Στην τοποθέτησή του στη δημόσια εκδήλωση του Κίνημα ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 2025, ο Πάνος Ιωαννίδης παρουσίασε μια ευθεία και αδιαπραγμάτευτη πολιτική ανάγνωση του Κυπριακού, απορρίπτοντας το κυρίαρχο αφήγημα των τελευταίων δεκαετιών και προειδοποιώντας ότι ο χρόνος για το κράτος εξαντλείται.

Όπως τόνισε, τα επόμενα χρόνια δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν τα ίδια λάθη. Η μέχρι σήμερα προσέγγιση του Κυπριακού, βασισμένη στον κατευνασμό και στην ανακύκλωση αποτυχημένων συνταγών, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εθνική ήττα. Κατά τον ίδιο, η πολιτική ηγεσία είτε εθελοτυφλεί μπροστά στις παγίδες που στήνουν ξένες δυνάμεις, είτε λειτουργεί εγκλωβισμένη σε κομματικά και προσωπικά συμφέροντα, αδιαφορώντας για την επιβίωση του κράτους.

Η κριτική του Ιωαννίδη, ωστόσο, δεν σταματά στις ηγεσίες. Αντιθέτως, εντοπίζει την κύρια αιτία της κακοδαιμονίας στην κοινωνική αδιαφορία και στον ευδαιμονισμό. Όπως υπογράμμισε, η έννοια της πατρίδας έχει απογυμνωθεί από το περιεχόμενό της. Πατρίδα δεν είναι τα εδάφη, αλλά οι άνθρωποι που απαιτούν να ζουν ελεύθεροι και με ασφάλεια. Όταν αυτό το αίτημα εγκαταλείπεται, το κράτος καθίσταται κενό περιεχομένου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία απορρίπτεται κατηγορηματικά. Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια και οδηγεί ευθέως στη διάλυση της Κυπριακή Δημοκρατία. Η απελευθέρωση, όπως σημείωσε, δεν αποτελεί ρητορικό σχήμα, αλλά τη μόνη πολιτικά ορθή και βιώσιμη λύση.

Ο Ιωαννίδης προειδοποίησε ότι με τις σημερινές πολιτικές επιλογές οι ημέρες της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μετρημένες. Γι’ αυτό, όπως ανέφερε, το Κίνημα κατέθεσε  μια ολοκληρωμένη πρόταση για το άμεσο μέλλον, την οποία χαρακτήρισε ενδεχομένως ως την έσχατη προσπάθεια διάσωσης του τόπου. Μια πρόταση που θεμελιώνεται στον σεβασμό προς όσους θυσιάστηκαν, αλλά και στην ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.

Κεντρικός πυλώνας αυτής της στρατηγικής είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ Κύπρου–Ελλάδας, κατά το πρότυπο των συμφωνιών που ήδη έχει συνάψει η Κύπρος με γειτονικά κράτη. Μια τέτοια κίνηση, όπως υποστήριξε, θα ακυρώσει στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο, θα ανοίξει τον δρόμο για την ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση, θα καλύψει το σύνολο της ελληνικής ΑΟΖ έως το Καστελλόριζο και θα θέσει σαφή και νόμιμα όρια στην τουρκική ΑΟΖ, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Παράλληλα, θα αναβαθμίσει καθοριστικά τη γεωπολιτική και οικονομική σημασία του αγωγού EastMed.

Για να καταστεί εφικτή αυτή η στρατηγική, ο Πάνος Ιωαννίδης ξεκαθάρισε ότι υπάρχουν δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις: η άμεση επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και η διαρκής ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος Ελλάδας και Κύπρου. Η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως τόνισε, δεν μπορεί να τελεί υπό την απειλή του παράνομου τουρκικού casus belli. Δικαιώματα που δεν ασκούνται δεν παραμένουν ανενεργά – ακυρώνονται και χάνονται.

Σε ιστορική αναδρομή, υπενθύμισε ότι επί δεκαετίες ξένες δυνάμεις και εγχώριοι συνεργάτες επιχειρούν να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς επιτυχία: ούτε με τα γεγονότα του 1963, ούτε με την εισβολή, ούτε με το Σχέδιο Ανάν. Αντίθετα, η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αναστολή του κεκτημένου στα κατεχόμενα. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία 25 χρόνια, Αθήνα και Λευκωσία –κατά τον Ιωαννίδη– επιχειρούν να επιβάλουν μια καταστροφική διευθέτηση, μετατρέποντας το πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε δικοινοτική διαφορά.

Όπως υπενθύμισε ο Πάνος Ιωαννίδης, στο δημοψήφισμα του 1950 το 96% των νομίμων Κυπρίων αξίωσε την ένωση με την Ελλάδα, εκφράζοντας το τότε ιστορικό ζητούμενο του ελληνισμού της Κύπρου. Σήμερα, ωστόσο, τα δεδομένα έχουν αλλάξει: υφίστανται δύο ανεξάρτητα, κυρίαρχα και ευρωπαϊκά κράτη. Υπό αυτές τις συνθήκες, το μόνο ρεαλιστικό και πολιτικά συνεπές ενδεχόμενο που μπορεί να τεθεί είναι η συγχώνευση του ελληνισμού της ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας με τον ελληνισμό της ευρωπαϊκής Ελληνικής Δημοκρατίας, σε ένα ενιαίο, αδιαίρετο ελληνικό κράτος.

Καταληκτικά, προειδοποίησε ότι η σημερινή πορεία του ελληνισμού είναι αυτοκαταστροφική. Η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η σταδιακή απώλεια ελληνικών εδαφών δεν αποτελούν σενάρια, αλλά ορατούς κινδύνους. Η απάντηση, όπως τόνισε, δεν μπορεί να είναι η αδράνεια. Απαιτείται μια καθοριστική εθνική κίνηση που θα φέρει Ελλάδα και Κύπρο μπροστά στις εξελίξεις.