Connect with us

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Γιατί με τη σημερινή στρατηγική η Ελλάδα δεν κερδίζει την Τουρκία

Avatar photo

Published

on

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΛΗΝΑΚΗΣ*

Με την επίσηµη πλέον αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και ενόψει μιας ακόμη κρίσιμης χρονιάς στα εξωτερικά, είναι αναγκαία μια ψύχραιμη αξιολόγηση της εθνικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία. Μακριά από τις Συμπληγάδες του αισιόδοξου εφησυχασμού και της εύκολης πλειοδοσίας πατριωτισμού, θα επιχειρήσουμε μια κατά το δυνατόν αντικειμενική στάθμιση του αν πράγματι «έξω πάμε καλά» ή χρειαζόμαστε μια νέα στρατηγική.

Στα σχεδόν δυόμισι χρόνια του βίου της η κυβέρνηση σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Η διαχείριση της κρίσης στον Εβρο, οι συμφωνίες αμυντικής συνδρομής με τη Γαλλία και τα Εμιράτα, η πολυδιάστατη ενίσχυση της συνεργασίας με τις ΗΠΑ, η συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, οι εντυπωσιακές παραγγελίες υπερσύγχρονων στρατιωτικών εξοπλισμών (Rafale, Belharra κ.λπ.) ήταν αναμφίβολα σημαντικές κινήσεις στη διπλωματικο-στρατιωτική σκακιέρα. Εγιναν σε μερικούς μήνες όσα δεν είχαν γίνει σε μια δεκαετία.

Πόσο αξιόπιστο είναι όμως το κυβερνητικό αφήγημα της δυναμικής Ελλάδας απέναντι στην «απομονωμένη» Τουρκία; Επαρκούν οι αναμφίβολες επιτυχίες για να εξισορροπήσουν έναν αδίστακτο και αυξητικά συγκρουσιακό αντίπαλο, που έφτασε να αμφισβητήσει στον ΟΗΕ ελληνικό έδαφος; Επαρκούν, όταν σημειώνει κι αυτός επιτυχίες και ελίσσεται συχνά ακόμη πιο γρήγορα και έξυπνα; Πείθει το «στρατηγικό» αφήγημα περί «ισχυρών συμμάχων και εταίρων που αποτρέπουν και τιμωρούν» την τουρκική επιθετικότητα; Μπορούμε να εφησυχάσουμε ότι με νέες συμμαχίες και εντυπωσιακούς εξοπλισμούς (πάντως για το 2025) η Τουρκία αξιολογεί ως ισχυρή την αποτρεπτική μας ικανότητα και άρα «στριμωγμένη» παραιτείται από απειλές και παράλογες διεκδικήσεις;

Ας επιχειρήσουμε μια αναγκαστικά τηλεγραφική αλλά ψύχραιμη στάθμιση των εθνικών κερδοζημιών με βάση πραγματικά δεδομένα. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δυστυχώς καλά κρατεί και με ευχολόγια δεν φεύγει από το πεδίο. Το ίδιο και η επισημοποίηση των παραληρηματικών αφηγημάτων της «Γαλάζιας Πατρίδας» και των «γκρίζων ζωνών». Μαζί με τη θρασύτατη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών του Αν. Αιγαίου (μέσω της πίεσης για αποστρατιωτικοποίησή τους) θέτουν σε εντελώς νέα βάση τις ανάγκες της παραδοσιακής εθνικής στρατηγικής. Προσθέστε και τη νέα τουρκική πρόταση για δύο κράτη στην Κύπρο, τα Βαρώσια, τον εκτουρκισμό των Κατεχομένων κ.λπ. και διαγράφονται συνολικά μπροστά μας αλλαγές «game changer» εις βάρος του Ελληνισμού.

Μπορεί η ακολουθούμενη πεπατημένη παλαιότερων ετών να αντιμετωπίσει τέτοιου μεγέθους προκλήσεις; Μπορεί κανείς βάσιμα να προσδοκά ότι στο τραπέζι των «διερευνητικών» (όπου πιεζόμαστε να διαπραγματευθούμε σχεδόν αποκλειστικά βάσει της παραπάνω τουρκικής ατζέντας) μπορούμε κάτι να κερδίσουμε, απλώς «απορρίπτοντας υπερήφανα» τις τουρκικές απαιτήσεις;

Από πλευράς, εξάλλου, συμμαχιών, καίτοι ιδιαίτερα χρήσιμες, προβληματίζει η αδυναμία μετάφρασής τους σε χειροπιαστά κέρδη. Παρά τη «θετική φλυαρία» της Ε.Ε., απογοητεύει η αδυναμία εξασφάλισης αποτελεσματικής πίεσης στην Αγκυρα. Πρακτικά απούσες είναι και οι άλλες πολυδιαφημισμένες συμμαχίες στην Αν. Μεσόγειο, που δεν μπορέσαμε καν να αξιοποιήσουμε με ασκήσεις στο απειλούμενο Αν. Αιγαίο. Ο αγωγός EastMed ήταν θνησιγενής (ως μη βιώσιμος) εξαρχής, αλλά κατέρρευσε κι από τα «πυρά» της «Γαλάζιας Πατρίδας». Προκληθέντες «επί του πεδίου» της Αν. Μεσογείου, κατά και μετά την κρίση του 2020, προτιμήσαμε: α) Να δηλώνουμε τα δικαιώματά μας πέραν των 6 ν.μ. απλά ως «δυνάμει», απέχοντας φοβικά από σαφέστερες διατυπώσεις. β) Να καθησυχάσουμε επ’ αυτού και επίσημα την Αγκυρα, αποκηρύσσοντας τη μέχρι πρότινος ανεπίσημη «σημαία» μας του χάρτη της Σεβίλλης (στον οποίο η Ε.Ε. αποτύπωσε την ΑΟΖ των 500.000 τ. χλμ. που δικαιούμαστε σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας). γ) Να αποδείξουμε (δυστυχώς και εμπράκτως) ότι «δεν είμαστε μαξιμαλιστές», μη υπερασπισθέντες φίλια ερευνητικά σκάφη στην οριοθετημένη ΑΟΖ μας όταν κυνηγήθηκαν από τουρκικές φρεγάτες. Για να μην αναφερθούμε στις απειλητικές εκκρεμότητες οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο (μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου) και με Λιβύη, που με ευσεβοποθική ανάγνωση της «αξιοπιστίας» των Μεσανατολιτών συμμάχων μας και χωρίς «έξυπνες» πρωτοβουλίες εγκυμονούν νέες απογοητεύσεις.

Οι αδυναμίες αυτές εκπορεύονται πιθανότατα από μια ανεξήγητη άρνηση αποδοχής ότι το διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον αλλάζει ραγδαία κι επικίνδυνα και από «σιγουρατζίδικη» προσκόλληση στην ακολουθούμενη εδώ και δεκαετίες «διαχείριση» κρίσεων, που όμως οδήγησε σε εθνικές ζημιές και τουρκικά κέρδη. Ο χώρος δεν επαρκεί εδώ, αλλά έχω συχνά εξηγήσει ότι σε κάθε κρίση κάνουμε τα ίδια λάθη με την προηγούμενη.

Συμπερασματικά, κάθε σχεδόν μήνα η κυβέρνηση αναγγέλλει (ορθώς κατά τα άλλα) και μια στρατηγική για επιμέρους θέματα ή κοινωνικές ομάδες. Οταν η Αγκυρα χτίζει μεθοδικά αφήγημα «νομιμοποίησης» ένοπλου εκβιασμού για διεκδίκηση ακόμη και ελληνικού εδάφους, πότε σκοπεύει να ασχοληθεί συνολικά και σε βάθος με την εθνική στρατηγική; Το έργο –ομολογουμένως– δεν είναι εύκολο, ιδέες όμως υπάρχουν. Πόσα πρέπει ακόμη να υποστούμε για να εγκαταλειφθεί η στρουθοκαμηλική προσέγγιση των τουρκικών απειλών; Γιατί όσες βερμπαλιστικές καταδίκες της τουρκικής επιθετικότητας κι αν εξασφαλίσουμε από παλαιούς και νέους συμμάχους, κι όσους προηγμένους εξοπλισμούς κι αν αγοράσουμε, χωρίς σοβαρή στρατηγική και κυρίως «έξυπνα» αποφασιστικές κινήσεις απειλείται πλέον και η εδαφική μας ακεραιότητα. Στην αναμέτρηση με την Τουρκία δεν μπορούμε να χάνουμε συνεχώς έδαφος ή να αναβάλλουμε με την ψευδαίσθηση ότι κάποτε θα παραιτηθεί από τις παράλογες αξιώσεις της. Πρέπει, αντίθετα, να την κερδίσουμε.

* Ο κ. Γιάννης Βαληνάκης είναι καθηγητής και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΠΡΟΥ

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ομέρ Τσελίκ: Ελλάδα και Κύπρος φρέναραν τη διεύρυνση της ΕΕ

Avatar photo

Published

on

«Επίθεση» κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαπέλυσε ο εκπρόσωπος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, Ομέρ Τσελίκ. Ειδικότερα –σύμφωνα με τον ανταποκριτή του ΣΚΑΪ στην Κωνσταντινούπολη, Μανώλη Κωστίδη– ο Τσελίκ υποστήριξε ότι «από την αρχή έχουμε τονίσει πως η αιχμαλωσία της ΕΕ από την Ελλάδα και την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση», όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία, «την έχει εγκλωβίσει σε μια πολύ περιορισμένη γεωγραφική ζώνη και έχει πάψει πλέον να αποτελεί παγκόσμια δύναμη».

«Αυτή η απουσία οράματος», συνέχισε, «ξεκίνησε ουσιαστικά με το μπλοκάρισμα της προοπτικής διεύρυνσης προς την Τουρκία. Αλλά ακόμη και πριν από αυτό, προέκυψε από το γεγονός ότι οι περιθωριακές θέσεις της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης παρουσιάστηκαν ως επίσημες θέσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

«Επιτρέψτε μου να το διατυπώσω ξεκάθαρα για πρώτη φορά εδώ: το ζήτημα της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας έχει πλέον μετατραπεί σε ερώτημα για το αν η ΕΕ μπορεί να διατηρήσει τη ζωτικότητά της ως ένωση. Με άλλα λόγια, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσει με αυτή τη νοοτροπία. Το διαπιστώνετε και από τη συμπεριφορά της σε θέματα ασφάλειας: την αταξία στο ζήτημα της Γροιλανδίας, τις εσφαλμένες θέσεις για το ΝΑΤΟ, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο… Όλα αυτά αποκαλύπτουν μια δομή που διαθέτει οικονομική ισχύ, αλλά στερείται πολιτικής και αμυντικής δύναμης», κατέληξε ο Τσελίκ.

Continue Reading

IBNA

Η ρωσική SVR κατά Βαρθολομαίου: Εκκλησία, γεωπολιτική και το νέο μέτωπο της «ήπιας ισχύος»

Avatar photo

Published

on

Η δημόσια και ιδιαίτερα επιθετική ανακοίνωση της SVR (Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσικής Ομοσπονδίας) εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου συνιστά γεγονός με σαφές πολιτικό και γεωπολιτικό αποτύπωμα, που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια μιας απλής εκκλησιαστικής αντιπαράθεσης. Το ρωσικό κείμενο, με σκληρό λεξιλόγιο και οξείς χαρακτηρισμούς, κατηγορεί τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για «σχισματική δραστηριότητα» στον ορθόδοξο κόσμο, αποδίδοντάς του σχέδιο εκδίωξης της ρωσικής Ορθοδοξίας από την Ουκρανία, τις βαλτικές χώρες και ευρύτερα την Ανατολική Ευρώπη. Το γεγονός ότι η επίθεση προέρχεται όχι από εκκλησιαστικό όργανο αλλά από κρατική υπηρεσία πληροφοριών προσδίδει στη σύγκρουση χαρακτηριστικά κρατικής στρατηγικής.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της SVR, ο Βαρθολομαίος φέρεται πλέον να στρέφει το ενδιαφέρον του προς τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Εσθονία, επιχειρώντας –όπως υποστηρίζει η Μόσχα– να αποσπάσει τις εκεί ορθόδοξες δομές από το Πατριαρχείο Μόσχας και να δημιουργήσει εκκλησίες «πλήρως ελεγχόμενες από το Φανάρι». Η ρωσική πλευρά συνδέει τη στρατηγική αυτή με στήριξη δυτικών παραγόντων, κάνοντας λόγο ακόμη και για εμπλοκή βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και για αξιοποίηση εθνικιστικών ή ακραίων πολιτικών ρευμάτων στις χώρες της Βαλτικής. Πρόκειται για αφήγημα που εντάσσει την εκκλησιαστική διαμάχη στο γενικότερο πλαίσιο της αντιπαράθεσης Ρωσίας–Δύσης.

Η χρονική συγκυρία της επίθεσης δεν θεωρείται τυχαία. Η Ρωσία βρίσκεται σε παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία, με αυξανόμενες στρατιωτικές και οικονομικές πιέσεις, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει να διατηρήσει την επιρροή της μέσω εργαλείων ήπιας ισχύος, όπως η θρησκεία και η πολιτισμική ταυτότητα. Η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας αποτέλεσε για τη Μόσχα σοβαρό πλήγμα στο δόγμα του λεγόμενου «Ρωσικού Κόσμου», δηλαδή της αντίληψης περί ενιαίου ρωσικού πνευματικού και ιστορικού χώρου.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η SVR επεκτείνει την κριτική της και προς τα Βαλκάνια, υποστηρίζοντας ότι ο Βαρθολομαίος σχεδιάζει να πλήξει την «ιδιαίτερα ανυπότακτη» Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσω πρόθεσης αναγνώρισης αυτοκεφαλίας στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου. Η αναφορά αυτή αγγίζει ένα εξαιρετικά ευαίσθητο πεδίο, καθώς η Σερβία αποτελεί διαχρονικό σύμμαχο της Ρωσίας τόσο σε πολιτικό όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο, και κάθε παρέμβαση στο εκκλησιαστικό καθεστώς της περιοχής αποκτά άμεσο γεωπολιτικό βάρος.

Από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής επίσημη απάντηση στο ύφος και το περιεχόμενο της ανακοίνωσης. Ωστόσο, εκκλησιαστικές και διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι το Φανάρι κινείται βάσει του κανονικού του δικαίου και του ιστορικού του ρόλου ως κέντρου συντονισμού της Ορθοδοξίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η αυτοκεφαλία της Ουκρανίας παρουσιάζεται ως εκκλησιαστική λύση σε ένα χρόνιο ζήτημα και όχι ως πολιτική πράξη. Η ρωσική προσέγγιση, αντίθετα, τη θεωρεί άμεση παρέμβαση στη σφαίρα επιρροής της Μόσχας.

Η σκληρότητα της γλώσσας της SVR, με χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν σε θρησκευτική δαιμονοποίηση, δείχνει ότι η αντιπαράθεση έχει περάσει σε επίπεδο ανοιχτής σύγκρουσης νομιμοποίησης. Η Ρωσία επιχειρεί να παρουσιάσει τον Βαρθολομαίο ως όργανο δυτικών σχεδιασμών, με στόχο την αποδυνάμωση του κύρους του σε ορθόδοξες κοινωνίες που βρίσκονται σε γεωπολιτικό μεταίχμιο. Ταυτόχρονα, στέλνει μήνυμα προς κυβερνήσεις και εκκλησίες ότι οποιαδήποτε απομάκρυνση από το Πατριαρχείο Μόσχας θα εκληφθεί ως εχθρική ενέργεια.

Για την Ευρώπη, αυτή η εξέλιξη δημιουργεί ένα ακόμη επίπεδο αστάθειας. Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο θεολογικά ή διοικητικά ζητήματα, αλλά αγγίζει θέματα εθνικής ταυτότητας, μειονοτήτων και ασφάλειας, ιδιαίτερα στις χώρες της Βαλτικής και στα Βαλκάνια. Σε συνδυασμό με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η εκκλησιαστική αντιπαράθεση λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής έντασης, διευρύνοντας τα ρήγματα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.

Το συμπέρασμα είναι ότι η επίθεση της SVR κατά του Βαρθολομαίου σηματοδοτεί τη μεταφορά της γεωπολιτικής σύγκρουσης και στο πεδίο της θρησκείας. Η Ορθοδοξία, από χώρος πνευματικότητας, μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού ισχύος. Το αν η σύγκρουση αυτή θα περιοριστεί στη ρητορική ή θα οδηγήσει σε περαιτέρω ρήξεις στον ορθόδοξο κόσμο, θα εξαρτηθεί τόσο από τις κινήσεις του Φαναρίου όσο και από τη συνολική πορεία της αντιπαράθεσης Ρωσίας–Δύσης τους επόμενους μήνες.

ΠΗΓΗ: IBNA 
Continue Reading

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από τα αμερικανικά σχέδια στα ιρανικά αδιέξοδα – Το πολιτικό στοίχημα Πεζεσκιάν

Avatar photo

Published

on

«Όλες οι επιλογές παραμένουν ανοιχτές για τον Πρόεδρο Τραμπ, χωρίς ωστόσο να έχει ληφθεί μέχρι στιγμής κάποια απόφαση», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πλέον ενώπιόν του ένα φάσμα επιλογών για τη στήριξη των αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων στο Ιράν, με βασικό ζητούμενο την αποδυνάμωση του καθεστώτος, ανέφεραν δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι στο Axios.

Η καθοριστική σύσκεψη έχει προγραμματιστεί για σήμερα το απόγευμα στον Λευκό Οίκο, με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και του επικεφαλής του Πενταγώνου Πιτ Χέγκσεθ. Η συζήτηση θα επικεντρωθεί στην επιλογή πιθανών στόχων σε διάφορες περιοχές του Ιράν, καθώς οι διαμαρτυρίες κλιμακώνονται και οι απώλειες αυξάνονται δραματικά. «Όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι για τον Πρόεδρο Τραμπ, αλλά δεν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση», επανέλαβε Αμερικανός αξιωματούχος.

Δεύτερη πηγή διευκρίνισε ότι στα σενάρια περιλαμβάνονται και στρατιωτικά πλήγματα, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως «είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποια επιλογή θα προτιμήσει τελικά ο Τραμπ». Οι πιθανοί στόχοι αποτέλεσαν, σύμφωνα με τρεις αμερικανικές πηγές, αντικείμενο τηλεφωνικής επικοινωνίας το Σάββατο μεταξύ του Μάρκο Ρούμπιο και του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Παρά ταύτα, ορισμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να αποδυναμώσει το κύμα διαμαρτυριών στο εσωτερικό του Ιράν. Τονίζουν όμως ότι εξετάζονται σοβαρά εναλλακτικές όπως κυβερνοεπιθέσεις και επιχειρήσεις πληροφόρησης κατά του καθεστώτος. «Λαμβάνοντας υπόψη το προηγούμενο της αμερικανικής επίθεσης στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν τον περασμένο Ιούνιο, οι αγιατολάχ φοβούνται ότι είναι θέμα ημερών μια νέα μεγάλη επιχείρηση από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, με βασικό στόχο τις βάσεις των Φρουρών της Επανάστασης, τον πυλώνα του θεοκρατικού συστήματος», επισημαίνουν Άραβες αναλυτές.

Πώς θα αντιδράσει το Ιράν

Ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν προειδοποίησε ότι σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, η Τεχεράνη θα στοχοποιήσει αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, καθώς και το Ισραήλ.

Οι απειλές αυτές, ωστόσο, θεωρείται ότι είναι πλέον πιο δύσκολο να υλοποιηθούν, καθώς το καθεστώς εμφανίζεται ευάλωτο. Στην πραγματικότητα έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία του, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς: οι σύμμαχοί του – Χεζμπολάχ, Χαμάς και Χούθι – έχουν αποδυναμωθεί σημαντικά, ενώ η μαζική συμμετοχή των πολιτών στις διαδηλώσεις προκαλεί αμηχανία ακόμη και στο ίδιο το καθεστώς, το οποίο απαντά με πρωτοφανή σκληρότητα.

«Οι ελίτ της χώρας και η ένοπλη πτέρυγά τους, οι Φρουροί της Επανάστασης, καταφεύγουν όπως πάντα σε θρησκευτικά προσχήματα για να συγκαλύψουν τις αποτυχίες τους: μια οικονομία σε κατάρρευση, τις διεθνείς κυρώσεις που οδηγούν τον πληθυσμό σε αχρείαστες θυσίες, την πλήρη άρνηση πολιτικών δικαιωμάτων και τους παράλογους περιορισμούς εις βάρος των γυναικών», σημειώνουν ειδικοί αναλυτές.

Αντίθετα, ο Μασούντ Πεζεσκιάν, παρά τον μαχητικό τόνο που υιοθέτησε χθες εν μέσω των συνεχιζόμενων κινητοποιήσεων, εμφανίστηκε συγκριτικά πιο μετριοπαθής και λιγότερο εμπρηστικός. Προσπάθησε να εκφράσει κατανόηση για τη λαϊκή δυσαρέσκεια, δηλώνοντας «έτοιμος να ακούσει τον λαό του» και επισημαίνοντας ότι μαζί με την κυβέρνησή του «ακούμε τους διαδηλωτές και καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίλυση των προβλημάτων τους».

«Εναλλακτική» ο Πεζεσκιάν;

Ο 71χρονος πρόεδρος, που ανέλαβε καθήκοντα το 2024 μετά τη νίκη του ως επικεφαλής του μεταρρυθμιστικού στρατοπέδου, βλέπει το διογκούμενο κύμα διαμαρτυριών και τη βίαιη στάση των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων ασφαλείας ως διπλή απειλή για την εξουσία του.

Στο πλαίσιο αυτό, επιχείρησε να ανταποκριθεί σε αιτήματα της κοινωνίας αντικαθιστώντας τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, προωθώντας περιορισμένα πακέτα οικονομικής ενίσχυσης και αναλαμβάνοντας δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση του υψηλού κόστους ζωής και του πληθωρισμού.

Για τον Πεζεσκιάν, ωστόσο, υφίσταται σαφής διάκριση μεταξύ των «διαδηλωτών», που πρέπει να ακουστούν, και των «ταραξιών», οι οποίοι, κατά την άποψή του, οφείλουν να κατασταλούν. «Ενώ οι υπερσυντηρητικοί κληρικοί θεωρούν τη σιδηρά πυγμή αυτονόητα θεμιτή, ο Πεζεσκιάν και η κυβέρνησή του ακολουθούν μια πιο σύνθετη και προσεκτική γραμμή», υπογραμμίζουν ειδικοί για το Ιράν. «Όπως ακριβώς ο υπουργός Εξωτερικών του, Αμπάς Αραγτσί, βρέθηκε να παλεύει επί μήνες με τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για το πυρηνικό πρόγραμμα πριν από τον πόλεμο του Ιουνίου, έτσι και ο Πεζεσκιάν καλείται τώρα να βρει τον τρόπο να προωθήσει το σχέδιό του για άνοιγμα προς την κοινωνία των πολιτών και τη μεσαία τάξη – μια διαδικασία που μπορεί να ιδωθεί ως μια ιδιότυπη περεστρόικα με σιιτικό πρόσημο».

ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ .gr

Continue Reading
Advertisement

Viral

(c) 2017-25 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia