Γιατί παραμένει κρατούμενος ο Κενάν Αγιάς; Ερωτήματα προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης για μια πολιτική κράτηση

Ο Κενάν Αγιάς, Κούρδος πολιτικός αγωνιστής και αναγνωρισμένος πρόσφυγας στην Κυπριακή Δημοκρατία, εξακολουθεί να βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές από τον Σεπτέμβριο του 2025, παρά το γεγονός ότι – όπως επιβεβαιώνει και το Υφυπουργείο Μετανάστευσης – ουδέποτε απώλεσε το καθεστώς διεθνούς προστασίας που του έχει παραχωρηθεί.

Πρόκειται για μια υπόθεση που εγείρει σοβαρά πολιτικά και νομικά ερωτήματα. Αν ο Αγιάς παρέμενε στη Γερμανία, θα είχε ήδη αποφυλακιστεί από τις 12 Ιανουαρίου 2026, έχοντας εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής που του επιβλήθηκε για φερόμενη συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση». Στην Κύπρο, ωστόσο, το μέλλον του παραμένει αδιευκρίνιστο, ενώ από πλευράς Υπουργείου Δικαιοσύνης δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική πρωτοβουλία. Την ίδια ώρα, απουσιάζει και οποιαδήποτε δημόσια παρέμβαση από την Προεδρία της Δημοκρατίας, παρότι υπάρχει η θεσμική δυνατότητα – και κατά πολλούς η υποχρέωση – για εξέταση της αποφυλάκισής του.

Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιο ακριβώς είναι το νομικό ή πολιτικό κώλυμα που κρατά τον Κενάν Αγιάς έγκλειστο;

Η πράξη για την οποία καταδικάστηκε στη Γερμανία δεν συνιστά αδίκημα με βάση την κυπριακή νομοθεσία, ενώ το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπό αυτά τα δεδομένα, τίθεται ευθέως το ζήτημα της νομιμότητας της συνεχιζόμενης κράτησης.

Σε ποιον, τελικά, λογοδοτεί η Κυπριακή Δημοκρατία για αυτή την υπόθεση; Και ποια ακριβώς κριτήρια εφαρμόζονται όταν ένας αναγνωρισμένος πολιτικός πρόσφυγας παραμένει στη φυλακή χωρίς σαφή νομική βάση;

Οι αρμόδιες αρχές αντιλαμβάνονται ότι η υπόθεση Αγιάς ενδέχεται να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διακρατικής καταστολής; Έχουν επίγνωση ότι η παρατεταμένη πολιτική κράτησή του εκλαμβάνεται ως προσβολή από τον κουρδικό λαό και από όσους στηρίζουν τον αγώνα του ενάντια στην κατοχή και την καταπίεση;

Τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται, ιδίως όταν η Κύπρος – χώρα με τη δική της τραυματική εμπειρία εισβολής και κατοχής – εμφανίζεται να ευθυγραμμίζεται, έστω σιωπηρά, με πρακτικές που παραπέμπουν σε «κυνήγι μαγισσών», στοχοποιώντας πολιτικούς αγωνιστές.

Η σιωπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης βαραίνει. Όπως και η απουσία ξεκάθαρης πολιτικής τοποθέτησης από το Προεδρικό. Για μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, αλλά αγγίζει τον πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής ελευθερίας και της θεσμικής αξιοπιστίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.