ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στην προεδρία του ΔΗΣΥ η Αννίτα Δημητρίου

Published

3 years ago

March 13, 2023

Με το εκπληκτικό ποσοστό 69,1% και με 14 287 ψήφους εκλέχθηκε πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Πλαισιωμένη από τον τέως πρόεδρο Αβέρωφ Νεοφύτου, τον συνυποψήφιό της, Δημήτρη Δημητρίου, ηγετικά στελέχη του κόμματος, βουλευτές και την οικογένειά της, στο πρώτο της μήνυμα από την Πινδάρου αναφέρει ότι «ο ΔΗΣΥ είναι εδώ, ενωμένος και ισχυρός».

Δικαίωμα ψήφου για την εκλογή προέδρου του ΔΗΣΥ είχαν 50 666 μέλη του κόμματος. Ψήφισαν 20 708 μέλη, ποσοστό 41%, σε 79 εκλογικά κέντρα.

Πηγή: ΠΟΛΙΤΗΣ NEWS

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

Διαδικτυακή Δημοσκόπηση – Βουλευτικές Εκλογές 2026

Published

48 minutes ago

February 8, 2026

Vouli TV

Οι Βουλευτικές Εκλογές του 2026 πλησιάζουν — και η δική σου άποψη μετρά.

🛡️ Ανωνυμία & Προστασία Δεδομένων

Η συμμετοχή στη δημοσκόπηση είναι απολύτως εθελοντική και ανώνυμη. Δεν συλλέγονται ονόματα ή στοιχεία ταυτοποίησης. Τυχόν καταχώρηση email χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τη διασφάλιση του αδιάβλητου της έρευνας.

⏱️ Χρόνος συμπλήρωσης: περίπου 6–8 λεπτά

👉 Πάτησε εδώ για να συμμετάσχεις:

🔗 Συμμετοχή στη δημοσκόπηση

Βοήθησέ μας να αποτυπώσουμε πιο καθαρά τη στάση των πολιτών πριν τις εκλογές του 2026.

Μοιράσου τη δημοσκόπηση με φίλους και γνωστούς που ψηφίζουν στην Κύπρο.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Συντάξεις για ψηφοθηρία: Κρατικό έγκλημα με χρονόμετρο

Published

2 hours ago

February 8, 2026

Vouli TV

ΑΔΩΝΙΣ ΓΙΑΓΚΟΥ

Υπάρχουν πολιτικές επιλογές που είναι απλώς λανθασμένες. Υπάρχουν άλλες που είναι ανήθικες. Και υπάρχουν και εκείνες που αγγίζουν τα όρια του εγκληματικού, γιατί υπονομεύουν συνειδητά το μέλλον μιας κοινωνίας για να εξαγοραστεί το παρόν της. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκει η πρακτική του κυπριακού κράτους να δανείζεται από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, όχι για επενδύσεις ή έκτακτες ανάγκες, αλλά για να χρηματοδοτεί πολιτικές βιτρίνας και, ακόμη χειρότερα, ψηφοθηρικές αυξήσεις στο Δημόσιο.

Ας το πούμε καθαρά, τα λεφτά του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν είναι κρατικό λάφυρο. Δεν είναι κουμπαράς του Υπουργείου Οικονομικών. Είναι οι εισφορές των εργαζομένων, οι κόποι μιας ζωής, τα χρήματα που προορίζονται για συντάξεις, επιδόματα, κοινωνική προστασία. Είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Και όταν το κράτος τα χρησιμοποιεί για να κλείσει τρύπες ή να μοιράσει προεκλογικά δωράκια, αυτό δεν είναι διαχείριση. Είναι κατάχρηση! Η κυβέρνηση εμφανίζει την οικονομία ως υγιή, ως σταθερή, ως ισχυρή. Και μετά, πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, βάζει χέρι στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να χρηματοδοτεί αυξήσεις, επιδόματα και διευθετήσεις που εξυπηρετούν όχι μια στρατηγική ανάπτυξης, αλλά μια στρατηγική ψήφων. Δηλαδή, χρησιμοποιεί το μέλλον των συνταξιούχων για να αγοράσει το παρόν της πολιτικής της επιβίωσης. Αυτό είναι ο ορισμός της βραχυπρόθεσμης εξουσίας, «δώσε σήμερα για να κερδίσεις αύριο στις κάλπες, και βλέπουμε για το μετά». Οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν τα δημόσια οικονομικά όχι ως θεσμό ευθύνης, αλλά ως εργαλείο προσωπικού και κομματικού οφέλους.

Η κοινωνική ασφάλιση γίνεται μηχανισμός χρηματοδότησης του πελατειακού κράτους. Και εδώ βρίσκεται η ωρολογιακή βόμβα. Ένα Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν είναι ανεξάντλητο. Δεν είναι μαγική δεξαμενή. Οφείλει να διαχειρίζεται αποθεματικά με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, να επενδύει με ασφάλεια και διαφοροποίηση, να προστατεύει τις μελλοντικές γενιές. Όταν όμως το κράτος γίνεται ο βασικός δανειολήπτης του ταμείου, τότε το ταμείο μετατρέπεται σε όμηρο του ίδιου του κράτους. Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι αν αύριο υπάρξει ύφεση, κρίση, δημοσιονομική εκτροπή ή νέα τραπεζική αναταραχή, το πρόβλημα δεν θα είναι απλώς λογιστικό. Θα είναι κοινωνική κατάρρευση. Γιατί τότε δεν θα κινδυνεύει μια κυβέρνηση. Θα κινδυνεύουν οι συντάξεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Το κράτος, αντί να αντλεί πόρους από δίκαιη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, από πάταξη της φοροδιαφυγής, από περιορισμό της σπατάλης και της διαφθοράς, προτιμά την εύκολη λύση, να δανείζεται από τους ασφαλισμένους. Είναι σαν να κλέβεις από το ίδιο σου το σπίτι για να πληρώσεις το πάρτι σου. Και φυσικά, η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως εσωτερικό δανεισμό, ως ορθολογική πρακτική.

Όμως δεν υπάρχει τίποτα ορθολογικό στο να χρηματοδοτείς αυξήσεις και πολιτικά ανταλλάγματα με χρήματα που δεν σου ανήκουν. Αυτό δεν είναι οικονομική πολιτική. Είναι θεσμικός κυνισμός. Η Κύπρος έχει ήδη ζήσει τι σημαίνει να χτίζεις ευημερία πάνω σε φούσκες και τεχνάσματα. Το 2013 μας δίδαξε ότι οι δείκτες δεν σώζουν κοινωνίες όταν το σύστημα καταρρεύσει. Σήμερα, κάποιοι φαίνεται να παίζουν ξανά το ίδιο παιχνίδι, μόνο που αυτή τη φορά το στοίχημα είναι οι συντάξεις. Αν συνεχιστεί αυτή η πρακτική, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, ένα ταμείο φορτωμένο κρατικό χρέος, μια κοινωνία που γερνά, λιγότεροι εργαζόμενοι να στηρίζουν περισσότερους συνταξιούχους, και ένα κράτος που θα σηκώνει τα χέρια ψηλά λέγοντας ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Τα λεφτά υπάρχουν. Απλώς χρησιμοποιούνται για τους λάθος σκοπούς. Και όταν μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί το μέλλον μιας κοινωνίας για να εξαγοράσει το παρόν της εξουσίας της, αυτό δεν είναι απλώς ανευθυνότητα. Είναι πολιτικό έγκλημα με χρονόμετρο.

*Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας με το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

ΕΚΠΟΜΠΕΣ

Πολιτική με επιχειρήματα & γνώση με την Ανδρούλλα Καμιναρά | Λούκας Τσούκαλης

Published

1 day ago

February 7, 2026

Vouli TV

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της — και η ανάγκη για σοβαρό πολιτικό διάλογο δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη.

Στο νέο επεισόδιο «Πολιτική, με επιχειρήματα και γνώση» φιλοξενούμε τον Λούκα Τσούκαλη — διακεκριμένο ακαδημαϊκό, συγγραφέα του «Η ενηλικίωση της Ευρώπης» και πρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ, του μεγαλύτερου think tank στην Ελλάδα.

Με σπουδές και διδασκαλία σε κορυφαία ευρωπαϊκά πανεπιστήμια όπως το University of Oxford, το London School of Economics και το College of Europe, ο κ. Τσούκαλης καταθέτει μια βαθιά πολιτική ανάγνωση για το πού βρίσκεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση — και πού μπορεί (ή πρέπει) να κατευθυνθεί.

Η συζήτηση εστιάζει:

στο γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί «το πιο εντυπωσιακό πολιτικό πείραμα» του 20ού αιώνα
στις υπαρξιακές απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη — από τη Ρωσία, την Κίνα και τις ΗΠΑ, μέχρι την τεχνολογική υστέρηση
στη διάβρωση των διεθνών θεσμών και την επιστροφή στο «δίκαιο του ισχυρού»
στον πόλεμο στην Ουκρανία και την απουσία της Ευρώπης από το τραπέζι των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων
στον ρόλο της διπλωματίας και γιατί «διάλογος δεν σημαίνει κατευνασμός»
στην άνοδο της ακροδεξιάς και τις απειλές για τη δημοκρατία μέσω νέων τεχνολογιών
και, κυρίως, στο τι μπορούν — και τι οφείλουν — να κάνουν μικρές χώρες όπως η Κύπρος και η Ελλάδα σε έναν κόσμο που έχει ανατραπεί.

Ένα επεισόδιο για την πολιτική ενηλικίωση της Ευρώπης, τη σημασία της θεσμικής ευθύνης και την ανάγκη οι ευρωπαϊκές κοινωνίες να «ξυπνήσουν» πριν οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην τους.

Μια συζήτηση ουσίας — για το σήμερα της Ευρώπης και το δύσκολο αύριο που διαμορφώνεται μπροστά μας.

Σάββατο 07/02 | 18:00