ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Το ερώτημα για την Holguín για την UNFICYP και η υπόθεση της Μάμμαρι: γιατί δέχθηκαν επίθεση δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες;

Published

6 months ago

January 3, 2026

2 Ιανουαρίου 2026
Aziz Şah

Στις 30 Δεκεμβρίου, η Fileleftheros δημοσίευσε είδηση σύμφωνα με την οποία, τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, δύο Ελληνοκύπριοι αγρότες που όργωναν τα χωράφια τους κοντά στη Ζώνη Ασφαλείας, στην περιοχή της Μάμμαρι, δέχθηκαν επίθεση από περισσότερους από 20 Τούρκους στρατιώτες και «αστυνομικούς», ενώ —όπως αναφέρεται— έγινε προσπάθεια να συλληφθούν.

Περίπου δύο μήνες νωρίτερα, το πρωί του Σαββάτου 8 Νοεμβρίου, είχε προηγηθεί άλλο περιστατικό στη Δένεια: Ελληνοκύπριος αγρότης, που εισήλθε με τρακτέρ στη Ζώνη για να οργώσει τη γη του, φέρεται να παρεμποδίστηκε από Τούρκους στρατιώτες, με την Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ να καταφθάνει στη συνέχεια στην περιοχή.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, σχολιάζοντας τότε το περιστατικό, το χαρακτήρισε «αρνητική εξέλιξη που δυναμιτίζει το καλό κλίμα» και διαβεβαίωσε ότι έγιναν άμεσα «όλες οι απαραίτητες ενέργειες» ώστε να μην επαναληφθούν αντίστοιχες κινήσεις.

Τι ακολούθησε; Αντί να εκτονωθεί, η ένταση κλιμακώθηκε: το μεμονωμένο επεισόδιο του Νοεμβρίου «μεγάλωσε» αισθητά τον Δεκέμβριο.

Στην Παλαιστίνη, επιθέσεις δυνάμεων κατοχής και εποίκων κατά αγροτών εν ώρα εργασίας είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο — και συχνά καταλήγουν σε αρπαγή γης. Το άρθρο θέτει το ερώτημα: τι σημαίνει αυτό για την Κύπρο και ποια είναι η λειτουργία του μηχανισμού στη Ζώνη Ασφαλείας;

Η βασική θέση που προβάλλεται είναι ότι ο ρόλος της Ζώνης —όπως εφαρμόζεται στην πράξη— δεν περιορίζεται στη «διατήρηση ηρεμίας», αλλά συνδέεται με έναν ευρύτερο έλεγχο του πεδίου: να «πειθαρχεί» τον ΟΗΕ και την ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να διευρύνει, σταδιακά, τα τετελεσμένα της κατοχής.

Στην Κύπρο υπάρχει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος: η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία κατέχει το 37% του εδάφους της. Και, όπως υποστηρίζεται, εδώ και 51 χρόνια δεν υπάρχει υπογεγραμμένη Συμφωνία Ανακωχής ούτε καθορισμένη Γραμμή Ανακωχής. Έτσι, η λεγόμενη «Ζώνη Ασφαλείας» περιγράφεται ως περιοχή πέραν της γραμμής που κατέλαβε ο τουρκικός στρατός, με αποτέλεσμα —κατά τον αρθρογράφο— να υφίσταται «διπλή κατοχή»: από την Τουρκία και από τον ΟΗΕ, μέσω του ειδικού καθεστώτος της Ζώνης.

Η εικόνα που περιγράφεται είναι συγκεκριμένη: αγρότες που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τη δική τους γη, με τον στρατό κατοχής παρόντα στην περίμετρο και με την UNFICYP, στην πράξη, να τους εμποδίζει να σπείρουν ή να οργώσουν. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται ότι μετανάστες που εισέρχονται μέσω Τουρκίας περνούν τη Ζώνη χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, ενώ όταν πρόκειται για καλλιέργεια, «ο αγρότης βρίσκει απέναντί του τον ΟΗΕ».

Στο πλαίσιο αυτής της «ελεγχόμενης έντασης», όπως την ονομάζει, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι επί δεκαετίες σημειώνονται περιοδικές επιθέσεις εναντίον Ελληνοκυπρίων αγροτών και αμάχων στη Ζώνη. Παράλληλα, επιμένει ότι η Τουρκία δεν δέχθηκε ούτε καν να υπογράψει Συμφωνία Ανακωχής ώστε να οριοθετηθεί γραμμή, ενώ συγκρίνει το γεγονός με άλλες περιπτώσεις όπου έχουν υπογραφεί συμφωνίες ανακωχής ακόμη και με αντιμαχόμενους που χαρακτηρίζονται «τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το συμπέρασμα που επιχειρείται είναι αιχμηρό: μια δύναμη κατοχής που δεν αποδέχεται ούτε τα στοιχειώδη δεσμευτικά πλαίσια, μπορεί πράγματι να επιτρέψει «συνολική λύση»;

Στη συνέχεια, το κείμενο αναπτύσσει τη λογική ότι η απουσία καθορισμένου «συνόρου» ευνοεί τον κατακτητή, διότι αφήνει περιθώριο επέκτασης, παραπέμποντας σε ανάλογες στρατηγικές που εφαρμόστηκαν αλλού. Από αυτή τη σκοπιά, εξηγεί γιατί —κατά την εκτίμησή του— δεν υπάρχει πραγματικό σύνορο ανάμεσα στην κατεχόμενη και τη μη κατεχόμενη περιοχή: η Κύπρος δεν είναι «διχοτομημένη», αλλά «υπό κατοχή». Και η κατοχή, μαζί με την εποικιστική αποικιοκρατία, παρουσιάζεται ως φαινόμενο που «δεν αναγνωρίζει όρια».

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι αυτό ακριβώς είναι που αρνούνται να αποδεχθούν η ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι ελληνοκυπριακές ελίτ: ότι, επιδιώκοντας τη διατήρηση ενός «καλού κλίματος», στην πράξη αποδέχονται την πραγματικότητα της κατοχής και προσπαθούν να διασφαλίσουν τη μετα-1974 τάξη πραγμάτων.

Και προσθέτει, παραφράζοντας το γνωστό απόφθεγμα του Τρότσκι, ότι ακόμη κι αν δεν ασχολείσαι με την κατοχή, η κατοχή θα ασχοληθεί μαζί σου — γιατί λειτουργεί σαν «καρκίνος», με «όγκο» την εποικιστική πολιτική.

Το ερώτημα «γιατί συνέβη στη Μάμμαρι;» συνδέεται, τέλος, με όσα αποδίδονται στον προσωπικό απεσταλμένο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Holguín. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Holguín έχει διατυπώσει σε κλειστές συναντήσεις τη θέση ότι «δεν βλέπει πρόβλημα στην Κύπρο» και δεν κατανοεί «τι δουλειά έχει η Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ στο νησί».

Στο ίδιο δημοσίευμα της Fileleftheros αναφέρεται επίσης ότι ο νεαρός αγρότης, Γαβριήλ Γερόλεμος, δήλωσε πως το περιστατικό συνέβη εντός της Ζώνης Ασφαλείας και ότι οι στρατιώτες της UNFICYP που έφτασαν στο σημείο περιορίστηκαν στο να παρακολουθούν και να καταγράφουν όσα συνέβησαν, χωρίς να επέμβουν.

πηγή: https://www.cumhuriyetci.cy/2026/01/02/holguinin-bm-baris-gucu-ne-ise-yarar-sorusu-ve-tufan-erhurmanin-sartlari-mammaride-iki-kibrisli-rum-ciftci-neden-saldiriya-ugradi/

Up Next

Τα πολλαπλά μηνύματα Τραμπ μέσω της επίθεσης στη Βενεζουέλα: Προειδοποίηση προς Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Κούβα

Don't Miss

Από τη Κύπρο στη Σομαλιλάνδη: Ο τούρκο-ισραηλινός γεωστρατηγικός ανταγωνισμός δημιουργεί νέα δεδομένα

#exAformis

Όταν η Δικαιοσύνη καλείται να κρίνει… τον ίδιο της τον εαυτό

Published

10 hours ago

June 26, 2026

Χάρης Θεραπής

του Χάρη Θεραπή

Η υπόθεση TAXAN δεν αφορά μόνο τον Μαρίνο Σιζόπουλο και τα υπόλοιπα πρόσωπα που κατονομάζονται στο πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς. Αφορά, πρωτίστως, τη θεσμική αξιοπιστία της Νομικής Υπηρεσίας και την ικανότητα του κράτους να πείθει τους πολίτες ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί με συνέπεια, ανεξαρτησία και ίσα μέτρα απέναντι σε όλους.

Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι.

Την ώρα που η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το πόρισμα για το λεγόμενο «Κράτος Μαφία», με την ίδια την Κυβέρνηση να αναγκάζεται να αναζητήσει ανεξάρτητους ανακριτές λόγω της εξαίρεσης της ηγεσίας της Νομικής Υπηρεσίας, ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο ζήτημα καταλήγει ξανά στο ίδιο γραφείο.

Το πόρισμα της Αστυνομίας για την υπόθεση TAXAN αναμένεται να διαβιβαστεί στη Νομική Υπηρεσία, η οποία καλείται να αποφασίσει αν θα ασκήσει ποινικές διώξεις.

Το ερώτημα, όμως, είναι αμείλικτο.

Πώς μπορεί η ίδια ακριβώς ηγεσία της Νομικής Υπηρεσίας, που το 2022 είχε αποφανθεί ότι δεν υπήρχε επαρκής μαρτυρία για ποινική δίωξη, να πείσει σήμερα ότι η νέα της απόφαση δεν θα σκιάζεται από τις επιλογές του παρελθόντος;

Η τότε θέση ήταν ξεκάθαρη: δεν υπήρχε επαρκής και ανεξάρτητη μαρτυρία.

Κι όμως, λίγα χρόνια αργότερα, η Αρχή κατά της Διαφθοράς, μέσω μιας εκτεταμένης έρευνας, εντόπισε στοιχεία και ενδείξεις που οδήγησαν σε διαπίστωση πιθανής διάπραξης σοβαρών ποινικών αδικημάτων, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει νέα αστυνομική διερεύνηση.

Το εύλογο ερώτημα δεν αφορά μόνο την ουσία της υπόθεσης.

Αφορά το πώς είναι δυνατόν στοιχεία που κρίθηκαν ικανά να οδηγήσουν σε νέα ποινική διερεύνηση να μην είχαν εντοπιστεί ή αξιολογηθεί στην πρώτη έρευνα.

Και ακόμη περισσότερο, γιατί τότε δεν ζητήθηκαν συμπληρωματικές ανακρίσεις ή περαιτέρω διερεύνηση.

Εδώ βρίσκεται η πραγματική πληγή.

Η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης δεν κρίνεται μόνο από τις τελικές αποφάσεις της. Κρίνεται από την ποιότητα των ερευνών, από τη συνέπεια των χειρισμών και από την εικόνα που εκπέμπει προς την κοινωνία.

Όταν οι ίδιες υποθέσεις επιστρέφουν μετά από λίγα χρόνια με διαφορετικά δεδομένα και διαφορετικές αξιολογήσεις, η εμπιστοσύνη των πολιτών δοκιμάζεται.

Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο όπου η ίδια η Νομική Υπηρεσία βρίσκεται στο επίκεντρο έντονης δημόσιας αμφισβήτησης εξαιτίας άλλων σοβαρών υποθέσεων, η ανάγκη για απόλυτη διαφάνεια γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Ας είμαστε ξεκάθαροι.

Το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς δεν αποτελεί δικαστική απόφαση και κανείς δεν μπορεί να θεωρείται ένοχος πριν αποφανθούν τα αρμόδια δικαστήρια, εφόσον φυσικά ασκηθούν διώξεις.

Όμως η δημόσια λογοδοσία των θεσμών είναι εξίσου απαραίτητη.

Εάν η Νομική Υπηρεσία αποφασίσει αυτή τη φορά να προχωρήσει με ποινικές διώξεις, θα οφείλει να εξηγήσει τι ακριβώς άλλαξε σε σχέση με το 2022 και γιατί τότε δεν κρίθηκε αναγκαία μια πιο ουσιαστική διερεύνηση.

Εάν, από την άλλη, αποφασίσει εκ νέου να μην προχωρήσει, θα πρέπει να αιτιολογήσει με τρόπο που να μπορεί να πείσει μια κοινωνία η οποία παρακολουθεί πλέον με αυξανόμενη δυσπιστία τη λειτουργία των θεσμών.

Η ουσία δεν είναι αν η υπόθεση αφορά έναν πρώην αρχηγό κόμματος.

Ούτε αν οι καταγγελίες τελικά θα επιβεβαιωθούν ή θα καταρρεύσουν στο δικαστήριο.

Η ουσία είναι αν η Κυπριακή Δημοκρατία διαθέτει μηχανισμούς που μπορούν να διερευνούν σοβαρές υποθέσεις χωρίς σκιές, χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς να δημιουργείται η εντύπωση ότι οι ίδιοι θεσμοί καλούνται κάθε φορά να αξιολογήσουν τα δικά τους λάθη.

Η Δικαιοσύνη δεν αρκεί να απονέμεται.

Πρέπει και να εμπνέει εμπιστοσύνη.

Και αυτή η εμπιστοσύνη, δυστυχώς, δεν ανακτάται με ανακοινώσεις. Ανακτάται μόνο όταν οι θεσμοί αποδεικνύουν στην πράξη ότι είναι πρόθυμοι να κάνουν και τη δύσκολη αυτοκριτική.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Διπλωματικός Θρίαμβος της Τεχεράνης; Τα 14 Σημεία της Φερόμενης Συμφωνίας Ιράν – ΗΠΑ

Published

1 week ago

June 17, 2026

Vouli TV

του Αλέξη Λεκάκη Κερκυραίου

Το “Al Arabiya English,” η αγγλόφωνη διαδικτυακή υπηρεσία του κρατικού σαουδαραβικού ειδησεογραφικού δικτύου Al Arabiya, υποστηρίζει ότι έχει λάβει ένα αντίγραφο του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ που αναμένεται να υπογραφεί στην Ελβετία την ερχόμενη Παρασκευή. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο ΜΜΕ δεν διάκειται γενικότερα θετικά απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Για την ακρίβεια, είναι εξόχως εχθρικό απέναντί της. Κι, όμως, τα φερόμενα 14 σημεία της προκαταρκτικής συμφωνίας-πλαίσιο που προδημοσιεύει το “Al Arabiya English” παρουσιάζουν μια εικόνα διπλωματικού θριάμβου του Ιράν. Συγκεκριμένα:

“1. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τους συμμάχους τους στον τρέχοντα πόλεμο, κηρύσσουν με την υπογραφή του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης τον αυθωρεί και μόνιμο τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, και αναλαμβάνουν τη δέσμευση ότι στο εξής δεν θα προβούν σε καμία εχθρική ενέργεια η μία εναντίον της άλλης και θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας η μία εναντίον της άλλης. Η τελική συμφωνία θα επιβεβαιώσει τις διατάξεις του παρόντος Άρθρου και των υπόλοιπων Άρθρων.

2. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση να σέβονται η μία την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της άλλης, καθώς και να απέχουν από κάθε παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις αλλήλων.

3. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση να διαπραγματευτούν και να καταλήξουν σε τελική συμφωνία εντός μέγιστης περιόδου 60 ημερών, η οποία δύναται να παραταθεί με αμοιβαία συγκατάθεση.

4. Αμέσως μετά την υπογραφή του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό και θα αποτρέψουν οποιαδήποτε παρέμβαση ή παρεμπόδιση εις βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, και θα αποκαταστήσουν την κυκλοφορία στο μέγιστο της δυνατότητάς της εντός 30 ημερών· η κίνηση των πλοίων θα είναι ανάλογη με τον προπολεμικό όγκο κυκλοφορίας από την πλευρά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν επίσης τη δέσμευση να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τις γύρω περιοχές εντός 30 ημερών από την τελική συμφωνία.

5. Με την υπογραφή του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα λάβει αμέσως μέτρα προκειμένου να διασφαλίσει ότι η κίνηση των εμπορικών πλοίων από τον Περσικό Κόλπο προς τη Θάλασσα του Ομάν και αντίστροφα θα επανέλθει εντός 30 ημερών στον προπολεμικό της όγκο, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη για την άρση των τεχνικών εμποδίων και την εξουδετέρωση των ναρκών από το Ιράν.

6. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση, μαζί με τους περιφερειακούς εταίρους τους, να δημιουργήσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο συμφωνημένο και από τα δύο μέρη για την αποκατάσταση και την οικονομική ανάπτυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, διασφαλίζοντας χρηματοδότηση τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο μηχανισμός υλοποίησης αυτού του σχεδίου, ως μέρος της τελικής συμφωνίας, θα διαμορφωθεί εντός 60 ημερών.

7. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύονται να τερματίσουν, βάσει χρονοδιαγράμματος που θα συμφωνηθεί ως μέρος της τελικής συμφωνίας, όλους τους τύπους κυρώσεων που αντιμετωπίζει επί του παρόντος η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Διοικητών του Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ), καθώς και όλων των μονομερών κυρώσεων των ΗΠΑ, τόσο των πρωτογενών όσο και των δευτερογενών.

8. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν επαναλαμβάνει ότι δεν θα παραγάγει ποτέ πυρηνικά όπλα. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν ότι η τύχη του εμπλουτισμένου υλικού και η τύχη όλων των άλλων αμοιβαία συμφωνηθέντων πυρηνικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών αναγκών του Ιράν, θα αντιμετωπιστούν επαρκώς σε μια τελική συμφωνία· η τελική συμφωνία θα επιβεβαιώσει τις διατάξεις του παρόντος Άρθρου.

9. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφωνούν ότι, εν αναμονή της τελικής συμφωνίας, θα διατηρήσουν το υφιστάμενο status quo: το Ιράν θα διατηρήσει το status quo στο πυρηνικό του πρόγραμμα, και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιβάλουν νέες κυρώσεις στο Ιράν ούτε θα ενισχύσουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή.

10. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση ότι αμέσως μετά την υπογραφή του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης, και μέχρι την ημερομηνία άρσης των κυρώσεων, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών θα εκδώσει εξαιρέσεις [στην επιβολή κυρώσεων] για τις εξαγωγές ιρανικού αργού πετρελαίου, πετροχημικών προϊόντων και των παραγώγων τους, καθώς και για όλες τις σχετικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζικών, ασφαλιστικών, μεταφορικών και άλλων παρόμοιων υπηρεσιών.

11. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση ότι, υπό το φως της προόδου των διαπραγματεύσεων προς μια τελική συμφωνία, τα δεσμευμένα ή υπό περιορισμό κεφάλαια και περιουσιακά στοιχεία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν θα αποδεσμευτούν και θα τεθούν πλήρως στη διάθεσή της. Αυτά τα κεφάλαια, είτε τηρούνται στον κύριο λογαριασμό είτε μεταφέρονται, θα χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε τελική πληρωμή δικαιούχου καθοριστεί από την Κεντρική Τράπεζα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και θα είναι πλήρως διαθέσιμα προς χρήση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλαμβάνουν τη δέσμευση να εκδώσουν όλες τις απαραίτητες άδειες και εγκρίσεις σε αυτή τη βάση.

12. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφωνούν ότι θα δημιουργηθεί ένας μηχανισμός υλοποίησης για την επίβλεψη της επιτυχούς εφαρμογής και της μελλοντικής δέσμευσης στην Τελική Συμφωνία.

13. Μετά την υπογραφή του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης, και κατόπιν λήψης διαβεβαιώσεων σχετικά με την έναρξη της εφαρμογής των Άρθρων 4, 5, 10 και 11 του παρόντος Μνημονίου Συνεννόησης, καθώς και τη συνεχιζόμενη εφαρμογή αυτών των βημάτων, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εισέλθουν σε διαπραγματεύσεις για μια Τελική Συμφωνία αποκλειστικά όσον αφορά τα υπόλοιπα Άρθρα.

14. Η τελική συμφωνία θα εγκριθεί μέσω δεσμευτικού ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.”

Αρκετά από ανωτέρω άρθρα είχαν διαρρεύσει τις προηγούμενες ημέρες, κυρίως, στα ιρανικά ΜΜΕ. Εφόσον ισχύουν τα προαναφερθέντα 14 σημεία, πρόκειται αναμφίλεκτα για μια μεγάλη διπλωματική νίκη του Ιράν, καθώς φέρεται να προβλέπει την αυθωρεί λήξη των εχθροπραξιών σε όλα τα περιφερειακά μέτωπα, την αυθωρεί αναστολή των αμερικανικών κυρώσεων στις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου κι άλλων πετροχημικών προϊόντων, την απόσυρση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από τις γειτνιάζουσες περιοχές εντός προθεσμίας 30 ημερών από τη σύναψη μιας τελικής συμφωνίας (ένας διακαής πόθος του Ιράν επί δεκαετίες), τη δημιουργία ενός ταμείου 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως τροπόν τινά πολεμικές επανορθώσεις προς την Τεχεράνη, την μη επιβολή νέων κυρώσεων και την μη αποστολή νέων αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, την αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων πριν την οριστική διευθέτηση και, τέλος, την άρση όλων των κυρώσεων μετά την επίτευξη τελικής συμφωνίας. Παράλληλα, δεν γίνεται (αναμενόμενα) ουδεμία αναφορά στο ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα και τις φίλιες πολιτικο-στρατιωτικές οργανώσεις, τα οποία είναι κόκκινες γραμμές για την Ισλαμική Δημοκρατία. Αντίστοιχα, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη που να απαγορεύει στο Ιράν να συλλέγει τέλη ναυτιλιακών υπηρεσιών στα Στενά Χορμόζ. Όσον αφορά τις προβλέψεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αυτές είναι αόριστες και μεταθέτουν την επίλυση του ζητήματος για μετά.

Εντούτοις, δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτή η φερόμενη διπλωματική επιτυχία του Ιράν θα μεταφρασθεί απαραιτήτως σε ενέργειες. Τα φερόμενα 14 σημεία περιλαμβάνουν αρκετές ασάφειες και, κυρίως, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι το ετεροβαρές Μνημόνιο Συνεννόησης θα τηρηθεί απαρέγκλιτα από τις ηττηθείσες ΗΠΑ και κατ’ επέκταση από το Ισραήλ, το οποίο ήδη το παραβιάζει συνεχίζοντας τις επιθέσεις στον Λίβανο. Εν πάση περιπτώσει, η βιασύνη του Αμερικανού προέδρου να απεμπλακεί όπως κι όπως από το κοστόβορο και ταπεινωτικό αδιέξοδο στο οποίο περιήλθε με τις δικές του ασυλλόγιστες επιλογές κι αβελτηρίες είναι καταφανές. Το, δε, πλήγμα που επέφερε το Ιράν στο αμερικανικό γόητρο είναι ανεπανόρθωτο.

Άρθρα Χάρη Θεραπή

Οι Wannabe Εθνοσωτήρες και το Reality της Οργής

Published

1 month ago

May 15, 2026

Χάρης Θεραπής

Η διαφθορά εξελίχθηκε στο πιο εύκολο πολιτικό προϊόν της εποχής.
Ένα έτοιμο αφήγημα πάνω στο οποίο χτίζουν καριέρες κάθε λογής wannabe εθνοσωτήρες, χωρίς σχέδιο, χωρίς θέσεις και — πολλές φορές — χωρίς στοιχειώδη πολιτική γνώση.

Αρκεί να φωνάζουν πιο δυνατά.
Αρκεί να επαναλαμβάνουν καθημερινά ότι «όλοι είναι ίδιοι» και ότι «οι άλλοι εν καλύτεροι».

Πάνω στη δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία λαϊκισμού.
Άνθρωποι που δεν μπορούν να αρθρώσουν σοβαρή πολιτική πρόταση για την οικονομία, το Κυπριακό, την ενέργεια ή το δημογραφικό, εμφανίζονται ως τιμητές των πάντων και σωτήρες των πάντων.

Και επειδή η πολιτική τους εξαντλείται στα συνθήματα και στα live του Facebook, ο νέος εχθρός έγινε η δημοσιογραφία.

Όποιος δημοσιογράφος τολμήσει να ρωτήσει, να πιέσει ή να ζητήσει στοιχεία, βαφτίζεται αυτόματα “συστημικός”, “παπαγαλάκι” ή “όργανο”.
Γιατί ο πολιτικός τσαρλατανισμός δεν αντέχει τον έλεγχο.
Χρειάζεται μόνο θυμό, εύκολα συνθήματα και κοινό που χειροκροτεί χωρίς να σκέφτεται.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο:
η αμορφωσιά παρουσιάζεται πλέον ως αυθεντικότητα και η πολιτική ανεπάρκεια ως επανάσταση.

Κάπως έτσι, η χώρα κινδυνεύει να αντικαταστήσει την πολιτική με ένα reality οργής, όπου ο πιο θυμωμένος παρουσιάζεται ως ηγέτης και ο πιο άσχετος ως εθνική λύση.