήσει το κράτος δικαίου και η νομιμότητα.

Γι’ αυτό απευθύνουμε ανοικτό κάλεσμα στην κοινωνία με αιτήματα:

1. Άμεση παραίτηση του Γ. Σαββίδη και του Σ. Αγγελίδη από τις θέσεις του Γενικού Εισαγγελέα και Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.
2. Ανεξάρτητη διερεύνηση για τα αδικήματα που καταγράφονται στο Πόρισμα.
3. Προσαγωγή των υπόπτων στη Δικαιοσύνη, λογοδοσία και τιμωρία των ενόχων.
4. Αναστήλωση των θεσμών και του κράτους δικαίου στην χώρα μας.