Ο επικεφαλής της Τουρκικής Αμυντικής Βιομηχανίας, καθηγητής Haluk GORGUN, ανακοίνωσε ότι η τουρκική αμυντική και αεροδιαστημική βιομηχανία έκλεισε το 2025 με εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών άμυνας που ξεπέρασαν τα 10 δισ. δολάρια, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, οι εξαγωγές σημείωσαν αύξηση 48% σε σχέση με το 2024, όταν είχαν ανέλθει σε 7,1 δισ. δολάρια, φτάνοντας το 2025 στο ποσό των 10,054 δισ. δολαρίων. Στο συνολικό αυτό ποσό περιλαμβάνονται και 184 εκατ. δολάρια που αφορούν σε εξαγωγές υπηρεσιών.

Ο GORGUN υπογράμμισε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025 καταγράφηκε διαρκής άνοδος σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ ο Δεκέμβριος σημείωσε ιστορικό μηνιαίο ρεκόρ, με τις εξαγωγές να υπερβαίνουν τα 2,5 δισ. δολάρια. Ο Τούρκος αξιωματούχος προσέθεσε ότι ο συνολικός όγκος των εξαγωγικών συμβάσεων που υπογράφηκαν το 2025 έφτασε τα 17,8 δισ. δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί σε 78-80% σε σύγκριση με τις εξαγωγικές συμβάσεις των 10 δισ. δολαρίων του 2024.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το μερίδιο της αμυντικής και αεροδιαστημικής βιομηχανίας στις συνολικές εξαγωγές της Τουρκίας παρουσίασε σημαντική αύξηση, από 1,7% το 2022 σε 3,7% έως το 2025. Έτσι, ο τομέας σχεδόν διπλασίασε το μερίδιό του στις εξαγωγές της χώρας μέσα σε μόλις τρία χρόνια.

Όσον αφορά την κατανομή των αγορών, περίπου το 56% των εξαγωγών αμυντικού και αεροδιαστημικού υλικού το 2025 κατευθύνθηκε προς χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Παράλληλα, χώρες της Ασίας-Ειρηνικού, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής εμφανίζουν αυξανόμενα μερίδια στις εξαγωγές. Μεταξύ των σημαντικότερων συμβάσεων που υπεγράφησαν το 2025 περιλαμβάνονται: πολεμικά πλοία για Ισπανία και Πορτογαλία, εκπαιδευτικά αεροσκάφη για την Ισπανία, καθώς και UCAVs, στρατιωτικά οχήματα και πυρομαχικά για χώρες του Κόλπου και της Αφρικής.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το 2002, όταν ανέλαβε την εξουσία το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι εξαγωγές του τομέα ανέρχονταν σε μόλις 248 εκατ. δολάρια.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr

Μέχρι πριν λίγο καιρό θα φαινόταν εξωπραγματικό. Τώρα, όμως, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σοβαρολογεί όταν δηλώνει ότι θέλει οι ΗΠΑ να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία, αυτόνομο έδαφος υπό την κυριαρχία της Δανίας.

Παρότι δεν καταναλώνει αλκοόλ, ο Τραμπ διαθέτει, σύμφωνα με τη Σούζι Γουάιλς, προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, «προσωπικότητα αλκοολικού». Άτομα με τέτοιο χαρακτήρα τείνουν στον εθισμό και αναζητούν ρίσκα: αναζητούν έντονες εμπειρίες που τους προσφέρουν ικανοποίηση και τους αποσπούν από προσωπικά προβλήματα. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτά τα προβλήματα, όπως σημειώνει στους Financial Times ο Εντουαρντ Λους, προκύπτουν όλο και περισσότερο από το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, ενώ η «θεραπεία» φαίνεται να αναζητείται στο εξωτερικό. Όσο επιδεινώνονται τα εσωτερικά προβλήματα –με δημοσκοπήσεις που δεν δείχνουν ανάκαμψη– τόσο αυξάνεται η επιθυμία για εντυπωσιακές κινήσεις στη διεθνή σκηνή.

Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι επικεντρώνονται περισσότερο στην εξωτερική πολιτική προς το τέλος της θητείας τους δεν αρκεί για να εξηγήσει τις κινήσεις του Τραμπ, ο οποίος έχει μάθει ότι είναι πιο εύκολο να αγνοήσει τους άγραφους κανόνες του διεθνούς δικαίου απ’ ό,τι τις αποφάσεις των αμερικανικών δικαστηρίων.

Όταν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί διέταξε την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο από τη Βενεζουέλα, επικαλέστηκε ένα αμερικανικό ένταλμα σύλληψης. Παρουσίασε την επιχείρηση σαν αποστολή σερίφη που μπαίνει στη ζούγκλα για να συλλάβει έναν φυγόδικο. Και πράγματι, το σχέδιο πέτυχε. Όταν ο στόχος είναι στρατιωτικά ανίσχυρος, η επιτυχία φαίνεται δεδομένη. Ο Τραμπ δείχνει πλέον να αισθάνεται ότι ελέγχει απόλυτα την αμερικανική πολεμική μηχανή.

Υπό αυτό το πρίσμα, σημειώνουν οι Financial Times, η ανησυχία της Δανίας είναι απολύτως δικαιολογημένη. Χωρίς να ερωτηθεί, ο Τραμπ επανέφερε το ζήτημα της Γροιλανδίας στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του μετά τη σύλληψη Μαδούρο και από τότε επαναλαμβάνει ότι «η Γροιλανδία είναι απαραίτητη» για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δανή πρωθυπουργός, Μέτε Φρεντέρικσεν, απάντησε ότι «δεν έχει νόημα να μιλά κανείς για ανάγκη κατάληψης της Γροιλανδίας». Ο Τραμπ, ωστόσο, επιμένει ότι πρόκειται για ζήτημα αμερικανικής ασφάλειας, ειρωνευόμενος μάλιστα τη Δανία λέγοντας ότι ενίσχυσε την άμυνα του νησιού «προσθέτοντας ένα ακόμη έλκηθρο με σκύλους».

Η εμμονή του είναι τέτοια, που λίγο πριν τα Χριστούγεννα διόρισε ειδικό απεσταλμένο για τη Γροιλανδία, τον Ρεπουμπλικανό κυβερνήτη της Λουιζιάνα, Τζεφ Λάντρι, ο οποίος δήλωσε ότι είναι «τιμή» του να εργαστεί εθελοντικά για να ενσωματωθεί η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Πέρυσι, μάλιστα, ο Τραμπ έστειλε τον αντιπρόεδρό του, Τζέι Ντι Βανς, στο νησί για «επιτόπια επιθεώρηση».

Όποιος πιστεύει ότι όλα αυτά αποτελούν απλό τρολάρισμα, γράφουν οι Financial Times, θα πρέπει να θυμηθεί τι συνέβη στο Καράκας.

Γιατί όμως η Γροιλανδία; Πρώτον, επειδή αποτελεί εύκολη υπόθεση. Όπως και στη Βενεζουέλα, μια προσάρτηση θα μπορούσε να αποφασιστεί από το «δωμάτιο επιχειρήσεων» χωρίς απώλειες και χωρίς ουσιαστικό ρίσκο για τις ΗΠΑ. Ο Τραμπ θα μπορούσε έτσι να αναπαράγει εικόνες ισχύος που ζηλεύει από την εποχή Ομπάμα. Η Δανία, όσο αποφασισμένη και αν είναι, δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στρατιωτικά σε μια υπερδύναμη.

Δεύτερον, η Γροιλανδία είναι οικονομικά ελκυστική. Κύκλοι της αμερικανικής τεχνολογικής και φιλελεύθερης ελίτ τη βλέπουν ως ιδανικό πεδίο πειραματισμών, από νέες μορφές κρατικής οργάνωσης μέχρι τεχνολογικά εγχειρήματα. Παράλληλα, μια τέτοια κίνηση θα ικανοποιούσε τους ιδεολόγους του MAGA, καθώς θα δοκίμαζε ή και θα ακύρωνε στην πράξη το ΝΑΤΟ.

Καθώς τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα αυξάνονται, με πιθανή ήττα στο Κογκρέσο τον προσεχή Νοέμβριο και δικαστικές πιέσεις, ο Τραμπ φαίνεται ολοένα και πιο πρόθυμος να ρισκάρει στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με το εσωτερικό, εκεί δεν υπάρχει δικαστήριο ικανό να περιορίσει αποτελεσματικά τις κινήσεις του. Και χωρίς φωνές αυτοσυγκράτησης γύρω του, η Γροιλανδία παραμένει πάντα μια δελεαστική επιλογή. Ο πειρασμός, όσο περνά ο καιρός, συνεχώς μεγαλώνει.

Πηγή: Protagon.gr

Παρά τις τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις στις μεταφορές, χρειάστηκαν σχεδόν 80 χρόνια για να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι η νέα «Γιάλτα» δεν βρίσκεται πλέον στη χερσόνησο της Κριμαίας, αλλά πιθανότατα… στην Αλάσκα.

Θεωρώ πως πλέον καθίσταται σαφές γιατί ουδέποτε συμφώνησα με την επικρατούσα —κατά τη γνώμη μου εσφαλμένη— αντίληψη περί «πολυπολικού κόσμου».

Ο κόσμος παραμένει βαθύτατα διπολικός, επαναχαράσσοντας διαρκώς τις σφαίρες επιρροής του.

Από τη μία πλευρά, η μονοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών, με τα ενεργούμενά της: την αυτοχειριαζόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση στον ρόλο της πρόθυμης Ιφιγένειας, το ΝΑΤΟ και τον τοποτηρητή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ, εντός του πλαισίου της λεγόμενης «συλλογικής Δύσης».

Από την άλλη, ο εμφανής πλέον πόλος εξισορρόπησης, που σχηματοποιείται στον άξονα Ρωσίας–Κίνας–BRICS, με μια Ινδία που κινείται αμφίσημα.

Με μια στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας —άνευ προηγουμένου για τον σύγχρονο κόσμο και χειρότερη ακόμη και από τη γερμανική εισβολή και προσάρτηση της Σουδητίας το 1938— εισερχόμαστε σε μια νέα και βαθιά αποκρουστική φάση των διεθνών σχέσεων.

Σε αυτήν της απροκάλυπτης ισχύος.

Δεν είναι, ασφαλώς, η πρώτη φορά που διεξάγονται επιχειρήσεις χωρίς ψήφισμα του ΟΗΕ ή χωρίς έγκριση κάποιου διεθνούς οργανισμού ασφάλειας.

Μέχρι σήμερα, ωστόσο, υπήρχε έστω η «κεκαλυμμένη αναγκαιότητα» συγκρότησης μιας συμμαχίας κρατών ή «προθύμων», προκειμένου να «επιβληθεί το Διεθνές Δίκαιο», να «τερματιστούν εμφύλιοι ή γενοκτονίες» ή να «εκδημοκρατιστεί» μια χώρα.

Πλέον, ακόμη και αυτά εγκαταλείπονται.

Δεν κρίνονται αναγκαία.

Η ωμή ισχύς είναι εδώ. Παρούσα. Ορατή.

Χωρίς προσχήματα.

Χωρίς «μάσκες» ή έστω τα ελάχιστα φύλλα συκής.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε.

Δεν επρόκειτο για «σύλληψη και απαγωγή».

Ούτε η άμεση μεταφορά του στο «Μεγάλο Μήλο» από την πρώτη κιόλας ημέρα, στο πλαίσιο ποινικής δίωξης από την αρμόδια εισαγγελική αρχή, συνιστούσε το πραγματικό διακύβευμα.

Επρόκειτο για κανονική εισβολή, με συντριπτική ανισορροπία μαχητικής ισχύος υπέρ του επιτιθέμενου, ελάχιστη έως μηδενική αντίσταση από τον αμυνόμενο και εκτεταμένη προεργασία των μυστικών υπηρεσιών, σε μια χώρα που λειτουργεί ως narkos kingdom, με βαθιά διαφθορά, ασυδοσία, κατάχρηση εξουσίας και παγιωμένες καθεστωτικές αντιλήψεις.

Ας τα βλέπουν και ας τα λαμβάνουν υπόψη και όσοι «παροικούν την Ιερουσαλήμ», καθώς οι επιχειρήσεις υπονόμευσης (subversion ops), όπως εδώ και χρόνια επισημαίνω δημόσια, έχουν αλλάξει επίπεδο και ρυθμό εξέλιξης.

Η σχεδόν ανύπαρκτη αντίσταση, τόσο από τις Ένοπλες Δυνάμεις όσο και από τον λαό, υπήρξε αποτέλεσμα της έντονης δράσης των μυστικών υπηρεσιών, με εκτεταμένες «εξαγορές συνειδήσεων» και αξιωματούχων —κάτι καθόλου δύσκολο σε μια πλήρως διεφθαρμένη χώρα.

Παράλληλα, αποτέλεσε απόρροια της συσσωρευμένης λαϊκής αγανάκτησης απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο και τις ελίτ του.

Ωστόσο, μια εισβολή που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της, οφείλει να συνοδεύεται και από στρατιωτικά πλήγματα.

Ακόμη και αν τα ελικόπτερα των ειδικών δυνάμεων πετούσαν πάνω από το Καράκας χωρίς να προσβληθούν, τα πλήγματα έπρεπε να πραγματοποιηθούν.

Για την εξάλειψη κάθε βούλησης αντίστασης, για παραδειγματισμό των επόμενων και για επίδειξη ισχύος.

Ψυχολογικές επιχειρήσεις (PSYOPS), οι οποίες σχεδιάζονται και προετοιμάζονται πολύ πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων, εκτελούνται παράλληλα με αυτές και συνεχίζονται και μετά το τυπικό πέρας τους.

Ως στρατιωτικός, αναφορικά με τον σχεδιασμό, την προπαρασκευή και την εκτέλεση της επιχείρησης «Absolute Resolve», δεν μπορώ παρά να αποδώσω εύσημα.

Με σαφείς επιχειρησιακούς αντικειμενικούς σκοπούς, ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους και άρτια δράση των μυστικών υπηρεσιών, η επιχείρηση ολοκληρώθηκε επιτυχώς μέσα σε ελάχιστες ώρες.

Απομένει να διαπιστωθεί η στρατηγική εξόδου (exit strategy) και αν τα αποτελέσματα θα κεφαλαιοποιηθούν μεσο-μακροπρόθεσμα ή αν πρόκειται για μια «πύρρειο νίκη», που θα μετατρέψει την Κεντρική και Νότια Αμερική σε ένα νέο Βιετνάμ.

Διότι, αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για μία ακόμη εισβολή.

Χωρίς καμία νομιμοποίηση από το Διεθνές Δίκαιο ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Μια επιβολή ωμής ισχύος, με απειλή περαιτέρω κλιμάκωσης για όσους δεν συνεργαστούν, ενώ τα πετρελαϊκά αποθέματα και οι εταιρείες της χώρας επανέρχονται υπό αμερικανικό έλεγχο.

Με μια «μεταβατική κυβέρνηση» έως τη διεξαγωγή εκλογών υπό την επίβλεψη του εισβολέα, ώστε οι πολίτες «να αισθανθούν ανεξάρτητοι, ασφαλείς και πλουσιότεροι».

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρομοιάζω τις διεθνείς σχέσεις και το Διεθνές Δίκαιο με το «δίκαιο της νταλίκας» στη διασταύρωση, ανεξαρτήτως ΚΟΚ και σήμανσης.

Άλλωστε, η κυνικότητα και ο πολιτικός ρεαλισμός είναι γνωστά από την εποχή του μεγάλου μας προγόνου, του Θουκυδίδη.

Εξίσου γνωστός και ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων περί ισχύος, ουδετερότητας και αδυναμίας.

Ας θυμηθούμε όμως και το τέλος: «και η Αθήνα έπεσε».

Εν κατακλείδι, οι ΗΠΑ αποκτούν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. Τόσο απλά. Και θα εκπλαγώ ευχάριστα αν πράγματι βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των Βενεζουελάνων —κάτι που δεν θεωρώ πιθανό.

Οι πρώτες δηλώσεις Τραμπ υποδηλώνουν ότι θα «χρεωθούν» και το «σώσιμο», δεδομένων των πλουτοπαραγωγικών πόρων που θα καλύψουν το κόστος της επιχείρησης και της λεγόμενης «μετάβασης στη δημοκρατία».

Sic: ο όρος «στρατιωτική επιχείρηση» μας είναι οικείος. Τον έχουμε ξανακούσει, με έναν προσδιορισμό «ειδική» μπροστά, και μάλιστα στη γειτονιά μας.

Στην Ουκρανία, από τη Ρωσία.

Διότι κανείς δεν μιλά πλέον για πόλεμο ή εισβολή.

Μόνο για «στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Πέρα από τα πετρέλαια, οι ΗΠΑ, μέσω της απειλής ισχύος, στέλνουν σαφές μήνυμα προς Κούβα και λοιπά κράτη της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής ότι ασκούν πλήρη έλεγχο στην ήπειρο μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού.

Η πλήρης ενεργειακή, αμυντική και πλέον και διατροφική εξάρτηση της ΕΕ από τις ΗΠΑ εξασφάλισε για την Ένωση, πέρα από τον ρόλο του πολυεπίπεδου junkie, και εκείνον του χρήσιμου ηλιθίου και της αναλώσιμης Ιφιγένειας, προσφέροντας στις ΗΠΑ το αναγκαίο παγκόσμιο στρατηγικό βάθος.

Πέρα από τα πρόσκαιρα ή μη κέρδη των ΗΠΑ, η εισβολή αυτή παγίωσε νέα ήθη στις διεθνείς σχέσεις, σηματοδοτώντας μια οπισθοδρόμηση αιώνων.

Και ο μεγάλος χαμένος είναι ο άνθρωπος. Και ο πολιτισμός του. Ό,τι απέμεινε από αρχές, αξίες και ιδανικά.

Επιστρέφοντας στον τόπο μας, αυτός ο τόπος είναι φως.

Και όσα απειλούνται να χαθούν, είναι φως.

Ας μην τα απεμπολήσουμε.

Υ.Γ. 1: Η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των ενεργειών» γεννά ερωτήματα. Θα αναμένουμε, βεβαίως, και τον κατάλληλο χρόνο.

Μέχρι τότε, τέτοιες δηλώσεις δεν υπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα και δημιουργούν επικίνδυνα προηγούμενα, όπως φάνηκε και από την αντίδραση του ΥΠΕΞ της Βενεζουέλας.

Υ.Γ. 2: Η σιωπή ορισμένων μελών του ΣΑ του ΟΗΕ είναι μεν κατανοητή, αλλά μη αποδεκτή. Η στάση της Ρωσίας πιθανώς συνδέεται με τη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν στην Αλάσκα και μια νέα «μοιρασιά» του κόσμου.

Η σιωπή της Κίνας, ωστόσο, αφήνει ανοικτό πεδίο για περαιτέρω ανησυχίες και δυσμενείς εξελίξεις στην παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Κατά πόσο θα αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα την αμερικανική ηγεμονία στη Λατινική Αμερική ή αν θα επιχειρήσει να «κλείσει λογαριασμούς» σε Ασία ή Αφρική, μένει να φανεί.

ΠΗΓΗ: MILITAIRE .gr     

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΡΟΓΛΗΣ*