Ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη ως Ειδικού Πολιτικού Απεσταλμένου του Προέδρου για το Κυπριακό σε Ασία και Αφρική δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί ως προς την εμπειρία που φέρνει μαζί του.

Δεκαετίες πολιτικής και κοινοβουλευτικής παρουσίας, μακρά ενασχόληση με το Κυπριακό και, κυρίως, ένα δίκτυο διεθνών επαφών που δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Άρα, από πλευράς αξιοποίησης ανθρώπινου πολιτικού κεφαλαίου, η επιλογή έχει σαφή λογική.

Το παραπολιτικό ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού.

Ο Νίκος Τορναρίτης δεν είναι απλώς ένας πρώην βουλευτής. Είναι ένα πρόσωπο με μακρά διαδρομή στον ΔΗΣΥ. Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιλέγει ένα τέτοιο στέλεχος για μια αποστολή που συνδέεται άμεσα με την κορυφαία εθνική προτεραιότητα, το Κυπριακό.

Το ερώτημα λοιπόν μεταφέρεται στην Πινδάρου: πώς θα διαβαστεί η κίνηση;

Ως μια θεσμική επιλογή, όπου μπροστά στο Κυπριακό περισσεύουν οι κομματικές γραμμές; Ή ως ακόμη μία κίνηση Χριστοδουλίδη που δείχνει ότι μπορεί να αξιοποιεί πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο του ΔΗΣΥ χωρίς να χρειάζεται πολιτική συμφωνία με την ηγεσία του κόμματος;

Η συγκυρία κάνει το ερώτημα ακόμη πιο ενδιαφέρον. Μόλις σήμερα ο Πρόεδρος επανήλθε δημόσια στις σχέσεις του με τον ΔΗΣΥ, δηλώνοντας ότι δεν έχει προσωπικό πρόβλημα με την ηγεσία ή στελέχη του κόμματος και θέτοντας το ερώτημα «πού διαφωνείτε;».

Και υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια με παραπολιτικό βάρος: τον Ιούλιο ο Τορναρίτης είχε διαψεύσει δημοσίευμα περί πρότασης για συμμετοχή του στο Υπουργικό, δηλώνοντας τότε ότι, εάν αποφάσιζε να αποδεχθεί οποιαδήποτε πρόταση, θα το έκανε δημόσια και με πλήρη διαφάνεια.

Δύο μήνες αργότερα, η πρόταση υπάρχει, είναι δημόσια και έγινε αποδεκτή.

Ο διορισμός, επομένως, μπορεί να διαβαστεί σε δύο επίπεδα: στο θεσμικό, ως αξιοποίηση ενός έμπειρου πολιτικού για το Κυπριακό· και στο πολιτικό, ως υπενθύμιση ότι τα στεγανά ανάμεσα στο Προεδρικό και τον συναγερμικό χώρο παραμένουν διαπερατά.

Και κάπου εδώ η μπάλα περνά στην Πινδάρου.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον δεν είναι μόνο γιατί ο Χριστοδουλίδης επέλεξε τον Τορναρίτη.

Είναι τι θα πει τώρα ο ΔΗΣΥ για την επιλογή του.

–Sniper–

Στην πολιτική, οι δεσμεύσεις έχουν ένα μικρό πρόβλημα: κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να τις θυμηθούν.

Η Αννίτα Δημητρίου εμφανίστηκε δίπλα στον Φειδία Παναγιώτου και χαρακτήρισε εφικτή την πρόταση για εξίσωση της κατώτατης σύνταξης με τον κατώτατο μισθό — στα 1.088 ευρώ.

Η δέσμευση είχε και πολιτικό αντίκρισμα. Η Άμεση Δημοκρατία στήριξε την επανεκλογή της στην Προεδρία της Βουλής, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει δεσμεύσεις για προώθηση συγκεκριμένων θέσεών της.

Τώρα, όμως, που το συνταξιοδοτικό μπαίνει στο τραπέζι, αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί άλλο ένα βίντεο στα social media και άλλο ο λογαριασμός στο Υπουργείο Οικονομικών.

Και εδώ προκύπτει το απλό ερώτημα:

Όταν η Πρόεδρος της Βουλής έλεγε ότι τα 1.088 ευρώ είναι εφικτά, είχε μπροστά της τους αριθμούς ή απλώς μπροστά της τις ψήφους που χρειαζόταν;

Αν η πρόταση ήταν πράγματι μελετημένη και εφικτή, ο ΔΗΣΥ έχει τώρα μια εξαιρετική ευκαιρία: να την καταθέσει στο τραπέζι του συνταξιοδοτικού και να απαιτήσει την εφαρμογή της.

Αν, πάλι, σήμερα ανακαλύψουμε ότι «οι συνθήκες είναι διαφορετικές», ότι «χρειάζεται διάλογος», ότι «πρέπει να δούμε τα δημοσιονομικά δεδομένα» και τα γνωστά πολιτικά συνοδευτικά, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο απλό:

Ήταν δέσμευση ή ήταν το αντίτιμο μιας ψήφου;

Γιατί το «είπα» μπροστά στην κάμερα είναι εύκολο.

Το «το κάνω» είναι που κοστίζει.

Και κάπου ανάμεσα στα δύο παραμονεύει το παλιό, δοκιμασμένο πολιτικό «είπα – ξείπα».

–Sniper–

Στο Κέντρο κάτι συμβαίνει. Οι Προεδρικές του 2028 απέχουν ακόμη, αλλά η αγωνία για την εξεύρεση υποψηφίου έχει ήδη αρχίσει. Ονόματα ακούγονται, δημοσκοπήσεις γίνονται, «διεισδύσεις» στην Κεντροδεξιά μετριούνται και εσχάτως στο κάδρο μπήκε και ο Κυριάκος Κενεβέζος.

Μέχρι εδώ, όλα φυσιολογικά. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια: ο προηγούμενος Χριστοδουλίδης είναι ακόμη στο Προεδρικό. Και είναι ο Πρόεδρος που οι ίδιες κεντρώες δυνάμεις βοήθησαν αποφασιστικά να εκλεγεί το 2023, συμμετέχοντας στη συνέχεια στη διακυβέρνησή του και αποκτώντας υπουργεία, διορισμούς και πολιτική παρουσία στην εξουσία.

Κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον. Αν ο Χριστοδουλίδης δεν τους κάνει, γιατί παραμένουν μαζί του; Αν τους κάνει, γιατί ψάχνουν αντικαταστάτη; Και αν ακόμη δεν έχουν αποφασίσει εάν θα τον στηρίξουν το 2028, γιατί μετρούν από τώρα ποιος μπορεί να πάρει ψήφους από το Κέντρο, ποιος από τον ΔΗΣΥ και ποιος μπορεί να περάσει στον δεύτερο γύρο;

Εκτός αν δεν ψάχνουν Πρόεδρο. Ψάχνουν καλύτερο deal. Γιατί άλλο είναι να πας στον Χριστοδουλίδη το 2027 και να του πεις «Πρόεδρε, είμαστε μαζί σου» και άλλο να του πεις «Πρόεδρε, έχουμε κι άλλες επιλογές». Το δεύτερο αποκτά σαφώς μεγαλύτερη αξία όταν αρχίσει η συζήτηση για συμμαχίες, υπουργεία, διορισμούς και την επόμενη ημέρα της εξουσίας.

Ίσως, λοιπόν, το Κέντρο να μη χρειάζεται πραγματικά έναν νέο Χριστοδουλίδη. Ίσως χρειάζεται να πείσει τον σημερινό Χριστοδουλίδη ότι μπορεί να βρει άλλον Χριστοδουλίδη. Κενεβέζος σήμερα, κάποιος άλλος αύριο και ένας τρίτος μεθαύριο. Το casting μπορεί να συνεχίζεται μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος υποψήφιος — ή μέχρι να επιτευχθεί η κατάλληλη συμφωνία.

Και εδώ βρίσκεται τελικά το ερώτημα που έχει πραγματικό παραπολιτικό ενδιαφέρον: Θέλει το Κέντρο άλλον Πρόεδρο ή θέλει περισσότερη εξουσία από τον ίδιο Πρόεδρο;

Γιατί, πριν αρχίσει η αναζήτηση του διαδόχου, καλό θα ήταν να θυμηθούν μια μικρή λεπτομέρεια:

Ψάχνουν τον νέο Χριστοδουλίδη. Ο παλιός, πάντως, είναι ακόμη στο Προεδρικό.

Μακιαβέλι