Σε μια περίοδο κατά την οποία η κυπριακή κοινωνία δοκιμάζεται από την έξαρση του οργανωμένου και σοβαρού εγκλήματος, η ανάγκη για μια ισχυρή, αποτελεσματική και απερίσπαστη Αστυνομία είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Κι όμως, αντί να ενισχύεται το έργο της Αστυνομίας Κύπρου, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της συνεχούς και ισοπεδωτικής κριτικής, κυρίως από πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, η οποία δεν περιορίζεται σε θεσμικό έλεγχο, αλλά μετατρέπεται σε δημόσια απαξίωση της ίδιας της αστυνομικής δύναμης.

Η κριτική και ο έλεγχος είναι αναπόσπαστα στοιχεία της δημοκρατίας. Όταν όμως ασκούνται με όρους μικροπολιτικής αντιπαράθεσης, χωρίς επαρκή τεκμηρίωση και με γενικεύσεις που πλήττουν το κύρος του Σώματος, τότε το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο: αποδυναμώνεται η εμπιστοσύνη των πολιτών και ενισχύεται το αίσθημα ατιμωρησίας στους παρανομούντες.

Την ίδια ώρα, η νέα ηγεσία της Αστυνομίας, με Αρχηγό και Υπαρχηγό που διαθέτουν μακρά εμπειρία και βαθιά γνώση του αντικειμένου, εργάζεται συστηματικά και χωρίς επικοινωνιακές εξάρσεις. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έχουν καταγραφεί ουσιαστικές επιτυχίες στην πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος, σε υποθέσεις που απαιτούν επαγγελματισμό, επιμονή και συντονισμό. Πρόκειται για επιτυχίες που δεν επιδιώκουν πολιτική εκμετάλλευση, αλλά υπηρετούν αποκλειστικά το δημόσιο συμφέρον και την ασφάλεια των πολιτών.

Δυστυχώς, κάθε βήμα προόδου φαίνεται να συνοδεύεται από παρεμβάσεις και δημόσιες αμφισβητήσεις που υποσκάπτουν το έργο της ηγεσίας. Όταν ο Αρχηγός της Αστυνομίας στοχοποιείται διαρκώς και αβασάνιστα, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι προβληματικό. Ακόμη χειρότερα, το μήνυμα που λαμβάνουν τα εγκληματικά στοιχεία είναι ότι η Αστυνομία βρίσκεται υπό διαρκή αμφισβήτηση και πίεση. Αυτό δεν ενισχύει τη διαφάνεια· ενθαρρύνει την αποθράσυνση.

Η Αστυνομία Κύπρου δεν είναι ένας αφηρημένος θεσμός. Αποτελείται από χιλιάδες γυναίκες και άνδρες, οι οποίοι υπηρετούν καθημερινά, 365 ημέρες τον χρόνο, συχνά υπό αντίξοες συνθήκες και με προσωπικό κίνδυνο.

Οι αστυνομικοί της πρώτης γραμμής έρχονται σε άμεση επαφή με τους πολίτες, διαχειρίζονται κρίσεις, περιστατικά βίας, ανθρώπινες τραγωδίες. Η συντριπτική πλειοψηφία τους εκτελεί το καθήκον της με ευσυνειδησία, επαγγελματισμό και αίσθημα ευθύνης.

Η στοχοποίηση του Σώματος συνολικά ή της ηγεσίας του συλλήβδην δεν αποτελεί λύση στα διαχρονικά προβλήματα. Αντιθέτως, τα προβλήματα αυτά απαιτούν συνεργασία, θεσμική σοβαρότητα και πολιτική ωριμότητα. Η απαίτηση για παραιτήσεις, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα πραγματικά δεδομένα και οι προσπάθειες που βρίσκονται σε εξέλιξη, φανερώνει επιπολαιότητα και όχι υπευθυνότητα.

Ο Αρχηγός της Αστυνομίας διαθέτει πολυετή εμπειρία, δεκαετίες υπηρεσίας και αποδεδειγμένη γνώση στην εξιχνίαση σοβαρών εγκλημάτων. Η πορεία του χαρακτηρίζεται από επαγγελματική συνέπεια και έντιμο βίο. Η αμφισβήτηση προσώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πλήττει μόνο τους ίδιους, αλλά και τον θεσμό που εκπροσωπούν.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η κοινωνία χρειάζεται μια Αστυνομία που να λειτουργεί απερίσπαστη, με στήριξη αλλά και θεσμικό έλεγχο, όχι με πολιτικές παρεμβάσεις που αποδυναμώνουν το έργο της. Η αντιμετώπιση του εγκλήματος δεν μπορεί να γίνεται πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης.

Είναι, λοιπόν, ώρα να τεθεί ένα ξεκάθαρο όριο. Η Αστυνομία πρέπει να αφεθεί να επιτελέσει το δύσκολο και απαιτητικό έργο της, χωρίς υπονόμευση, χωρίς «χτυπήματα κάτω από τη μέση» και χωρίς μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Η ασφάλεια των πολιτών είναι υπόθεση όλων μας.

Το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση οφείλει να είναι σαφές και ενωτικό: Κάτω τα χέρια από την Αστυνομία.

ΚΡΙΣ ΜΙΧΑΗΛ