Η Αννίτα Δημητρίου δεν είπε ακόμη το μεγάλο «ναι». Αλλά, όπως φαίνεται, σταμάτησε να λέει και «όχι».

Η συζήτηση για τις Προεδρικές του 2028 μπήκε πλέον για τα καλά στην Πινδάρου και το όνομα της προέδρου του ΔΗΣΥ βρίσκεται εκεί που πολλοί ανέμεναν ότι αργά ή γρήγορα θα βρισκόταν: στο επίκεντρο.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν η Αννίτα θα διεκδικήσει το χρίσμα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο θέλει να φτάσει μέχρι εκεί.

Σύμφωνα με όσα συζητήθηκαν στην ηγεσία του κόμματος, η ίδια δεν εμφανίζεται αρνητική σε μια υποψηφιότητα, αλλά θέλει προηγουμένως να γίνει ακόμη μία προσπάθεια συνεννόησης με όσους ενδεχομένως ενδιαφέρονται. Με απλά λόγια, πριν αρχίσει μια εσωκομματική μάχη, επιχειρεί να δει κατά πόσο μπορεί να την αποφύγει.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό πολιτικό στοίχημα.

Ο ΔΗΣΥ κουβαλά ακόμη τις πληγές του 2023. Μια νέα σκληρή εσωκομματική αναμέτρηση για το χρίσμα θα μπορούσε να επαναφέρει στην επιφάνεια διαχωριστικές γραμμές που η σημερινή ηγεσία προσπαθεί να κλείσει.

Γι’ αυτό και η λέξη «ενότητα» αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Η Αννίτα Δημητρίου φαίνεται να θέλει, εφόσον τελικά προχωρήσει, να το πράξει με όσο το δυνατόν λιγότερες εσωτερικές εκκρεμότητες. Όχι απλώς να κερδίσει μια κομματική διαδικασία, αλλά να βγει από αυτή χωρίς να χρειάζεται την επόμενη μέρα να ενώσει ξανά τα κομμάτια.

Το πρόβλημα είναι ότι στην πολιτική η συναίνεση δεν προσφέρεται πάντα.

Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις ακόμη και για το χρονοδιάγραμμα. Στελέχη θέλουν τη διαδικασία να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, ώστε να υπάρχει χρόνος για αποκλιμάκωση πιθανών εσωτερικών εντάσεων. Άλλη προσέγγιση θεωρεί ότι υπάρχει περιθώριο μέχρι τον Μάρτιο.

Πριν από όλα αυτά, όμως, υπάρχει και το Κυπριακό.

Η Αννίτα συνδέει τον χρόνο της τελικής της απόφασης με το ξεκαθάρισμα του σκηνικού, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η διπλωματική κινητικότητα στη Νέα Υόρκη. Γι’ αυτό και η ουσιαστική συζήτηση για τις Προεδρικές αναμένεται να ανοίξει στην Πινδάρου περί τα μέσα Οκτωβρίου.

Μέχρι τότε, η πρόεδρος του ΔΗΣΥ κερδίζει χρόνο.

Χρόνο για να μετρήσει αντιδράσεις. Χρόνο για να συζητήσει με τα στελέχη. Και κυρίως χρόνο για να διαπιστώσει εάν το κόμμα μπορεί να φτάσει στο 2028 χωρίς να ξαναζήσει το 2023.

Γιατί πλέον το ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα είναι υποψήφια η Αννίτα Δημητρίου.

Το σημαντικότερο ερώτημα είναι άλλο:

Θα χρειαστεί να κερδίσει πρώτα τον ΔΗΣΥ για να μπορέσει μετά να διεκδικήσει την Κύπρο;

Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης δεν κρύβεται πλέον πίσω από τις λέξεις. Το ενδεχόμενο μιας δεύτερης διεκδίκησης της Προεδρίας το 2028 βρίσκεται ανοικτά στο τραπέζι και, αυτή τη φορά, το σκηνικό είναι διαφορετικό. Όχι μόνο γιατί ο ίδιος έχει ήδη μία προεδρική εκστρατεία πίσω του, αλλά γιατί η σχέση του με το ΑΚΕΛ ουσιαστικά δεν διακόπηκε ποτέ.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται περισσότερο στο timing παρά στην πρόθεση.

Ο Μαυρογιάννης θέλει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του μέχρι το τέλος του χρόνου. Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, κινείται με τον δικό του χρόνο και σχεδιάζει να καταλήξει στην επιλογή του για το 2028 μέχρι την άνοιξη του 2027. Άρα προκύπτει ένα ενδιαφέρον πολιτικό παράδοξο: ο πιθανός υποψήφιος μπορεί να αποφασίσει πριν αποφασίσει το κόμμα που θα ήθελε να τον στηρίξει.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό παιχνίδι.

Εάν ο Μαυρογιάννης ανακοινώσει ότι κατέρχεται, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει τη στήριξη της Εζεκίας Παπαϊωάννου, θα δημιουργήσει ένα νέο δεδομένο στο τραπέζι των εσωκομματικών συζητήσεων του ΑΚΕΛ. Όχι κατ’ ανάγκη ως πίεση προς την ηγεσία του κόμματος, αλλά ως μια υποψηφιότητα που θα βρίσκεται ήδη δημόσια ενώπιον της κοινωνίας.

Άλλωστε, η πολιτική σχέση των δύο πλευρών έχει συνέχεια. Ο Μαυρογιάννης διατηρεί επαφή με το ΑΚΕΛ, εμφανίζεται σε εκδηλώσεις του και πριν από τις βουλευτικές εκλογές είχε καλέσει τους πολίτες να στηρίξουν τα ψηφοδέλτιά του. Η συμπόρευση του 2023, συνεπώς, δεν έμεινε απλώς ως μια εκλογική συνεργασία του παρελθόντος.

Υπάρχει όμως και μία ουσιαστική διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη αναμέτρηση.

Το 2022 ο Μαυρογιάννης ξεκινούσε χωρίς προηγούμενη προσωπική εκλογική μέτρηση για την Προεδρία. Σήμερα μπορεί να επικαλείται το αποτέλεσμα του 2023, όταν έφθασε στον δεύτερο γύρο και συγκέντρωσε 48,03%. Ο ίδιος έχει επίσης δηλώσει ότι έχει υπόψη του δημοσκοπήσεις που, όπως ανέφερε, τον εμφανίζουν πρώτο. Αυτό αποτελεί δική του δημόσια αναφορά και όχι ανεξάρτητη επιβεβαίωση της σημερινής εκλογικής εικόνας.

Το ερώτημα επομένως για το ΑΚΕΛ δεν είναι απλώς αν θα μπορούσε να επιστρέψει στον Μαυρογιάννη.

Είναι αν θέλει να επαναλάβει το μοντέλο του 2023 ή αν θεωρεί ότι το 2028 χρειάζεται κάτι διαφορετικό.

Και για τον ίδιο τον Μαυρογιάννη το δίλημμα είναι εξίσου καθαρό: μπορεί να ξεκινήσει τη δεύτερη προσπάθεια χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιοι τελικά θα βρίσκονται δίπλα του;

Οι επόμενοι μήνες θα ξεκαθαρίσουν πρώτα τη δική του απόφαση και αργότερα εκείνη του ΑΚΕΛ. Μέχρι τότε, όμως, ένα πράγμα είναι ήδη διαφορετικό από το 2022:

Αυτή τη φορά ο Ανδρέας Μαυρογιάννης δεν περιμένει να τον ανακαλύψουν. Δηλώνει παρών πριν ακόμη ανοίξει επίσημα η κούρσα.

Ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη ως Ειδικού Πολιτικού Απεσταλμένου του Προέδρου για το Κυπριακό σε Ασία και Αφρική δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ως προς την εμπειρία που φέρνει μαζί του.

Δεκαετίες πολιτικής και κοινοβουλευτικής παρουσίας, μακρά ενασχόληση με το Κυπριακό και, κυρίως, ένα δίκτυο διεθνών επαφών που δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Άρα, από πλευράς αξιοποίησης ανθρώπινου πολιτικού κεφαλαίου, η επιλογή έχει σαφή λογική.

Το παραπολιτικό ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού.

Ο Νίκος Τορναρίτης δεν είναι απλώς ένας πρώην βουλευτής. Είναι ένα πρόσωπο με μακρά διαδρομή στον ΔΗΣΥ. Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιλέγει ένα τέτοιο στέλεχος για μια αποστολή που συνδέεται άμεσα με την κορυφαία εθνική προτεραιότητα, το Κυπριακό.

Το ερώτημα λοιπόν μεταφέρεται στην Πινδάρου: πώς θα διαβαστεί η κίνηση;

Ως μια θεσμική επιλογή, όπου μπροστά στο Κυπριακό περισσεύουν οι κομματικές γραμμές; Ή ως ακόμη μία κίνηση Χριστοδουλίδη που δείχνει ότι μπορεί να αξιοποιεί πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο του ΔΗΣΥ χωρίς να χρειάζεται πολιτική συμφωνία με την ηγεσία του κόμματος;

Η συγκυρία κάνει το ερώτημα ακόμη πιο ενδιαφέρον. Μόλις σήμερα ο Πρόεδρος επανήλθε δημόσια στις σχέσεις του με τον ΔΗΣΥ, δηλώνοντας ότι δεν έχει προσωπικό πρόβλημα με την ηγεσία ή στελέχη του κόμματος και θέτοντας το ερώτημα «πού διαφωνείτε;».

Και υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια με παραπολιτικό βάρος: τον Ιούλιο ο Τορναρίτης είχε διαψεύσει δημοσίευμα περί πρότασης για συμμετοχή του στο Υπουργικό, δηλώνοντας τότε ότι, εάν αποφάσιζε να αποδεχθεί οποιαδήποτε πρόταση, θα το έκανε δημόσια και με πλήρη διαφάνεια.

Δύο μήνες αργότερα, η πρόταση υπάρχει, είναι δημόσια και έγινε αποδεκτή.

Ο διορισμός, επομένως, μπορεί να διαβαστεί σε δύο επίπεδα: στο θεσμικό, ως αξιοποίηση ενός έμπειρου πολιτικού για το Κυπριακό· και στο πολιτικό, ως υπενθύμιση ότι τα στεγανά ανάμεσα στο Προεδρικό και τον συναγερμικό χώρο παραμένουν διαπερατά.

Και κάπου εδώ η μπάλα περνά στην Πινδάρου.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον δεν είναι μόνο γιατί ο Χριστοδουλίδης επέλεξε τον Τορναρίτη.

Είναι τι θα πει τώρα ο ΔΗΣΥ για την επιλογή του.

–Sniper–