Η εκλογή του Φειδία Παναγιώτου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτέλεσε για πολλούς ένα πολιτικό πείραμα. Για κάποιους ήταν ψήφος διαμαρτυρίας, για άλλους μια προσπάθεια «ανανέωσης» του πολιτικού προσωπικού. Όμως, όσο περνά ο χρόνος, το ερώτημα που αναδύεται ολοένα και πιο έντονα είναι αν η διαδικτυακή δημοφιλία μπορεί πράγματι να υποκαταστήσει τη γνώση, τη σοβαρότητα και τη θεσμική επίγνωση που απαιτεί η πολιτική.

Οι περίπου 70.000 πολίτες που τον στήριξαν καλούνται σήμερα να επανεξετάσουν την επιλογή τους υπό το φως της δημόσιας παρουσίας και συμπεριφοράς του. Η πολιτική δεν είναι πλατφόρμα προσωπικής προβολής ούτε χώρος για πρόχειρα λογοπαίγνια και επιφανειακές ατάκες. Είναι πεδίο ευθύνης, σύνθετων διαπραγματεύσεων και ουσιαστικών παρεμβάσεων. Μέχρι στιγμής, όμως, η εικόνα που εκπέμπεται περισσότερο παραπέμπει σε influencer που απλώς άλλαξε σκηνικό, όχι ρόλο.

Ακόμη και σχολιαστές που δεν ανήκουν στον λεγόμενο «παραδοσιακό» πολιτικό χώρο έχουν εκφράσει προβληματισμό. Ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους, γράφοντας στον Πολίτη, σημείωσε ότι ο νεοεκλεγείς ευρωβουλευτής δείχνει να μην έχει ακόμη αντιληφθεί τι σημαίνει πολιτική ευθύνη. Η κριτική αυτή δεν αφορά ιδεολογική διαφωνία, αλλά στοιχειώδη κατανόηση του θεσμικού ρόλου.

Το ύφος και η δημόσια συμπεριφορά έχουν επίσης προκαλέσει αντιδράσεις. Η πολιτική αντιπαράθεση επιτρέπει σκληρή γλώσσα, όχι όμως χλευασμό ή προσβλητικές αναφορές, ιδίως όταν αγγίζουν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη προσπαθεί να ενισχύσει τη συμπερίληψη και τον σεβασμό, κάθε δημόσια τοποθέτηση οφείλει να σταθμίζεται με υπευθυνότητα. Η ελευθερία έκφρασης δεν απαλλάσσει από την ηθική υποχρέωση σεβασμού.

Παράλληλα, η εμμονή με τη συνεχή παραγωγή βίντεο – ακόμη και μέσα από χώρους και δραστηριότητες που συνδέονται με την ιδιωτική ζωή – δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Όταν ένας αιρετός αξιωματούχος μετατρέπει σχεδόν κάθε στιγμή της καθημερινότητάς του σε περιεχόμενο, θολώνουν τα όρια μεταξύ θεσμικού ρόλου και εμπορικής δραστηριότητας. Η πολιτική δεν είναι ριάλιτι.

Ιδιαίτερη συζήτηση έχει προκαλέσει η προβολή ενός τρόπου ζωής που χαρακτηρίζεται από πολυτελή ταξίδια και έντονη καταναλωτική επίδειξη. Κανείς δεν απαγορεύει σε έναν πολιτικό να απολαμβάνει τις προσωπικές του στιγμές. Όμως όταν η εικόνα που εκπέμπεται μοιάζει να δίνει έμφαση στη χλιδή και όχι στο έργο, το μήνυμα προς τους πολίτες γίνεται αντιφατικό. Σε μια εποχή ακρίβειας και κοινωνικών ανισοτήτων, η επίδειξη ευμάρειας από αιρετούς προκαλεί, αν μη τι άλλο, πολιτική αμηχανία.

Έχουν επίσης διατυπωθεί δημόσια ερωτήματα σχετικά με τη χρήση οπτικοακουστικού υλικού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για σκοπούς προβολής. Το ζήτημα δεν είναι τυπικό αλλά ουσιαστικό: πού τελειώνει η θεσμική ενημέρωση και πού αρχίζει η εμπορική αξιοποίηση; Αν υφίσταται οποιαδήποτε ασάφεια, τα αρμόδια όργανα οφείλουν να τη διευκρινίσουν, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν δημιουργούνται σκιές ή υπόνοιες σύγκρουσης συμφερόντων.

Το «φαινόμενο Φειδίας» έχει ήδη απασχολήσει αναλυτές και πολιτικούς επιστήμονες. Δεν πρόκειται απλώς για ένα πρόσωπο, αλλά για σύμπτωμα μιας ευρύτερης τάσης: της μετατροπής της πολιτικής σε θέαμα. Η ψηφιακή εποχή ευνοεί την αμεσότητα, τη συντομία και την υπερβολή. Όμως η διακυβέρνηση απαιτεί βάθος, γνώση και θεσμική παιδεία. Όταν η επικοινωνία υπερισχύει της ουσίας, το αποτέλεσμα είναι πολιτική επιφάνεια χωρίς περιεχόμενο.

Ερωτήματα έχουν τεθεί και για παλαιότερες ενέργειες ή περιστατικά στο εξωτερικό, ακόμη και για επεισόδια που φέρονται να συνέβησαν σε ταξίδια του, μεταξύ άλλων στην Ιαπωνία. Αν υπάρχουν απορίες, η απάντηση πρέπει να δοθεί με διαφάνεια και σαφήνεια. Η αποσιώπηση ή η ειρωνική αντιμετώπιση δεν ενισχύει την αξιοπιστία· την υπονομεύει.

Η πολιτική δεν είναι stand-upcomedy. Δεν είναι διαδικτυακή πρόκληση ούτε ανταγωνισμός δημοφιλίας. Είναι θεσμός που επηρεάζει ζωές, οικονομίες, δικαιώματα. Όποιος επιλέγει να εισέλθει σε αυτόν τον χώρο οφείλει να αποδεχθεί ότι θα κριθεί αυστηρά. Και η αυστηρή κριτική δεν είναι «πόλεμος του κατεστημένου», αλλά συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας.

Το βασικό ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν κάποιος είναι «συμπαθής» ή «διασκεδαστικός». Είναι αν διαθέτει την επάρκεια, τη σοβαρότητα και τη συναίσθηση ευθύνης που απαιτεί ο ρόλος. Οι πολίτες που τον ψήφισαν δεν είναι «κορόιδα»· είναι ψηφοφόροι που έκαναν μια επιλογή. Όμως κάθε επιλογή υπόκειται σε επανεκτίμηση.

Η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν ανάγκη από εκπροσώπους που να μπορούν να σταθούν με επιχειρήματα, γνώση και θεσμική αξιοπρέπεια. Αν η πολιτική μετατραπεί οριστικά σε σκηνή αυτοπροβολής, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι ένα πρόσωπο, αλλά η ποιότητα της ίδιας της δημοκρατίας μας.

ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ

Είμαστε ένα μικρό νησί με συνολικό πληθυσμό πέριξ του 1,000,000 κατοίκων. Με ιατρικούς όρους μας είναι αδύνατο να επιδιώξουμε επάρκεια στην αντιμετώπιση πάσης φύσεως ιατρικών περιστατικών. Κατά συνέπεια μας είναι αναγκαία η οργάνωση και θεσμοθέτηση της δυνατότητας προγραμματισμένης ή επείγουσας αεροδιακομιδής των ασθενών μας στο εξωτερικό.

Ο ΟΑΥ είναι ασφαλιστικός φορέας. Δεν είναι η δουλειά του να μεταφέρει ασθενείς ούτε και να τους περιθάλπει. Η δουλειά του είναι να εγκρίνει θεραπείες εντός ή εκτός Κύπρου και να πληρώνει το κόστος.

Η άριστα οργανωμένη Υπηρεσία Ασθενοφόρων μας καλύπτει αξιόπιστα τις πάσης φύσεως επείγουσες διακομιδές ασθενών από στεριά και θάλασσα προς τα νοσηλευτήρια μας. Το ασφαλέστερο είναι να αναλάβει και τις αεροδιακομιδές των ασθενών μας στο εξωτερικό νοουμένου ότι θα εξοπλιστεί καταλληλα με πτητικά μέσα και θα συναφθούν συμφωνίες 24ωρης κάλυψης αεροδιακομιδών με κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες της ευρύτερης περιοχής μας. Σε αυτό θα μπορούσε να συνδράμει το Υπουργείο Υγείας ακριβώς το κράτος συνδράμει στην σύναψη συμφωνιών κάλυψης μας με πυροσβεστικά πτητικά μέσα.

ΙΑΤΡΟΣ

Καταγράφεται βελτίωση ως προς τη δημοτικότητα του ΠτΔ αλλά και ως προς τη συνολική ικανοποίηση από το έργο του ΠτΔ σε σύγκριση με την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρείας. Η ανοδική τάση ακολουθεί και τα αποτελέσματα άλλων αντίστοιχων ερευνών.

– Η κατεύθυνση της χώρας σε κρίσιμους τομείς αξιολογείται θετικά από την πλειοψηφία, ιδιαίτερα ως προς τον διεθνή προσανατολισμό και απασχόληση αλλά και στην οικονομία, όπου υπερτερεί η άποψη ότι η πορεία είναι σωστή.

– Στον διεθνή προσανατολισμό καταγράφεται καθαρή πλειοψηφική αποδοχή της πορείας της χώρας, στοιχείο που επιβεβαιώνει ότι η εξωτερική πολιτική και η περιφερειακή ενεργοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας αναγνωρίζονται κοινωνικά.

– Σε οικονομία και αγορά εργασίας η εικόνα είναι επίσης πλειοψηφικά θετική, κάτι που συνδέεται με συγκεκριμένα αποτελέσματα πολιτικής, όπως φορολογική μεταρρύθμιση, υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μείωση χρέους και ιστορικά χαμηλή ανεργία.

– Η ανεργία και η απασχόληση εμφανίζονται στους τομείς όπου η κοινωνία βλέπει σωστή κατεύθυνση, στοιχείο που εδράζεται στα πραγματικά δεδομένα πλήρους σχεδόν απασχόλησης και μεγάλης μείωσης της ανεργίας των νέων.

– Τα ζητήματα που στο παρελθόν κυριαρχούσαν ως οξείες κοινωνικές ανησυχίες δεν εμφανίζονται πλέον με εκρηκτικά ποσοστά. Κανένα βασικό θέμα δεν ξεπερνά το 20 τοις εκατό στις αυθόρμητες απαντήσεις, ένδειξη σχετικής αποσυμπίεσης κοινωνικής πίεσης, αποτέλεσμα των πολιτικών.

– Το μεταναστευτικό και η ακρίβεια, δεν κυριαρχούν στην ατζέντα, γεγονός που δείχνει ότι οι παρεμβάσεις πολιτικής έχουν περιορίσει την ένταση σε σχέση με προηγούμενες περιόδους.

– Η κοινωνία εμφανίζεται να επιθυμεί αναδιάταξη του κομματικού χάρτη σε μεγάλο ποσοστό, κάτι που ενισχύει το αφήγημα υπέρ μιας μεταρρυθμιστικής, υπερκομματικής διακυβέρνησης με έμφαση σε αποτελέσματα και όχι σε κομματικές γραμμές.

– Παρά το γενικό κλίμα πολιτικής απογοήτευσης που παραμένει υψηλό, αυξάνονται έστω και οριακά δείκτες αισιοδοξίας και σιγουριάς, στοιχείο που μπορεί να αξιοποιηθεί ως ένδειξη σταδιακής μεταστροφής κλίματος όταν συνοδεύεται από απτά αποτελέσματα.