ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ποια θα είναι η εξέλιξη του εμπορικού πολέμου του Τραμπ;

Published

2 years ago

February 4, 2025

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε επιπλέον δασμούς 10% στην Κίνα από σήμερα, Τρίτη, τη στιγμή που το Μεξικό και ο Καναδάς πέτυχαν την τελευταία στιγμή αναβολή. Ο Τραμπ επρόκειτο να τους επιβάλει δασμούς ύψους 25%. Ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί επίσης να χτυπήσει την Ευρωπαϊκή Ενωση – σημαντικό εξαγωγέα αυτοκινήτων, φαρμάκων και τροφίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ισχυρίζεται ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το δασμολογικό όπλο για να σταματήσει τη ροή φαιντανύλης και μεταναστών στα βόρεια και τα νότια σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Για να το κάνει αυτό, έχει επικαλεστεί εξουσίες έκτακτης ανάγκης, παρόλο που η οικονομία των ΗΠΑ διανύει περίοδο ανάπτυξης.

Μια σύνοψη για την κλιμάκωση του εμπορικού πολέμου, τις συνέπειές του, αλλά και για τα σενάρια και τις εκτιμήσεις για την εξέλιξή του

Θέλει επίσης να «κλείσει» το εμπορικό έλλειμμα ύψους 1 τρισ. δολ. των ΗΠΑ με τον υπόλοιπο κόσμο. Η ομάδα Τραμπ υποστηρίζει ότι το δασμολογικό τείχος θα αναγκάσει τις εταιρείες να επαναφέρουν επενδύσεις και θέσεις εργασίας πίσω στις ΗΠΑ (τα τσιπ πυριτίου κατασκευάζονται στην Ταϊβάν και τα iPhone κατασκευάζονται στην Κίνα).

Ωστόσο, οι επικριτές προειδοποιούν ότι ο εμπορικός πόλεμος θα οδηγήσει σε υψηλότερες τιμές, χαμηλότερη ανάπτυξη, χαμένες θέσεις εργασίας και αναστάτωση στις αλυσίδες εφοδιασμού – τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι δασμοί είναι το λάθος εργαλείο για τη διόρθωση του εμπορικού ελλείμματος, το οποίο αποδίδουν στις δανειοληπτικές και τις καταναλωτικές συνήθειες της Αμερικής.

Ακολουθεί μια σύνοψη για την κλιμάκωση του εμπορικού πολέμου, τις συνέπειές του, τα σενάρια και τις εκτιμήσεις για την εξέλιξή του:

Τι είναι εμπορικός πόλεμος;

Πρώτον, ένας εμπορικός πόλεμος δεν είναι πραγματικός πόλεμος: Είναι μία σύγκρουση που προκύπτει όταν μία πλευρά αισθάνεται ότι μία εμπορική σχέση είναι άδικη. Για παράδειγμα, κάποιος «βομβαρδίζει» την αγορά μιας χώρας με φτηνό χάλυβα, σε τιμές χαμηλότερες από το κόστος παραγωγής. Οι εταιρείες στη χώρα αυτή πάνε στον πάτο. Απολύουν εργάτες και ψηφοφόρους της έκαστοτε ηγεσίας. Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με τους κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου, η χώρα αυτή μπορεί να απαντήσει επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα.

Για να μετατραπεί μία εμπορική σύγκρουση σε εμπορικό πόλεμο, τα πράγματα πρέπει να κλιμακωθούν. Κάτι που, όπως λέει το Politico, συμβαίνει τώρα: ο Τραμπ απειλεί να χτυπήσει τους στενότερους εμπορικούς εταίρους της Αμερικής με δασμούς σχεδόν σε όλα τα αγαθά. Οι εξελίξεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον μεγαλύτερο εμπορικό πόλεμο που έχει γνωρίσει ο κόσμος από τη δεκαετία του 1930 μέχρι σήμερα.

Πώς λειτουργούν οι δασμοί;

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι οι νέοι δασμοί που επιβάλλει θα κάνουν τους Αμερικανούς πλούσιους – έχει μάλιστα υποσχεθεί να δημιουργήσει νέα Υπηρεσία Εξωτερικών Εσόδων. Λέει ακόμη ότι οι ξένες εταιρείες θα πληρώσουν και δεν θα επιβαρύνουν με τις πρακτικές τους, τους καταναλωτές των ΗΠΑ.

Ωστόσο, συνήθως τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι. Οι δασμοί είναι φόρος που καταβάλλεται από τον εισαγωγέα στα σύνορα. Εάν αυξηθούν, ο εισαγωγέας βρίσκεται αντιμέτωπος με μία επιλογή — να μετακυλίσει την αύξηση της τιμής στον καταναλωτή ή να δεχθεί συμπίεση των περιθωρίων κέρδους του.

Οι αυξήσεις των τιμών από τους γενικούς δασμούς του Τραμπ θα εμφανιστούν αμέσως στον πληθωρισμό, σύμφωνα με τους οικονομολόγους. Και παρόλο που ο νέος Αμερικανός πρόεδρος έχει υποσχεθεί ότι θα αντισταθμίσει τον αντίκτυπό τους με φορολογικές περικοπές αλλού, δεν υπάρχει ακόμη ένδειξη ότι αυτό θα συμβεί.

Οσον αφορά τα πιθανά έσοδα από τους δασμούς, ο Τραμπ θυμίζει τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι δασμοί αντιστοιχούσαν σε πάνω από το ήμισυ των ομοσπονδιακών εσόδων των ΗΠΑ. Αλλά αυτό ήταν πριν από τον φόρο εισοδήματος.

Πότε ξέσπασε ο τελευταίος εμπορικός πόλεμος;

Στην πρώτη θητεία του Τραμπ. Επέβαλε δασμούς 25% στον χάλυβα και 10% στο αλουμίνιο το 2018 — ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση απάντησε επιβάλλοντας δασμούς 6 δισ. δολ. σε μοτοσικλέτες Harley Davidson, τζιν Levi’s και bourbon.

Ο Τραμπ απείλησε να κλιμακώσει χτυπώντας τις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων – αλλά ποτέ δεν έφτασε σε τέτοιο σημείο. Τελικά, οι δασμοί ανεστάλησαν και από τις δύο πλευρές.

Είχε προηγηθεί παλαιότερα και πιο συγκεκριμένα, το 1971, το γνωστό ως σοκ του Νίξον. Το σημείο εκκίνησης ήταν συγκρίσιμο με το σήμερα: Το κόστος του πολέμου στο Βιετνάμ και των κοινωνικών παροχών της δεκαετίας του 1960 είχαν οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από πλεόνασμα σε έλλειμμα.

Σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσει την ισορροπία, ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον κατάργησε τον κανόνα του χρυσού – αναγκάζοντας τους εμπορικούς εταίρους των ΗΠΑ να ανατιμήσουν τα νομίσματά τους. Διέταξε πάγωμα των μισθών και των τιμών για 90 ημέρες. Και επέβαλε φόρο εισαγωγών 10%.

Οι ενέργειες του Νίξον αποτιμήθηκαν ως «πολιτική νίκη» αλλά αποτέλεσαν οικονομική αποτυχία. Ο εισαγωγικός φόρος καταργήθηκε μέσα σε μερικούς μήνες αφότου τέθηκε σε ισχύ. Ωστόσο, η οικονομία των ΗΠΑ πάλευε για χρόνια με τον στασιμοπληθωρισμό – συνδυασμό χαμηλής ανάπτυξης και υψηλού πληθωρισμού – που ξεπεράστηκε τη δεκαετία του 1980 μέσω της σκληρής νομισματικής πολιτικής που επέβαλε ο τότε διοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Πολ Βόλκερ.

Ποιος είναι ο «πραγματικός εχθρός»;

Οπως υπογραμμίζει το Politico, η Κίνα. Ο Τραμπ επέβαλε στην Κίνα επιπλέον δασμούς 10% από σήμερα Τρίτη, ενώ οι επαπειλούμενοι δασμοί σε Καναδά και Μεξικό, η ισχύς των οποίων αναβλήθηκε προσωρινά, στοχεύουν έμμεσα το Πεκίνο.

Αυτό συμβαίνει επειδή, βάσει της εμπορικής συμφωνίας USMCA (διάδοχο της NAFTA), οι κινεζικές εταιρείες — π.χ. κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων — θα απολάμβαναν κανονικά αδασμολόγητη πρόσβαση στην αγορά των ΗΠΑ εάν εγκαθιστούσαν παραγωγικές μονάδες τους στη Βόρεια Αμερική.

Τα τελευταία χρόνια υπήρξε διακομματική συναίνεση στην Ουάσιγκτον σχετικά με την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η Κίνα και το οικονομικό της μοντέλο, το οποίο έχει αναπτύξει τεράστια βιομηχανική ικανότητα και έχει πλημμυρίσει τις παγκόσμιες αγορές με πλεονασματική παραγωγή. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ωστόσο, ο Τραμπ αναδιπλώθηκε, δηλώνοντας ότι επιδιώκει απλώς «δίκαιη» εμπορική σχέση με την Κίνα.

Μένει να φανεί αν ο Τραμπ θα άρει την απειλή των δασμών εναντίον των στενών συμμάχων των ΗΠΑ, εάν εκείνοι συμφωνήσουν να ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά τη στάση τους απέναντι στην Κίνα. Αυτή η κρίσιμη παράμετρος θα καθορίσει τις μελλοντικές σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Ευρωπαϊκή Ενωση καθώς και το αν θα διατηρηθεί η διατλαντική εμπορική ειρήνη.

Πώς απαντά η Κίνα;

Το Πεκίνο πήρε την απόφασή του, σχολιάζει το BBC. Εχει αποφασίσει να αντεπιτεθεί ή τουλάχιστον απειλεί να ανταποδώσει με δικούς της δασμούς.

Οι νέοι φόροι στις εισαγωγές από τις ΗΠΑ θα τεθούν από τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου, οπότε υπάρχει λίγος χρόνος ο εμπορικός πόλεμος να αποκλιμακωθεί.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Κίνα βρίσκεται σε φάση αναμονής. Σε αρκετές ανακοινώσεις του, το Πεκίνο κάλεσε την Ουάσιγκτον να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για να υπάρξει συμβιβαστική συμφωνία.

Αυτό υποδηλώνει ότι η πόρτα είναι ανοιχτή για συνομιλίες και οι δύο ηγέτες έχει προγραμματιστεί να έχουν συνομιλίες αργότερα αυτή την εβδομάδα, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο.

Αλλά θα είναι πολύ πιο δύσκολο για τις ΗΠΑ να συνάψουν συμφωνία με την Κίνα όπως συνέβη με το Μεξικό και τον Καναδά και πολλά θα εξαρτηθούν από το τι θα ζητήσει ο Τραμπ, υπογραμμίζει το βρετανικό δίκτυο.

Το Πεκίνο είναι ο κύριος οικονομικός αντίπαλος της Ουάσιγκτον και η αποκοπή της Κίνας από τις μεγάλες εφοδιαστικές αλυσίδες ήταν βασικός στόχος της κυβέρνησης Τραμπ.

Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ ζητήσει πολλά, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ μπορεί να νιώσει απειλή.

Προς το παρόν, η Κίνα ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη – αλλά θα υπάρξει όριο στις παραχωρήσεις που το Πεκίνο είναι διατεθειμένο να αποδεχθεί, εκτιμά το BBC.

Θα υπάρξει κλιμάκωση;

Ο Τραμπ, στη δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα χωρών, υποστηρίζοντας ότι ο Καναδάς πρέπει να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ ή διεκδικώντας τη Γροιλανδία, αυτόνομη περιοχή της Δανίας, που είναι κράτος – μέλος της Ε.Ε.

Φαίνεται πως πολύ γρήγορα «παίζει» με το διεθνές δίκαιο, όπως ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και άλλοι ηγέτες που επιδιώκουν να ανατρέψουν το status quo, σημειώνεται σε ανάλυση του Politico.

«Σε έναν κόσμο όπου μαίνονται πολλές πυρκαγιές, ο Τραμπ ρίχνει… βενζίνη, ρισκάροντας να ανάψει ακόμη περισσότερες φωτιές», σημειώνεται.

Μπορεί η Ευρώπη να «ξεφύγει»;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ρίχνει τους τόνους. Αντίθετα, το βράδυ της Κυριακής χρησιμοποίησε βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον της Ε.Ε., κάνοντας λόγο για «θηριωδίες» εκ μέρους της.

Οι Βρυξέλλες επιθυμούν απεγνωσμένα να υπάρξει κάποια δέσμευση μεταξύ των δύο πλευρών και υπόσχονται να αγοράσουν περισσότερο υγροποιημένο φυσικό αέριο ή όπλα από τις ΗΠΑ, καθώς ο Τραμπ πιέζει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ξοδέψουν περισσότερα για την άμυνα.

Τελευταία φορά, οι Βρυξέλλες απάντησαν στους δασμούς του Τραμπ για τον χάλυβα και το αλουμίνιο με αντίποινα σε μοτοσικλέτες, τζιν και μπέρμπον – μέτρα που στόχευσαν τα προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Πλέον, η Ε.Ε. χρειάζεται ένα νέο, μεγαλύτερο «όπλο», που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε πραγματικό χρόνο, υποστηρίζουν αναλυτές στο Politico.

Τι μπορεί να σταματήσει τον Τραμπ;

Ο Τραμπ επικαλείται, για πρώτη φορά, εξουσίες έκτακτης ανάγκης βάσει του Νόμου Διεθνούς Εκτακτης Οικονομικής Εξουσίας του 1977 (IEEPA), που μέχρι στιγμής έχει χρησιμοποιηθεί μόνο από τον Τζο Μπάιντεν για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο εν λόγω νόμος δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά. Ενδέχεται οι επιχειρηματικοί όμιλοι που υφίστανται οικονομική ζημία από την τρέχουσα χρήση του να κινηθούν νομικά. Είναι απίθανο, ωστόσο, κάποιος δικαστής να εκδώσει άμεση εντολή που θα τερμάτιζε τον εμπορικό πόλεμο.

Το Κογκρέσο των ΗΠΑ θα μπορούσε επίσης να σταματήσει τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ. Το επιχείρημα ότι η ανάγκη διακοπής της παράνομης διακίνησης φαιντανύλης και μεταναστών στα σύνορα συνιστά οικονομική έκτακτη ανάγκη, αμφισβητείται ήδη έντονα. Το Κογκρέσο έχει εκχωρήσει ευρείες εξουσίες για την άσκηση της εμπορικής πολιτικής στον πρόεδρο, κάτι που έκανε για πρώτη φορά επί Φράνκλιν Ρούσβελτ, το 1934. Ωστόσο, μπορεί να πάρει πίσω αυτές τις εξουσίες.

Ομως, τόσο η Γερουσία όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Ρεπουμπλικανών. Θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα πραγματικά μεγάλο ρήγμα στον εμπορικό κόσμο για να σταματήσει ο εμπορικός πόλεμος. Κάτι που, προς το παρόν, φαίνεται απίθανο.

Τέλος, υπάρχει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο οποίος δημιουργήθηκε πριν από 30 χρόνια για να λειτουργήσει ως διαιτητής σε εμπορικές διαφορές. Ωστόσο, επί του παρόντος δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει αυτό τον ρόλο.

«Για τον Τραμπ δεν υπάρχουν κανόνες, υπάρχει μόνο ο νόμος της ζούγκλας», σύμφωνα με την ανάλυση του Politico. Εάν δεν υπάρξουν ισχυρές αντιδράσεις από τον πολιτικό ή τον δικαστικό κόσμο στις Ηνωμένες Πολιτείες ενάντια στον εμπορικό του πόλεμο, θα είναι δύσκολο να σταματήσει. Πιο πιθανό θεωρείται, πάντως, να υπάρξουν επιμέρους συμφωνίες.

Πηγή: Politico, BBC

Άρθρα Χάρη Θεραπή

ΑΚΕΛ: Στήνει το μέτωπο για το 2028 – Ποιοι χωρούν και ποιοι μένουν εκτός

Published

2 weeks ago

October 31, 2026

Χάρης Θεραπής

Το ΑΚΕΛ ανοίγει τον δρόμο για το 2028: Πρώτα οι συμμαχίες, μετά το πρόσωπο

Το ΑΚΕΛ περνά πλέον από τη θεωρία στην πράξη για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028. Η Κεντρική Επιτροπή καλείται να οριστικοποιήσει το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η πρόταση του κόμματος και, αμέσως μετά, ανοίγει ένας νέος κύκλος: οι επαφές για τη δημιουργία ευρύτερων συνεργασιών.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται περισσότερο σε αυτό που δεν κάνει ακόμη το ΑΚΕΛ.

Δεν ξεκινά από το όνομα του υποψηφίου.

Ξεκινά από το πολιτικό πλαίσιο και επιχειρεί πρώτα να διαπιστώσει ποιοι μπορούν να βρεθούν γύρω από το ίδιο τραπέζι. Μόνο τότε αναμένεται να περάσει στην εξίσωση του προσώπου που θα κληθεί να εκφράσει αυτή τη συνεργασία.

Τα βασικά σημεία

Το ΑΚΕΛ οριστικοποιεί το πολιτικό του πλαίσιο για τις Προεδρικές του 2028.
Επόμενο βήμα είναι οι επαφές με άλλες πολιτικές δυνάμεις για πιθανές συνεργασίες.
Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκονται το Κυπριακό, η κοινωνική πολιτική, η οικονομία, η βιώσιμη ανάπτυξη και το κράτος δικαίου.
ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ βρίσκονται εκτός του σχεδιασμού συνεργασιών.
Το ΑΛΜΑ, οι Οικολόγοι και άλλες δυνάμεις βρίσκονται στο ευρύτερο πεδίο των πιθανών συνομιλητών.
Η συζήτηση για συγκεκριμένο υποψήφιο παραμένει για μεταγενέστερο στάδιο.

Πρώτα το πλαίσιο, μετά οι συμμαχίες

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Reporter, η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ συνεδριάζει με στόχο να «κλειδώσει» το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα διεξαχθούν οι επόμενες συζητήσεις.

Η διαδικασία δεν ξεκίνησε σήμερα. Προηγήθηκε συζήτηση στις κομματικές ομάδες βάσης, ενώ το κόμμα αναμένεται να επιστρέψει στη βάση και για τη συζήτηση γύρω από τα χαρακτηριστικά —και αργότερα τα ονόματα— του υποψηφίου.

Ο οδικός χάρτης, σύμφωνα και με δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου του ΑΚΕΛ Χάρη Πολυκάρπου στο Philenews, έχει τρία βασικά στάδια: πολιτικό πλαίσιο, αναζήτηση συνεργασιών και στη συνέχεια επιλογή υποψηφίου.

Η σειρά μόνο τυχαία δεν είναι.

Το ΑΚΕΛ επιχειρεί να αποφύγει μια διαδικασία στην οποία θα παρουσιάσει πρώτα ένα πρόσωπο και στη συνέχεια θα αναζητήσει κόμματα που θα το ακολουθήσουν. Η επιδίωξη είναι να διαμορφωθεί πρώτα ένα πεδίο πολιτικής συνεννόησης και μέσα από αυτό να προκύψει η συζήτηση για το πρόσωπο.

Ποια θα είναι η «προοδευτική αλλαγή»;

Η έννοια της «προοδευτικής αλλαγής» βρίσκεται στον πυρήνα της επιχειρηματολογίας της Εζεκίας Παπαϊωάννου.

Στο πολιτικό πλαίσιο αναμένεται να περιλαμβάνονται συγκεκριμένες θέσεις για το Κυπριακό, με αναφορά στη συμφωνημένη βάση λύσης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, καθώς και θέσεις για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της φτώχειας, βιώσιμη ανάπτυξη και ενίσχυση του κράτους δικαίου.

Το πολιτικό στοίχημα για το ΑΚΕΛ είναι σαφές: να παρουσιάσει την εκλογική μάχη του 2028 όχι ως μια απλή προσπάθεια επιστροφής του κόμματος στην εξουσία, αλλά ως μια ευρύτερη πρόταση συνεργασίας διαφορετικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Το κατά πόσο αυτή η προσπάθεια μπορεί να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο θα εξαρτηθεί από τις συγκλίσεις που θα προκύψουν στις επαφές που ακολουθούν.

Με ποιους μπορεί να καθίσει στο ίδιο τραπέζι;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ βρίσκονται εκτός του σχεδιασμού συνεργασιών που περιγράφεται στα σημερινά δημοσιεύματα. Για το ΔΗΚΟ, η εικόνα είναι περισσότερο σύνθετη: τα ρεπορτάζ καταγράφουν σημαντικές πολιτικές διαφορές, μεταξύ άλλων σε οικονομία, εξωτερική πολιτική και σχέσεις με το Ισραήλ.

Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ΑΛΜΑ του Οδυσσέα Μιχαηλίδη.

Υπάρχουν σημεία στα οποία μπορούν να αναζητηθούν συγκλίσεις, αλλά υπάρχουν και διαφορετικές αφετηρίες ως προς το πρόσωπο και τη μορφή μιας πιθανής κοινής υποψηφιότητας. Το Reporter σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι το ενδεχόμενο Ανδρέα Μαυρογιάννη δεν αποτελεί επιλογή για το ΑΛΜΑ, ενώ το ίδιο το κόμμα δεν αποκλείει αυτόνομη πορεία με τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη.

Στο ευρύτερο κάδρο των συνομιλιών εμφανίζονται επίσης οι Οικολόγοι, ενώ διαφορετικά δημοσιεύματα αναφέρονται σε ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ και άλλες πολιτικές δυνάμεις ως πιθανούς συνομιλητές, ανάλογα και με τη δική τους πορεία μέχρι το 2028.

Και το όνομα;

Εδώ το ΑΚΕΛ κρατά προς το παρόν κλειστά χαρτιά.

Παρά την ονοματολογία που ήδη αναπτύσσεται στη δημόσια συζήτηση, κομματικές πηγές που επικαλείται ο Reporter επιμένουν ότι είναι νωρίς για επιβεβαιώσεις ή διαψεύσεις. Η βάση του κόμματος αναμένεται να έχει λόγο και στην κατάθεση εισηγήσεων, ενώ η ουσιαστική συζήτηση για συγκεκριμένα ονόματα ενδέχεται να μεταφερθεί ακόμη και στο νέο έτος.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της στρατηγικής.

Το ΑΚΕΛ θέλει αυτή τη φορά να βρει πρώτα τη συμμαχία και μετά τον άνθρωπο που μπορεί να τη στεγάσει πολιτικά.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο οι δυνητικοί σύμμαχοι μπορούν πράγματι να συμφωνήσουν σε κοινό πολιτικό πλαίσιο — και, κυρίως, αν όταν φτάσει η ώρα του ονόματος θα εξακολουθούν όλοι να κάθονται στο ίδιο τραπέζι.

Οι Προεδρικές του 2028 μπορεί να απέχουν ακόμη, αλλά οι κινήσεις των κομμάτων δείχνουν ότι η πολιτική προετοιμασία έχει ήδη αρχίσει.

*Διευθυντής του Vouli.TV

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ο Παμπορίδης βγάζει το «μαγικό ραβδί» και προειδοποιεί: «Θα ξηλωθεί το τρικό»

Published

2 weeks ago

October 29, 2026

Vouli TV

ΔΗΣΥ σε «άτακτη κατάσταση» και Παμπορίδης με… μαγικό ραβδί: «Η επιλογή μου λύνει τα προβλήματα»

Ο Γιώργος Παμπορίδης περιγράφει την κατάσταση στον ΔΗΣΥ ως «άτακτη» και παρουσιάζει τη δική του υποψηφιότητα ως διέξοδο.
Υποστηρίζει ότι η επιλογή του θα μπορούσε να λύσει «με έναν μαγικό τρόπο» προβλήματα που, όπως λέει, ταλανίζουν το κόμμα από το 2022.
Αβέρωφ Νεοφύτου και Παμπορίδης βρίσκονται πλέον επισήμως απέναντι ο ένας στον άλλο για το χρίσμα ενόψει του 2028.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Παμπορίδης σχολιάζει τις θέσεις Αβέρωφ για τη Ρωσία με την ατάκα ότι «στις εκλογές λέμε πελλάρες».

Ο ΔΗΣΥ ψάχνει ενότητα, ψάχνει κατεύθυνση και, αν κρίνουμε από τις τελευταίες τοποθετήσεις του Γιώργου Παμπορίδη, ίσως χρειάζεται και κάτι ακόμη: λίγη… πολιτική μαγεία.

Ο διεκδικητής του χρίσματος δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει την εικόνα που ο ίδιος βλέπει στην Πινδάρου. Μίλησε για μια «άτακτη» κατάσταση και συνέδεσε τα σημερινά προβλήματα με όσα συμβαίνουν στο κόμμα από το 2022 και μετά.

Και κάπου εκεί ήρθε η φράση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Ο Γιώργος Παμπορίδης υποστήριξε ότι η δική του επιλογή θα μπορούσε να λύσει «με ένα μαγικό τρόπο» τα ζητήματα που βασανίζουν τον ΔΗΣΥ, ώστε η παράταξη να στραφεί ξανά προς την κοινωνία και να επιχειρήσει να επανακτήσει την εμπιστοσύνη της.

Μαγικός τρόπος λοιπόν.

Στην πολιτική, βέβαια, τα μαγικά ραβδιά συνήθως εμφανίζονται ευκολότερα πριν από τις κάλπες παρά μετά από αυτές.

Από το «μαγικό» στις… «πελλάρες»

Αν όμως το «μαγικό» ήταν η μία ατάκα της ημέρας, η άλλη ήταν ακόμη πιο χαρακτηριστική.

Ερωτηθείς για τη θέση του Αβέρωφ Νεοφύτου σχετικά με τις ενεργειακές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ο Παμπορίδης εξέφρασε σαφή διαφωνία, λέγοντας ότι μια τέτοια θέση βρίσκεται εκτός της λογικής του ΔΗΣΥ, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των ευρωπαϊκών θεσμών.

Και ακολούθησε η ατάκα:

«Δείξετε λίγη κατανόηση γιατί στις εκλογές λέμε “πελλάρες”».

Μια φράση που ανεβάζει ακόμη περισσότερο τη θερμοκρασία σε μια εσωκομματική αναμέτρηση που ήδη μόνο αδιάφορη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ο ένας απέναντι στον άλλο — και η «ενότητα» στη μέση

Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργος Παμπορίδης έχουν πλέον υποβάλει επίσημα τις υποψηφιότητές τους και η βάση του ΔΗΣΥ καλείται στις 28 Νοεμβρίου να επιλέξει ποιος θα πάρει το κομματικό χρίσμα ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028.

Την ίδια στιγμή, η συζήτηση περί ενότητας συνεχίζεται.

Οι δύο διεκδικητές βρέθηκαν μάλιστα πλάι-πλάι στις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, σε μια εικόνα με εμφανή πολιτικό συμβολισμό, την ώρα που δημοσιεύματα περιγράφουν βαρύ κλίμα και συνεχιζόμενη εσωστρέφεια στο συναγερμικό στρατόπεδο.

Η αντίφαση είναι δύσκολο να αγνοηθεί: από τη μία, όλοι μιλούν για την ανάγκη ενότητας. Από την άλλη, η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται ολοένα και πιο έντονη.

Παμπορίδης: «Δεν είμαι μέρος της κρίσης»

Ο Γιώργος Παμπορίδης επιχείρησε παράλληλα να κρατήσει αποστάσεις από τις εσωκομματικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών.

Δήλωσε ότι δεν είχε ανάμειξη στην κρίση ενότητας του κόμματος και παρουσίασε την υποψηφιότητά του ως επιλογή που μπορεί να βοηθήσει τον ΔΗΣΥ να αφήσει πίσω του τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

Αυτό αποτελεί πλέον ένα από τα βασικά πολιτικά επιχειρήματα της δικής του υποψηφιότητας.

Απέναντί του, όμως, βρίσκεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Ένας πρώην πρόεδρος του ΔΗΣΥ που επιστρέφει στη μάχη διεκδικώντας το χρίσμα και επιχειρώντας να πείσει τη βάση ότι η δική του πολιτική πρόταση είναι εκείνη που πρέπει να εκπροσωπήσει την παράταξη στις προεδρικές εκλογές.

Η κάλπη θα λύσει το ένα πρόβλημα. Τα υπόλοιπα;

Στις 28 Νοεμβρίου ο ΔΗΣΥ θα γνωρίζει ποιος από τους δύο θα έχει πάρει το χρίσμα.

Αυτό είναι το εύκολο μέρος: κάποιος θα κερδίσει και κάποιος θα χάσει.

Το δυσκολότερο ερώτημα είναι τι θα συμβεί στις 29 Νοεμβρίου.

Διότι η εσωκομματική κάλπη μπορεί να επιλέξει υποψήφιο για το 2028. Δεν μπορεί από μόνη της να εξαφανίσει τις διαφωνίες, τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα πολιτικά τραύματα που έχουν συσσωρευτεί τα τελευταία χρόνια.

Και κάπως έτσι, ο «μαγικός τρόπος» του Γιώργου Παμπορίδη αποκτά μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον.

Γιατί το πραγματικό στοίχημα δεν είναι μόνο ποιος θα πάρει το χρίσμα.

Είναι εάν, όταν τελειώσει η μάχη για το χρίσμα, θα υπάρχει πράγματι τρόπος —μαγικός ή μη— να μπουν ξανά όλοι κάτω από την ίδια κομματική στέγη.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Χάρης Γεωργιάδης: «Όχι» σε προεκλογική με Αβέρωφ – Νέα ένταση στον ΔΗΣΥ

Published

2 weeks ago

October 27, 2026

Vouli TV

Η «ενότητα» στον Δημοκρατικό Συναγερμό φαίνεται να περνά μια ακόμη δύσκολη δοκιμασία. Και αυτή τη φορά δεν χρειάστηκαν διαρροές, πηγαδάκια ή πολιτικοί χρησμοί. Ο Χάρης Γεωργιάδης το έγραψε, το υπέγραψε και το έστειλε στην Αννίτα Δημητρίου: αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου πάρει το χρίσμα για τις Προεδρικές του 2028, ο ίδιος δεν θα συμμετάσχει στην προεκλογική του εκστρατεία.

Και κάπως έτσι, η πολυσυζητημένη προσπάθεια να παρουσιαστεί ένας ΔΗΣΥ που αφήνει πίσω του τις πληγές του 2023 αποκτά ένα μικρό… τεχνικό πρόβλημα.

Η πρίζα της «ενότητας» φαίνεται να βγήκε από τον τοίχο.

Το μήνυμα Χάρη δεν σηκώνει πολλές παρερμηνείες

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών και ιστορικό στέλεχος του ΔΗΣΥ ενημέρωσε επισήμως την πρόεδρο του κόμματος ότι, εάν η εσωκομματική διαδικασία αναδείξει τον Αβέρωφ Νεοφύτου ως υποψήφιο για τις Προεδρικές του 2028, ο ίδιος δεν θα συμμετάσχει στην εκστρατεία στήριξής του.

Δεν σταμάτησε όμως εκεί.

Στην επιστολή του αποδίδει το πολιτικό σκηνικό που προηγήθηκε σε συνθήκες πίεσης και κάνει λόγο ακόμη και για «απροκάλυπτο πολιτικό εκβιασμό», συνδέοντας την εκτίμησή του με το ενδεχόμενο ανεξάρτητης υποψηφιότητας που, σύμφωνα με τον ίδιο, διατηρούσε ανοικτό ο Αβέρωφ Νεοφύτου.

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται απλώς για:

«Δεν προτιμώ τον συγκεκριμένο υποψήφιο».

Πρόκειται για πολύ βαθύτερη πολιτική διαφοροποίηση.

Το καλύτερο; «Θα σεβαστώ την πλειοψηφία, αλλά…»

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πολιτικά πιο ενδιαφέρον σημείο.

Ο Χάρης Γεωργιάδης αναγνωρίζει ότι ο Αβέρωφ μπορεί να αποτελέσει την επιλογή της πλειοψηφίας των μελών.

Αλλά ξεκαθαρίζει ότι, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, ο ίδιος θεωρεί πολιτικό του καθήκον να διαφοροποιηθεί.

Δηλαδή:

Τα μέλη αποφασίζουν.

Το αποτέλεσμα γίνεται σεβαστό.

Αλλά η προεκλογική εκστρατεία… βλέπουμε.

Καλώς ήρθατε στην κυπριακή εκδοχή της κομματικής ενότητας.

Και τώρα, ποιος ακριβώς θα ενώσει ποιον;

Το πρόβλημα πλέον για την Πινδάρου δεν είναι μόνο ποιος θα πάρει το χρίσμα.

Είναι τι θα υπάρχει την επόμενη μέρα.

Διότι αν ένα ιστορικό στέλεχος του κόμματος δηλώνει προκαταβολικά ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει στην εκστρατεία ενός συγκεκριμένου υποψηφίου, τότε το πραγματικό ερώτημα ξεπερνά την προσωπική αντιπαράθεση.

Μπορεί ο ΔΗΣΥ να βγει από αυτή τη διαδικασία ως μία παράταξη ή θα βγει ως άθροισμα στρατοπέδων;

Ήδη οι αντιδράσεις είναι ενδεικτικές. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Δημήτρης Δημητρίου εξέφρασε τη διαφωνία του με την προσέγγιση Γεωργιάδη, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να γίνει σεβαστή η απόφαση των μελών και ότι τέτοιες κινήσεις μεγαλώνουν την εσωστρέφεια.

Με απλά λόγια:

Πριν ακόμη επιλεγεί ο υποψήφιος, άρχισε η συζήτηση για το ποιοι θα αρνηθούν να τον στηρίξουν.

Εξαιρετική αφετηρία για μια παράταξη που θέλει να μιλά για συσπείρωση.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο λέγεται 2023

Και φυσικά υπάρχει κάτι που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.

Οι Προεδρικές του 2023.

Ο ΔΗΣΥ πέρασε τότε μια από τις σοβαρότερες εσωτερικές κρίσεις της ιστορίας του. Ο ίδιος ο Γεωργιάδης φροντίζει μάλιστα στην επιστολή του να υπενθυμίσει ότι τότε στήριξε πλήρως την υποψηφιότητα Αβέρωφ Νεοφύτου, παρά τις δυσμενείς εκτιμήσεις που υπήρχαν για την εκλογική της προοπτική.

Γι’ αυτό και επιμένει ότι η σημερινή του διαφοροποίηση δεν αφορά την «εκλεξιμότητα» του Αβέρωφ.

Αφορά πολιτικές θέσεις, διαδικασίες και αρχές.

Αυτό κάνει τη σύγκρουση πολιτικά σοβαρότερη.

Διότι άλλο είναι να λες «δεν πιστεύω ότι μπορεί να κερδίσει».

Και άλλο να λες ουσιαστικά:

«Ακόμη κι αν τον επιλέξει το κόμμα μου, εγώ δεν μπορώ να κάνω εκστρατεία για να εκλεγεί».

Και μέσα σε όλα αυτά… Γλαύκος Κληρίδης

Υπάρχει και η λεπτομέρεια με ιδιαίτερο συμβολισμό.

Ο Χάρης Γεωργιάδης έθεσε στη διάθεση της Αννίτας Δημητρίου την παραίτησή του από την προεδρία του Ινστιτούτου Γλαύκος Κληρίδης, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι δεν αποστασιοποιείται από τον ΔΗΣΥ.

Άρα έχουμε ένα εξαιρετικά κυπριακό πολιτικό σχήμα:

Δεν φεύγω από το κόμμα.

Πιστεύω στο κόμμα.

Στηρίζω το κόμμα.

Αλλά εάν το κόμμα επιλέξει τον συγκεκριμένο υποψήφιο, δεν θα τον στηρίξω στην προεκλογική.

Και, παρεμπιπτόντως, η παραίτησή μου είναι στη διάθεσή σας.

Αν αυτό δεν είναι πολιτικό μήνυμα με κεφαλαία γράμματα, τότε τι είναι;

Η μάχη πλέον δεν είναι μόνο Αβέρωφ – Παμπορίδη

Η εξέλιξη αλλάζει και την πολιτική διάσταση της εσωκομματικής διαδικασίας.

Με τις υποψηφιότητες Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργου Παμπορίδη να βρίσκονται στο προσκήνιο, η συζήτηση δεν αφορά πλέον απλώς δύο πρόσωπα. Η δημόσια παρέμβαση Γεωργιάδη μεταφέρει τη σύγκρουση στο ερώτημα για την κατεύθυνση και την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος.

Και εκεί αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα.

Γιατί οι εσωκομματικές εκλογές κάποτε τελειώνουν.

Οι δηλώσεις όμως μένουν.

Οι επιστολές επίσης.

Και όταν έρθει η ώρα της οικογενειακής φωτογραφίας με τον νικητή, κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει πώς ακριβώς θα χωρέσουν όλοι στο ίδιο κάδρο.

Η Πινδάρου ήθελε εκλογή υποψηφίου. Μπορεί να πάρει και ξεκαθάρισμα λογαριασμών

Η παρέμβαση Χάρη Γεωργιάδη κάνει ένα πράγμα απολύτως σαφές:

Η διαδικασία επιλογής υποψηφίου του ΔΗΣΥ δεν είναι απλώς μια ψηφοφορία για το ποιος θα διεκδικήσει την Προεδρία το 2028.

Εξελίσσεται παράλληλα σε συζήτηση για το ποιος εκφράζει τον ΔΗΣΥ, ποια πολιτική γραμμή θεωρείται συνέχεια της παράδοσής του και –κυρίως– πόσο πραγματικά ενωμένη είναι η παράταξη μετά τις συγκρούσεις των τελευταίων χρόνων.

Ο Αβέρωφ ζητά την ψήφο της βάσης.

Ο Παμπορίδης διεκδικεί το χρίσμα.

Ο Χάρης βάζει κόκκινη γραμμή.

Η Αννίτα καλείται να κρατήσει τις ισορροπίες.

Και η Πινδάρου;

Η Πινδάρου μάλλον χρειάζεται μεγαλύτερο τραπέζι.

Γιατί μέχρι το 2028 θα πρέπει πρώτα να αποφασίσουν ποιος θα καθίσει δίπλα σε ποιον.

Και μετά βλέπουμε για την Προεδρία.