Connect with us

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Πίσω από τα παιχνίδια εξουσίας στον ΔΗΣΥ

Published

on

Την περασμένη εβδομάδα η Αννίτα Δημητρίου καλείτο να απαντήσει αν ενδιαφέρεται να είναι υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές το 2028, και υπογράμμιζε πως σε αντίθεση με άλλους που κοιμούνται και ξυπνούν με αυτή την ιδέα, για την ίδια μία τέτοια συζήτηση είναι εντελώς πρόωρη. Όσο όμως κι αν η ίδια ίσως να ήθελε να κλείσει το κεφάλαιο της πρόωρης προεδρολογίας, η ουρά της τοποθέτησής της όχι μόνο δεν έβαζε τελεία στο θέμα, αλλά το έθετε στο κέντρο της όποιας άλλης πολιτικής συζήτησης. Αφενός έβγαζε στο προσκήνιο για άλλη μία φορά τις κακές σχέσεις που έχει πλέον με τον προκάτοχό της.

Όχι μόνο γιατί άφηνε υπονοούμενα περί προσωπικής ατζέντας πίσω από τις κινήσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά και γιατί προσπαθούσε να του κόψει τη φόρα με την αμίμητη φράση της ότι «δοκιμάστηκε πριν από ένα χρόνο, πάμε παρακάτω». Αφετέρου, για πρώτη φορά έβαζε ξεκάθαρα στο κάδρο τον εαυτό της ως προεδρική υποψήφια, υπενθυμίζοντας πως αυτή, ως πρόεδρος του κόμματος έχει τον πρώτο λόγο για τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ. Η πρόωρη προεδρολογία αποτέλεσε συνεπώς ένα ενδιαφέρον déjà vu των όσων είχαν εκτυλιχθεί πέντε χρόνια πριν. Όταν την επομένη, δηλαδή, της επανεκλογής του Νίκου Αναστασιάδη συνωστίζονταν οι δελφίνοι, οι προσωπικές ατζέντες και οι προεδρικοί υποψήφιοι εντός του ΔΗΣΥ. Μία τακτική που ενίσχυσε το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον αλλά οδήγησε παράλληλα στον αποπροσανατολισμό, στη διάσπαση του κόμματος και τελικώς στην ήττα του στις προεδρικές εκλογές.

Οι δομικές παθογένειες

Θα ανέμενε συνεπώς κάποιος, πως ο Συναγερμός θα λάμβανε τα μαθήματα από το πάθημα του 2023, όταν άνοιξε την πρόωρη προεδρολογία. Αντιθέτως, ο ΔΗΣΥ φαίνεται να κινείται με τα ίδια ακριβώς βήματα, αγνοώντας πως το κύριο πρόβλημά του δεν είναι οι προεδρικές του 2028, ο Συναγερμικός υποψήφιος που θα επιλέξει και η ανάληψη της εξουσίας. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο καθώς:

• Ο ΔΗΣΥ ξεκαθαρίζει καθημερινά ότι θέλει να είναι κόμμα εξουσίας, όμως δεν εξηγεί ποια πολιτική κατεύθυνση επιδιώκει και τι θέλει να υπηρετήσει στον τόπο.

• Έχει έλλειμμα ηγεσίας –δεν αφορά αποκλειστικά την Αννίτα Δημητρίου– και πολιτικής ταυτότητας με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται διαφωνίες σε ουσιώδη ζητήματα.

• Υπάρχει ένας συνωστισμός πρωτοκλασάτων στελεχών που μέσω των κινήσεών τους εγείρουν ερωτήματα για το ποιο θα είναι το πολιτικό τους μέλλον και ποιες οι επιδιώξεις τους στην πολιτική σκακιέρα.

• Ο ΔΗΣΥ δεν έχει πάρει μία ξεκάθαρη θέση για τη δεκαετία Αναστασιάδη. Θα συνεχίσει να ταυτίζεται πλήρως παρά τα σκάνδαλα που ανοίγουν ή θα κάνει μία γενναία συζήτηση, χαράσσοντας γραμμές και αποστάσεις από ζητήματα που πλήττουν το κόμμα;

Η ρίζα της κόντρας

Το άδειασμα της Αννίτας Δημητρίου προς τον Αβέρωφ Νεοφύτου ανακίνησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στα κομματικά πηγαδάκια τη συζήτηση αν αυτό αποτελεί το κατ’ εξοχήν παράδειγμα πολιτικής αγνωμοσύνης ή αν κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτό. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σημείωσαν πως η Αννίτα Δημητρίου οφείλει τη ραγδαία πολιτική της ανέλιξη στον Αβέρωφ Νεοφύτου, ούτε λίγοι εκείνοι που ανταπάντησαν πως η ίδια μέσω της δημοφιλίας της έφτασε εκεί που είναι, πως δεν οφείλει κάτι σε κάποιον και πως θα πρέπει να χαράξει τη δική της πολιτική γραμμή μακριά από πατερναλιστικές παρεμβάσεις. Το ερώτημα, ωστόσο, που διατηρείται στο προσκήνιο είναι τι ώθησε την Αννίτα Δημητρίου να θέσει απέναντί της τον άλλοτε πολιτικό της πατέρα. Η κύρια εκτίμηση είναι πως τον βλέπει ως τον κύριο πολιτικό της αντίπαλο για το 2028, λόγω της καταγεγραμμένης θέσης του ότι θα συνεχίσει να είναι πολιτικά παρών, αλλά και εξαιτίας των ανεξάρτητων παρεμβάσεών του, οι οποίες κάποιες φορές έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη θέση του κόμματος, άλλες αναγκάζουν την Πινδάρου να πάρει πολιτική θέση σε ζητήματα που θα προτιμούσε να αφήσει ανέγγιχτα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η Αννίτα Δημητρίου πιέζεται καθώς γίνονται αναπόφευκτα συγκρίσεις για το πολιτικό βάρος των δύο, κάθε φορά που ο Αβέρωφ Νεοφύτου επικρίνει την κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα, που αφορούν τον τομέα της ενέργειας, την οικονομία και ιδιαίτερα το Κυπριακό.

Η δική του κοινοβουλευτική ομάδα

Προφανώς, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ενδιαφέρεται για τις προεδρικές εκλογές και αυτό δεν προκύπτει μόνο από την τοποθέτησή του στη συνέντευξη της «Κ» την περασμένη Κυριακή, αλλά και από τη γενική του πολιτική τακτική. Έπαιξε τον δικό του ρόλο για παράδειγμα στο θέμα της Τριμερούς, έχοντας σχέσεις και παρασκηνιακές επαφές με εμπλεκόμενα μέρη, ενώ ο διεθνής παράγοντας φαίνεται να λαμβάνει υπόψη την άποψή του παρά την αποχώρησή του από την προεδρία. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι το πρόσωπο που έχει τον πρώτο λόγο για κάτι τέτοιο, η Αννίτα Δημητρίου, βρίσκεται σε ανοικτή αντιπαράθεση μαζί του και ενδιαφέρεται όπως όλα δείχνουν για το 2028. Η κύρια εκτίμηση είναι πως ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ θεωρεί ότι έχει τον χρόνο για να αποδείξει στην πλειοψηφία του δεξιού ακροατηρίου ότι Αννίτα Δημητρίου και Νίκος Χριστοδουλίδης αποτελούν την όψη του ίδιου νομίσματος. Αυτό σε συνδυασμό με την εκτίμηση που φέρεται να έχει ότι η δημοτικότητα Χριστοδουλίδη θα ξεφουσκώσει μπροστά στις κρίσεις που θα εμφανιστούν μπροστά του και θα οδηγήσουν μία μερίδα της κοινωνίας να τον αποζητήσει ως υποψήφιο. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί δομικά να στηριχθεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Ήδη, ο ίδιος έχει τη δική του ομάδα εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας (απαρτίζεται κυρίως από τους Κυριάκο Χατζηγιάννη, Νίκο Γεωργίου, Νίκο Σύκα και Φωτεινή Τσιρίδου) και επιδιώκει, όπως όλα δείχνουν, πως αυτή η επιρροή του στην κοινοβουλευτική ομάδα θα ενισχυθεί στις επικείμενες εκλογές, έστω κι αν ο ίδιος ολοκληρώνει την κοινοβουλευτική του θητεία.

Το χαρτί της δημοφιλίας

Το ζήτημα για τον Αβέρωφ Νεοφύτου είναι το χαρτί της δημοτικότητας. Θα καταφέρει άραγε να αντιστρέψει την κακή εικόνα του 2023 με τις σημερινές του παρεμβάσεις και να ανταγωνιστεί τη δημοφιλία της Αννίτας Δημητρίου; Σε αυτή τη δημοτικότητα φαίνεται να ποντάρει η πρόεδρος του ΔΗΣΥ και αυτή φαίνεται να τη βοηθάει να επιβιώνει στην Πινδάρου.

Η Αννίτα Δημητρίου δεν έχει κατορθώσει να δημιουργήσει μία συμπαγή ομάδα πολιτικών στελεχών –βουλευτών ή αξιωματούχων του κόμματος– που θα τη στηρίζουν προσωπικά, όπως είχαν οι προκάτοχοί της, η δημοτικότητά της όμως αποτελεί το χαρτί επιβίωσης ή ανέλιξης πολλών στελεχών.

Ήδη, εντός του ΔΗΣΥ έχει επικρατήσει η εκτίμηση ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα είναι πρόεδρος μιας θητείας και με δεδομένες τις καλές μετρήσεις της προέδρου του ΔΗΣΥ τη βλέπουν ως την εν δυνάμει διάδοχό του.

Αυτό ανοίγει πόρτες και για την εξουσία, αλλά και για τη διεκδίκηση θέσεων. Μεγάλος πρεσβευτής για παράδειγμα αυτής της προοπτικής φαίνεται να είναι ο Ευθύμιος Δίπλαρος, καθώς είτε στο σενάριο εκλογής της Αννίτας Δημητρίου, είτε στην περίπτωση της ήττας της, ανοίγει για τον ίδιο ο δρόμος της προεδρίας του ΔΗΣΥ.

Το καλώδιο τύλιξε τον ΔΗΣΥ

Όσο όμως κι αν ο ΔΗΣΥ έχει ανοίξει άτσαλα το ότι θέλει να κυβερνήσει, δεν έχει ακόμη απαντήσει με ποιον τρόπο θα το πράξει. Τα τελευταία γεγονότα έβγαλαν στην επιφάνεια τη δυστοκία και τη διφωνία στελεχών. Διφωνία που προκύπτει από την απουσία ξεκάθαρων θέσεων. Ενδεικτικό του αλαλούμ ήταν το παράδειγμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης μέσω καλωδίου και ενδιαφέρουσα η πολιτική παρέμβαση του Χάρη Γεωργιάδη σε όλο αυτό. Η Επιτροπή Ενέργειας, διά της υπογραφής της Αννίτας Δημητρίου, είχε αποστείλει επιστολή προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας εκφράζοντας επιφυλάξεις γύρω από τους όρους της συμφωνίας. Μία επιστολή που γράφτηκε στην ουσία από τον πρόεδρο της Επιτροπής Ενέργειας Κυριάκο Χατζηγιάννη και τον τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος είχε εκφράσει μέσω δημόσιων παρεμβάσεων και συνεντεύξεων τις ανησυχίες του για την εν λόγω συμφωνία. Το περιεχόμενο της επιστολής προκάλεσε τριγμούς στα μέλη της κοινοβουλευτικής επιτροπής όταν δημοσιοποιήθηκε, με μέλη να θέτουν στην κοινή ομάδα που έχουν στο viber ότι δεν συμφώνησαν σε ένα τέτοιο περιεχόμενο. Όμως το περιεχόμενο αναστάτωσε και μέρος του ΔΗΣΥ. Αφενός γιατί η θέση του κόμματος ήταν υποστηρικτική απέναντι στο καλώδιο και αφετέρου γιατί η ίδια η πρόεδρος του ΔΗΣΥ την υπέγραψε χωρίς να διερωτηθεί για τη στάση που τήρησε το κόμμα της. Το ξεκαθάρισμα, ανέλαβε να κάνει ο τέως αναπληρωτής του ΔΗΣΥ Χάρης Γεωργιάδης, ο οποίος έθεσε το ζήτημα στην ατζέντα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ, με αποτέλεσμα το κόμμα να βγάλει ανακοίνωση στήριξης του έργου. Οι λόγοι δεν είχαν να κάνουν μόνο με το ότι θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει τη θέση του ο ΔΗΣΥ, αλλά γιατί διαρρεόταν εκείνες τις ώρες πως η επιστολή που απεστάλη στον Πρόεδρο, έκανε τον τελευταίο να έχει δεύτερες σκέψεις για τη συμφωνία. Ήταν κατ’ επέκταση ένας έμμεσος τρόπος του Χάρη Γεωργιάδη να κινητοποιήσει τον Πρόεδρο στο να λάβει τελικές αποφάσεις.

Το πολιτικό κεφάλαιο που λέγεται Χάρης

Αυτή ακριβώς η παρέμβαση του Χάρη Γεωργιάδη προκάλεσε πολλές συζητήσεις για το κατά πόσο είναι έτοιμος να αποσυρθεί πολιτικά ή αν έχει άλλες βλέψεις. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως έχει ωριμάσει μέσα στον Χάρη Γεωργιάδη η ιδέα ολοκλήρωσης του πολιτικού του κύκλου και πως η σπουδή του οφείλεται στο γεγονός ότι ενόσω ήταν υπουργός Οικονομικών είχε εργαστεί σκληρά για να βρεθούν επιλογές εξόδου της Κύπρου από την ενεργειακή αποδόμηση και από τα υψηλά πρόστιμα ρύπων. Υπάρχουν όμως και οι κύκλοι που θεωρούν πως το πολιτικό του κεφάλαιο δεν έχει ολοκληρωθεί. Πέραν των καλών σχέσεων που διατηρεί με την πρόεδρο του ΔΗΣΥ φέρεται να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με το Μαξίμου. Καθόλου τυχαίο ότι η Αννίτα Δημητρίου τον επέλεξε να τη συνοδεύσει στην πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, συζητώντας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Ένας ελέφαντας που λέγεται Αναστασιάδης

Ο Χάρης Γεωργιάδης είναι από τα στελέχη που όχι μόνο δεν έχουν τηρήσει αποστάσεις από τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, αλλά συχνά επιχειρεί να προβάλει τα θετικά της τότε κυβέρνησης. Πέραν του ότι αποτελεί μία απόδειξη της πίστης του στον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας, μία διαφορετική προσέγγιση θα αυτοακύρωνε την πολιτική του διαδρομή. Το ερώτημα ωστόσο που μένει είναι πώς σκοπεύει ο Συναγερμός να διαχειριστεί αυτό το κεφάλαιο. Η Αννίτα Δημητρίου μπορεί να άνοιξε μέτωπο με τον Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά ουδέποτε έκανε κάτι παρόμοιο με τον Νίκο Αναστασιάδη. Κάποιοι εκτιμούν πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν νιώθει απειλή –όπως με τον Αβέρωφ Νεοφύτου– από τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας, κάποιοι άλλοι θεωρούν πως μία τέτοια κίνηση θα αναιρούσε τη δεκαετή πορεία του ΔΗΣΥ και όσα πρέσβευε. Το ερώτημα είναι πώς θα κινηθεί ο ΔΗΣΥ μπροστά στις έρευνες και στη συνεχή αποκάλυψη σκανδάλων, ιδιαίτερα τη στιγμή που φιλοδοξεί και προετοιμάζεται να ανέλθει στην εξουσία το 2028.

Πηγή: Kathimerini

Podcast Therapy

🎙️ PODCAST THERAPY —ATHENS EDITION ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3 | 🇬🇷 ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Avatar photo

Published

on

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, με νέους συσχετισμούς ισχύος, ενεργειακούς ανταγωνισμούς και γεωπολιτικές ανακατατάξεις, ποιες είναι οι πραγματικές ευκαιρίες για την Ελλάδα και την Κύπρο;

Την ώρα που οι μεγάλες δυνάμεις επαναβιομηχανοποιούνται, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της ενεργειακής της πολιτικής.

🔹 Ποια είναι τα δύο μεγάλα στρατηγικά λάθη του Ελληνισμού;

🔹 Γιατί η Ευρώπη χάνει το παιχνίδι της ανταγωνιστικότητας;

🔹 Ποιες γεωπολιτικές πιέσεις δέχονται η Ελλάδα και η Κύπρος;

🔹 Πώς μπορεί ο Ελληνισμός να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες της νέας εποχής;

Ο Χάρης Θεράπης υποδέχεται τον Βασίλη Κοψαχείλη, διεθνολόγο και γεωστρατηγικό αναλυτή, σε μια αποκαλυπτική συζήτηση για τις γεωπολιτικές προκλήσεις, τις στρατηγικές επιλογές και το μέλλον του Ελληνισμού.

📺 Παρακολουθήστε το τρίτο επεισόδιο του Podcast Therapy — Athens Edition, την Παρασκευή 20/11 στις 8 μ.μ. στο Vouli.TV.

🔔 Κάντε εγγραφή στο Podcast Therapy και ενεργοποιήστε τις ειδοποιήσεις για τα επόμενα επεισόδια.

🤝 Χορηγός Athens Edition: KORANTINA HOMES

🙏 Ευχαριστίες στο RED n’ NOIR — Editions, Bookstore & Café Bar, στη Δροσοπούλου 52, Κυψέλη, για τη φιλοξενία.

Continue Reading

Άρθρα Χάρη Θεραπή

Τραμπ, Πούτιν και Σι: Μια νέα Γιάλτα ή η απαρχή μιας νέας παγκόσμιας τάξης;

Avatar photo

Published

on

του Χάρη Θεραπή*

Η 19η Νοεμβρίου 2026 ενδέχεται να καταγραφεί ως ημερομηνία-ορόσημο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ συναντήθηκαν στη Σεντζέν της Κίνας, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της APEC, στην πρώτη τριμερή συνάντηση αυτού του είδους μεταξύ των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.

Η συνάντηση πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία το διεθνές σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με βαθιές ανακατατάξεις. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η σύγκρουση με το Ιράν, η ενεργειακή ασφάλεια, ο ανταγωνισμός για την τεχνολογική κυριαρχία και ο κίνδυνος μιας νέας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον.

Σύμφωνα με το Reuters και το Associated Press, στο επίκεντρο των συνομιλιών βρέθηκαν η στρατηγική σταθερότητα, ο πυρηνικός αφοπλισμός και η ενεργειακή συνεργασία.

Πίσω, όμως, από τη διπλωματική ατζέντα βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος θα καθορίσει τους κανόνες του διεθνούς συστήματος τις επόμενες δεκαετίες;

Από τη Γιάλτα του 1945 στη Σεντζέν του 2026

Τον Φεβρουάριο του 1945, ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Ιωσήφ Στάλιν συναντήθηκαν στη Γιάλτα, διαμορφώνοντας σε μεγάλο βαθμό το μεταπολεμικό γεωπολιτικό τοπίο.

Ογδόντα ένα χρόνια αργότερα, η συνάντηση στην Κίνα επαναφέρει τη συζήτηση για τις σφαίρες επιρροής και την κατανομή της παγκόσμιας ισχύος.

Υπάρχει, ωστόσο, μια θεμελιώδης διαφορά. Το 1945 οι τρεις δυνάμεις είχαν έναν κοινό εχθρό. Σήμερα, οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα είναι ανταγωνιστές, με διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα.

Η Σεντζέν δεν αποτελεί απαραίτητα μια νέα Γιάλτα. Θα μπορούσε, όμως, να σηματοδοτήσει την επιστροφή μιας μορφής διπλωματίας στην οποία οι μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να διευθετήσουν τις διεθνείς κρίσεις μέσω απευθείας διαπραγματεύσεων.

Τρεις ηγέτες, τρεις διαφορετικές στρατηγικές

Ντόναλντ Τραμπ: Η διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας

Η στρατηγική του «America First» βασίζεται στην προτεραιότητα των αμερικανικών συμφερόντων, στον περιορισμό του κόστους των διεθνών δεσμεύσεων και στην επίτευξη συμφωνιών που ενισχύουν τη διαπραγματευτική θέση της Ουάσιγκτον.

Μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τις ΗΠΑ είναι η αποφυγή της δημιουργίας ενός συμπαγούς αντιδυτικού στρατηγικού άξονα μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.

Μια ενδεχόμενη προσέγγιση με τη Ρωσία θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουάσιγκτον να επικεντρώσει μεγαλύτερο μέρος των στρατηγικών της δυνατοτήτων στον Ινδοειρηνικό και στον ανταγωνισμό με την Κίνα.

Πρόκειται για μια πιθανή αντιστροφή της στρατηγικής του Χένρι Κίσινγκερ τη δεκαετία του 1970, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέγγισαν την Κίνα προκειμένου να εξισορροπήσουν τη σοβιετική ισχύ.

Βλαντίμιρ Πούτιν: Η επιστροφή της Ρωσίας στο κέντρο των αποφάσεων

Για τον Ρώσο πρόεδρο, η ίδια η πραγματοποίηση της συνάντησης αποτελεί σημαντικό διπλωματικό κέρδος.

Παρά τις δυτικές κυρώσεις και τις συνέπειες της εισβολής στην Ουκρανία, η Μόσχα εμφανίζεται ως ισότιμος συνομιλητής των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη σε ονομαστικούς όρους ΑΕΠ.

Η Ρωσία επιδιώκει την αναγνώριση των στρατηγικών της συμφερόντων στον μετασοβιετικό χώρο, τον περιορισμό της δυτικής πίεσης και την ενίσχυση της επιρροής της στην Ευρασία.

Παράλληλα, η απευθείας επικοινωνία με την Ουάσιγκτον θα μπορούσε να προσφέρει στη Μόσχα μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών απέναντι στην αυξανόμενη οικονομική της εξάρτηση από την Κίνα.

Σι Τζινπίνγκ: Η αναδιαμόρφωση του διεθνούς συστήματος

Η Κίνα δεν επιδιώκει απλώς την αναγνώρισή της ως μεγάλης δύναμης. Επιδιώκει έναν αυξημένο ρόλο στη διαμόρφωση των κανόνων του διεθνούς συστήματος.

Μέσω των BRICS, της πρωτοβουλίας Belt and Road, των επενδύσεων σε υποδομές και της τεχνολογικής της ανάπτυξης, το Πεκίνο οικοδομεί ένα εκτεταμένο δίκτυο οικονομικής και πολιτικής επιρροής.

Η φιλοξενία της ιστορικής τριμερούς συνάντησης ενισχύει το διπλωματικό κύρος της Κίνας και την εικόνα της ως κεντρικού παράγοντα στη διαχείριση των παγκόσμιων κρίσεων.

Όπως ανέφερε ο Σι Τζινπίνγκ κατά τη συνάντησή του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με το Reuters, οι δύο χώρες επιδιώκουν την περαιτέρω συνεργασία τους προς την κατεύθυνση ενός πολυπολικού κόσμου.

Η αριθμητική της παγκόσμιας ισχύος

Η στρατηγική σημασία της συνάντησης αποτυπώνεται στους δείκτες στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος των τριών χωρών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI), οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία συγκεντρώνουν περισσότερο από το ήμισυ των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν τη μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ σε επίπεδο δαπανών, παγκόσμιων υποδομών και δικτύου συμμαχιών.

Η Κίνα διαθέτει την οικονομική, βιομηχανική και τεχνολογική δυναμική για να αμφισβητήσει μακροπρόθεσμα την αμερικανική πρωτοκαθεδρία.

Η Ρωσία, παρά το μικρότερο οικονομικό της μέγεθος, παραμένει μεγάλη στρατηγική δύναμη χάρη στο πυρηνικό της οπλοστάσιο, στους ενεργειακούς της πόρους και στη γεωγραφική της έκταση.

Πρόκειται, επομένως, για τρεις διαφορετικές μορφές ισχύος, οι οποίες αλληλεπιδρούν και ανταγωνίζονται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το πυρηνικό ζήτημα και ο κίνδυνος μιας νέας κούρσας εξοπλισμών

Η λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026 δημιούργησε ένα σημαντικό κενό στο σύστημα ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας.

Η Ουάσιγκτον επιδιώκει πλέον τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου, στο οποίο θα συμμετέχει και η Κίνα.

Το Πεκίνο, ωστόσο, υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία, οι οποίες διαθέτουν σημαντικά μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια, θα πρέπει πρώτα να προχωρήσουν σε ουσιαστικές μειώσεις των αποθεμάτων τους.

Σύμφωνα με το Associated Press, από τη συνάντηση προέκυψε πρόθεση συνέχισης του διαλόγου για τον περιορισμό των πυρηνικών κινδύνων, χωρίς να έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένη δεσμευτική συμφωνία αφοπλισμού.

Ακόμη και η δημιουργία μόνιμων μηχανισμών επικοινωνίας μεταξύ των τριών πυρηνικών δυνάμεων θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική εξέλιξη για τη διεθνή ασφάλεια.

Ουκρανία, Ταϊβάν και Μέση Ανατολή: Τα τρία μεγάλα γεωπολιτικά μέτωπα

Η Ουκρανία βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Μια ενδεχόμενη αμερικανορωσική προσέγγιση θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες προϋποθέσεις διαπραγμάτευσης, αλλά και σοβαρούς προβληματισμούς για μια διευθέτηση χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του Κιέβου και των Ευρωπαίων.

Στον Ινδοειρηνικό, η Ταϊβάν παραμένει το σημαντικότερο σημείο δυνητικής στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Η γεωγραφική της θέση και ο καθοριστικός της ρόλος στην παραγωγή προηγμένων ημιαγωγών την καθιστούν στρατηγικό σημείο παγκόσμιας σημασίας.

Στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση με το Ιράν και η ασφάλεια των ενεργειακών διαδρομών μέσω των Στενών του Ορμούζ επηρεάζουν άμεσα την παγκόσμια οικονομία.

Οι τρεις αυτές γεωπολιτικές εστίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ευρύτερων στρατηγικών διαπραγματεύσεων. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επιβεβαιωμένα στοιχεία για συμφωνίες κατανομής σφαιρών επιρροής ή αμοιβαίων ανταλλαγμάτων μεταξύ των τριών δυνάμεων.

Η μεγάλη απούσα: Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της συνάντησης είναι η απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το συγκεκριμένο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Παρά την οικονομική της ισχύ, η Ευρώπη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δυσκολίες στη μετατροπή του οικονομικού της μεγέθους σε ενιαία γεωπολιτική επιρροή.

Η εξάρτηση από τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, η ρωσική στρατιωτική απειλή, η οικονομική αλληλεξάρτηση με την Κίνα και οι διαφορετικές προτεραιότητες των κρατών-μελών περιορίζουν τη δυνατότητά της να λειτουργήσει ως αυτόνομος στρατηγικός πόλος.

Η απουσία της από την τριμερή συνάντηση δεν συνεπάγεται ότι η Ευρώπη έχει αποκλειστεί συνολικά από τη διεθνή διπλωματία. Αναδεικνύει, όμως, την ανάγκη ενίσχυσης της κοινής εξωτερικής πολιτικής και της στρατηγικής της αυτονομίας.

Διαφορετικά, κινδυνεύει να μετατραπεί από διαμορφωτή σε αποδέκτη των διεθνών εξελίξεων.

Η επιστροφή του γεωπολιτικού ρεαλισμού

Η συνάντηση της Σεντζέν μπορεί να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του πολιτικού ρεαλισμού, όπως αναπτύχθηκε από τους Hans Morgenthau και Kenneth Waltz.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρητική προσέγγιση, τα κράτη επιδιώκουν πρωτίστως την ασφάλεια, την επιβίωση και την ενίσχυση της ισχύος τους μέσα σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.

Η μετάβαση από τη μεταψυχροπολεμική αμερικανική πρωτοκαθεδρία προς ένα περισσότερο πολυκεντρικό σύστημα ενδέχεται να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στις τρεις μεγάλες δυνάμεις. Η Ινδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ιαπωνία και μια σειρά περιφερειακών δυνάμεων διαθέτουν σημαντικές δυνατότητες και δικές τους στρατηγικές επιδιώξεις.

Η δημιουργία ενός άτυπου διευθυντηρίου τριών μεγάλων δυνάμεων δεν αποτελεί αναπόφευκτη εξέλιξη.

Τι σημαίνουν οι εξελίξεις για την Κύπρο;

Για την Κυπριακή Δημοκρατία, η ενδεχόμενη διαμόρφωση μιας παγκόσμιας τάξης που βασίζεται περισσότερο στις σφαίρες επιρροής και λιγότερο στους κανόνες του διεθνούς δικαίου αποτελεί σοβαρή στρατηγική πρόκληση.

Η Κύπρος, ως μικρό κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χώρα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής, έχει ζωτικό συμφέρον στη διατήρηση της διεθνούς νομιμότητας.

Οποιαδήποτε διεθνής πρακτική που θα νομιμοποιούσε την αλλαγή συνόρων διά της στρατιωτικής ισχύος θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο για το Κυπριακό.

Το άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών κατοχυρώνει την κυριαρχική ισότητα των κρατών και απαγορεύει τη χρήση βίας κατά της εδαφικής τους ακεραιότητας και πολιτικής ανεξαρτησίας.

Για τη Λευκωσία, η ενίσχυση των ευρωπαϊκών και περιφερειακών συνεργασιών, η αξιοποίηση της γεωγραφικής της θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο και η συστηματική άσκηση πολυδιάστατης διπλωματίας αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Τρία πιθανά σενάρια για την επόμενη ημέρα

Πρώτο σενάριο – Ελεγχόμενος ανταγωνισμός. Οι τρεις δυνάμεις καταλήγουν σε περιορισμένες συμφωνίες για την πυρηνική ασφάλεια, την ενέργεια και την αποφυγή άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης, χωρίς να εγκαταλείπουν τις στρατηγικές τους επιδιώξεις.

Δεύτερο σενάριο – Άτυπη κατανομή σφαιρών επιρροής. Οι μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο αμοιβαίων παραχωρήσεων σε περιφερειακά ζητήματα, με σοβαρούς κινδύνους για τα μικρότερα κράτη και τη διεθνή νομιμότητα.

Τρίτο σενάριο – Νέος Ψυχρός Πόλεμος. Η αδυναμία ουσιαστικής συνεννόησης οδηγεί σε επιτάχυνση των εξοπλισμών, οικονομικό κατακερματισμό, τεχνολογικούς αποκλεισμούς και εντονότερους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Συμπέρασμα: Ο κόσμος σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι

Η συνάντηση Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ δεν σηματοδοτεί κατ’ ανάγκη τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης. Αποκαλύπτει, όμως, τις βαθιές μεταβολές που συντελούνται στην κατανομή της διεθνούς ισχύος.

Το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι εάν οι τρεις ηγέτες μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους, αλλά εάν οι συμφωνίες τους θα υπηρετούν τη διεθνή σταθερότητα ή αποκλειστικά τα συμφέροντα των ισχυρών.

Η Σεντζέν μπορεί να αποτελέσει είτε το πρώτο βήμα προς μια περισσότερο διαχειρίσιμη πολυπολική τάξη είτε τον προάγγελο μιας εποχής εντονότερων ανταγωνισμών.

Για την Ευρώπη και ιδιαίτερα για κράτη όπως η Κύπρος, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να μη βρεθούν στη θέση εκείνων για τους οποίους αποφασίζουν άλλοι, χωρίς τη δική τους συμμετοχή.


Η αριθμητική της παγκόσμιας στρατιωτικής ισχύος

Χώρα Στρατιωτικές δαπάνες 2025 Παγκόσμιο μερίδιο
ΗΠΑ $954 δισ. 33,0%
Κίνα $336 δισ. 11,6%
Ρωσία $190 δισ. 6,6%
Σύνολο $1,48 τρισ. 51,2%

Πηγές – Βιβλιογραφία

  • Reuters, A great deal to discuss: Trump begins trilateral meet with Putin and Xi, 19 Νοεμβρίου 2026.
  • Reuters, Russia’s Putin says he expects big potential benefit from meeting with Trump and Xi, 18 Νοεμβρίου 2026.
  • Associated Press, ρεπορτάζ για τα αποτελέσματα της τριμερούς συνάντησης, 19 Νοεμβρίου 2026.
  • SIPRI, Trends in World Military Expenditure.
  • SIPRI Yearbook, Armaments, Disarmament and International Security.
  • United Nations, Charter of the United Nations, άρθρο 2.
  • Hans J. Morgenthau, Politics Among Nations, 1948.
  • Kenneth N. Waltz, Theory of International Politics, 1979.

 

*Διευθυντής του Vouli.TV

Continue Reading

voulitv

Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε: Ο ρόλος των θρησκειών στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Avatar photo

Published

on

Η συμβολή των θρησκειών στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και η ευθύνη της ανθρωπότητας απέναντι στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Η Ατζέντα της Ημέρας» του Vouli.TV, με τον Μίκη Κασάπη.

Φιλοξενούμενος στο στούντιο ήταν ο Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε, με αντικείμενο συζήτησης τις προκλήσεις της κλιματικής κρίσης και τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι θρησκευτικές κοινότητες στην ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των πολιτών.

Η κλιματική αλλαγή ως ηθική και κοινωνική πρόκληση

Η κλιματική αλλαγή δεν αποτελεί αποκλειστικά ένα επιστημονικό, οικονομικό ή πολιτικό ζήτημα, αλλά και μια βαθιά ηθική και πνευματική πρόκληση. Η προστασία της δημιουργίας, ο σεβασμός προς τη φύση, ο περιορισμός της υπερκατανάλωσης και η υπεύθυνη διαχείριση των φυσικών πόρων αποτελούν πεδία στα οποία οι θρησκείες μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ διαθέτει πολυετή εμπειρία στα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής, έχοντας εκπροσωπήσει το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στις διεθνείς διασκέψεις του ΟΗΕ για το κλίμα.

Η ανάγκη διαθρησκευτικής συνεργασίας

Η συνεργασία μεταξύ των θρησκειών, της επιστημονικής κοινότητας, των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η διάσταση της κλιματικής δικαιοσύνης, καθώς οι φτωχότερες και πλέον ευάλωτες κοινωνίες, ιδιαίτερα στην Αφρική, πλήττονται δυσανάλογα από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.

Η προστασία του πλανήτη αποτελεί συλλογική ευθύνη απέναντι στην ανθρωπότητα και στις επόμενες γενιές, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, εθνικότητας και πολιτικών αντιλήψεων.

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ στην εκπομπή «Η Ατζέντα της Ημέρας» του Vouli.TV.

 

Continue Reading
Advertisement
Podcast Therapy16 minutes ago

🎙️ PODCAST THERAPY —ATHENS EDITION ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3 | 🇬🇷 ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Άρθρα Χάρη Θεραπή3 hours ago

Τραμπ, Πούτιν και Σι: Μια νέα Γιάλτα ή η απαρχή μιας νέας παγκόσμιας τάξης;

voulitv3 hours ago

Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε: Ο ρόλος των θρησκειών στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

ΕΚΠΟΜΠΕΣ3 hours ago

Λευτέρης Αντωνίου στο Vouli.TV: Τα δίκαια αιτήματα του προσφυγικού κόσμου

ΕΚΠΟΜΠΕΣ4 hours ago

Συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση: Μπορεί να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2027;

voulitv1 day ago

Αγγελική Φράγκου: Πώς μεταβιβάζονται οι μετοχές στους κληρονόμους αποβιωσάντων

ΕΚΠΟΜΠΕΣ1 day ago

Κυριάκος Τσιμίλλης: Αλλαγή φρουράς στους Οικολόγους

voulitv1 day ago

ΑΚΕΛ – ΕΛΑΜ: Διαφορετικές προσεγγίσεις στο Κυπριακό και τη διάνοιξη νέων οδοφραγμάτων

voulitv1 day ago

Παμπορίδης στο Vouli.TV: «Μπορώ να κερδίσω τον Χριστοδουλίδη» – Αιχμές κατά Αβέρωφ

ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ1 day ago

Το τρίποντο του Βεζένκοφ και τα… airball των μεμψίμοιρων!

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ3 weeks ago

Χάρης Γεωργιάδης: «Όχι» σε προεκλογική με Αβέρωφ – Νέα ένταση στον ΔΗΣΥ

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ3 weeks ago

ΔΗΣΥ: Αβέρωφ ή Παμπορίδης; Επιστροφή ή αλλαγή σελίδας για το 2028

Άρθρα Χάρη Θεραπή3 weeks ago

Η Ευρώπη χάνει τον βηματισμό της: Τραμπ, πόλεμοι και εσωτερικές ρωγμές

Off the Record3 weeks ago

Αβέρωφ Νεοφύτου: Όνειρο ζωής η Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας

Άρθρα Χάρη Θεραπή3 weeks ago

ΑΚΕΛ: Στήνει το μέτωπο για το 2028 – Ποιοι χωρούν και ποιοι μένουν εκτός

Off the Record4 weeks ago

Η ανάπτυξη ως κοινή υπόθεση – Πέντε χρόνια Πρωτοβουλίας Παγκόσμιας Ανάπτυξης

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ3 weeks ago

Ιράν, τράπεζες και LNG: Το γεωπολιτικό ντόμινο που φτάνει μέχρι τις κορυφές της εξουσίας

Off the Record4 weeks ago

Η Κύπρος έχει πολλά να κερδίσει από την Ινδία

Off the Record3 weeks ago

Οι Κύπριοι μαθητές διαβάζουν αλλά δεν καταλαβαίνουν…

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ3 weeks ago

Ο Παμπορίδης βγάζει το «μαγικό ραβδί» και προειδοποιεί: «Θα ξηλωθεί το τρικό»

Viral

(c) 2017-26 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia