ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ρήξη ΑΚΕΛ – Χαραλαμπίδου μετά την επικοινωνία με Στεφάνου: Προς αποχώρηση από την κοινοβουλευτική ομάδα
Προς οριστική διακοπή της κοινοβουλευτικής συνεργασίας με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου φαίνεται να οδηγείται το ΑΚΕΛ, έπειτα από τη σημερινή τηλεφωνική επικοινωνία της βουλεύτριας με τον Γενικό Γραμματέα του κόμματος, Στέφανος Στεφάνου.
Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη συνομιλία κατέστη σαφές ότι δεν υπάρχει κοινό έδαφος συνεννόησης μεταξύ των δύο πλευρών. Η κ. Χαραλαμπίδου επανέλαβε πως δεν προτίθεται να αναλάβει την ευθύνη του Παρατηρητηρίου Διαφθοράς που της είχε προταθεί από την ηγεσία του κόμματος και το οποίο επρόκειτο να λειτουργήσει υπό την αιγίδα του ΑΚΕΛ.
Από πλευράς του, ο κ. Στεφάνου ζήτησε από τη βουλεύτρια να καταθέσει εναλλακτική πρόταση συνεργασίας. Η ίδια ξεκαθάρισε ότι επιθυμεί να συνεχίσει την κοινοβουλευτική της παρουσία, όπως πράττει αδιάλειπτα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Ωστόσο, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν φαίνεται να μπορεί να υλοποιηθεί, καθώς το κόμμα έχει ήδη ολοκληρώσει τις εσωτερικές του διαδικασίες και έχει καταρτίσει το ψηφοδέλτιό του. Υπενθυμίζεται ότι η κ. Χαραλαμπίδου έχει συμπληρώσει το ανώτατο όριο των τριών συνεχόμενων κοινοβουλευτικών θητειών με το ΑΚΕΛ, γεγονός που αποκλείει νέα υποψηφιότητά της με το κόμμα.
Παράλληλα, πληροφορίες αναφέρουν ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο να ζητηθεί από την κ. Χαραλαμπίδου η παράδοση της προεδρίας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ερωτηθείσα σχετικά, η ίδια περιορίστηκε στη δήλωση «ουδέν σχόλιο επί του παρόντος», προσθέτοντας πως «θα αναμένω την τελική απόφαση του κόμματος».
Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, το Πολιτικό Γραφείο του ΑΚΕΛ αναμένεται να εκδώσει αύριο επίσημη ανακοίνωση, με την οποία θα αποτυπώνεται η τελική του θέση και ο τερματισμός της συνεργασίας με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Έρχεται το «κυπριακό FBI»: Η στρατηγική Φυτιρή κατά του οργανωμένου εγκλήματος
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης παρουσιάζει πέντε πυλώνες για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος: «κυπριακό FBI», δήμευση περιουσιών, νέες φυλακές, Ακτοφυλακή και αναβάθμιση Πυροσβεστικής.
Έρχεται το «κυπριακό FBI», δεσμεύονται περιουσίες, αναδιοργανώνεται η ασφάλεια: Η στρατηγική Φυτιρή απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα
Με σαφές πολιτικό στίγμα και συγκεκριμένο επιχειρησιακό χρονοδιάγραμμα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Φυτιρής παρουσιάζει ένα πλέγμα παρεμβάσεων που φιλοδοξεί να αλλάξει τους όρους της μάχης με το οργανωμένο έγκλημα: από τη λειτουργία του λεγόμενου «κυπριακού FBI» εντός Μαρτίου, μέχρι τη δήμευση αδικαιολόγητων περιουσιακών στοιχείων, την αναβάθμιση των φυλακών και τη σύσταση ανεξάρτητης Ακτοφυλακής.
«Η χώρα έχει ανάγκη να απαλλαγεί από τη διαφθορά και τα κυκλώματα εκβιασμών», τόνισε, θέτοντας ως προσωπικό του στοίχημα την αποδόμηση των εγκληματικών δικτύων. Η Αστυνομία, είπε, βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, όμως η αποτελεσματικότητα προϋποθέτει τεκμήρια, έγγραφες μαρτυρίες και απόλυτη προσήλωση στη νομιμότητα. «Μεθοδικότητα, εχεμύθεια και κανόνες — αυτά είναι τα εργαλεία του κράτους», υπογράμμισε, απορρίπτοντας την πολιτική της εντύπωσης που συχνά καλλιεργείται στα κοινωνικά δίκτυα.
Οι πέντε πυλώνες της στρατηγικής
1) Εκσυγχρονισμός της Αστυνομίας & «κυπριακό FBI».
Η αναδιοργάνωση αφορά δομές και τεχνολογίες, με στόχο την προσαρμογή στις διαρκώς μεταβαλλόμενες μεθόδους των εγκληματικών ομάδων. Η λειτουργία της νέας υπηρεσίας, που παραπέμπει σε μοντέλα οικονομικού και οργανωμένου εγκλήματος, βρίσκεται στο τελικό στάδιο — απομένει η εξεύρεση κτηρίου ώστε να ξεκινήσει άμεσα.
2) Ανάκτηση και δήμευση περιουσιών.
Η πρόσφατη έγκριση κρίσιμων νομοθεσιών από τη Βουλή ενισχύει το οπλοστάσιο του κράτους για την κατάσχεση αδικαιολόγητων περιουσιακών στοιχείων. Πρόκειται για πυλώνα με ουσιαστικό αποτρεπτικό αποτέλεσμα: το οργανωμένο έγκλημα πλήττεται στον πυρήνα του, στο οικονομικό του κίνητρο.
3) Νέες Κεντρικές Φυλακές.
Στα σχέδια περιλαμβάνεται σύγχρονο σωφρονιστικό συγκρότημα εκτός αστικού ιστού, δυναμικότητας 1.250 θέσεων, σε κρατική γη 500.000 τ.μ. στην κεντρική Κύπρο. Το μοντέλο προβλέπει κλειστή, ημιανοικτή και ανοικτή φυλακή, με έμφαση στη μείωση της υποτροπής και στην αποτροπή δικτύωσης εγκληματικών ομάδων εντός των δομών.
4) Ανεξάρτητη Ακτοφυλακή.
Με επίκεντρο την προστασία κρίσιμων παράκτιων υποδομών και του ενεργειακού κέντρου Βασιλικού, προωθείται μονάδα επιτήρησης του θαλάσσιου χώρου — από την ακτογραμμή έως την ΑΟΖ. Πυρήνες θα αποτελέσουν η Λιμενική και η μοίρα ελικοπτέρων, σε συνεργασία με την Αρχή Λιμένων και το Τμήμα Αλιείας.
5) Αναβάθμιση Πυροσβεστικής.
Το επιχειρησιακό πλάνο περιλαμβάνει 21 νέα οχήματα, ηλεκτροπτικούς αισθητήρες έγκαιρης ανίχνευσης σε βιομηχανικές ζώνες, οχήματα μεταφοράς drones και ανανέωση εξοπλισμού. Το 2025 καταγράφηκαν 7.154 πυρκαγιές και διασώθηκαν 2.351 άτομα — αριθμοί που υπογραμμίζουν την ανάγκη προληπτικής ετοιμότητας ενόψει ενός δύσκολου καλοκαιριού.
Καταγγελίες, αλλά και θεσμικές εγγυήσεις
Σε ό,τι αφορά τις δημόσιες καταγγελίες της Annie Alexui, ο Υπουργός ξεκαθάρισε ότι αξιολογούνται όλες οι πληροφορίες, όμως χωρίς έγγραφες καταθέσεις και επώνυμες μαρτυρίες δεν μπορούν να προχωρήσουν συλλήψεις. «Το κράτος λειτουργεί με νόμους, ακόμη κι όταν αυτό δεν ικανοποιεί την κοινή γνώμη», σημείωσε, επιμένοντας ότι η Γενική Εισαγγελία και η Αστυνομία οφείλουν να κινούνται αποκλειστικά εντός θεσμικού πλαισίου.
Η υπόθεση Αϊκούτ και το δημόσιο συμφέρον
Αναφερόμενος στο αίτημα του Ισραήλ για μεταφορά του καταδικασθέντος Σιμόν Αϊκούτ, ο κ. Φυτιρής υπενθύμισε ότι η Κύπρος έχει υποχρέωση να τηρεί τις διεθνείς συμβάσεις. Παράλληλα, τόνισε ότι έχει διασφαλιστεί επίσημη αναγνώριση του σφετερισμού ελληνοκυπριακών περιουσιών και ανανεωμένη ταξιδιωτική οδηγία προς Ισραηλινούς πολίτες να αποφεύγουν αγορές σε ακίνητα που ανεγέρθηκαν σε ελληνοκυπριακή γη. Με δεδομένο ότι ο καταδικασθείς δύναται να αποφυλακιστεί στο ήμισυ της ποινής λόγω ηλικίας, ο Υπουργός έθεσε καθαρά το δίλημμα: «δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε το δημόσιο συμφέρον για λίγους μήνες φυλάκισης».
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Δαμιανού: Δεν υπήρξε αιφνιδιασμός στο «διαζύγιο» με Χαραλαμπίδου
Ο βουλευτής του ΑΚΕΛ ξεκαθάρισε ότι η αποχώρηση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος αποτέλεσε το αποτέλεσμα μιας μακράς και εξελισσόμενης διαδικασίας.
Ο βουλευτής του ΑΚΕΛ και μέλος του Πολιτικού Γραφείου, Άριστος Δαμιανού, επιβεβαίωσε το οριστικό «διαζύγιο» με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου, υπογραμμίζοντας ότι η απομάκρυνσή της από την κοινοβουλευτική ομάδα δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά, αλλά ήταν απόρροια μιας διαδικασίας που διήρκεσε μήνες. Παράλληλα, τόνισε πως «δεν είναι δεοντολογικό να αμφισβητούνται κανόνες που ήταν γνωστοί από την αρχή», σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία το κόμμα εισέρχεται στη μάχη των βουλευτικών εκλογών.
Ο κ. Δαμιανού μιλούσε στο ραδιόφωνο του Πολίτη 107.6 και 97.6, σχολιάζοντας τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη συζήτηση η οποία πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα μεταξύ του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανου Στεφάνου, και της κ. Χαραλαμπίδου.
Όπως ανέφερε, η απόφαση δεν ήταν αιφνιδιαστική, αλλά αποτέλεσμα μιας πορείας που εκτεινόταν σε βάθος μηνών. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ΑΚΕΛ είχε ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με την κ. Χαραλαμπίδου ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο, «με στόχο να διαπιστωθούν οι πραγματικές της προθέσεις ενόψει των βουλευτικών εκλογών». Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, τέθηκε προβληματισμός και εξετάστηκε το ενδεχόμενο να αναλάβει την ευθύνη επικεφαλής παρατηρητηρίου για τη διαπλοκή και τη διαφθορά, έναν τομέα στον οποίο, όπως είπε, είχε έντονο ενδιαφέρον και δράση.
Η συγκεκριμένη συζήτηση, σύμφωνα με τον κ. Δαμιανού, δεν προχώρησε τους επόμενους μήνες. Την ίδια περίοδο, όπως σημείωσε, «πύκνωναν οι δημόσιες τοποθετήσεις, εκτιμήσεις και δηλώσεις της ίδιας σχετικά με το ενδεχόμενο να διεκδικήσει εκ νέου βουλευτική έδρα, έχοντας ως δεδομένο ότι δεν θα ήταν υποψήφια με το ΑΚΕΛ». Κατά τη χθεσινή συνάντηση, πρόσθεσε, η κ. Χαραλαμπίδου δεν αποσαφήνισε τις προθέσεις της ούτε απέκλεισε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Ο κ. Δαμιανού επισήμανε ότι, τη στιγμή που το ΑΚΕΛ εισέρχεται στη μάχη των βουλευτικών εκλογών, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό μέλος της κοινοβουλευτικής του ομάδας να αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο καθόδου με άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «καμία πολιτική δύναμη δεν θα αποδεχόταν μέλος της κοινοβουλευτικής της ομάδας να συζητεί, να τοποθετείται δημόσια και ουσιαστικά να φωτογραφίζει κάθοδο σε εκλογές με άλλο πολιτικό σχηματισμό, θέτοντας τον εαυτό του απέναντι από τους εκλογικούς στόχους του κόμματος».
Ερωτηθείς κατά πόσο η ίδια έφερε ή εξαναγκάστηκε να φέρει τον εαυτό της απέναντι στους εκλογικούς στόχους του ΑΚΕΛ, καθώς και για τις αιτιάσεις περί «δύο μέτρων και δύο σταθμών» σε σχέση με το όριο θητειών, ο κ. Δαμιανού απάντησε ότι πρόκειται για πάγια και διαχρονική πρόνοια του κόμματος. Όπως ανέφερε, «από τη δεκαετία του 1990 υπάρχουν τεκμήρια που καταδεικνύουν ότι το ΑΚΕΛ υπήρξε η πρώτη πολιτική δύναμη που στην πράξη προώθησε την ανανέωση», προσθέτοντας ότι σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις τα ποσοστά ανανέωσης κυμάνθηκαν από 70-80% έως και 40-50%.
Τόνισε ότι η συγκεκριμένη πρόνοια είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες και έχει εφαρμοστεί επανειλημμένα, επισημαίνοντας πως «δεν είναι δεοντολογικό, όταν φτάνεις στο τέλος αυτής της διαδρομής, να αμφισβητείς κανόνες που γνώριζες από την πρώτη στιγμή».
Σε ό,τι αφορά τις θέσεις που κατέχει η κ. Χαραλαμπίδου στη Βουλή, ο κ. Δαμιανού ανέφερε ότι εντός της ημέρας αναμένεται επίσημη τοποθέτηση από το Πολιτικό Γραφείο του ΑΚΕΛ, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο αλλαγών, παρά το γεγονός ότι απομένουν περίπου δύο μήνες μέχρι τη λήξη της κοινοβουλευτικής περιόδου. Υπενθύμισε ότι, βάσει των κανονισμών της Βουλής, οι προεδρίες των κοινοβουλευτικών επιτροπών ανήκουν στις κοινοβουλευτικές ομάδες και, εκ των πραγμάτων, θα υπάρξει σχετική συζήτηση. Αντίστοιχη συζήτηση, όπως είπε, θα γίνει και για την εκπροσώπηση σε διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΑΣΕ.
Αναφερόμενος στη δημοφιλία της Ειρήνης Χαραλαμπίδου, ο Άριστος Δαμιανού σημείωσε ότι «η δημοφιλία από μόνη της δεν αποτελεί στοιχείο», τονίζοντας πως συνοδεύεται από άλλα χαρακτηριστικά και δεν μπορεί να αναιρεί συλλογικούς κανόνες και διαδικασίες. Όπως εξήγησε, τα ψηφοδέλτια του ΑΚΕΛ καταρτίζονται μέσα από μια πολύμηνη διαδικασία, διάρκειας περίπου τεσσάρων μηνών, με εισηγήσεις από την κοινωνική συμμαχία και επικύρωση από τα επαρχιακά και παγκύπρια συνέδρια, υπογραμμίζοντας ότι «κανένας και καμία δεν αναδεικνύεται υποψήφιος χωρίς να περάσει από αυτή τη διαδικασία».
Καταληκτικά, ανέφερε ότι το όριο θητειών εφαρμόζεται εδώ και χρόνια χωρίς προσωποποίηση της πολιτικής, κάνοντας λόγο για ζήτημα δεοντολογίας και πολιτικής ηθικής, τονίζοντας ότι «στο ΑΚΕΛ δεν γίνεται αποδεκτή η λογική των πολιτικών μεταγραφών και της αλλαγής φανέλας».
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Iran: regime change is a slogan, not a plan
The day after Iran: power, strategy and the unanswered question
Once again, the debate over Iran is framed as a stark choice between strength and weakness, action and inaction. Between good and evil. This is a false binary. The real question is not whether the US can use military force against Iran, but what problem such force is meant to solve, at what cost, and – more importantly – what unintended consequences may follow, regionally and globally.
Military power is a tool. It is not a strategy. When force becomes a substitute for political clarity of purpose, it creates the illusion of decisiveness while storing up strategic failure. The first question, therefore, must be simple and explicit: what is the objective? Ending Iran’s nuclear ambitions? Restoring credible deterrence? Constraining ballistic missiles? Changing regional behaviour? Ending support for non-state actors? Regime change? Or all of the above? History is unambiguous. Wars launched without a clearly defined end state rarely end on favourable terms.
The current crisis is marked by intense signalling rather than open conflict. A substantial US military deployment is accompanied by public warnings and parallel references to a possible deal with Tehran. Against this backdrop, Iran has engaged in indirect talks while insisting that any engagement be conducted on what it calls equal terms – confined to a narrow nuclear agenda rather than the broader security concerns raised by Washington. At the same time, Tehran continues military exercises and warnings of retaliation and wider escalation. Recent incidents, including the US shooting down of an Iranian drone approaching a carrier group, underscore how tightly military signalling and escalation are now intertwined.
Coercive diplomacy
Washington is engaging in classic coercive diplomacy: pressure designed to compel concessions without crossing the threshold into war. It is not stable, but neither is it accidental. As Sun Tzu observed, “the supreme art of war is to subdue the enemy without fighting.” The danger, however, lies not in signalling itself, but in miscalculation, i.e., misreading intent, overestimating control of events, or underestimating escalation.
This posture is consistent with the US National Security Strategy (NSS) issued by President Trump in November 2025. Hard lessons have been drawn from Vietnam, Iraq and Afghanistan. The NSS moves away from regime change as a declared objective, prioritising national interest, stability and restraint over externally imposed political transformation.
Endless wars, large-scale occupations and open-ended nation-building are no longer viewed as viable instruments of US statecraft – as the recent US surgical military intervention in Venezuela has illustrated. Instead, emphasis has shifted toward sanctions, diplomatic isolation, hybrid tools and economic pressure – all backed by credible military deterrence. Force is not removed from the table, but it is no longer presumed to be the default answer. Any intervention must demonstrate a clear strategic objective, proportional means and a credible political end state.
All politics are local
Foreign policy does not operate in a vacuum. As the late US Speaker Tip O’Neill famously observed, all politics is local. This truism remains valid even in moments of international crisis. With midterm elections approaching, domestic considerations shape decision-making in Washington. Voters are weary of distant wars with unclear purpose. Markets react sharply to instability. Energy prices, investor confidence, and economic sentiment matter. Strength plays well in domestic politics. Open-ended wars do not. This helps explain the tension between rhetoric and restraint that characterises the present moment.
The regional paradox
As I have argued elsewhere the confrontation involving Iran, Israel and the US is not episodic but systemic. It is part of a deeper strategic recomposition of the Middle East – including the Gulf – in which old diplomatic frameworks are eroding and deterrence increasingly substitutes for diplomacy.
Regional actors face a dilemma rarely acknowledged in public debate. Many want Iran contained, deterred and constrained. Some advocate outright regime change. But few want Iran shattered. Saudi Arabia’s recalibration reflects this tension. Public calls for restraint coexist with private warnings that inaction could embolden Tehran. Israel’s posture is similarly layered. Its core objectives remain unchanged, but current restraint reflects tactical judgement rather than strategic retreat. Timing and risk matter.
At the same time, regional diplomacy is also in motion. Oman hosted a first round of indirect US-Iran talks on February 6 – a shift from Istanbul that Tehran insisted upon, following earlier facilitation efforts by Turkey, Qatar, Egypt, Saudi Arabia and others. Washington and Tehran signalled a willingness to continue engagement.
The fact that indirect talks have taken place does not mean that Washington has accepted a nuclear-only frame. On the contrary, the core divergence over ballistic missiles, regional behaviour and support for non-state actors remains unresolved – a point the US underlined by announcing fresh oil and petrochemical sanctions within hours of the talks’ conclusion. What this underscores is that even at moments of acute tension, diplomatic channels remain active. Deterrence and dialogue now operate in parallel, often uneasily.
The paradox is simple. A triumphant Iran is dangerous. A chaotic Iran may be worse. Fragmentation, proxy escalation and uncontrollable retaliation would place the region on permanent edge. Stability and predictability – not victory – remain the unspoken regional demand.
The EU’s quiet alarm
The EU watches the crisis with particular unease – and Cyprus feels it immediately. Any major conflict involving Iran would produce direct consequences: energy, trade and financial disruptions, migration flows and renewed instability across the Mediterranean and the Levant, affecting economic stability, security planning and regional credibility in real time. At a time when the EU is already stretched by the war in Ukraine, the demands of defence rearmament, and an increasingly unpredictable US decision-making environment, a Middle East war would not be a distant theatre. It would be felt quickly and directly.
This explains Europe’s emphasis on de-escalation and diplomacy. It is not naïveté. It is vulnerability. It is strategic prudence.
Russia, China and nuclear proliferation
The growing coordination between Iran, Russia and China adds another layer of complexity. Joint military exercises scheduled among Iran, Russia and China, together with political signalling, do not amount to a formal alliance. Moscow and Beijing are unlikely to fight for Tehran, but they benefit from Western distraction and strategic overload.
Escalation hardens blocs, narrows diplomatic space, and accelerates the fragmentation of an already strained international order. A wider conflict would therefore serve interests well beyond the region – and not those of stability. One likely global consequence, particularly if a US strike on Iran coincides with the protracted war in Ukraine, is the erosion – if not collapse – of the remaining institutional constraints on nuclear proliferation. The expiration on February 5, 2026 of the New START (Strategic Arms Reduction Treaty) between the US and Russia, leaving the two largest nuclear arsenals without binding limits, underscores how fragile those constraints have become.
The deterrence lesson drawn by many actors is stark. Iran was struck during the 12-day war last June precisely because it did not yet possess nuclear weapons; nuclear-armed states such as North Korea are not. For Iran, and for other astute observers, this reinforces a dangerous but rational conclusion: that nuclear capability, not compliance, is the ultimate guarantor against intervention. That lesson, once absorbed, does not remain confined to one case. It spreads – and with it, the logic of proliferation.
The unanswered question: the day after
The most conspicuously unanswered question is the day after an attack on Iran. What follows a strike? What replaces the current order if it collapses? Regime change is a slogan, not a plan. Nuclear knowledge cannot be bombed away. Proxy networks do not disappear with command centres. Fragmentation creates vacuums that history shows are quickly filled, rarely benignly.
The danger, therefore, is not simply escalation, but consequence without ownership. When the political end state is undefined, force risks becoming an act of demonstration rather than an instrument of strategy. In diplomacy, there is rarely a final full stop. Only pauses, recalibrations, and the continuing necessity to shape an agreement both sides can own – the only kind capable of outlasting escalation.
-
ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ2 days agoΔιαδικτυακή Δημοσκόπηση – Βουλευτικές Εκλογές 2026
-
Off the Record2 weeks agoΗ ττενέκκα και το ΕΛΑΜ…
-
Think Tank1 month agoΣομαλιλάνδη: το νέο μέτωπο Ισραήλ–Τουρκίας
-
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ1 month agoΤο ερώτημα για την Holguín για την UNFICYP και η υπόθεση της Μάμμαρι: γιατί δέχθηκαν επίθεση δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες;
-
Off the Record3 weeks agoΣΥΚΑΣ: Πολιορκία κομμάτων για να είναι υποψήφιος – Λευκωσιάτικη δημοσκόπηση
-
Off the Record3 weeks agoΑνθρωποφαγία από το ΔΗΣΥ καταγγέλλει ο Τορναρίτης
-
ΠΟΛΙΤΙΚΗ2 days agoΣυντάξεις για ψηφοθηρία: Κρατικό έγκλημα με χρονόμετρο
-
Off the Record4 days agoΑργίες à la carte: κόλλησε ο Κουλάς του ΔηΣυ όταν ρωτήθηκε για τον δήμαρχο Αγίας Νάπας
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ4 days agoBloomberg: Διεθνής κυβερνοεπίθεση πλήττει δεκάδες χώρες – Στο κάδρο και η Κύπρος
-
Άρθρα Χάρη Θεραπή1 month agoΠώς στήνεται ένα πολιτικό «viral σκάνδαλο»

