ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Πίσω από τα παιχνίδια εξουσίας στον ΔΗΣΥ

Published

2 years ago

September 16, 2024

Την περασμένη εβδομάδα η Αννίτα Δημητρίου καλείτο να απαντήσει αν ενδιαφέρεται να είναι υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές το 2028, και υπογράμμιζε πως σε αντίθεση με άλλους που κοιμούνται και ξυπνούν με αυτή την ιδέα, για την ίδια μία τέτοια συζήτηση είναι εντελώς πρόωρη. Όσο όμως κι αν η ίδια ίσως να ήθελε να κλείσει το κεφάλαιο της πρόωρης προεδρολογίας, η ουρά της τοποθέτησής της όχι μόνο δεν έβαζε τελεία στο θέμα, αλλά το έθετε στο κέντρο της όποιας άλλης πολιτικής συζήτησης. Αφενός έβγαζε στο προσκήνιο για άλλη μία φορά τις κακές σχέσεις που έχει πλέον με τον προκάτοχό της.

Όχι μόνο γιατί άφηνε υπονοούμενα περί προσωπικής ατζέντας πίσω από τις κινήσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά και γιατί προσπαθούσε να του κόψει τη φόρα με την αμίμητη φράση της ότι «δοκιμάστηκε πριν από ένα χρόνο, πάμε παρακάτω». Αφετέρου, για πρώτη φορά έβαζε ξεκάθαρα στο κάδρο τον εαυτό της ως προεδρική υποψήφια, υπενθυμίζοντας πως αυτή, ως πρόεδρος του κόμματος έχει τον πρώτο λόγο για τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ. Η πρόωρη προεδρολογία αποτέλεσε συνεπώς ένα ενδιαφέρον déjà vu των όσων είχαν εκτυλιχθεί πέντε χρόνια πριν. Όταν την επομένη, δηλαδή, της επανεκλογής του Νίκου Αναστασιάδη συνωστίζονταν οι δελφίνοι, οι προσωπικές ατζέντες και οι προεδρικοί υποψήφιοι εντός του ΔΗΣΥ. Μία τακτική που ενίσχυσε το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον αλλά οδήγησε παράλληλα στον αποπροσανατολισμό, στη διάσπαση του κόμματος και τελικώς στην ήττα του στις προεδρικές εκλογές.

Οι δομικές παθογένειες

Θα ανέμενε συνεπώς κάποιος, πως ο Συναγερμός θα λάμβανε τα μαθήματα από το πάθημα του 2023, όταν άνοιξε την πρόωρη προεδρολογία. Αντιθέτως, ο ΔΗΣΥ φαίνεται να κινείται με τα ίδια ακριβώς βήματα, αγνοώντας πως το κύριο πρόβλημά του δεν είναι οι προεδρικές του 2028, ο Συναγερμικός υποψήφιος που θα επιλέξει και η ανάληψη της εξουσίας. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο καθώς:

• Ο ΔΗΣΥ ξεκαθαρίζει καθημερινά ότι θέλει να είναι κόμμα εξουσίας, όμως δεν εξηγεί ποια πολιτική κατεύθυνση επιδιώκει και τι θέλει να υπηρετήσει στον τόπο.

• Έχει έλλειμμα ηγεσίας –δεν αφορά αποκλειστικά την Αννίτα Δημητρίου– και πολιτικής ταυτότητας με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται διαφωνίες σε ουσιώδη ζητήματα.

• Υπάρχει ένας συνωστισμός πρωτοκλασάτων στελεχών που μέσω των κινήσεών τους εγείρουν ερωτήματα για το ποιο θα είναι το πολιτικό τους μέλλον και ποιες οι επιδιώξεις τους στην πολιτική σκακιέρα.

• Ο ΔΗΣΥ δεν έχει πάρει μία ξεκάθαρη θέση για τη δεκαετία Αναστασιάδη. Θα συνεχίσει να ταυτίζεται πλήρως παρά τα σκάνδαλα που ανοίγουν ή θα κάνει μία γενναία συζήτηση, χαράσσοντας γραμμές και αποστάσεις από ζητήματα που πλήττουν το κόμμα;

Η ρίζα της κόντρας

Το άδειασμα της Αννίτας Δημητρίου προς τον Αβέρωφ Νεοφύτου ανακίνησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στα κομματικά πηγαδάκια τη συζήτηση αν αυτό αποτελεί το κατ’ εξοχήν παράδειγμα πολιτικής αγνωμοσύνης ή αν κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτό. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σημείωσαν πως η Αννίτα Δημητρίου οφείλει τη ραγδαία πολιτική της ανέλιξη στον Αβέρωφ Νεοφύτου, ούτε λίγοι εκείνοι που ανταπάντησαν πως η ίδια μέσω της δημοφιλίας της έφτασε εκεί που είναι, πως δεν οφείλει κάτι σε κάποιον και πως θα πρέπει να χαράξει τη δική της πολιτική γραμμή μακριά από πατερναλιστικές παρεμβάσεις. Το ερώτημα, ωστόσο, που διατηρείται στο προσκήνιο είναι τι ώθησε την Αννίτα Δημητρίου να θέσει απέναντί της τον άλλοτε πολιτικό της πατέρα. Η κύρια εκτίμηση είναι πως τον βλέπει ως τον κύριο πολιτικό της αντίπαλο για το 2028, λόγω της καταγεγραμμένης θέσης του ότι θα συνεχίσει να είναι πολιτικά παρών, αλλά και εξαιτίας των ανεξάρτητων παρεμβάσεών του, οι οποίες κάποιες φορές έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη θέση του κόμματος, άλλες αναγκάζουν την Πινδάρου να πάρει πολιτική θέση σε ζητήματα που θα προτιμούσε να αφήσει ανέγγιχτα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η Αννίτα Δημητρίου πιέζεται καθώς γίνονται αναπόφευκτα συγκρίσεις για το πολιτικό βάρος των δύο, κάθε φορά που ο Αβέρωφ Νεοφύτου επικρίνει την κυβέρνηση σε κρίσιμα ζητήματα, που αφορούν τον τομέα της ενέργειας, την οικονομία και ιδιαίτερα το Κυπριακό.

Η δική του κοινοβουλευτική ομάδα

Προφανώς, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ενδιαφέρεται για τις προεδρικές εκλογές και αυτό δεν προκύπτει μόνο από την τοποθέτησή του στη συνέντευξη της «Κ» την περασμένη Κυριακή, αλλά και από τη γενική του πολιτική τακτική. Έπαιξε τον δικό του ρόλο για παράδειγμα στο θέμα της Τριμερούς, έχοντας σχέσεις και παρασκηνιακές επαφές με εμπλεκόμενα μέρη, ενώ ο διεθνής παράγοντας φαίνεται να λαμβάνει υπόψη την άποψή του παρά την αποχώρησή του από την προεδρία. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι το πρόσωπο που έχει τον πρώτο λόγο για κάτι τέτοιο, η Αννίτα Δημητρίου, βρίσκεται σε ανοικτή αντιπαράθεση μαζί του και ενδιαφέρεται όπως όλα δείχνουν για το 2028. Η κύρια εκτίμηση είναι πως ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ θεωρεί ότι έχει τον χρόνο για να αποδείξει στην πλειοψηφία του δεξιού ακροατηρίου ότι Αννίτα Δημητρίου και Νίκος Χριστοδουλίδης αποτελούν την όψη του ίδιου νομίσματος. Αυτό σε συνδυασμό με την εκτίμηση που φέρεται να έχει ότι η δημοτικότητα Χριστοδουλίδη θα ξεφουσκώσει μπροστά στις κρίσεις που θα εμφανιστούν μπροστά του και θα οδηγήσουν μία μερίδα της κοινωνίας να τον αποζητήσει ως υποψήφιο. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί δομικά να στηριχθεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Ήδη, ο ίδιος έχει τη δική του ομάδα εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας (απαρτίζεται κυρίως από τους Κυριάκο Χατζηγιάννη, Νίκο Γεωργίου, Νίκο Σύκα και Φωτεινή Τσιρίδου) και επιδιώκει, όπως όλα δείχνουν, πως αυτή η επιρροή του στην κοινοβουλευτική ομάδα θα ενισχυθεί στις επικείμενες εκλογές, έστω κι αν ο ίδιος ολοκληρώνει την κοινοβουλευτική του θητεία.

Το χαρτί της δημοφιλίας

Το ζήτημα για τον Αβέρωφ Νεοφύτου είναι το χαρτί της δημοτικότητας. Θα καταφέρει άραγε να αντιστρέψει την κακή εικόνα του 2023 με τις σημερινές του παρεμβάσεις και να ανταγωνιστεί τη δημοφιλία της Αννίτας Δημητρίου; Σε αυτή τη δημοτικότητα φαίνεται να ποντάρει η πρόεδρος του ΔΗΣΥ και αυτή φαίνεται να τη βοηθάει να επιβιώνει στην Πινδάρου.

Η Αννίτα Δημητρίου δεν έχει κατορθώσει να δημιουργήσει μία συμπαγή ομάδα πολιτικών στελεχών –βουλευτών ή αξιωματούχων του κόμματος– που θα τη στηρίζουν προσωπικά, όπως είχαν οι προκάτοχοί της, η δημοτικότητά της όμως αποτελεί το χαρτί επιβίωσης ή ανέλιξης πολλών στελεχών.

Ήδη, εντός του ΔΗΣΥ έχει επικρατήσει η εκτίμηση ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα είναι πρόεδρος μιας θητείας και με δεδομένες τις καλές μετρήσεις της προέδρου του ΔΗΣΥ τη βλέπουν ως την εν δυνάμει διάδοχό του.

Αυτό ανοίγει πόρτες και για την εξουσία, αλλά και για τη διεκδίκηση θέσεων. Μεγάλος πρεσβευτής για παράδειγμα αυτής της προοπτικής φαίνεται να είναι ο Ευθύμιος Δίπλαρος, καθώς είτε στο σενάριο εκλογής της Αννίτας Δημητρίου, είτε στην περίπτωση της ήττας της, ανοίγει για τον ίδιο ο δρόμος της προεδρίας του ΔΗΣΥ.

Το καλώδιο τύλιξε τον ΔΗΣΥ

Όσο όμως κι αν ο ΔΗΣΥ έχει ανοίξει άτσαλα το ότι θέλει να κυβερνήσει, δεν έχει ακόμη απαντήσει με ποιον τρόπο θα το πράξει. Τα τελευταία γεγονότα έβγαλαν στην επιφάνεια τη δυστοκία και τη διφωνία στελεχών. Διφωνία που προκύπτει από την απουσία ξεκάθαρων θέσεων. Ενδεικτικό του αλαλούμ ήταν το παράδειγμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης μέσω καλωδίου και ενδιαφέρουσα η πολιτική παρέμβαση του Χάρη Γεωργιάδη σε όλο αυτό. Η Επιτροπή Ενέργειας, διά της υπογραφής της Αννίτας Δημητρίου, είχε αποστείλει επιστολή προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας εκφράζοντας επιφυλάξεις γύρω από τους όρους της συμφωνίας. Μία επιστολή που γράφτηκε στην ουσία από τον πρόεδρο της Επιτροπής Ενέργειας Κυριάκο Χατζηγιάννη και τον τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος είχε εκφράσει μέσω δημόσιων παρεμβάσεων και συνεντεύξεων τις ανησυχίες του για την εν λόγω συμφωνία. Το περιεχόμενο της επιστολής προκάλεσε τριγμούς στα μέλη της κοινοβουλευτικής επιτροπής όταν δημοσιοποιήθηκε, με μέλη να θέτουν στην κοινή ομάδα που έχουν στο viber ότι δεν συμφώνησαν σε ένα τέτοιο περιεχόμενο. Όμως το περιεχόμενο αναστάτωσε και μέρος του ΔΗΣΥ. Αφενός γιατί η θέση του κόμματος ήταν υποστηρικτική απέναντι στο καλώδιο και αφετέρου γιατί η ίδια η πρόεδρος του ΔΗΣΥ την υπέγραψε χωρίς να διερωτηθεί για τη στάση που τήρησε το κόμμα της. Το ξεκαθάρισμα, ανέλαβε να κάνει ο τέως αναπληρωτής του ΔΗΣΥ Χάρης Γεωργιάδης, ο οποίος έθεσε το ζήτημα στην ατζέντα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ, με αποτέλεσμα το κόμμα να βγάλει ανακοίνωση στήριξης του έργου. Οι λόγοι δεν είχαν να κάνουν μόνο με το ότι θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει τη θέση του ο ΔΗΣΥ, αλλά γιατί διαρρεόταν εκείνες τις ώρες πως η επιστολή που απεστάλη στον Πρόεδρο, έκανε τον τελευταίο να έχει δεύτερες σκέψεις για τη συμφωνία. Ήταν κατ’ επέκταση ένας έμμεσος τρόπος του Χάρη Γεωργιάδη να κινητοποιήσει τον Πρόεδρο στο να λάβει τελικές αποφάσεις.

Το πολιτικό κεφάλαιο που λέγεται Χάρης

Αυτή ακριβώς η παρέμβαση του Χάρη Γεωργιάδη προκάλεσε πολλές συζητήσεις για το κατά πόσο είναι έτοιμος να αποσυρθεί πολιτικά ή αν έχει άλλες βλέψεις. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως έχει ωριμάσει μέσα στον Χάρη Γεωργιάδη η ιδέα ολοκλήρωσης του πολιτικού του κύκλου και πως η σπουδή του οφείλεται στο γεγονός ότι ενόσω ήταν υπουργός Οικονομικών είχε εργαστεί σκληρά για να βρεθούν επιλογές εξόδου της Κύπρου από την ενεργειακή αποδόμηση και από τα υψηλά πρόστιμα ρύπων. Υπάρχουν όμως και οι κύκλοι που θεωρούν πως το πολιτικό του κεφάλαιο δεν έχει ολοκληρωθεί. Πέραν των καλών σχέσεων που διατηρεί με την πρόεδρο του ΔΗΣΥ φέρεται να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με το Μαξίμου. Καθόλου τυχαίο ότι η Αννίτα Δημητρίου τον επέλεξε να τη συνοδεύσει στην πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, συζητώντας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Ένας ελέφαντας που λέγεται Αναστασιάδης

Ο Χάρης Γεωργιάδης είναι από τα στελέχη που όχι μόνο δεν έχουν τηρήσει αποστάσεις από τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, αλλά συχνά επιχειρεί να προβάλει τα θετικά της τότε κυβέρνησης. Πέραν του ότι αποτελεί μία απόδειξη της πίστης του στον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας, μία διαφορετική προσέγγιση θα αυτοακύρωνε την πολιτική του διαδρομή. Το ερώτημα ωστόσο που μένει είναι πώς σκοπεύει ο Συναγερμός να διαχειριστεί αυτό το κεφάλαιο. Η Αννίτα Δημητρίου μπορεί να άνοιξε μέτωπο με τον Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά ουδέποτε έκανε κάτι παρόμοιο με τον Νίκο Αναστασιάδη. Κάποιοι εκτιμούν πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν νιώθει απειλή –όπως με τον Αβέρωφ Νεοφύτου– από τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας, κάποιοι άλλοι θεωρούν πως μία τέτοια κίνηση θα αναιρούσε τη δεκαετή πορεία του ΔΗΣΥ και όσα πρέσβευε. Το ερώτημα είναι πώς θα κινηθεί ο ΔΗΣΥ μπροστά στις έρευνες και στη συνεχή αποκάλυψη σκανδάλων, ιδιαίτερα τη στιγμή που φιλοδοξεί και προετοιμάζεται να ανέλθει στην εξουσία το 2028.

Πηγή: Kathimerini

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Αβέρωφ Νεοφύτου: «Ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά δεν θα ξαναπροδοθεί»

Published

9 hours ago

September 28, 2026

Vouli TV

Σκληρή απάντηση στην ηγεσία του ΔΗΣΥ μετά την εξαγγελία της υποψηφιότητας του

Με μια ματιά (Τα 5 βασικά σημεία):

Μήνυμα στην Πινδάρου: Ξεκαθαρίζει πως «ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά πρέπει να μεριμνήσει να μην ξαναπροδοθεί», αναφερόμενος στα γεγονότα του 2023.
Απόρριψη κατηγοριών για διάσπαση: Αρνείται ότι εκβιάζει τις διαδικασίες του κόμματος και καταγγέλλει ότι κάποιοι άλλοι έκαναν την ενότητα της παράταξης «κουρελόχαρτο».
Παρασκήνιο για την Αννίτα Δημητρίου: Υπενθυμίζει ότι τη στήριξε αποφασιστικά για την προεδρία της Βουλής όταν άλλοι της έλεγαν «να κάτσει τη μάππα χαμαί».
Το «μυστικό» δείπνο: Αποκαλύπτει δεσμεύσεις και υποσχέσεις που του δόθηκαν σε δείπνο παρουσία της Προέδρου του ΔΗΣΥ και στενού της συνεργάτη.
Απευθείας στη βάση: Δηλώνει ότι δεν πλήγωσε ποτέ κανέναν συναγερμικό και στέλνει σαφές μήνυμα ότι η υποψηφιότητά του για το 2028 δεν ανατρέπεται.

Σε μια εφ’ όλης της ύλης και φορτισμένη συνέντευξη, ο τέως πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού ανοίγει τα χαρτιά του μετά την απόφασή του να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, αποκαλύπτει παρασκήνιο για την ηγεσία του κόμματος και απαντά στις επικρίσεις περί διάσπασης.

Λίγες μόλις ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028 και την ανακοίνωση-απάντηση της Πινδάρου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου μίλησε στο vidcast του philenews και στον Φρίξο Δαλίτη, εκπέμποντας σαφή πολιτικά μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Το μήνυμα στην Πινδάρου και το «τραύμα» του 2023

Κεντρικός άξονας της τοποθέτησης του κ. Νεοφύτου ήταν η απάντηση στην κριτική που δέχεται για την πρόωρη εξαγγελία και τις αιτιάσεις ότι θέτει σε κίνδυνο την ενότητα της παράταξης.

«Ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να μεριμνήσει να μην ξαναπροδοθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά, παραπέμποντας ευθέως στα γεγονότα των εκλογών του 2023 και στο εσωκομματικό ρήγμα που οδήγησε στην ήττα.

Ο κ. Νεοφύτου απέρριψε κατηγορηματικά ότι εκβιάζει τις διαδικασίες ή τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων, τονίζοντας πως ο ίδιος ουδέποτε πλήγωσε τον συναγερμικό κόσμο. Αντιθέτως, άφησε αιχμές για όσους επικαλούνται σήμερα την ενότητα, σημειώνοντας πως «κάποιοι την ανατίναξαν και την έκαναν κουρελόχαρτο».

Οι αποκαλύψεις για την Αννίτα Δημητρίου

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αποκαλύψεις του τέως προέδρου του ΔΗΣΥ για τις σχέσεις του με τη νυν πρόεδρο, Αννίτα Δημητρίου. Ο κ. Νεοφύτου αναφέρθηκε στο παρασκήνιο που προηγήθηκε της εκλογής της στην Προεδρία της Βουλής, υπενθυμίζοντας πως ο ίδιος στάθηκε στο πλευρό της όταν στελέχη εντός του κόμματος την προέτρεπαν «να κάτσει τη μάππα χαμαί».

Παράλληλα, αποκάλυψε συμφωνίες και δεσμεύσεις που δόθηκαν σε δείπνο παρουσία της κας Δημητρίου και στενού της συνεργάτη, θέτοντας προ των ευθυνών τους όσους σήμερα αμφισβητούν τη νομιμοποίηση ή το δικαίωμά του να απευθυνθεί στη βάση της παράταξης και στην κοινωνία.

Διαδικασίες και επόμενη μέρα

Στο ερώτημα κατά πόσο η υποψηφιότητά του θα τεθεί υπό την κρίση των καταστατικών διαδικασιών του ΔΗΣΥ ή αν θα προχωρήσει ανεξάρτητα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ξεκαθάρισε ότι απευθύνεται πρωτίστως στους πολίτες και τη βάση της παράταξης, στέλνοντας μήνυμα ότι δεν προτίθεται να κάνει πίσω.

Η κίνηση αυτή αναδιατάσσει πλήρως το πολιτικό σκηνικό στον χώρο της κεντροδεξιάς, ανοίγοντας πρόωρα αλλά καθοριστικά τον κύκλο της συζήτησης για την επόμενη προεδρική αναμέτρηση.

Άρθρα Χάρη Θεραπή

Η τέλεια καταιγίδα της Πινδάρου: Ο Αβέρωφ αποφάσισε, οι «πιστοί» του 2023 τι κάνουν;

Published

1 day ago

September 27, 2026

Χάρης Θεραπής

του Χάρη Θεραπή

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν υπήρξε ποτέ ένας συμβατικός παίκτης της κυπριακής πολιτικής σκακιέρας. Όταν όμως αποφασίζει να ρίξει το πολιτικό του «μπουρλότο», το κάνει με τρόπο που προκαλεί σεισμικές δονήσεις στα θεμέλια του οικοδομήματος που ο ίδιος διηύθυνε για μια δεκαετία. Η αιφνιδιαστική εξαγγελία της ανεξάρτητης υποψηφιότητάς του για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028 —παρακάμπτοντας εμπράκτως τα θεσμοθετημένα κομματικά όργανα και τις καταστατικές διαδικασίες του Δημοκρατικού Συναγερμού— δεν συνιστά απλώς μια πρόωρη προεκλογική κίνηση. Συνιστά μια ευθεία πράξη πολιτικής αμφισβήτησης και ένα ανελέητο τεστ αντοχής για τη συνοχή της παράταξης.

Προτάσσοντας το τέλμα στο Κυπριακό και τη «νιρβάνα της παθητικότητας», ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ επιλέγει τη φυγή προς τα εμπρός. Με μια κίνηση-ρελάνς, προλαβαίνει την Πινδάρου και τη νυν πρόεδρο Αννίτα Δημητρίου πριν καν ανοίξουν οι εσωκομματικές κάλπες, στέλνοντας σαφές μήνυμα: δεν περιμένει χρίσματα, δεν ζητά άδεια και δεν πρόκειται να εγκλωβιστεί σε συμμαχίες διαδρόμων.

Η Πινδάρου στο εκτελεστικό απόσπασμα του τριπλού διχασμού

Για την ηγεσία της Αννίτας Δημητρίου, η κίνηση Αβέρωφ ισοδυναμεί με απόλυτο εφιάλτη. Η προσπάθεια της Πινδάρου να διατηρήσει ισορροπίες, να εμφανιστεί ως η θεσμική εγγυήτρια της ενότητας και να δρομολογήσει τις διαδικασίες για το χρίσμα, δέχθηκε καίριο πλήγμα.

Ο ΔΗΣΥ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το πιο καταστροφικό σενάριο της ιστορίας του: δύο υποψηφιότητες από τα σπλάχνα του, ενός τέως και μιας νυν προέδρου, αλλά και μία τρίτη υποψηφιότητα, εκείνη του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, ο οποίος ανδρώθηκε πολιτικά στον ΔΗΣΥ και εξακολουθεί να αντλεί ζωτικό οξυγόνο από τη συναγερμική δεξαμενή.

Πρόκειται για έναν πρωτοφανή τριπλό κανιβαλισμό του ίδιου πολιτικού χώρου. Η αναμέτρηση δεν θα διεξαχθεί σε κάποιο συνέδριο, αλλά στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας, όπου τρία πρόσωπα με κοινή αφετηρία θα διεκδικούν τα ίδια συντρίμμια μιας διασπασμένης εκλογικής βάσης. Η εμπειρία του 2023, που οδήγησε την παράταξη στην αντιπολίτευση και στον κατακερματισμό, όχι απλώς δεν έγινε μάθημα, αλλά επιστρέφει ως πολιτική τραγωδία με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Τα «ορφανά» της δεύτερης Κυριακής: Ώρα μηδέν για τους συμπορευτές

Πέρα όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή, το πραγματικό δράμα εκτυλίσσεται στα παρασκήνια και αφορά τα πρόσωπα. Η κίνηση Αβέρωφ φέρνει σε δεινή θέση μια ολόκληρη φουρνιά πρωτοκλασάτων στελεχών: εκείνους που στη δραματική δεύτερη Κυριακή των προεδρικών εκλογών του 2023 τάχθηκαν αναφανδόν στο πλευρό του, συγκρούστηκαν με το «προεδρικό στρατόπεδο» του Νίκου Αναστασιάδη, αρνήθηκαν κατηγορηματικά να στηρίξουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη και έφτασαν μέχρι το σημείο να προκρίνουν ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα την υπέρβαση με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη.

Σήμερα, αυτά τα στελέχη βρίσκονται μπροστά σε αμείλικτα και υπαρξιακά ερωτήματα:

Θα ακολουθήσουν τον Αβέρωφ στον δρόμο του αντάρτικου;

Όσοι επιλέξουν να σταθούν δημόσια δίπλα στον κ. Νεοφύτου γνωρίζουν ότι θέτουν εαυτούς εκτός κομματικής πειθαρχίας, ρισκάροντας τη διαγραφή ή την πλήρη περιθωριοποίησή τους από τα όργανα του ΔΗΣΥ. Έχουν το πολιτικό σθένος να εγκαταλείψουν την ασφάλεια του κομματικού μαντριού για χάρη ενός προσωπικού εγχειρήματος;
Πώς θα δικαιολογήσουν τη στροφή προς την κομματική νομιμότητα;

Αν επιλέξουν να πειθαρχήσουν στην επίσημη υποψηφιότητα του κόμματος (ή της Αννίτας Δημητρίου), πώς θα αντικρίσουν τον άνθρωπο για τον οποίο έδωσαν σκληρές μάχες και συγκρούστηκαν με τη βάση της παράταξης; Μπορεί η επίκληση της «ενότητας» να ξεπλύνει την πολιτική ασυνέπεια;
Ποια στάση θα κρατήσουν απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη;

Η συμπόρευση με τον Αβέρωφ το 2023 είχε ως βασικό άξονα την άρνηση συνδιαλλαγής με τον «αποστάτη» Νίκο Χριστοδουλίδη. Σήμερα, με τρεις πόλους συναγερμικής προέλευσης να μάχονται για την εξουσία, μήπως το αντάρτικο Αβέρωφ καταλήξει να λειτουργήσει –για άλλη μια φορά– ως ο απόλυτος καταλύτης για την επανεκλογή Χριστοδουλίδη;
Έχει ο Αβέρωφ τη δυναμική να τους προστατεύσει πολιτικά;

Ο τέως πρόεδρος δεν διαθέτει πλέον στα χέρια του τα κλειδιά της Πινδάρου, ούτε τη νομή της κομματικής εξουσίας. Μπορεί ένα προσωποπαγές εγχείρημα να προσφέρει πολιτικό οξυγόνο και μελλοντική προοπτική σε στελέχη που φιλοδοξούν να έχουν ρόλο στα δημόσια πράγματα;

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου επέλεξε να κάψει τις γέφυρες πίσω του. Με την κίνησή του αυτή, δεν αφήνει περιθώρια για επιτήδεια ουδετερότητα. Οι συνοδοιπόροι του 2023 καλούνται τώρα να διαλέξουν: είτε θα γίνουν συμμέτοχοι σε ένα ριψοκίνδυνο πολιτικό αντάρτικο με άγνωστη κατάληξη, είτε θα υποκλιθούν στην κομματική ορθοδοξία της Πινδάρου, αφήνοντας τον άλλοτε ισχυρό άνδρα της παράταξης μόνο του στην πιο μοναχική και ίσως τελευταία πολιτική του μάχη.

Στον ΔΗΣΥ, η αυλαία της εσωστρέφειας δεν έκλεισε ποτέ· απλώς άνοιξε η δεύτερη, πιο αδυσώπητη και κατακερματισμένη πράξη της.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Χρίστος Κληρίδης: Γιατί να παραμένουμε στη ΔΔΟ όταν η Τουρκία την έχει απορρίψει;

Published

3 days ago

September 25, 2026

Vouli TV

Ο Χρίστος Κληρίδης έθεσε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τη βάση λύσης του Κυπριακού, ασκώντας έντονη κριτική στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα και θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να συνεχίσει να παραμένει προσηλωμένη στο συγκεκριμένο πλαίσιο.

Ο κ. Κληρίδης επιχείρησε να παρουσιάσει την ιστορική διαδρομή της ομοσπονδιακής λύσης, υποστηρίζοντας ότι το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι μόνο η ονομασία της λύσης, αλλά κυρίως το περιεχόμενο που απέκτησαν στην πορεία οι έννοιες της διζωνικότητας και της πολιτικής ισότητας.

Αναφέρθηκε στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου–Ντενκτάς και Κυπριανού–Ντενκτάς, καθώς και στα μεταγενέστερα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, σημειώνοντας ότι σταδιακά διαμορφώθηκε το πλαίσιο της δικοινοτικής και διζωνικής ομοσπονδίας.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στις πρόνοιες που συνδέουν τη διζωνικότητα με την πληθυσμιακή και περιουσιακή πλειοψηφία κάθε κοινότητας στην αντίστοιχη περιοχή διοίκησής της.

Κατά τον Χρίστο Κληρίδη, ακριβώς σε αυτό το σημείο προκύπτουν σοβαρά ζητήματα που αφορούν την επιστροφή των προσφύγων, την αποκατάσταση περιουσιών, την ελεύθερη εγκατάσταση και, ευρύτερα, την άσκηση ατομικών δικαιωμάτων.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι ένα πλαίσιο το οποίο επιδιώκει τη διατήρηση συγκεκριμένων πληθυσμιακών και ιδιοκτησιακών ισορροπιών στις δύο συνιστώσες πολιτείες μπορεί να περιορίσει την επιστροφή Ελληνοκυπρίων και την πλήρη αποκατάσταση περιουσιακών δικαιωμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Κληρίδης χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη προσέγγιση ασύμβατη με την αντίληψή του για την πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων.

Έθεσε παράλληλα στο επίκεντρο την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια θεμελιώδη αλλαγή των δεδομένων σε σχέση με εκείνα που ίσχυαν όταν διαμορφωνόταν το πλαίσιο της λύσης στις προηγούμενες δεκαετίες.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οποιαδήποτε μελλοντική διευθέτηση θα πρέπει να εξετάζεται μέσα από το πρίσμα του κράτους δικαίου, των ατομικών δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών που απορρέουν από την ευρωπαϊκή έννομη τάξη.

Ο Χρίστος Κληρίδης αναφέρθηκε επίσης στο δημοψήφισμα του 2004 και την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη ετυμηγορία δεν μπορεί να αγνοείται στη συζήτηση για το μέλλον του Κυπριακού.

Το βασικό πολιτικό ερώτημα που έθεσε αφορά, ωστόσο, τη σημερινή στάση της Τουρκίας. Με δεδομένο ότι η Άγκυρα προβάλλει πλέον ανοικτά τη θέση των δύο κρατών, διερωτήθηκε κατά πόσο είναι ορθό η ελληνοκυπριακή πλευρά να παραμένει δεσμευμένη σε ένα πλαίσιο το οποίο, όπως υποστήριξε, η άλλη πλευρά δηλώνει ότι δεν αποδέχεται πλέον.

«Μπορούμε να το θελήσουμε. Μπορούμε να το πιστέψουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει δυνατότητα επανακαθορισμού της στρατηγικής που ακολουθείται εδώ και δεκαετίες.

Οι θέσεις του Χρίστου Κληρίδη διαφοροποιούνται από την επίσημη γραμμή της Κυπριακής Δημοκρατίας και από το υφιστάμενο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο εξακολουθεί να προβλέπει λύση δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα και να αποκλείει τη διχοτόμηση ή την απόσχιση.

Ο ίδιος, ωστόσο, θεωρεί ότι οι εξελίξεις που μεσολάβησαν –μεταξύ αυτών το δημοψήφισμα του 2004, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και η σημερινή τουρκική θέση περί δύο κρατών– δημιουργούν νέα δεδομένα που δικαιολογούν, κατά την άποψή του, επανεξέταση της μέχρι σήμερα στρατηγικής.

Η παρέμβαση Κληρίδη ανοίγει έτσι εκ νέου μια από τις πιο δύσκολες συζητήσεις γύρω από το Κυπριακό: κατά πόσο το υφιστάμενο πλαίσιο της ΔΔΟ μπορεί να οδηγήσει σε λειτουργική και βιώσιμη λύση με κατοχυρωμένα δικαιώματα ή εάν, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, απαιτείται πλέον μια διαφορετική στρατηγική προσέγγιση.