Connect with us

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η επόμενη μέρα μετά το Ιράν: Ισχύς, στρατηγική και το αναπάντητο ερώτημα

Avatar photo

Published

on

Ευριπίδης Λ. Ευρυβιάδης

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική ισχύ εναντίον του Ιράν ή όχι, αλλά ποιο ακριβώς πρόβλημα επιχειρείται να λυθεί με μια στρατιωτική επίθεση, με ποιο κόστος και, κυρίως, ποιες απρόβλεπτες συνέπειες μπορεί να ακολουθήσουν σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η στρατιωτική ισχύς είναι εργαλείο. Δεν είναι στρατηγική. Όταν η χρήση βίας υποκαθιστά τη σαφήνεια πολιτικού σκοπού, δημιουργεί την ψευδαίσθηση αποφασιστικότητας, ενώ ταυτόχρονα συσσωρεύει πιθανή στρατηγική αποτυχία. Το πρώτο ερώτημα, συνεπώς, πρέπει να είναι απλό και ρητό: ποιος είναι ο στόχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Ο τερματισμός των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν; Η αποκατάσταση αξιόπιστης αποτροπής; Ο περιορισμός των βαλλιστικών του πυραύλων; Η αλλαγή της περιφερειακής του συμπεριφοράς; Η διακοπή στήριξης προς μη κρατικούς δρώντες; Η αλλαγή καθεστώτος; Ή όλα τα παραπάνω; Η ιστορία είναι σαφής: πόλεμοι που ξεκινούν χωρίς καθορισμένο τελικό πολιτικό τελικό στάδιο, σπάνια καταλήγουν ευνοϊκά.

Η παρούσα κρίση χαρακτηρίζεται, μέχρι στιγμής, περισσότερο από έντονη και εσκεμμένη μεταφορά μηνυμάτων παρά από μια ανοιχτή σύγκρουση. Μια σημαντική αμερικανική στρατιωτική ανάπτυξη συνοδεύεται από δημόσιες προειδοποιήσεις και παράλληλες αναφορές σε πιθανή συμφωνία με την Τεχεράνη. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ιράν έχει εμπλακεί σε έμμεσες συνομιλίες, επιμένοντας ότι οποιαδήποτε εμπλοκή θα πρέπει να διεξάγεται με ισότιμους όρους και να περιοριστεί στο στενό πυρηνικό ζήτημα, αποκλείοντας τις ευρύτερες ανησυχίες ασφαλείας που προβάλλει η Ουάσιγκτον. Ταυτόχρονα, η Τεχεράνη συνεχίζει στρατιωτικές ασκήσεις και προειδοποιήσεις περί αντιποίνων και κλιμάκωσης.

Πρόσφατα επεισόδια, όπως η κατάρριψη ιρανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους από τις ΗΠΑ κοντά σε ομάδα αεροπλανοφόρου, καταδεικνύουν πόσο στενά έχουν πλέον διαπλεχθεί η στρατιωτική σηματοδότηση και ο έλεγχος της κλιμάκωσης. Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση της αμερικανικής ναυτικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο με την αποστολή επιπλέον αεροπλανοφόρου επιβεβαιώνει ότι η στρατιωτική διάταξη παραμένει μέρος της διαπραγματευτικής εξίσωσης.

Καταναγκαστική διπλωματία

Η στάση αυτή ευθυγραμμίζεται με τη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που δημοσιοποιήθηκε από τη διακυβέρνηση Τραμπ τον Νοέμβριο του 2025. Τα διδάγματα από το Βιετνάμ, την Λιβύη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν είναι σκληρά και σαφή. Η Στρατηγική αυτή απομακρύνεται από την παλαιότερη λογική περί αλλαγής καθεστώτων ως δηλωμένο στόχο, δίνοντας προτεραιότητα στη σταθερότητα και την αυτοσυγκράτηση έναντι της επιβολής πολιτικών μετασχηματισμών από το εξωτερικό.

Παρατεταμένοι πόλεμοι, μεγάλης κλίμακας, κατοχές και «οικοδόμηση κρατών» δεν θεωρούνται πλέον βιώσιμα εργαλεία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Αντ’ αυτών, δίνεται έμφαση σε κυρώσεις, διπλωματική απομόνωση, υβριδικά μέσα και οικονομική πίεση, όλα υποστηριζόμενα από αξιόπιστες στρατιωτικές απειλές. Η χρήση βίας δεν έχει αφαιρεθεί από το τραπέζι, αλλά δεν θεωρείται πλέον η προεπιλεγμένη επιλογή. Κάθε ενδεχόμενη επέμβαση οφείλει να διαθέτει σαφή στρατηγικό στόχο, αναλογικά μέσα και αξιόπιστο πολιτικό τελικό στάδιο.

Όλη η πολιτική είναι τοπική

Η εξωτερική πολιτική δεν λειτουργεί στο κενό. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Τιπ Ο’Νιλ, «όλη η πολιτική είναι τοπική» (all politics is local). Η διαπίστωση αυτή ισχύει ακόμη και σε στιγμές διεθνούς κρίσης. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο, οι εσωτερικοί πολιτικοί υπολογισμοί επηρεάζουν αναπόφευκτα τη λήψη αποφάσεων του Προέδρου Τραμπ. Οι ψηφοφόροι έχουν κουραστεί από μακρινούς πολέμους με ασαφή σκοπό. Οι αγορές αντιδρούν έντονα στην αστάθεια. Οι τιμές ενέργειας, η εμπιστοσύνη των επενδυτών και το οικονομικό κλίμα έχουν την σημασία τους. Η επίδειξη ισχύος λειτουργεί καλύτερα στην εσωτερική πολιτική από ότι οι ανοιχτές, ατέρμονες συγκρούσεις. Αυτό εξηγεί και την ένταση μεταξύ ρητορικής και αυτοσυγκράτησης που χαρακτηρίζει τη σημερινή συγκυρία.

Το περιφερειακό παράδοξο

Η αντιπαράθεση Ιράν–Ισραήλ–ΗΠΑ δεν είναι συγκυριακή αλλά συστημική. Εντάσσεται σε μια βαθύτερη προσπάθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ για αναδιοργάνωση της Μέσης Ανατολής, όπου τα παλαιά διπλωματικά σχήματα και καθεστώτα διαβρώνονται και ο καταναγκασμός τείνει να υποκαθιστά τη διπλωματία.

Οι περιφερειακοί δρώντες αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα που σπάνια αναγνωρίζεται δημόσια. Πολλοί επιθυμούν ένα Ιράν περιορισμένο και αποτρεπτικά ελεγχόμενο. Ορισμένοι μιλούν και για αλλαγή καθεστώτος. Λίγοι, όμως, θέλουν ένα Ιράν διαλυμένο. Η στάση της Σαουδικής Αραβίας αντανακλά αυτή την ένταση: δημόσιες εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση συνυπάρχουν με ιδιωτικές προειδοποιήσεις προς Ουάσιγκτον, ότι η αδράνεια μπορεί να ενθαρρύνει την Τεχεράνη. Η στάση του Ισραήλ είναι εξίσου πολυεπίπεδη. Οι βασικοί του στόχοι παραμένουν αμετάβλητοι, αλλά η τρέχουσα αυτοσυγκράτηση αντανακλά τακτική κρίση και όχι στρατηγική υποχώρηση. Ο χρόνος και το ρίσκο έχουν σημασία.

Ταυτόχρονα, η περιφερειακή διπλωματία βρίσκεται επίσης σε κίνηση. Το Ομάν φιλοξένησε έναν πρώτο γύρο έμμεσων συνομιλιών ΗΠΑ-Ιράν στις 6 Φεβρουαρίου 2026 – μια μετατόπιση από την Κωνσταντινούπολη στην οποία επέμεινε η Τεχεράνη, μετά από προηγούμενες προσπάθειες διευκόλυνσης από την Τουρκία, το Κατάρ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και άλλους. Ουάσιγκτον και Τεχεράνη δήλωσαν πρόθεση συνέχισης της εμπλοκής. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ αποδέχθηκαν συνομιλίες για ένα αποκλειστικά πυρηνικό πλαίσιο. Αντιθέτως, η βασική θέση του Ιράν για κατοχή των βαλλιστικών του πυραύλων, η περιφερειακή πολιτική συμπεριφορά του και η στήριξη του προς μη κρατικούς δρώντες, παραμένουν άλυτα. Η ανακοίνωση των ΗΠΑ για επιβολή νέων κυρώσεων λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών, υπογραμμίζουν τις ανησυχίες της Ουάσιγκτον. Ο διάλογος συνεχίζεται και αυτό είναι ενθαρρυντικό. Ωστόσο οι κίνδυνοι για ανάφλεξη παραμένουν.

Το παράδοξο είναι απλό: Ένα θριαμβεύον Ιράν είναι επικίνδυνο. Ένα χαοτικό Ιράν μπορεί να είναι χειρότερο. Ο κατακερματισμός, η κλιμάκωση μέσω εργαλειακών αντιπροσώπων και τα ανεξέλεγκτα αντίποινα, θα έθεταν την περιοχή σε ένα καθεστώς μόνιμης πολιτικής αστάθειας. Η σταθερότητα και η προβλεψιμότητα – όχι η νίκη – παραμένουν η άρρητη περιφερειακή απαίτηση.

Οι πρόσφατες διαβουλεύσεις (11 Φεβρουάριου 2026) στον Λευκό Οίκο μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Πρωθυπουργού Νετανιάχου καταδεικνύουν ότι, παρά τις εμφανείς διαφορές τακτικής, η στρατηγική συνεννόηση παραμένει ενεργή.

Η ήσυχη ανησυχία της ΕΕ

Η ΕΕ παρακολουθεί την κρίση με ιδιαίτερη ανησυχία – και η Κύπρος το αισθάνεται άμεσα. Μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση με το Ιράν θα είχε άμεσες επιπτώσεις: ενεργειακές, εμπορικές και χρηματοπιστωτικές αναταράξεις, μεταναστευτικές ροές και αναζωπύρωση αστάθειας στη Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Σε μια περίοδο που η ΕΕ είναι ήδη επιβαρυμένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις ανάγκες αμυντικού εξοπλισμού, μια νέα σύγκρουση δεν θα ήταν σε μακρινό θέατρο. Θα γινόταν άμεσα αισθητή. Αυτό εξηγεί την έμφαση της Ευρώπης στην αποκλιμάκωση και τη διπλωματία. Δεν πρόκειται για αφέλεια, αλλά για ευαλωτότητα και στρατηγική σύνεση.

Ρωσία, Κίνα και πυρηνικά

Η αυξανόμενη συντονισμένη δράση Ιράν, Ρωσίας και Κίνας προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο πολυπλοκότητας. Οι προγραμματισμένες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις των εν λόγω κρατών και τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπουν δεν συνιστούν τυπική συμμαχία. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν θα πολεμούσαν για λογαριασμό της Τεχεράνης, αλλά επωφελούνται από τη δυτική στρατηγική υπερφόρτωση.

Η κλιμάκωση σκληραίνει τους στρατιωτικούς συνασπισμούς και επιταχύνει τον κατακερματισμό ενός ήδη καταπονημένου διεθνούς συστήματος. Μια ευρύτερη σύγκρουση θα εξυπηρετούσε συμφέροντα πολύ πέραν της περιοχής. Η λήξη, στις 5 Φεβρουαρίου 2026, της Συνθήκης New START μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για τον περιορισμό των πυρηνικών εξοπλισμών υπογραμμίζει πόσο εύθραυστοι έχουν γίνει οι θεσμικοί περιορισμοί στον τομέα του περιορισμού των πυρηνικών όπλων.

Το αποτρεπτικό δίδαγμα που αντλούν πολλοί είναι ωμό. Το Ιράν χτυπήθηκε κατά τη διάρκεια του δωδεκαήμερου πολέμου τον περασμένο Ιούνιο ακριβώς επειδή δεν διέθετε ακόμη πυρηνικά όπλα. Για πολλούς, αυτό ενισχύει ένα επικίνδυνο αλλά ορθολογικό συμπέρασμα: ότι η πυρηνική ικανότητα αποτελεί τον ύστατο εγγυητή αποτροπής. Το δίδαγμα αυτό διαχέεται – και μαζί του διαχέεται και η λογική της διάδοσης των πυρηνικών όπλων.

Το αναπάντητο ερώτημα

Το πιο επίμονα αναπάντητο ερώτημα αφορά την επόμενη μέρα μετά από μια επίθεση στο Ιράν. Τι ακολουθεί; Τι αντικαθιστά την υφιστάμενη τάξη αν αυτή καταρρεύσει; Η αλλαγή καθεστώτος είναι σύνθημα, όχι ολοκληρωμένη στρατηγική. Η πυρηνική γνώση δεν βομβαρδίζεται. Τα δίκτυα πληρεξουσίων δεν εξαφανίζονται με την καταστροφή κέντρων διοίκησης. Η διάλυση δημιουργεί κενά που, όπως δείχνει η ιστορία, γεμίζουν γρήγορα.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι μόνο η κλιμάκωση, αλλά οι συνέπειες χωρίς ανάληψη ευθύνης. Όταν το πολιτικό τελικό στάδιο είναι ασαφές, η χρήση βίας κινδυνεύει να μετατραπεί σε επίδειξη ισχύος και όχι σε εργαλείο στρατηγικής. Στη διπλωματία, σπάνια υπάρχει τελεία. Υπάρχουν παύσεις, επαναπροσδιορισμοί και η διαρκής ανάγκη διαμόρφωσης μιας συμφωνίας που και οι δύο πλευρές μπορούν να «κατέχουν» – η μόνη που μπορεί να αντέξει στον χρόνο.

*Πρέσβης (επί τιμή) – Ανώτερος Ερευνητικός Συνεργάτης, Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάντσεθ κατά Τραμπ: «Δεν παίζουμε ρωσική ρουλέτα με τις ζωές εκατομμυρίων» – Απάντηση στις αμερικανικές απειλές

Avatar photo

Published

on

Η Ισπανία δεν πρόκειται να υποκύψει σε πιέσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να στηρίξει τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, δήλωσε σήμερα ο Πρωθυπουργός της χώρας, απαντώντας ουσιαστικά στις απειλές Τραμπ για διακοπή εμπορικών σχέσεων με τη Μαδρίτη.

«Δεν πρόκειται να υιοθετήσουμε μια θέση που αντιβαίνει στις αξίες και τις αρχές μας από φόβο για αντίποινα άλλων», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Πέδρο Σάντσεθ σε τηλεοπτικό διάγγελμά του προς τον ισπανικό λαό.

Ο Σάντσεθ επέμεινε στην αντίθεσή του στην επίθεση στο Ιράν, προειδοποιώντας ότι η σύγκρουση δημιουργεί τον κίνδυνο «ρώσικης ρουλέτας» με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. «Με αυτό τον τρόπο ξεκινούν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας … Δεν μπορείς να παίζεις ρώσικη ρουλέτα με την τύχη εκατομμύριων», επισήμανε.

Οι δηλώσεις του Ισπανού πρωθυπουργού ήρθαν μετά τις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ εχθές, Τρίτη, για διακοπή εμπορικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Η αντίδραση του Αμερικανού προέδρου συνδέεται με την ανακοίνωση που εξέδωσε η Μαδρίτη τη Δευτέρα, επισημαίνοντας ότι δεν θα επιτρέψει οι στρατιωτικές της βάσεις (οι οποίες από κοινού χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ και την Ισπανία, αλλά υπό την κυριαρχία της Ισπανίας) να χρησιμοποιηθούν για επιθέσεις στο Ιράν.

«Θα διακόψουμε το εμπόριο κάθε είδους με την Ισπανία», δήλωσε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια συνάντησης στον Λευκό Οίκο με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς. «Δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με την Ισπανία».

Ο Σάντσεθ υποστήριξε ότι η θέση της Μαδρίτης απέναντι στη σύγκρουση με το Ιράν είναι συνεπής με τη στάση που είχε υιοθετήσει η χώρα και σε άλλες διεθνείς κρίσεις, όπως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ή ο πόλεμος στη Γάζα.

«Λέμε όχι στην κατάρρευση του διεθνούς δικαίου», δήλωσε. «Λέμε όχι στην αντίληψη ότι ο κόσμος μπορεί να λύσει τα προβλήματά του μόνο μέσω συγκρούσεων και βομβαρδισμών. Λέμε όχι στην επανάληψη των λαθών του παρελθόντος… Λέμε όχι στον πόλεμο», δήλωσε ο Ισπανός πρωθυπουργός.

Ο Σάντσεθ συνέκρινε επίσης την αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν με την εισβολή στο Ιράκ το 2003 υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία, όπως είπε, είχε ως αποτέλεσμα μόνο δυστυχία και αυξημένη διεθνή αστάθεια.

Παράλληλα, σημείωσε ότι δεν μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι οι ακριβείς συνέπειες από «την πτώση του τρομερού καθεστώτος των αγιατολάχ στο Ιράν», ωστόσο εξέφρασε την πεποίθηση ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα οδηγήσει σε έναν δικαιότερο διεθνή κόσμο ούτε θα βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των πολιτών.

«Αυτό που βλέπουμε προς το παρόν είναι περισσότερη οικονομική αβεβαιότητα, αυξήσεις στην τιμή του πετρελαίου αλλά και του φυσικού αερίου», πρόσθεσε. «Γι’ αυτό στην Ισπανία είμαστε αντίθετοι σε αυτή την καταστροφή, γιατί κατανοούμε ότι οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να βελτιώνουν τις ζωές των ανθρώπων, να δίνουν λύσεις στα προβλήματά τους και όχι να τα επιδεινώνουν».

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Continue Reading

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ανάλυση Guardian: Τα τέσσερα πιθανά σενάρια για την επόμενη ημέρα στο Ιράν – Από ελεγχόμενη διαδοχή έως εμφύλια σύγκρουση και το χάος

Avatar photo

Published

on

Η στρατιωτική επίθεση των Ηνωμένες Πολιτείες και του Ισραήλ κατά του Ιράν εγκαινιάζει μια νέα, ιδιαίτερα αβέβαιη περίοδο για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Το πλήγμα στόχευσε κομβικούς πυλώνες ισχύος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, όπως το πυρηνικό και το πυραυλικό της πρόγραμμα, καθώς και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), επαναφέροντας στο προσκήνιο το ενδεχόμενο βαθιών πολιτικών εξελίξεων στο εσωτερικό της χώρας.

Την ίδια στιγμή, η συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν έχει ενταθεί, με την αμερικανική πλευρά να παρουσιάζει τις εξελίξεις ως μια πιθανή ευκαιρία για τον ιρανικό λαό να αμφισβητήσει την εξουσία της θεοκρατικής ηγεσίας που κυβερνά τη χώρα εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες.

Τα 4 σενάρια για το μέλλον του Ιράν

Τα σενάρια αυτά δεν κατατάσσονται με βάση την πιθανότητα να συμβούν, αλλά με βάση το επίπεδο σταθερότητας που θα μπορούσαν να επιφέρουν.

1. Μια γρήγορη πολιτική μετάβαση

Το πρώτο σενάριο θεωρείται το πιο επιθυμητό από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Σε αυτή την περίπτωση, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις και το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης θα εγκατέλειπαν την αντίσταση, ενώ οι διάφορες αντιπολιτευτικές ομάδες θα συμφωνούσαν στη δημιουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση αυτή θα μπορούσε να σχηματιστεί υπό την ηγεσία του εξόριστου πρώην πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί, γιου του τελευταίου σάχη του Ιράν. Στο πλαίσιο της μετάβασης θα προετοιμάζονταν εκλογές, ενώ το νέο καθεστώς θα παρέδιδε στις ΗΠΑ το εναπομείναν πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των φυγοκεντρικών μηχανών και των αποθεμάτων υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου.

Παράλληλα θα εγκατέλειπε τα προγράμματα πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και θα άνοιγε την ενεργειακή αγορά του Ιράν σε αμερικανικές εταιρείες.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για το πιο «ειρηνικό» σενάριο, οι αναλυτές το θεωρούν το λιγότερο πιθανό, καθώς η ιστορία δείχνει ότι η κατάρρευση αυταρχικών καθεστώτων σπάνια οδηγεί άμεσα σε δημοκρατική μετάβαση.

2. Το «μοντέλο Μαδούρο»

Ένα δεύτερο σενάριο προβλέπει ότι το καθεστώς θα παραμείνει στην εξουσία, αλλά με αλλαγή ηγεσίας και σημαντικές παραχωρήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως στη Βενεζουέλα. Ένας νέος ηγέτης, ενδεχομένως πιο μετριοπαθής, θα μπορούσε να αντικαταστήσει την υπάρχουσα ηγεσία και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον.

Σύμφωνα με την ανάλυση, το Ιράν θα μπορούσε να συμφωνήσει στην εγκατάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος και στην επιβολή αυστηρών περιορισμών στους πυραύλους του, ενώ θα παραχωρούσε σημαντικές ενεργειακές συμβάσεις σε αμερικανικές εταιρείες.

Σε αντάλλαγμα, το καθεστώς θα διατηρούσε την εξουσία του στο εσωτερικό της χώρας και θα συνέχιζε να ελέγχει την πολιτική κατάσταση.

3. Το καθεστώς αντέχει τις πιέσεις

Σύμφωνα με ένα τρίτο σενάριο, το υπάρχον καθεστώς θα μπορούσε να αντέξει τη στρατιωτική πίεση και να διατηρηθεί στην εξουσία. Οι επιζώντες της ηγεσίας θα συνέχιζαν να εξαπολύουν επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ ένας νέος σκληροπυρηνικός θρησκευτικός ηγέτης θα μπορούσε να αναλάβει την εξουσία.

Στο πιο δυσμενές ενδεχόμενο αυτού του σεναρίου, το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας θα μπορούσε να μεταφερθεί ακόμη βαθύτερα σε υπόγειες εγκαταστάσεις και να επιταχυνθεί η προσπάθεια ανάπτυξης πυρηνικών όπλων ως μέσο αποτροπής.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, το Ιράν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα απομονωμένο και στρατιωτικοποιημένο κράτος.

4. Εμφύλιος πόλεμος και γενικευμένο χάος

Το τέταρτο και πιο επικίνδυνο σενάριο αφορά την πλήρη αποσταθεροποίηση της χώρας.

Παρατεταμένοι βομβαρδισμοί θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν σοβαρά το καθεστώς, οδηγώντας σε αποσκιρτήσεις μέσα στις δυνάμεις ασφαλείας και σε μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους των μεγάλων πόλεων.

Παράλληλα, εθνοτικές και αποσχιστικές ομάδες θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν το κενό εξουσίας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου δραστηριοποιούνται μειονότητες όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλούτσι. Η αστάθεια θα μπορούσε να επεκταθεί σε πολλές περιοχές της χώρας, ενώ διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης θα διεκδικούσαν την εξουσία.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ακόμη και τα αποθέματα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο σύγκρουσης μεταξύ αντιμαχόμενων ομάδων.

protothema.gr

Continue Reading

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μακρόν: Το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» σπεύδει στη Μεσόγειο

Avatar photo

Published

on

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν σε σημερινό του διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στο αεροπλανοφόρο Σαρλ ντε Γκολ να πλεύσει προς την Μεσόγειο, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις επιπτώσεις που υπάρχουν στον ενεργειακό τομέα από το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, καθώς και από τις εντάσεις στο κανάλι του Σουέζ και στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε λόγο για την οικοδόμηση μιας συμμαχίας που θα έχει τα κατάλληλα στρατιωτικά μέσα για να διασφαλίσει τις θαλάσσιες μεταφορές που είναι σημαντικές για την παγκόσμια οικονομία.

Εκ παραλλήλου δήλωσε ότι θα παρασχεθούν πρόσθετα μέσα αεράμυνας στην Κύπρο και ότι θα κατευθυνθεί εκεί η γαλλική φρεγάτα Λαγκεντόκ, η οποία αναμένεται να φθάσει σε λίγες ώρες. Ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι η Κύπρος είναι μία σύμμαχος χώρα με την οποία η Γαλλία υπέγραψε πρόσφατα συμφωνίες και ότι σε συνεργασία με ευρωπαϊκές χώρες, αρχής γενομένης με την Ελλάδα, θα εργαστεί για την ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο.

Αναφερόμενος στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο Γάλλος πρόεδρος δικαιολόγησε, ως ένα βαθμό, την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν εκφράζοντας ταυτόχρονα την λύπη του για το γεγονός ότι οι στρατιωτικές ενέργειες έγιναν «εκτός διεθνούς Δικαίου». Ο Γάλλος πρόεδρος ανέφερε ότι η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ζητούν την ταχύτερη δυνατή παύση των στρατιωτικών χτυπημάτων, σημειώνοντας πως η επίτευξη μιας διαρκούς ειρήνης στην περιοχή δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσω διπλωματικών διαπραγματεύσεων. Ο πρόεδρος Μακρόν ανέφερε επίσης ότι ο λαός του Ιράν θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον του, τονίζοντας ωστόσο ότι την βασική ευθύνη για την σημερινή κατάσταση την φέρει το καθεστώς του Ιράν το οποίο ανέπτυξε ένα επικίνδυνο πυρηνικό πρόγραμμα και χρηματοδότησε την τρομοκρατία στις γειτονικές χώρες. Επισήμανε επίσης ότι τον Ιανουάριο, το καθεστώς του Ιράν έδωσε για ακόμα μια φορά εντολή για βίαιη καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.

Αναφερόμενος στην κατάσταση στον Λίβανο, ο Μακρόν είπε ότι η Χεζμπολάχ έκανε το μεγάλο λάθος να χτυπήσει το Ισραήλ και να θέσει τους Λιβανέζους σε κίνδυνο, σημειώνοντας όμως παράλληλα ότι το Ισραήλ θα πρέπει να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον του Λιβάνου και να σεβαστεί την εδαφική του ακεραιότητα, διότι αλλιώς θα πρόκειται για επικίνδυνη κλιμάκωση και ένα στρατηγικό λάθος. Ο πρόεδρος Μακρόν είπε επίσης ότι η Γαλλία θα πράξει τα δέοντα για τον επαναπατρισμό των πολιτών της που βρίσκονται στην Μέση Ανατολή, ο αριθμός των οποίων είναι περίπου 400.000 και κατέληξε λέγοντας ότι εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα «μεγάλη αστάθεια», αλλά η Γαλλία «παραμένει μία δύναμη που προστατεύει τους πολίτες της, μία δύναμη αξιοπιστίας, ειρήνης και αποφασιστικότητας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Continue Reading
Advertisement

Viral

(c) 2017-26 | Vouli.TV. All Rights Reserved. Developed by UnitrustMedia