ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Θάνατος Ραϊσί: Δύσκολη καμπή για την Τεχεράνη

Published

2 years ago

May 21, 2024

«Ο ιρανικός λαός δεν πρέπει να ανησυχεί. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα υπάρξει καμία αναστάτωση στη λειτουργία του κράτους». Αυτό ήταν το λακωνικό μήνυμα του Αγιατολάχ Χαμενεΐ προς το έθνος το βράδυ της Κυριακής, όταν είχε γίνει γνωστό ότι το ελικόπτερο που μετέφερε τον πρόεδρο Εμπραχίμ Ραϊσί, τον υπουργό Εξωτερικών Χοσεΐν Αμιραμπντολαχιάν και άλλους επτά αξιωματούχους είχε καταπέσει στην επαρχία του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Αμέσως μετά την επίσημη επιβεβαίωση του θανάτου τους, ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας έσπευσε να διορίσει προσωρινό πρόεδρο τον μέχρι χθες πρώτο αντιπρόεδρο Μοχάμεντ Μοχμπέρ, με εντολή να οργανώσει προεδρικές εκλογές εντός 50 ημερών, όπως ορίζει το σύνταγμα.

Η προσπάθεια του καθεστώτος να δώσει μια αίσθηση κανονικότητας, παρά το αναπάντεχο πλήγμα, ήταν από την πρώτη στιγμή φανερή. Αλλωστε όλοι γνωρίζουν ότι ο τελευταίος λόγος για τα καίρια θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας ανήκει όχι στον πρόεδρο, που εκλέγεται από τον λαό, αλλά στον ανώτατο ηγέτη, που αναδεικνύεται από ένα αυστηρά ελεγχόμενο σώμα, τη Συνέλευση των Ειδικών. Ωστόσο ο θάνατος του Ραϊσί βρήκε το καθεστώς σε μια κρίσιμη καμπή, όπου αντιμετωπίζει καίριες εξωτερικές και εσωτερικές προκλήσεις, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην κούρσα για τη διαδοχή του.

Ακήρυκτος πόλεμος

Εχοντας εμπλακεί εδώ και χρόνια σε έναν ακήρυκτο πόλεμο χαμηλής έντασης με το Ισραήλ λόγω της υποστήριξης που παρέχει στη λιβανέζικη Χεζμπολάχ και την παλαιστινιακή Χαμάς, το Ιράν έφτασε ένα μόνο βήμα πριν από την ανοιχτή, μετωπική σύγκρουση τον περασμένο μήνα. Ρόλο πυροκροτητή έπαιξε η απόφαση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου να βομβαρδίσει το προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό, για να ακολουθήσει ένα πρωτοφανές, μετά τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους, μπαράζ πυραύλων εναντίον του εβραϊκού κράτους, αυτή τη φορά από την Τεχεράνη και η περιορισμένης έκτασης ανταπάντηση του ισραηλινού στρατού.

Από τη στιγμή που εξελέγη πρόεδρος, τον Ιούνιο του 2021, ο Ραϊσί, εκπρόσωπος της πιο σκληροπυρηνικής πτέρυγας του καθεστώτος, ακολούθησε έντονα αντιαμερικανική και αντιδυτική γραμμή, επενδύοντας σε στρατηγικές συμφωνίες συνεργασίας με την Κίνα, στην οποία προσέφερε φτηνό πετρέλαιο αντί βιομηχανικών προϊόντων και επενδύσεων, αλλά και με τη Ρωσία. Τα φτηνά ιρανικά drones είναι πολύτιμη βοήθεια στον στρατό του Βλαντιμίρ Πούτιν, στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Ο πρόεδρος και ο ΥΠΕΞ σκοτώθηκαν ενώ επέστρεφαν από το Αζερμπαϊτζάν, με το οποίο η Ισλαμική Δημοκρατία είχε έρθει σε σύγκρουση.

Ωστόσο ο Ραϊσί δεν στερούνταν πραγματισμού και ευελιξίας. Αποκατέστησε ομαλές σχέσεις με τον παραδοσιακό αντίπαλο του Ιράν στον Κόλπο, τη Σαουδική Αραβία, και οι δύο χώρες δρομολόγησαν την ταυτόχρονη ένταξή τους στην ομάδα των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Μόλις το περασμένο Σάββατο, οι New York Times αποκάλυψαν ότι ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ και του Ιράν συναντήθηκαν στο Ομάν για να ανιχνεύσουν τρόπους αποφυγής μιας κλιμάκωσης του πολέμου της Γάζας και επαναπροσέγγισης στο καίριο πρόβλημα του ιρανικού, πυρηνικού προγράμματος.

Η πτώση του μοιραίου ελικοπτέρου συνέβη ενώ ο Ραϊσί και η ακολουθία του επέστρεφαν από το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν, όπου ο Ιρανός πρόεδρος εγκαινίασε φράγμα μαζί με τον Αζέρο ομόλογό του, Ιλχάμ Αλίεφ, κοντά στα σύνορα των δύο χωρών. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο γειτόνων ήταν από καιρό προβληματικές, καθώς το Ιράν κατηγορούσε το Αζερμπαϊτζάν ότι υποθάλπει αυτονομιστικές τάσεις της δικής του, αζερικής μειονότητας. Ωστόσο επιδεινώθηκαν επικίνδυνα πριν από ένα χρόνο λόγω των στενών δεσμών που ανέπτυξαν οι Αζέροι με το Ισραήλ, το οποίο τους βοήθησε στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τους προσέφερε τη στήριξη του ισραηλινού λόμπι σε ΗΠΑ και Γαλλία, ως αντίβαρο στην ισχυρή παρουσία της αρμενικής διασποράς. Πάντως, ανώτατος Ισραηλινός αξιωματούχος έσπευσε να δηλώσει στο Reuters ότι η χώρα του δεν είχε καμία ανάμειξη στην πτώση του ελικοπτέρου, ενώ σε ταυτόσημη δήλωση προέβη ο Αμερικανός υπουργός Aμυνας Λόιντ Oστιν.

Στο εσωτερικό του Ιράν, ο Ραϊσί χρεώθηκε την άγρια καταστολή του μεγάλου γυναικείου και δημοκρατικού κινήματος που πυροδότησε η υπόθεση της 22χρονης Μαχσά Αμινί, η οποία πέθανε ενώ βρισκόταν υπό κράτηση γιατί δεν φορούσε την ισλαμική μαντίλα, τον Σεπτέμβριο του 2022. Κληρικός χωρίς χάρισμα επικοινωνίας με τον λαό, ο Ραϊσί υπήρξε προστατευόμενος του Χαμενεΐ, στον οποίο χρωστάει την ανάδειξή του στις εκλογές του 2021, αφού όλοι οι αξιόμαχοι υποψήφιοι όχι μόνο των μεταρρυθμιστών, αλλά και των μετριοπαθών, ακόμη και των συντηρητικών είχαν αποκλειστεί. Εκείνες οι εκλογές είχαν το χαμηλότερο ποσοστό προσέλευσης στην Ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, γεγονός που κατέδειξε την αποξένωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού από το καθεστώς.

Με την υγεία του 85χρονου Χαμενεΐ ολοένα και περισσότερο ευάλωτη, ο Ραϊσί προέβαλλε ως ένας από τους επικρατέστερους διαδόχους του, αν όχι ο επικρατέστερος. Στα υπέρ του, πέρα από το μαύρο τουρμπάνι που φορούν όσοι κατάγονται από την οικογένεια του Μωάμεθ, μετρούσε και το γεγονός ότι από το 2006 ήταν συνέχεια μέλος της Συνέλευσης των Ειδικών, που εκλέγει και (υποτίθεται ότι) ελέγχει τον ανώτατο ηγέτη. Σε αυτό το φόντο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε σε ποιους θα επιτρέψει το ιερατείο να ανταγωνιστούν για τη διαδοχή του Ραϊσί και τι πολιτικά χαρακτηριστικά θα τους συνοδεύουν.

Με τον πληθωρισμό να έχει εκτοξευθεί στο 40% και το ριάλ να χάνει μέσα σε λίγες εβδομάδες το 15% της αξίας του έναντι του δολαρίου, το ιρανικό καθεστώς έχει ισχυρούς λόγους να επιδιώξει μια κάποια εξομάλυνση των σχέσεών του με τη Δύση προκειμένου να καταπραΰνει την εσωτερική δυσαρέσκεια και να ενισχύσει τα στηρίγματά του. Απομένει να αποδειχθεί ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό στη σκληρή πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος της Γάζας, αυτή τη στιγμή το πρόβλημα των προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή.

Σι και Πούτιν έχασαν «έναν καλό φίλο»

Πενθήμερο πένθος κήρυξε ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ αλί Χαμενεΐ, για τον θάνατο του Εμπραχίμ Ραϊσί και των άλλων κρατικών αξιωματούχων. Οπαδοί του καθεστώτος γέμισαν χθες τα τζαμιά και τις πλατείες, προσευχόμενοι για τους νεκρούς, αλλά τα μαγαζιά έμειναν ανοιχτά και οι Αρχές δεν έδειξαν πρόθεση να διακόψουν τον ομαλό ρυθμό της καθημερινότητας.

Σε επιστολή του προς τον Χαμενεΐ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έγραψε ότι ο ιρανικός λαός υπέστη «μια βαριά απώλεια» και ότι ο απελθών υπήρξε «πραγματικός φίλος» της Ρωσίας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε ο Κινέζος ομόλογός του, Σι Τζινπίνγκ, τονίζοντας ότι ο κινεζικός λαός «έχασε έναν καλό φίλο». Τη «βαθιά του θλίψη» εξέφρασε ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι.

Από την πλευρά του, ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε τον Ραϊσί «πολύτιμο συνάδελφο και αδελφό» και τόνισε ότι η Τουρκία «στέκεται στο πλευρό του Ιράν αυτές τις δύσκολες ώρες». Τριήμερο εθνικό πένθος κήρυξε ο Λίβανος, ενώ ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ, ο οποίος έως έναν βαθμό χρωστάει την επιβίωσή του από τον συριακό εμφύλιο στην ιρανική υποστήριξη, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του και την αλληλεγγύη του προς την Τεχεράνη. Ταυτόσημα ήταν τα μηνύματα της παλαιστινιακής Χαμάς και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου.

Εντελώς διαφορετική, όπως θα περίμενε κανείς, ήταν η αντίδραση του Εθνικού Συμβουλίου Ιρανικής Αντίστασης, συνασπισμού οργανώσεων της εξόριστης ιρανικής αντιπολίτευσης. Η Μαριάμ Ρατζαβί, πρόεδρος του συμβουλίου, χαρακτήρισε τον θάνατο του Ραϊσί «μνημειώδες και ανεπανόρθωτο στρατηγικό πλήγμα κατά του ανώτατου ηγέτη των μουλάδων, του Αλί Χαμενεΐ και ολόκληρου του καθεστώτος, που είναι γνωστό για τις εκτελέσεις και τις σφαγές του».

Η οργάνωση της Ρατζαβί θεωρείται πολιτική βιτρίνα των «Μουτζαχεντίν του Λαού», οι οποίοι αρχικά στήριξαν την ισλαμική επανάσταση του 1979 και το καθεστώς του Αγιατολάχ Χομεϊνί, για να έρθουν σύντομα σε σύγκρουση μαζί του και να πολεμήσουν στο πλευρό του Σαντάμ Χουσεΐν στον οκταετή πόλεμο Ιράκ – Ιράν. Με τη λήξη του πολέμου ο Χομεϊνί διέταξε την εξόντωση των φυλακισμένων μουτζαχεντίν και ο εισαγγελέας, τότε, Ραϊσί έπαιξε δραστήριο ρόλο στην υλοποίηση της απόφασης.

Το ελικόπτερο που μετέφερε τον Ραϊσί, ένα αμερικανικό Bell 212 από την εποχή του σάχη, συνετρίβη υπό κάκιστες καιρικές συνθήκες, κυρίως λόγω πυκνής ομίχλης, στην περιοχή Βαζερκάν, βόρεια της Ταυρίδας. Εκτός από τον πρόεδρο Ραϊσί και τον υπουργό Εξωτερικών Αμπντολαχιάν, μετέφερε άλλα επτά άτομα, συμπεριλαμβανομένων του κυβερνήτη Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν και ενός ιμάμη από την Ταυρίδα. Ολοι είχαν συνοδεύσει τον πρόεδρο στο ταξίδι του στο γειτονικό Αζερμπαϊτζάν για τα εγκαίνια φράγματος.

Καθήκοντα προσωρινού υπουργού Εξωτερικών, μέχρι την πραγματοποίηση των έκτακτων προεδρικών εκλογών που θα πραγματοποιηθούν στις 28 Ιουνίου και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, ανέλαβε ο μέχρι προχθές αναπληρωτής υπουργός Αλί Μπαγκερί Κανί. Οι υποψήφιοι που θα διεκδικήσουν το αξίωμα του προέδρου πρέπει να εγκριθούν από το Συμβούλιο των Φρουρών, του οποίου οι αποφάσεις επηρεάζονται άμεσα από το ανώτατο ιερατείο.

Πηγή: Kathimerini

Off the Record

Όταν ο «στενότερος των στενοτέρων» φιλοδοξεί να μάθει στην Αννίτα… πολιτικό πόκερ!

Published

4 hours ago

September 29, 2026

Off the Record

Τελικά, στην πολιτική τίποτα δεν πάει χαμένο. Ούτε καν η προϋπηρεσία στο… πόκερ.

Γυρίζοντας το ημερολόγιο δεκαπέντε χρόνια πίσω, βρίσκουμε ένα δημοσίευμα της «Σημερινής» και του SigmaLive με ημερομηνία 9 Απριλίου 2011 και τίτλο «Κύπρος: Ο νέος “παράδεισος” του πόκερ!». Πρωταγωνιστής, μεταξύ άλλων, ο Κρις Παναγιώτου, ο οποίος παρουσιαζόταν τότε ως πρόεδρος της νεοσύστατης Κυπριακής Ομοσπονδίας Πόκερ.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το όνομά του βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα. Όχι γύρω από τραπέζι πόκερ, αλλά γύρω από ένα άλλο τραπέζι: εκείνο της περιβόητης συνάντησης σε ψαροταβέρνα της Λευκωσίας με τον Αβέρωφ Νεοφύτου και την Αννίτα Δημητρίου.

Ο Αβέρωφ είχε αρχικά μιλήσει για τον «στενότατο των στενοτάτων συνεργάτη» της Προέδρου του ΔΗΣΥ. Στις 29 Σεπτεμβρίου, απαντώντας στη δημόσια τοποθέτηση του Κρις Παναγιώτου, τον κατονόμασε και υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη συνάντηση δεν έγινε υπό την ιδιότητά του ως εκδότη.

Και κάπου εδώ το παλιό βιογραφικό αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική ειρωνεία.

Γιατί το πόκερ, όπως μας εξηγούσε εκείνο το δημοσίευμα του 2011, είναι παιχνίδι στρατηγικής. Θέλει υπομονή. Θέλει διάβασμα του αντιπάλου. Θέλει να ξέρεις πότε κρατάς κλειστά τα χαρτιά σου και πότε τα ανοίγεις.

Κυρίως, όμως, θέλει να ξέρεις πότε ο απέναντι μπλοφάρει.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο πολιτικό τραπέζι του 2026.

Σύμφωνα με την εκδοχή του Αβέρωφ Νεοφύτου, στο επίμαχο δείπνο τού ζητήθηκε να συμβάλει στην επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής, με αναφορά σε κοινή πορεία προς τις Προεδρικές του 2028. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν χρειαζόταν ανταλλάγματα για να στηρίξει την παράταξή του.

Ο Κρις Παναγιώτου δίνει εντελώς διαφορετική εκδοχή. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για συνάντηση στο πλαίσιο επαφών που πραγματοποιεί ως εκδότης με πολιτικούς αρχηγούς και απορρίπτει κατηγορηματικά την ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας για τις Προεδρικές του 2028.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά: η Αννίτα Δημητρίου επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής στις 4 Ιουνίου 2026, συγκεντρώνοντας στον δεύτερο γύρο 29 ψήφους, με τη στήριξη ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Άμεσης Δημοκρατίας.

Και τώρα ο Αβέρωφ άνοιξε τα δικά του χαρτιά για το 2028.

Οπότε το ερώτημα αποκτά ενδιαφέρον:

Μήπως ο άνθρωπος που κάποτε επιχειρούσε να βάλει το κυπριακό πόκερ στον χάρτη, αποφάσισε χρόνια αργότερα να παραδώσει μαθήματα… πολιτικού πόκερ στην Πινδάρου;

Γιατί άλλο Texas Hold’em και άλλο… Pindarou Hold’em.

Στο πρώτο παίζεις με μάρκες.

Στο δεύτερο οι μάρκες είναι πολιτικές συμμαχίες, κομματικές ισορροπίες, αξιώματα και —κυρίως— το 2028.

Και υπάρχει ακόμη μία μικρή λεπτομέρεια που κάνει την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα: στο πόκερ μπορείς να είσαι εξαιρετικός παίκτης χωρίς να δείξεις ποτέ τα χαρτιά σου.

Στην πολιτική όμως υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να αποφασίσει κάποιος άλλος στο τραπέζι να τα ανοίξει πρώτος.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Αβέρωφ.

Και τώρα στην Πινδάρου δεν συζητούν απλώς ποιος κρατά τον άσο.

Συζητούν ποιος μοίραζε τελικά την τράπουλα.

–Sniper–

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Αβέρωφ Νεοφύτου: «Ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά δεν θα ξαναπροδοθεί»

Published

1 day ago

September 28, 2026

Vouli TV

Σκληρή απάντηση στην ηγεσία του ΔΗΣΥ μετά την εξαγγελία της υποψηφιότητας του

Με μια ματιά (Τα 5 βασικά σημεία):

Μήνυμα στην Πινδάρου: Ξεκαθαρίζει πως «ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά πρέπει να μεριμνήσει να μην ξαναπροδοθεί», αναφερόμενος στα γεγονότα του 2023.
Απόρριψη κατηγοριών για διάσπαση: Αρνείται ότι εκβιάζει τις διαδικασίες του κόμματος και καταγγέλλει ότι κάποιοι άλλοι έκαναν την ενότητα της παράταξης «κουρελόχαρτο».
Παρασκήνιο για την Αννίτα Δημητρίου: Υπενθυμίζει ότι τη στήριξε αποφασιστικά για την προεδρία της Βουλής όταν άλλοι της έλεγαν «να κάτσει τη μάππα χαμαί».
Το «μυστικό» δείπνο: Αποκαλύπτει δεσμεύσεις και υποσχέσεις που του δόθηκαν σε δείπνο παρουσία της Προέδρου του ΔΗΣΥ και στενού της συνεργάτη.
Απευθείας στη βάση: Δηλώνει ότι δεν πλήγωσε ποτέ κανέναν συναγερμικό και στέλνει σαφές μήνυμα ότι η υποψηφιότητά του για το 2028 δεν ανατρέπεται.

Σε μια εφ’ όλης της ύλης και φορτισμένη συνέντευξη, ο τέως πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού ανοίγει τα χαρτιά του μετά την απόφασή του να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, αποκαλύπτει παρασκήνιο για την ηγεσία του κόμματος και απαντά στις επικρίσεις περί διάσπασης.

Λίγες μόλις ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028 και την ανακοίνωση-απάντηση της Πινδάρου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου μίλησε στο vidcast του philenews και στον Φρίξο Δαλίτη, εκπέμποντας σαφή πολιτικά μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Το μήνυμα στην Πινδάρου και το «τραύμα» του 2023

Κεντρικός άξονας της τοποθέτησης του κ. Νεοφύτου ήταν η απάντηση στην κριτική που δέχεται για την πρόωρη εξαγγελία και τις αιτιάσεις ότι θέτει σε κίνδυνο την ενότητα της παράταξης.

«Ο προδομένος ποτέ δεν προδίδει, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να μεριμνήσει να μην ξαναπροδοθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά, παραπέμποντας ευθέως στα γεγονότα των εκλογών του 2023 και στο εσωκομματικό ρήγμα που οδήγησε στην ήττα.

Ο κ. Νεοφύτου απέρριψε κατηγορηματικά ότι εκβιάζει τις διαδικασίες ή τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων, τονίζοντας πως ο ίδιος ουδέποτε πλήγωσε τον συναγερμικό κόσμο. Αντιθέτως, άφησε αιχμές για όσους επικαλούνται σήμερα την ενότητα, σημειώνοντας πως «κάποιοι την ανατίναξαν και την έκαναν κουρελόχαρτο».

Οι αποκαλύψεις για την Αννίτα Δημητρίου

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αποκαλύψεις του τέως προέδρου του ΔΗΣΥ για τις σχέσεις του με τη νυν πρόεδρο, Αννίτα Δημητρίου. Ο κ. Νεοφύτου αναφέρθηκε στο παρασκήνιο που προηγήθηκε της εκλογής της στην Προεδρία της Βουλής, υπενθυμίζοντας πως ο ίδιος στάθηκε στο πλευρό της όταν στελέχη εντός του κόμματος την προέτρεπαν «να κάτσει τη μάππα χαμαί».

Παράλληλα, αποκάλυψε συμφωνίες και δεσμεύσεις που δόθηκαν σε δείπνο παρουσία της κας Δημητρίου και στενού της συνεργάτη, θέτοντας προ των ευθυνών τους όσους σήμερα αμφισβητούν τη νομιμοποίηση ή το δικαίωμά του να απευθυνθεί στη βάση της παράταξης και στην κοινωνία.

Διαδικασίες και επόμενη μέρα

Στο ερώτημα κατά πόσο η υποψηφιότητά του θα τεθεί υπό την κρίση των καταστατικών διαδικασιών του ΔΗΣΥ ή αν θα προχωρήσει ανεξάρτητα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ξεκαθάρισε ότι απευθύνεται πρωτίστως στους πολίτες και τη βάση της παράταξης, στέλνοντας μήνυμα ότι δεν προτίθεται να κάνει πίσω.

Η κίνηση αυτή αναδιατάσσει πλήρως το πολιτικό σκηνικό στον χώρο της κεντροδεξιάς, ανοίγοντας πρόωρα αλλά καθοριστικά τον κύκλο της συζήτησης για την επόμενη προεδρική αναμέτρηση.

Άρθρα Χάρη Θεραπή

Η τέλεια καταιγίδα της Πινδάρου: Ο Αβέρωφ αποφάσισε, οι «πιστοί» του 2023 τι κάνουν;

Published

2 days ago

September 27, 2026

Χάρης Θεραπής

του Χάρη Θεραπή

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν υπήρξε ποτέ ένας συμβατικός παίκτης της κυπριακής πολιτικής σκακιέρας. Όταν όμως αποφασίζει να ρίξει το πολιτικό του «μπουρλότο», το κάνει με τρόπο που προκαλεί σεισμικές δονήσεις στα θεμέλια του οικοδομήματος που ο ίδιος διηύθυνε για μια δεκαετία. Η αιφνιδιαστική εξαγγελία της ανεξάρτητης υποψηφιότητάς του για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028 —παρακάμπτοντας εμπράκτως τα θεσμοθετημένα κομματικά όργανα και τις καταστατικές διαδικασίες του Δημοκρατικού Συναγερμού— δεν συνιστά απλώς μια πρόωρη προεκλογική κίνηση. Συνιστά μια ευθεία πράξη πολιτικής αμφισβήτησης και ένα ανελέητο τεστ αντοχής για τη συνοχή της παράταξης.

Προτάσσοντας το τέλμα στο Κυπριακό και τη «νιρβάνα της παθητικότητας», ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ επιλέγει τη φυγή προς τα εμπρός. Με μια κίνηση-ρελάνς, προλαβαίνει την Πινδάρου και τη νυν πρόεδρο Αννίτα Δημητρίου πριν καν ανοίξουν οι εσωκομματικές κάλπες, στέλνοντας σαφές μήνυμα: δεν περιμένει χρίσματα, δεν ζητά άδεια και δεν πρόκειται να εγκλωβιστεί σε συμμαχίες διαδρόμων.

Η Πινδάρου στο εκτελεστικό απόσπασμα του τριπλού διχασμού

Για την ηγεσία της Αννίτας Δημητρίου, η κίνηση Αβέρωφ ισοδυναμεί με απόλυτο εφιάλτη. Η προσπάθεια της Πινδάρου να διατηρήσει ισορροπίες, να εμφανιστεί ως η θεσμική εγγυήτρια της ενότητας και να δρομολογήσει τις διαδικασίες για το χρίσμα, δέχθηκε καίριο πλήγμα.

Ο ΔΗΣΥ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το πιο καταστροφικό σενάριο της ιστορίας του: δύο υποψηφιότητες από τα σπλάχνα του, ενός τέως και μιας νυν προέδρου, αλλά και μία τρίτη υποψηφιότητα, εκείνη του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, ο οποίος ανδρώθηκε πολιτικά στον ΔΗΣΥ και εξακολουθεί να αντλεί ζωτικό οξυγόνο από τη συναγερμική δεξαμενή.

Πρόκειται για έναν πρωτοφανή τριπλό κανιβαλισμό του ίδιου πολιτικού χώρου. Η αναμέτρηση δεν θα διεξαχθεί σε κάποιο συνέδριο, αλλά στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας, όπου τρία πρόσωπα με κοινή αφετηρία θα διεκδικούν τα ίδια συντρίμμια μιας διασπασμένης εκλογικής βάσης. Η εμπειρία του 2023, που οδήγησε την παράταξη στην αντιπολίτευση και στον κατακερματισμό, όχι απλώς δεν έγινε μάθημα, αλλά επιστρέφει ως πολιτική τραγωδία με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Τα «ορφανά» της δεύτερης Κυριακής: Ώρα μηδέν για τους συμπορευτές

Πέρα όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή, το πραγματικό δράμα εκτυλίσσεται στα παρασκήνια και αφορά τα πρόσωπα. Η κίνηση Αβέρωφ φέρνει σε δεινή θέση μια ολόκληρη φουρνιά πρωτοκλασάτων στελεχών: εκείνους που στη δραματική δεύτερη Κυριακή των προεδρικών εκλογών του 2023 τάχθηκαν αναφανδόν στο πλευρό του, συγκρούστηκαν με το «προεδρικό στρατόπεδο» του Νίκου Αναστασιάδη, αρνήθηκαν κατηγορηματικά να στηρίξουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη και έφτασαν μέχρι το σημείο να προκρίνουν ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα την υπέρβαση με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη.

Σήμερα, αυτά τα στελέχη βρίσκονται μπροστά σε αμείλικτα και υπαρξιακά ερωτήματα:

Θα ακολουθήσουν τον Αβέρωφ στον δρόμο του αντάρτικου;

Όσοι επιλέξουν να σταθούν δημόσια δίπλα στον κ. Νεοφύτου γνωρίζουν ότι θέτουν εαυτούς εκτός κομματικής πειθαρχίας, ρισκάροντας τη διαγραφή ή την πλήρη περιθωριοποίησή τους από τα όργανα του ΔΗΣΥ. Έχουν το πολιτικό σθένος να εγκαταλείψουν την ασφάλεια του κομματικού μαντριού για χάρη ενός προσωπικού εγχειρήματος;
Πώς θα δικαιολογήσουν τη στροφή προς την κομματική νομιμότητα;

Αν επιλέξουν να πειθαρχήσουν στην επίσημη υποψηφιότητα του κόμματος (ή της Αννίτας Δημητρίου), πώς θα αντικρίσουν τον άνθρωπο για τον οποίο έδωσαν σκληρές μάχες και συγκρούστηκαν με τη βάση της παράταξης; Μπορεί η επίκληση της «ενότητας» να ξεπλύνει την πολιτική ασυνέπεια;
Ποια στάση θα κρατήσουν απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη;

Η συμπόρευση με τον Αβέρωφ το 2023 είχε ως βασικό άξονα την άρνηση συνδιαλλαγής με τον «αποστάτη» Νίκο Χριστοδουλίδη. Σήμερα, με τρεις πόλους συναγερμικής προέλευσης να μάχονται για την εξουσία, μήπως το αντάρτικο Αβέρωφ καταλήξει να λειτουργήσει –για άλλη μια φορά– ως ο απόλυτος καταλύτης για την επανεκλογή Χριστοδουλίδη;
Έχει ο Αβέρωφ τη δυναμική να τους προστατεύσει πολιτικά;

Ο τέως πρόεδρος δεν διαθέτει πλέον στα χέρια του τα κλειδιά της Πινδάρου, ούτε τη νομή της κομματικής εξουσίας. Μπορεί ένα προσωποπαγές εγχείρημα να προσφέρει πολιτικό οξυγόνο και μελλοντική προοπτική σε στελέχη που φιλοδοξούν να έχουν ρόλο στα δημόσια πράγματα;

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου επέλεξε να κάψει τις γέφυρες πίσω του. Με την κίνησή του αυτή, δεν αφήνει περιθώρια για επιτήδεια ουδετερότητα. Οι συνοδοιπόροι του 2023 καλούνται τώρα να διαλέξουν: είτε θα γίνουν συμμέτοχοι σε ένα ριψοκίνδυνο πολιτικό αντάρτικο με άγνωστη κατάληξη, είτε θα υποκλιθούν στην κομματική ορθοδοξία της Πινδάρου, αφήνοντας τον άλλοτε ισχυρό άνδρα της παράταξης μόνο του στην πιο μοναχική και ίσως τελευταία πολιτική του μάχη.

Στον ΔΗΣΥ, η αυλαία της εσωστρέφειας δεν έκλεισε ποτέ· απλώς άνοιξε η δεύτερη, πιο αδυσώπητη και κατακερματισμένη πράξη της.