Εξ αρχής υπήρχαν αναλυτές που εκτιμούσαν την κατάληξη του πολέμου ανάμεσα στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου και το Ιράν. Όχι λόγω κάποιας προφητικής ικανότητας, αλλά επειδή αξιολόγησαν τα δεδομένα με ψυχραιμία και χωρίς συναισθηματικές προσεγγίσεις, σε αντίθεση με όσους – συνειδητά ή μη – αγνόησαν κρίσιμες παραμέτρους ακόμη και μέχρι σήμερα.

Με αφετηρία λανθασμένες και συχνά αλαζονικές εκτιμήσεις, χωρίς σαφείς, ρεαλιστικούς και ιεραρχημένους στρατηγικούς στόχους, χωρίς ξεκάθαρο ορίζοντα τερματισμού και χωρίς σχέδιο εξόδου, η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι σπάνια καταλήγουν προς όφελος εκείνων που τους ξεκινούν. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι λεπτομέρειες γύρω από τα 14 σημεία του Μνημονίου Συναντίληψης (MOU), τα οποία έχουν διαρρεύσει, δεν είχαν ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα. Ωστόσο, πρόκειται για μια ανακωχή, δηλαδή για επίσημη παύση των εχθροπραξιών μέχρι την επίτευξη συνολικής συμφωνίας, μια εξέλιξη που, σύμφωνα με την ανάλυση, ευνοεί ξεκάθαρα την Τεχεράνη. Στις 28 Φεβρουαρίου, η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ είχαν παρουσιάσει τη σύγκρουση και ως μια προσπάθεια στήριξης του ιρανικού λαού απέναντι στην καταστολή των διαδηλώσεων. Μόλις 107 ημέρες αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Κατά μία έννοια, το καθεστώς άλλαξε, όχι όμως με τον τρόπο που επιδίωκαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου. Στη θέση μιας θεοκρατικής εξουσίας φαίνεται να διαμορφώνεται ένα λιγότερο θρησκευτικό αλλά πιο σκληροπυρηνικό στρατιωτικό καθεστώς.

Ο πόλεμος αυτός, που ξεκίνησε με στόχο την ανατροπή ή έστω την αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας, ενδέχεται τελικά να καταλήξει σε μια συμφωνία που ουσιαστικά νομιμοποιεί και σταθεροποιεί το ίδιο το καθεστώς. Η βασική εκτίμηση του Ντόναλντ Τραμπ και των συμβούλων του, ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα κατέρρεε γρήγορα υπό την πίεση των συνδυασμένων αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων, αποδείχθηκε λανθασμένη. Το καθεστώς πλέον μπορεί να παρουσιάσει την επιβίωσή του και τη νέα μορφή του ως στρατηγική νίκη απέναντι σε δύο ισχυρότερους αντιπάλους.

Τα Στενά του Ορμούζ: από θεωρητική απειλή σε «υπερόπλο»

Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία της Τεχεράνης αφορά τα Στενά του Ορμούζ. Πριν από τον πόλεμο, η ναυσιπλοΐα διεξαγόταν κανονικά. Μετά τη σύγκρουση, η διεθνής κοινότητα βρέθηκε να διαπραγματεύεται με το Ιράν για την αποκατάσταση μιας κατάστασης που προηγουμένως θεωρούνταν δεδομένη. Η Τεχεράνη κατάφερε να μετατρέψει τη θεωρητική δυνατότητα παρεμπόδισης της ναυσιπλοΐας σε πραγματικό εργαλείο στρατηγικής πίεσης, επιβάλλοντας κόστος στην παγκόσμια οικονομία και ασκώντας σημαντική πολιτική πίεση στην Ουάσιγκτον.

Το πυρηνικό πρόγραμμα: περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις

Παρά τους πανηγυρισμούς, δεν υπάρχει ακόμη μια ολοκληρωμένη πυρηνική συμφωνία. Υπάρχει μόνο η προοπτική περαιτέρω διαπραγματεύσεων για τα αποθέματα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου και μια προσωρινή αναστολή του εμπλουτισμού. Η ιρανική διπλωματία έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι γνωρίζει πώς να κερδίζει χρόνο, να παρατείνει τις διαδικασίες και να εξασφαλίζει παραχωρήσεις.

Είναι απολύτως πιθανό να μην υπάρξει ποτέ οριστική συμφωνία. Και είναι εξίσου πιθανό ότι, ακόμη και αν υπάρξει, θα είναι λιγότερο ευνοϊκή από εκείνη που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί μέσω της διπλωματίας πριν από την έναρξη του πολέμου. Παράλληλα, η αξιοπιστία μιας νέας αμερικανικής στρατιωτικής απειλής εμφανίζεται μειωμένη. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι η Ουάσιγκτον δύσκολα θα επιλέξει νέα στρατιωτική κλιμάκωση πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η σύγκριση με την JCPOA ίσως αποδειχθεί δυσάρεστη

Το μεγάλο στοίχημα για τον Τραμπ είναι να παρουσιάσει οποιαδήποτε νέα συμφωνία ως σημαντικά ευνοϊκότερη για τις ΗΠΑ σε σχέση με την JCPOA του 2015. Ωστόσο, είναι ακόμη πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα. Αντίθετα, ήδη εντοπίζονται αρκετές ομοιότητες.

Δεν προβλέπονται ρυθμίσεις για τους βαλλιστικούς πυραύλους, παρά το γεγονός ότι η καταστροφή του ιρανικού πυραυλικού οπλοστασίου είχε τεθεί ως βασικός πολεμικός στόχος. Ούτε υπάρχουν πρόνοιες για το δίκτυο περιφερειακών συμμάχων του Ιράν. Δεν διαφαίνεται στρατηγική αποδυνάμωσης του καθεστώτος. Αντιθέτως, προβλέπεται άμεση αποδέσμευση μέρους των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Τεχεράνης και σημαντική χαλάρωση των κυρώσεων, κάτι που αναμένεται να ενισχύσει οικονομικά το Ιράν. Όσοι ασκούσαν κριτική στην JCPOA δύσκολα μπορούν να αγνοήσουν αυτές τις ομοιότητες.

Η απόκλιση συμφερόντων Τραμπ και Νετανιάχου

Στην αρχή του πολέμου, οι στρατηγικοί στόχοι της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ έδειχναν να συμπίπτουν. Στην πορεία, όμως, αποδείχθηκε ότι οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικές επιδιώξεις. Οι ΗΠΑ αναζητούσαν έναν τρόπο απεμπλοκής από μια σύγκρουση που γινόταν ολοένα και πιο δαπανηρή και δεν οδηγούσε στα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο Νετανιάχου, για τους δικούς του λόγους, αλλά και όπως υποστηρίζουν αρκετοί αναλυτές στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, επιθυμούσε τη συνέχιση των επιχειρήσεων.

Η επιμονή της Ουάσιγκτον να συμπεριληφθεί και ο Λίβανος στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, καθώς και η αναστολή ισραηλινών επιχειρήσεων εναντίον της Χεζμπολάχ, αποτελούν ενδείξεις αυτής της διαφοροποίησης.

Η φθορά της αμερικανικής ισχύος

Η σημαντικότερη ίσως συνέπεια του πολέμου δεν αφορά το Ιράν, αλλά την εικόνα της ίδιας της αμερικανικής ισχύος. Η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε:

• Να υποτάξει το Ιράν.
• Να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος.
• Να δημιουργήσει ένα ενιαίο αντιιρανικό αραβικό μέτωπο.
• Να πείσει τη Σαουδική Αραβία να συμμετάσχει στον πόλεμο.
• Να εξασφαλίσει νέα κύματα αραβοϊσραηλινής ομαλοποίησης.
• Να πείσει το ΝΑΤΟ ή την Ευρώπη να εμπλακούν ενεργά.
• Να απομακρύνει την Κίνα από την Τεχεράνη.
• Να αποτρέψει τις διμερείς διαπραγματεύσεις των κρατών του Κόλπου με το Ιράν.

Αν όλα αυτά δεν συνιστούν στρατηγική αποτυχία, τότε τι ακριβώς είναι;

Οι μεγάλοι κερδισμένοι

Σαουδική Αραβία: ο ψύχραιμος παίκτης

Το Ριάντ απέφυγε να εμπλακεί σε μια σύγκρουση που δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά του. Αντιστάθηκε στις πιέσεις για στρατιωτική συμμετοχή, δεν αντάλλαξε την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ έναντι αμερικανικών εγγυήσεων ασφαλείας και προχώρησε παράλληλα σε αποκλιμάκωση με το Ιράν, ενισχύοντας ταυτόχρονα τη συνεργασία του με το Πακιστάν και την Τουρκία. Η σαουδαραβική ηγεσία εμφανίζεται σήμερα περισσότερο δικαιωμένη από ποτέ.

Τουρκία: ενίσχυση του περιφερειακού ρόλου

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρά τη σκληρή ρητορική του απέναντι στο Ισραήλ, απέφυγε να μετατρέψει την κρίση σε ευθεία αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιθέτως, διατήρησε ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον, εμφανίστηκε ως χρήσιμος μεσολαβητής και είδε τον Τραμπ να αναγνωρίζει δημόσια τη σημασία της Τουρκίας ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή.

Ιράν: ο επιζών που μετατράπηκε σε… νικητή

Το σημαντικότερο στρατηγικό κέρδος της Τεχεράνης δεν είναι στρατιωτικό, αλλά πολιτικό. Το καθεστώς απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει μια συνδυασμένη επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ χωρίς να καταρρεύσει. Αυτό από μόνο του ενισχύει την αποτρεπτική του ισχύ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Το Ισραήλ: ο μεγάλος χαμένος;

Το Ισραήλ πέτυχε τον τακτικό του στόχο να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες στη σύγκρουση, κάτι που ο Νετανιάχου είχε επιδιώξει και στο παρελθόν χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, δεν πέτυχε τους βασικούς στρατηγικούς του στόχους.

Δεν υπήρξε αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Δεν δημιουργήθηκε νέα περιφερειακή συμμαχία ούτε άλλαξε ουσιαστικά η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή. Αντιθέτως, το Ισραήλ βρέθηκε απέναντι σε μια αμερικανική ηγεσία που αναζητούσε επειγόντως διέξοδο από τον πόλεμο και σε μια αμερικανική κοινή γνώμη που αντιμετωπίζει πλέον με μεγαλύτερο σκεπτικισμό το κόστος της άνευ όρων στήριξης προς το Ισραήλ.

Συμπέρασμα

Αν τελικά υπάρξει μια συμφωνία που θα θέσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που σήμερα φαίνεται να διαμορφώνεται, τότε ορισμένα από αυτά τα συμπεράσματα θα πρέπει να επανεξεταστούν.

Μέχρι τότε, όμως, η συνολική εικόνα δύσκολα αμφισβητείται. Ένας πόλεμος που ξεκίνησε με φιλόδοξους στόχους καταλήγει να παράγει αποτελέσματα πολύ κατώτερα των αρχικών προσδοκιών, με την Ουάσιγκτον να διαθέτει λιγότερη επιρροή στην περιοχή, το Ιράν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και τη Μέση Ανατολή να παραμένει εξαιρετικά δύσκολο να διαμορφωθεί σύμφωνα με τις αμερικανικές επιδιώξεις.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .GR

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Για αυτή την Ευρώπη ακούσαμε πολλά όλα αυτά τα χρόνια, την γνωρίσαμε μέσα από αφηγήσεις και ιδεώδη και πολλοί από εμάς τα πιστέψαμε. Χρειάστηκε, όμως, να έρθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα και τη στάση των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να αντιληφθούμε πως υπάρχει και μια άλλη όψη της ηπείρου. Μια Ευρώπη διαφορετική από εκείνη που μας παρουσιάστηκε, μια Ευρώπη σκοτεινή, η οποία αποδεικνύεται τελικά η πραγματική της διάσταση.

Αυτήν ακριβώς τη σκοτεινή Ευρώπη φωτίζει μέσα από την ιστορική διαδρομή, αλλά και τη σύγχρονη πραγματικότητα, ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου. Μια Ευρώπη που, σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει διαπράξει και συνεχίζει να διαπράττει εγκλήματα εις βάρος ολόκληρων λαών, ανάμεσά τους και του ελληνικού.

Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν κατέληξαν σε καταρχήν συμφωνία με στόχο τον άμεσο τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή, σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου. Την ανακοίνωση έκανε τις πρώτες πρωινές ώρες το Πακιστάν, το οποίο διαδραμάτισε καθοριστικό μεσολαβητικό ρόλο, ενώ λίγο αργότερα η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη επιβεβαίωσαν επισήμως την εξέλιξη.

«Η συμφωνία με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει πλέον ολοκληρωθεί», ανέφερε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μέσω της πλατφόρμας Truth Social, λίγα μόλις λεπτά μετά την ανακοίνωση του Πακιστανού πρωθυπουργού Σαμπάζ Σαρίφ στο X ότι «επιτεύχθηκε» συμφωνία.

«Εγκρίνω το πλήρες άνοιγμα του στενού του Ορμούζ χωρίς τέλη διέλευσης και, ταυτόχρονα, την άμεση άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού. Πλοία όλου του κόσμου, βάλτε μπρος τις μηχανές σας. Ας ρεύσει το πετρέλαιο!», πρόσθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Στη συνέχεια διευκρίνισε ότι η στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδός θα επαναλειτουργήσει «μόλις υπογραφεί η συμφωνία», διαδικασία που αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 19 Ιουνίου, ώστε να υπάρξει ο απαραίτητος χρόνος για την απομάκρυνση των ναρκών από την περιοχή.

Η γνωστοποίηση της συμφωνίας προκάλεσε άμεση υποχώρηση στις τιμές του πετρελαίου, οι οποίες είχαν εκτοξευθεί μετά το ξέσπασμα του πολέμου στα τέλη Φεβρουαρίου και το κλείσιμο του στενού, από το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες διέρχεται περίπου το 20% των υδρογονανθράκων που καταναλώνονται παγκοσμίως.

Η συμφωνία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων προβλέπει «τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου», δήλωσε στην ιρανική κρατική τηλεόραση ο υφυπουργός Εξωτερικών Καζέμ Γαριμπαμπαντί.

«Θα ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις εντός εξήντα ημερών με στόχο τη σύναψη οριστικής συμφωνίας», πρόσθεσε ο κ. Γαριμπαμπαντί, υπογραμμίζοντας ότι η Τεχεράνη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες με «δυσπιστία». Όπως ανέφερε, στο τραπέζι των συνομιλιών θα βρεθούν τέσσερα βασικά ζητήματα: η πλήρης άρση όλων των κυρώσεων εις βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, είτε πρόκειται για πρωτογενείς είτε για δευτερογενείς μονομερείς κυρώσεις· το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας· η ανοικοδόμηση και η οικονομική ανάπτυξη του Ιράν· καθώς και η δημιουργία μηχανισμού παρακολούθησης για τη διασφάλιση της εφαρμογής των συμφωνηθέντων.

Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων MEHR δημοσίευσε κείμενο το οποίο παρουσίασε ως το «μνημόνιο συνεννόησης», δηλαδή το πρωτόκολλο συμφωνίας 14 σημείων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Σύμφωνα με το κείμενο, προβλέπεται μεταξύ άλλων η αποδέσμευση 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων ιρανικών κεφαλαίων που παραμένουν παγωμένα στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου διαπραγμάτευσης των 60 ημερών. Το ήμισυ του ποσού αναμένεται να τεθεί στη διάθεση της Τεχεράνης πριν ακόμη από την έναρξη των συνομιλιών. Ωστόσο, το περιεχόμενο του εγγράφου δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως.

Η τελετή υπογραφής της συμφωνίας θα πραγματοποιηθεί στη Γενεύη στις 19 Ιουνίου, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς γνωστοποίησε ότι προτίθεται να παραστεί, ενώ χαρακτήρισε «πιθανή» και την παρουσία του προέδρου Τραμπ.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες χαιρέτισε τη συμφωνία, χαρακτηρίζοντάς την «κρίσιμο βήμα προς την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης», όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε ο εκπρόσωπός του Στεφάν Ντουζαρίκ.

Από την πλευρά του, το γενικό επιτελείο των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων υποστήριξε, μέσω της κρατικής τηλεόρασης, ότι το Ιράν «επέβαλε τη θεία και ατσάλινη θέλησή του στους αμερικανούς και σιωνιστές εχθρούς», τους «ταπείνωσε» και ότι «ο εχθρός δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αποδεχθεί την ήττα και να παραδοθεί».

Λίγο πριν από την ανακοίνωση της συμφωνίας, το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν είχε προειδοποιήσει μέσω X ότι θα ακολουθούσαν «άμεσα» αντίποινα για ισραηλινό βομβαρδισμό σε νότιο προάστιο της Βηρυτού, προπύργιο της Χεζμπολάχ, όπου σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι.

«Εξοργισμένος»

Νωρίτερα, ο πρόεδρος Τραμπ είχε αναφέρει μέσω Truth Social ότι η ισραηλινή επιδρομή «δεν έπρεπε να είχε γίνει, ειδικά αυτή την ιδιαίτερη ημέρα», αναφερόμενος στα χθεσινά 80ά γενέθλιά του.

Μιλώντας στον ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios, δήλωσε «εξοργισμένος» και αποκάλυψε ότι επέκρινε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου για το πλήγμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «δεν έχει καμία γαμ… κρίση, του το είπα».

Οι ισραηλινές αρχές, οι οποίες παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας που δεν θα ικανοποιεί τις δικές τους απαιτήσεις αναφορικά με το Ιράν, υποστήριξαν ότι η επιδρομή ήταν απάντηση σε επίθεση της Χεζμπολάχ με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον ισραηλινού εδάφους.

Αντιμέτωπος με έντονες πιέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ για τον τερματισμό ενός εξαιρετικά αντιδημοφιλούς πολέμου, ο οποίος επιβαρύνει και την παγκόσμια οικονομία, ο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται να συζητήσει το ζήτημα με τους υπόλοιπους ηγέτες της G7 κατά τη σύνοδο κορυφής που διεξάγεται στην Εβιάν της Γαλλίας.

«Σκοπός θα είναι να εξετάσουμε τα επακόλουθα αυτής της συμφωνίας, τη στήριξη προς τον Λίβανο, το μόνιμο άνοιγμα του στενού του Ορμούζ και, βεβαίως, τη σύναψη συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε βίντεο που ανάρτησε στο Instagram μετά την άφιξή του στην Εβιάν. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, στο πλαίσιο του σχήματος E4, ανακοίνωσαν ότι είναι έτοιμες να εξετάσουν την άρση ορισμένων κυρώσεων, εφόσον το Ιράν προχωρήσει σε σαφή και επαληθεύσιμα βήματα σχετικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Ο πόλεμος, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου με εκτεταμένους βομβαρδισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, πυροδότησε νέα αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή και προκάλεσε χιλιάδες θύματα, κυρίως στο Ιράν και στον Λίβανο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν κατέληξαν σε καταρχήν ειρηνευτική συμφωνία που καλύπτει όλα τα μέτωπα, περιλαμβανομένου του Λιβάνου, με στόχο τον τερματισμό του πολέμου που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου και την επαναλειτουργία του στρατηγικής σημασίας στενού του Ορμούζ.

Ακολουθεί συνοπτική καταγραφή των κυριότερων διεθνών αντιδράσεων έως τώρα.

Ηνωμένα Έθνη

«Πρόκειται για κρίσιμο βήμα προς την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσιοποίησε ο εκπρόσωπός του Στεφάν Ντουζαρίκ, ευχαριστώντας παράλληλα τις χώρες που συνέβαλαν στις διαμεσολαβητικές προσπάθειες, με πρώτο το Πακιστάν.

Γαλλία

«Σκοπός θα είναι να δούμε τα επακόλουθα αυτής της συμφωνίας, την υποστήριξη του Λιβάνου, το διαρκές ξανάνοιγμα του στενού του Ορμούζ, και προφανώς τη σύναψη συμφωνίας για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας και το πρόγραμμα κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν», ανέφερε ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μέσω Instagram μετά την άφιξή του στην Εβιάν για τη σύνοδο της G7.

Πρόσθεσε ότι θα εξεταστούν επίσης τρόποι διαφοροποίησης των ενεργειακών οδών εξαγωγής από την περιοχή, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση των χωρών από αυτές και να περιοριστούν οι επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή στις οικονομίες τους.

Βρετανία

«Συγχαίρω τον πρόεδρο Τραμπ και τους μεσολαβητές από το Πακιστάν, το Κατάρ και άλλες χώρες που συνέβαλαν σε αυτή την καθοριστική πρόοδο. Εδώ και καιρό ζητούσαμε αποκλιμάκωση και αυτή είναι ακριβώς η εξέλιξη που ελπίζαμε να δούμε», δήλωσε ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ.

«Η προσοχή πρέπει πλέον να στραφεί στην πλήρη εφαρμογή του μνημονίου κατανόησης, ώστε να διασφαλιστεί η επαναλειτουργία του στενού και η μόνιμη διατήρησή του ανοικτού, καθώς και η οριστικοποίηση των λεπτομερειών για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», συμπλήρωσε.

Τουρκία

Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε μέσω X την ανάγκη να αποφευχθούν δηλώσεις, προκλήσεις ή ενέργειες που θα μπορούσαν να αυξήσουν τις εντάσεις έως την υπογραφή της συμφωνίας, ενώ ζήτησε επαγρύπνηση απέναντι σε ενδεχόμενες προσπάθειες δολιοφθοράς.

Κατάρ

Το υπουργείο Εξωτερικών του Κατάρ εξέφρασε την πλήρη στήριξή του σε κάθε πρωτοβουλία που αποσκοπεί στην ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Ιαπωνία

Η πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σανάε Τακαΐτσι δήλωσε ότι ελπίζει να διασφαλιστεί αποτελεσματικά η ελεύθερη και ασφαλής ναυσιπλοΐα στο στενό του Ορμούζ και να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό μια οριστική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τα υπόλοιπα ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά.

Αυστραλία

Η αυστραλιανή κυβέρνηση επισήμανε ότι απαιτείται να συνεχιστούν η αυτοσυγκράτηση και ο εποικοδομητικός διάλογος ώστε να διασφαλιστεί μια ειρήνη με διάρκεια.

«Το Ιράν πρέπει να απαντήσει στις διαχρονικές ανησυχίες για το πυρηνικό του πρόγραμμα και την απειλή που αυτό συνιστά για τη διεθνή ασφάλεια», ανέφεραν σε κοινή ανακοίνωσή τους ο πρωθυπουργός Άντονι Αλμπανέζι και η υπουργός Εξωτερικών Πένι Γουόνγκ.

Νέα Ζηλανδία

Ο πρωθυπουργός Κρίστοφερ Λούξον εξέφρασε την ικανοποίησή του μέσω X, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο άνοιγμα του στενού του Ορμούζ, το οποίο, όπως ανέφερε, θα συμβάλει στην αποκατάσταση σταθερών εμπορικών διαδρομών, στη διασφάλιση της ροής καυσίμων και στη διατήρηση της εύρυθμης λειτουργίας της οικονομίας.

ΠΗΓΗ : MILITAIRE .GR