Κριτική στην πολιτική του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Τουφάν Έρχιουρμαν, στο Κυπριακό άσκησε ο «υπουργός εξωτερικών» Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στα κατεχόμενα την Παρασκευή.

Όπως ανέφερε, παρότι δεν έχουν αρνητικά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον, ως «υπεξ» πρέπει να εξηγήσει «γιατί η πολιτική του προέδρου είναι λανθασμένη».

Είπε ότι ο Ερχιουρμάν «προσπαθεί να τονίσει ότι ακολουθεί αυτή την πορεία σε συνεννόηση με την Άγκυρα. Αυτό είναι αδύνατο», ενώ πρόσθεσε: «Δεν θέλω τα λόγια μου να παρερμηνευθούν. Ποτέ δεν θα σκεφτόμουν ότι ο πρόεδρος είναι κάποιος που αξίζει να ονομαστεί προδότης. Ποτέ δεν θα το πίστευα αυτό. Αν κάποιος το πιστεύει, θα διαφωνήσω μαζί του μέχρι τέλους. Δεν μιλάω για κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος δεν ακολουθεί μια πολιτική που βλάπτει σκόπιμα τους Τουρκοκύπριους, αλλά τους βλάπτει. Προκαλεί στους Τουρκοκύπριους απώλεια χρόνου και κύρους».

Λέγοντας ότι η πολιτική ισότητα είναι δικαίωμα των Τούρκων της Κύπρου, είπε ότι για να έχει νόημα η πολιτική ισότητα, πρέπει να βασίζεται στην κυριαρχική ισότητα.

«Η ίση κυριαρχία και η κυριαρχική ισότητα δεν είναι το ίδιο. Η ίση κυριαρχία είναι ένα κράτος, μία κυριαρχία. Υπάρχει εδαφική ακεραιότητα, υπάρχει μία διεθνής προσωπικότητα. Αυτό είναι η ίση κυριαρχία. Ο πρόεδρος στοχεύει σε αυτό. Ομοσπονδία ή δύο κράτη; Ο πρόεδρος δεν έχει δηλώσει ποτέ πολιτική δύο κρατών. Ακόμη και χωρίς να χρησιμοποιεί τη λέξη “ομοσπονδία”, η “ίση κυριαρχία” υποδηλώνει ένα ενιαίο κράτος. Αν ο πρόεδρος μιας χώρας, ο ανώτατος αξιωματούχος, υποστηρίζει την ίση κυριαρχία αντί της κυριαρχικής ισότητας, αυτό σημαίνει ότι στοχεύει στην αποσύνθεση του κράτους που προεδρεύει», δήλωσε.

Είπε ακόμη ότι το αίτημα που έθεσε ο κ. Έρχιουρμαν δεν προβλέπει πολιτική ισότητα με βάση την κυριαρχική ισότητα, επομένως, η αποδοχή της πολιτικής ισότητας από τους Ελληνοκύπριους είναι άνευ σημασίας.

Υποστήριξε ότι οι Ελληνοκύπριοι πιστεύουν πάντα ότι η Κύπρος είναι ένα ελληνικό νησί και είπε ότι όσοι εργάζονται για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος πρέπει πρώτα απ’ όλα να κατανοήσουν τι είδους πρόβλημα είναι το Κυπριακό.

«Το πρόβλημα είναι το καθεστώς της ελληνοκυπριακής πλευράς ως Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Κυπριακό είναι αποκλειστικά και μόνο η αναγνώριση της ελληνοκυπριακής πλευράς ως Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν οι Ελληνοκύπριοι δεν είχαν αναγνωριστεί ως Κυπριακή Δημοκρατία, δεν θα αντιμετωπίζαμε καμία από αυτές τις δυσκολίες. Δεν θα υπήρχε Κυπριακό, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα», ισχυρίστηκε.

Ο κ. Ερτουγρούλογλου είπε ότι οι διαπραγματεύσεις για την ομοσπονδία δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα και σημείωσε ότι ούτε ο Ταλάτ ούτε ο Ακιντζί κατάφεραν να κάνουν τίποτα.

Αναφέροντας ότι οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν το 2017 στο Κραν Μοντανά, είπε ότι εκεί ανακοινώθηκε ότι δεν υπάρχει στόχος ομοσπονδίας και ότι αν πρόκειται να πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις, αυτές θα είναι μεταξύ κρατών και δύο ισότιμων κυρίαρχων κρατών με ίσο διεθνές καθεστώς, όπως ανακοινώθηκε ως επίσημη πολιτική της τουρκικής πλευράς.

«Η πολιτική που ακολουθεί σήμερα ο πρόεδρος δεν είναι καθόλου η ίδια με την πολιτική που ακολουθεί το υπουργείο εξωτερικών της τδβκ» είπε, αναφερόμενος στο ψευδοκράτος. «Δεν πιστεύουμε και δεν υποστηρίζουμε τη μέθοδο που ακολουθεί ο πρόεδρος. Ως υπεξ δεν έχουμε καμία σχέση μαζί του», δήλωσε.

«Έχετε ακούσει κάποια επίσημη δήλωση από την Τουρκία – από τον Πρόεδρο Ερντογάν, τον Υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, τον Πρόεδρο της Βουλής, τον Υπουργό Άμυνας, μια απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ένα ψήφισμα της Βουλής, οτιδήποτε – σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί ο κ. Έρχιουρμαν», διερωτήθηκε.

Είπε επίσης ότι ο κ. Έρχιουρμαν θέλει μια ενωμένη Κύπρο, ένα ενιαίο κράτος, μια ενιαία κυριαρχία και επέκρινε τη μέθοδο των 4 βημάτων Τ/κ ηγέτη.

Προσέθεσε ότι τα τρία «Α» μπορεί να συμβούν όταν αναγνωριστεί το ψευδοκράτος ή με την έγκριση των Ελληνοκυπρίων με τον τίτλο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Όσο διατηρείται το ελληνοκυπριακό καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας, κανείς δεν πρέπει να έχει την αυθάδεια να προσφέρει στον λαό μας ελπίδα για λύση», υποστήριξε.

Ασκώντας κριτική στον ΟΗΕ, την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο, είπε ότι η λύση είναι η τρέχουσα κατάσταση, η οποία – σύμφωνα με την ανάγνωσή του – περιλαμβάνει «δύο κυρίαρχα, ισότιμα γειτονικά κράτη». «Αυτή είναι η de facto λύση» είπε και πρόσθεσε ότι για να είναι de jure, οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να την υπογράψουν.

Είπε ότι ο καθένας πρέπει να αποφασίσει τι θέλει, ένα κράτος ή δύο κράτη.

«Το Κυπριακό δεν είναι μόνο θέμα των Τουρκοκυπρίων ή των Ελληνοκυπρίων. Είναι εθνικό θέμα. Είναι θέμα του τουρκικού έθνους. Και η υπεράσπιση αυτού του θέματος, η διαμόρφωση και η υπεράσπισή του, γίνεται από κοινού με τη μητέρα πατρίδα, τη Δημοκρατία της Τουρκίας», είπε και επέκρινε το γεγονός ότι στην τρέχουσα κατάσταση αυτό αγνοείται.

Απαντώντας σε ερωτήσεις, είπε ότι «να ανοίξουμε το δρόμο για συνολικές διαπραγματεύσεις με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και θα επιλύσουμε αυτό το ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων» είναι ψέμα.

Συμπλήρωσε πως δεν μπορεί να προταθεί κανένα σχέδιο λύσης και ότι η Τουρκία είναι μια χώρα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Έρχιουρμαν ανέφερε απαντώντας στον κ. Ερτουγρούλογλου, ότι πάντα πίστευε ότι η σοβαρότητα και η ευγένεια είναι σημαντικές στην πολιτική.

«Σταμάτησα να απαντώ σε δηλώσεις που δεν συνάδουν με τη σοβαρότητα (ειδικά τη σοβαρότητα ενός κράτους, η οποία αναφέρεται πάντα) και την ευγένεια», προσέθεσε.

Πηγή: ΚΥΠΕ

Με αναφορά στην Κύπρο ξεκίνησε την ιστορική του αναδρομή ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, δηλώνοντας ότι «στην Κύπρο σταματήσαμε την αιματοχυσία, με αυτό το πνεύμα», στο πλαίσιο ομιλίας του σε πρόγραμμα ιφτάρ (πρώτο γεύμα μετά την ολοήμερη νηστεία του Ραμαζανιού) με οικογένειες πεσόντων και βετεράνων στην Άγκυρα.

Η αναφορά εντάχθηκε σε μια ευρύτερη αφήγηση που συνέδεσε κομβικές στιγμές της τουρκικής ιστορίας, από το Μαντζικέρτ και την Καλλίπολη έως τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και την 15η Ιουλίου, με τον διαρκή, όπως είπε, αγώνα για την υπεράσπιση της πατρίδας και της ανεξαρτησίας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν υποστήριξε ότι, παρά τις Σταυροφορίες, τις μογγολικές επιδρομές και τις απόπειρες κατοχής, «ό,τι κι αν έκαναν, δεν κατάφεραν να μας ξεριζώσουν από αυτά τα εδάφη», προσθέτοντας ότι η Τουρκία δεν έκανε ποτέ πίσω στην ανεξαρτησία της.

Σε αναφορά στο διεθνές περιβάλλον, δήλωσε ότι η χώρα είναι «απολύτως ενήμερη για τα παιχνίδια που παίζονται, τις παγίδες που στήνονται και όσους δρουν με συγκαλυμμένο τρόπο», σημειώνοντας ότι η παγκόσμια πολιτική «αναδιαμορφώνεται εκ νέου» και ότι η Τουρκία διαχειρίζεται τις προκλήσεις με επιτυχία.

Αναφερόμενος στην πρωτοβουλία «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία», σημείωσε ότι 16 μήνες μετά την έναρξή της έχει καταγραφεί «αξιοσημείωτη πρόοδος», ενώ ανακοίνωσε ότι η σχετική κοινοβουλευτική επιτροπή ολοκλήρωσε τις εργασίες της.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας είπε ότι η χώρα συνεχίζει να δρα για την ασφάλειά της «εντός και εκτός συνόρων», επισημαίνοντας την πρόοδο στην αμυντική βιομηχανία, με ανάπτυξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυραυλικών συστημάτων και ναυτικών μέσων. Παράλληλα, έκανε λόγο για «θετικές εξελίξεις» στη Συρία και επανέλαβε ότι το κράτος θα συνεχίσει να στηρίζει τις οικογένειες των πεσόντων και τους βετεράνους.

Πηγή: ΚΥΠΕ

Η γεωπολιτική στρατηγική της Άγκυρας την τελευταία δεκαετία έχει μετεξελιχθεί σε μια δυναμική και, συχνά, παρεμβατική παρουσία που εκτείνεται από τη Μέση Ανατολή έως το Κέρας της Αφρικής. Η Τουρκία χρησιμοποιεί πλέον ένα συνδυασμό «σκληρής ισχύος» (στρατιωτικές βάσεις, drones) και «έξυπνης διπλωματίας»  επιδιώκοντας να καταστεί ένας αυτόνομος πόλος ισχύος.

Στη Συρία, η τουρκική επιρροή είναι άμεση και εδαφική. Μέσω διαδοχικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, η Άγκυρα ελέγχει πλέον μεγάλες ζώνες στη βόρεια Συρία, αποσκοπώντας στην αποτροπή ενός κουρδικού διαδρόμου. Η Τουρκία δεν είναι πλέον ένα απλός γείτονας, αλλά ο ρυθμιστής των εξελίξεων στο συριακό πεδίο. Η Τουρκία φαίνεται να καλύπτει το γεωπολιτικό κενό που η ολική απόσυρση του Ιράν και η μερική απόσυρση των ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει.

Στη Λιβύη, η παρέμβαση της Τουρκίας το 2020 άλλαξε τον ρου του εμφυλίου πολέμου. Με την υπογραφή του τούρκο-λιβυκού μνημονίου για τις θαλάσσιες ζώνες, η Άγκυρα επιδίωξε να κατοχυρώσει τον ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας τα δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Η μόνιμη στρατιωτική της παρουσία στις βάσεις Al-Watiya και Misrata της προσφέρει ένα στρατηγικό προκεχωρημένο φυλάκιο στη Βόρεια Αφρική.

Η σχέση με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία σηματοδοτεί μια στροφή προς τον ρεαλισμό. Μετά από χρόνια εχθρότητας λόγω της στήριξης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Πρόεδρος Ερντογάν προχώρησε σε ιστορική επαναπροσέγγιση με το Κάιρο το 2024 και το 2025. Η Τουρκία αναγνώρισε ότι η περιφερειακή απομόνωση ήταν κοστοβόρα, και πλέον συνεργάζεται με την Αίγυπτο για τη σταθερότητα στη Λιβύη και την εδραίωση της στο Κέρας της Αφρικής. Αντίστοιχα, η συμφιλίωση με το Ριάντ άνοιξε τον δρόμο για κολοσσιαίες αμυντικές συμφωνίες, με τη Σαουδική Αραβία να γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους αγοραστές τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (Bayraktar).

Ωστόσο, η πιο εντυπωσιακή επέκταση λαμβάνει χώρα στη Σομαλία. Η Τουρκία διαθέτει στο Μογκαντίσου τη μεγαλύτερη στρατιωτική της βάση εκτός συνόρων (TURKSOM). Το 2024 και το 2025, η συνεργασία αυτή αναβαθμίστηκε σε αμυντικό και οικονομικό σύμφωνο, με την Τουρκία να αναλαμβάνει την προστασία των σομαλικών χωρικών υδάτων και την αξιοποίηση των εν δυνάμει κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Αυτή η κίνηση φέρνει την Άγκυρα σε άμεσο ανταγωνισμό με τον άξονα Ινδίας-Ισραήλ-ΗΑΕ-Αιθιοπίας, καθιστώντας τη Τουρκία τον κύριο εγγυητή της εδαφικής ακεραιότητας της Σομαλίας απέναντι στις αυτονομιστικές τάσεις της Σομαλιλάνδης.

Συμπερασματικά, η Τουρκία έχει καταφέρει να οικοδομήσει ένα δίκτυο επιρροής που δεν βασίζεται μόνο στη θρησκευτική ταυτότητα, αλλά και σε μια τεχνοκρατική-στρατιωτική συνεργασία. Από τα βάθη της Αφρικής μέχρι τις ακτές της Μεσογείου, η Άγκυρα χρησιμοποιεί την αμυντική της βιομηχανία ως «διαβατήριο» για γεωπολιτική διείσδυση, αναγκάζοντας τόσο τη Δύση όσο και την Ανατολή να υπολογίζουν τον ρόλο της ως περιφερειακού ηγεμόνα.

Ειδικότερα σε ότι μας αφορά η τούρκο-αιγυπτιακή προσέγγιση, που κορυφώθηκε με την ιστορική επίσκεψη του Ερντογάν στο Κάιρο και την πρόσφατη συνεργασία τους στο Κέρας της Αφρικής, αλλάζει ριζικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Αν. Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα:

Η Αίγυπτος και η Τουρκία βρήκαν κοινό έδαφος στη στήριξη της κεντρικής κυβέρνησης της Σομαλίας. Αυτή η σύγκλιση ακυρώνει την προσπάθεια της Αιθιοπίας (με τη στήριξη των ΗΑΕ και εμμέσως του Ισραήλ) να δημιουργήσει τετελεσμένα μέσω της Σομαλιλάνδης. Η Τουρκία παρέχει τη ναυτική προστασία στη Σομαλία και η Αίγυπτος με 10.000 άνδρες τη χερσαία στρατιωτική ισχύ, δημιουργώντας έτσι ένα τείχος προστασίας που περιορίζει την επέκταση του άξονα Ινδίας-Ισραήλ στην περιοχή.

Το Κάιρο, ενώ παραμένει μέλος του EastMed Gas Forum, έχει αρχίσει να τηρεί μια πιο ισορροπημένη στάση απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις. Η Τουρκία εδώ και χρόνια επιχειρεί να δελεάσει την Αίγυπτο προτείνοντας μια διμερή οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών που θα απέδιδε στην Αίγυπτο πολύ μεγαλύτερη περιοχή δικαιοδοσίας (έως και 15.000 τ.χλμ. επιπλέον) σε σύγκριση με τη συμφωνία Αιγύπτου-Ελλάδας. Αν και η Αίγυπτος δεν έχει ακυρώσει τις συμφωνίες της με την Ελλάδα, η βελτίωση των σχέσεων με την Άγκυρα μειώνει την πιθανότητα μιας «συμμαχίας αποκλεισμού» κατά της Τουρκίας. 

Η Λιβύη παλαιότερα αποτελούσε το μεγαλύτερο σημείο τριβής ανάμεσα σε Τουρκία και Αίγυπτο. Σήμερα η τρέχουσα προσέγγιση οδηγεί σε μια «σιωπηρή συμφωνία» όπου η Τουρκία διατηρεί την επιρροή της στη Δυτική Λιβύη (Τρίπολη) και η Αίγυπτος διασφαλίζει τα ανατολικά της σύνορα. Οι δύο χώρες συνεργάζονται πλέον για την εξεύρεση μιας πολιτικής λύσης που θα επιτρέψει τη διεξαγωγή εκλογών, αποτρέποντας ένα νέο γύρο ένοπλης σύγκρουσης που θα αποσταθεροποιούσε την ενέργεια στην περιοχή.

Η Αίγυπτος παράλληλα φιλοδοξεί να γίνει περιφερειακός ενεργειακός κόμβος (hub) υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η Τουρκία, από την άλλη, διαθέτει το δίκτυο αγωγών προς την Ευρώπη. Η εξομάλυνση των σχέσεων ανοίγει τη συζήτηση για μελλοντική μεταφορά αιγυπτιακού αερίου μέσω τουρκικών υποδομών. Η συνεργασία Καΐρου-Άγκυρας στερεί από την Ελλάδα και την Κύπρο το ισχυρότερο περιφερειακό τους στήριγμα (την Αίγυπτο) σε μια μετωπική σύγκρουση με την Τουρκία, μετατρέποντας την Αίγυπτο σε επιτήδειο ουδέτερο που συνομιλεί και με τις δύο πλευρές.

Δυστυχώς για μας η τουρκική γεωπολιτική ενδυνάμωση και η προσέγγιση με την Αίγυπτο δημιουργούν ένα ιδιαίτερα πιεστικό περιβάλλον για το Κυπριακό, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τη διεθνή νομιμότητα στην ισχύ των τετελεσμένων. Οι βασικές επιπτώσεις είναι:

-Πρώτο η αποδυνάμωση της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος δια της οποίας εξασφαλιζόταν η διπλωματική ανάσχεση της Τουρκίας. Με το Κάιρο να συνομιλεί πλέον στενά με την Άγκυρα, η Λευκωσία χάνει το «στήριγμα» που θα πίεζε για την τήρηση του Δικαίου της Θάλασσας. Η Αίγυπτος αποφεύγει πλέον κινήσεις που η Τουρκία θεωρεί «αιτία πολέμου» (casus belli).

-Δεύτερο αυξάνεται η πίεση για μία λύση δύο κρατών. Η ενισχυμένη αυτοπεποίθηση της Άγκυρας, ως περιφερειακού ηγεμόνα που ελέγχει περιοχές από τη Λιβύη έως τη Σομαλία, μεταφράζεται σε πλήρη ακαμψία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δεν είναι τυχαία η θέση Φιντάν για πάγωμα των διαπραγματεύσεων επί της ουσίας του Κυπριακού. Ούτε η ένσταση στη καταγραφή των συγκλίσεων από τον ΟΗΕ. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη γεωπολιτική της αναβάθμιση για να επιβάλει τη κυριαρχική ισότητα και τη λύση δύο κρατών, θεωρώντας ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.

-Τρίτο η Άγκυρα επιδιώκει να καταστήσει την Κύπρο «ενεργειακά περιττή». Προωθώντας τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Αίγυπτο και προοπτικά με το Ισραήλ απευθείας προς την Τουρκία, και παρακάμπωντας πλήρως την Κυπριακή ΑΟΖ.

-Τέταρτο με τη δημιουργία της βάσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Λευκόνοικο και τη μελλοντική κατασκευή του πολεμικού ναυστάθμου στο Μπογάζι οι Τούρκοι εντάσσουν την Κύπρο στο ευρύτερο δίκτυο τουρκικών βάσεων (όπως αυτές σε Λιβύη και Σομαλία). Η Κύπρος δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένα τοπικό πρόβλημα, αλλά ως το κεντρικό «αεροπλανοφόρο» της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι όπως γίνεται φανερό από όλα τα πιο πάνω η Τουρκία χρησιμοποιώντας τη γεωπολιτική της ισχύ επιδιώκει να μετατρέψει το Κυπριακό από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε πρόβλημα διαμοιρασμού ισχύος, όπου καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ μιας λύσης τουρκικών προδιαγραφών όπως η συνομοσπονδία ή της οριστικής διχοτόμησης.