ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Iran: regime change is a slogan, not a plan

Published

7 months ago

February 9, 2026

The day after Iran: power, strategy and the unanswered question

Once again, the debate over Iran is framed as a stark choice between strength and weakness, action and inaction. Between good and evil. This is a false binary. The real question is not whether the US can use military force against Iran, but what problem such force is meant to solve, at what cost, and – more importantly – what unintended consequences may follow, regionally and globally.

Military power is a tool. It is not a strategy. When force becomes a substitute for political clarity of purpose, it creates the illusion of decisiveness while storing up strategic failure. The first question, therefore, must be simple and explicit: what is the objective? Ending Iran’s nuclear ambitions? Restoring credible deterrence? Constraining ballistic missiles? Changing regional behaviour? Ending support for non-state actors? Regime change? Or all of the above? History is unambiguous. Wars launched without a clearly defined end state rarely end on favourable terms.

The current crisis is marked by intense signalling rather than open conflict. A substantial US military deployment is accompanied by public warnings and parallel references to a possible deal with Tehran. Against this backdrop, Iran has engaged in indirect talks while insisting that any engagement be conducted on what it calls equal terms – confined to a narrow nuclear agenda rather than the broader security concerns raised by Washington. At the same time, Tehran continues military exercises and warnings of retaliation and wider escalation. Recent incidents, including the US shooting down of an Iranian drone approaching a carrier group, underscore how tightly military signalling and escalation are now intertwined.

Coercive diplomacy

Washington is engaging in classic coercive diplomacy: pressure designed to compel concessions without crossing the threshold into war. It is not stable, but neither is it accidental. As Sun Tzu observed, “the supreme art of war is to subdue the enemy without fighting.” The danger, however, lies not in signalling itself, but in miscalculation, i.e., misreading intent, overestimating control of events, or underestimating escalation.

This posture is consistent with the US National Security Strategy (NSS) issued by President Trump in November 2025. Hard lessons have been drawn from Vietnam, Iraq and Afghanistan. The NSS moves away from regime change as a declared objective, prioritising national interest, stability and restraint over externally imposed political transformation.

Endless wars, large-scale occupations and open-ended nation-building are no longer viewed as viable instruments of US statecraft – as the recent US surgical military intervention in Venezuela has illustrated. Instead, emphasis has shifted toward sanctions, diplomatic isolation, hybrid tools and economic pressure – all backed by credible military deterrence. Force is not removed from the table, but it is no longer presumed to be the default answer. Any intervention must demonstrate a clear strategic objective, proportional means and a credible political end state.

All politics are local

Foreign policy does not operate in a vacuum. As the late US Speaker Tip O’Neill famously observed, all politics is local. This truism remains valid even in moments of international crisis. With midterm elections approaching, domestic considerations shape decision-making in Washington. Voters are weary of distant wars with unclear purpose. Markets react sharply to instability. Energy prices, investor confidence, and economic sentiment matter. Strength plays well in domestic politics. Open-ended wars do not. This helps explain the tension between rhetoric and restraint that characterises the present moment.

The regional paradox

As I have argued elsewhere the confrontation involving Iran, Israel and the US is not episodic but systemic. It is part of a deeper strategic recomposition of the Middle East – including the Gulf – in which old diplomatic frameworks are eroding and deterrence increasingly substitutes for diplomacy.

Regional actors face a dilemma rarely acknowledged in public debate. Many want Iran contained, deterred and constrained. Some advocate outright regime change. But few want Iran shattered. Saudi Arabia’s recalibration reflects this tension. Public calls for restraint coexist with private warnings that inaction could embolden Tehran. Israel’s posture is similarly layered. Its core objectives remain unchanged, but current restraint reflects tactical judgement rather than strategic retreat. Timing and risk matter.

At the same time, regional diplomacy is also in motion. Oman hosted a first round of indirect US-Iran talks on February 6 – a shift from Istanbul that Tehran insisted upon, following earlier facilitation efforts by Turkey, Qatar, Egypt, Saudi Arabia and others. Washington and Tehran signalled a willingness to continue engagement.

The fact that indirect talks have taken place does not mean that Washington has accepted a nuclear-only frame. On the contrary, the core divergence over ballistic missiles, regional behaviour and support for non-state actors remains unresolved – a point the US underlined by announcing fresh oil and petrochemical sanctions within hours of the talks’ conclusion. What this underscores is that even at moments of acute tension, diplomatic channels remain active. Deterrence and dialogue now operate in parallel, often uneasily.

The paradox is simple. A triumphant Iran is dangerous. A chaotic Iran may be worse. Fragmentation, proxy escalation and uncontrollable retaliation would place the region on permanent edge. Stability and predictability – not victory – remain the unspoken regional demand.

The EU’s quiet alarm

The EU watches the crisis with particular unease – and Cyprus feels it immediately. Any major conflict involving Iran would produce direct consequences: energy, trade and financial disruptions, migration flows and renewed instability across the Mediterranean and the Levant, affecting economic stability, security planning and regional credibility in real time. At a time when the EU is already stretched by the war in Ukraine, the demands of defence rearmament, and an increasingly unpredictable US decision-making environment, a Middle East war would not be a distant theatre. It would be felt quickly and directly.

This explains Europe’s emphasis on de-escalation and diplomacy. It is not naïveté. It is vulnerability. It is strategic prudence.

Russia, China and nuclear proliferation

The growing coordination between Iran, Russia and China adds another layer of complexity. Joint military exercises scheduled among Iran, Russia and China, together with political signalling, do not amount to a formal alliance. Moscow and Beijing are unlikely to fight for Tehran, but they benefit from Western distraction and strategic overload.

Escalation hardens blocs, narrows diplomatic space, and accelerates the fragmentation of an already strained international order. A wider conflict would therefore serve interests well beyond the region – and not those of stability. One likely global consequence, particularly if a US strike on Iran coincides with the protracted war in Ukraine, is the erosion – if not collapse – of the remaining institutional constraints on nuclear proliferation. The expiration on February 5, 2026 of the New START (Strategic Arms Reduction Treaty) between the US and Russia, leaving the two largest nuclear arsenals without binding limits, underscores how fragile those constraints have become.

The deterrence lesson drawn by many actors is stark. Iran was struck during the 12-day war last June precisely because it did not yet possess nuclear weapons; nuclear-armed states such as North Korea are not. For Iran, and for other astute observers, this reinforces a dangerous but rational conclusion: that nuclear capability, not compliance, is the ultimate guarantor against intervention. That lesson, once absorbed, does not remain confined to one case. It spreads – and with it, the logic of proliferation.

The unanswered question: the day after

The most conspicuously unanswered question is the day after an attack on Iran. What follows a strike? What replaces the current order if it collapses? Regime change is a slogan, not a plan. Nuclear knowledge cannot be bombed away. Proxy networks do not disappear with command centres. Fragmentation creates vacuums that history shows are quickly filled, rarely benignly.

The danger, therefore, is not simply escalation, but consequence without ownership. When the political end state is undefined, force risks becoming an act of demonstration rather than an instrument of strategy. In diplomacy, there is rarely a final full stop. Only pauses, recalibrations, and the continuing necessity to shape an agreement both sides can own – the only kind capable of outlasting escalation.

Euripides L. Evriviades

Euripides L. Evriviades is a former ambassador to the US and high commissioner to the UK. He is now a senior fellow at the Cyprus Centre for European and International Affairs, University of Nicosia

Up Next

Δαμιανού: Δεν υπήρξε αιφνιδιασμός στο «διαζύγιο» με Χαραλαμπίδου

Don't Miss

Ο ΠτΔ παρουσίασε προτεραιότητες Κυπριακής Προεδρίας στην Επιτροπή Περιφερειών

Άρθρα Χάρη Θεραπή

ΔΗΣΥ: Ο καλύτερος σύμμαχος του Χριστοδουλίδη

Published

5 days ago

August 22, 2026

Χάρης Θεραπής

του Χάρη Θεραπή

Ο εμφύλιος στον ΔΗΣΥ είναι το καλύτερο δώρο στον Χριστοδουλίδη

Στον ΔΗΣΥ φαίνεται πως το 2028 ήρθε… δύο χρόνια νωρίτερα. Και όσο στην Πινδάρου ακονίζουν τα μαχαίρια για το ποιος θα διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, στο Προεδρικό μπορούν απλώς να παρακολουθούν.

Η σύγκρουση Αννίτας Δημητρίου – Αβέρωφ Νεοφύτου παύει πλέον να είναι ψίθυρος στους διαδρόμους. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του τέως προέδρου του ΔΗΣΥ, οι αιχμές για τις δημοσκοπήσεις και οι αναφορές στην «ενότητα» δείχνουν ότι η μάχη για το χρίσμα έχει ουσιαστικά αρχίσει. Από την άλλη, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Φιλελεύθερου, η Αννίτα Δημητρίου δεν δείχνει καμία διάθεση να κάνει πίσω, ενώ εμφανίζεται να διαθέτει τόσο τη στήριξη της σημερινής κομματικής ηγεσίας όσο και δημοσκοπικό προβάδισμα έναντι πιθανών εσωκομματικών αντιπάλων.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: αντίπαλος του ΔΗΣΥ στις προεδρικές εκλογές δεν είναι ο ΔΗΣΥ. Είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης.

Κι όμως, αντί η μεγαλύτερη δύναμη της αντιπολίτευσης να οικοδομεί από τώρα μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, κινδυνεύει να μετατρέψει τα επόμενα δύο χρόνια σε μια ατελείωτη εσωκομματική προκριματική διαδικασία.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πάρτι για το Προεδρικό.

Ο Χριστοδουλίδης δεν χρειάζεται να διασπάσει τον ΔΗΣΥ. Το κάνουν μόνοι τους.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο πολιτικό του πρόβλημα ενόψει του 2028 δεν είναι απλώς η αντιπολίτευση. Είναι η πιθανότητα επανένωσης της ευρύτερης κεντροδεξιάς απέναντί του.

Το βαθύ τραύμα του 2023 παραμένει ανοικτό. Ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ είχε τότε επιλέξει τον Χριστοδουλίδη στον δεύτερο γύρο, ενώ η σημερινή κυβέρνηση εξακολουθεί να περιλαμβάνει πρόσωπα που πολιτικά προέρχονται από τον συναγερμικό χώρο. Αυτή ακριβώς η ιδιόμορφη σχέση καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αντιπολιτευτική στρατηγική της Πινδάρου.

Για τον Πρόεδρο, επομένως, υπάρχει ένα ιδανικό σενάριο: ένας ΔΗΣΥ διαιρεμένος ανάμεσα σε στρατόπεδα, πρόσωπα και παλιούς λογαριασμούς.

Αννίτα ή Αβέρωφ;

Παμπορίδης ή κάποιος τέταρτος;

Ποιος δικαιώθηκε το 2023;

Ποιος ευθύνεται για την ήττα;

Ποιος είναι περισσότερο «καθαρόαιμος» Συναγερμικός;

Κάθε ώρα που αναλώνεται σε αυτά είναι μία ώρα λιγότερη συζήτησης για την κυβέρνηση.

Η πολιτική αυτοχειρία της Πινδάρου

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν διαφορετικές φιλοδοξίες. Σε ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας αυτό είναι φυσιολογικό.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η προσωπική μάχη προηγείται της πολιτικής μάχης.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου αμφισβητεί δημόσια τον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι εσωκομματικές μετρήσεις και αφήνει αιχμές για τους χειρισμούς της ηγεσίας. Η Αννίτα Δημητρίου, από την άλλη, φέρεται να απορρίπτει εισηγήσεις να παραμερίσει τις δικές της προεδρικές φιλοδοξίες. Το ρεπορτάζ πλέον μιλά ανοικτά για επερχόμενη σκληρή σύγκρουση των δύο.

Αν αυτή η σύγκρουση κλιμακωθεί, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος θα κερδίσει το χρίσμα.

Θα είναι τι θα έχει απομείνει από τον ΔΗΣΥ όταν το κερδίσει.

Διότι ένας υποψήφιος που θα εξέλθει νικητής από έναν διετή εσωκομματικό πόλεμο μπορεί να έχει κερδίσει την Πινδάρου και ταυτόχρονα να έχει χάσει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Και κυρίως να έχει σπρώξει ακόμη περισσότερους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος προς τον άνθρωπο που θέλει να εκτοπίσει από το Προεδρικό.

Βούτυρο στο ψωμί του Προεδρικού

Ο Χριστοδουλίδης έχει ήδη δείξει ότι γνωρίζει πού πονά ο ΔΗΣΥ. Η πρόσφατη αντιπαράθεση γύρω από τον χαρακτηρισμό «ΔΗΣΑΚΕΛ» δεν ήταν απλώς ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Χτυπούσε ακριβώς στο ζήτημα της πολιτικής ταυτότητας της Πινδάρου και στη δύσκολη σχέση της σημερινής ηγεσίας με ένα τμήμα της συναγερμικής βάσης.

Όσο λοιπόν ο ΔΗΣΥ συζητά ποιος θα είναι ο υποψήφιός του, ο Χριστοδουλίδης μπορεί να επιχειρεί κάτι πολύ σημαντικότερο: να διεκδικεί τον ίδιο τον συναγερμικό ψηφοφόρο.

Και αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Ο Πρόεδρος δεν χρειάζεται απαραίτητα να κερδίσει την ηγεσία του ΔΗΣΥ. Του αρκεί να κρατήσει ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης του.

Κάθε δημόσια βολή Αβέρωφ προς Αννίτα, κάθε απάντηση του ενός στρατοπέδου στο άλλο και κάθε αναμόχλευση του 2023 κάνει αυτή τη δουλειά ευκολότερη.

Στην Πινδάρου ψάχνουν νικητή. Στο Προεδρικό μετρούν κέρδη.

Υπάρχει μια παλιά πολιτική αρχή: όταν ο αντίπαλός σου αυτοκαταστρέφεται, μην τον διακόπτεις.

Αυτό ακριβώς μπορεί να κάνει σήμερα ο Νίκος Χριστοδουλίδης.

Να παρακολουθεί.

Γιατί εάν ο εμφύλιος στον ΔΗΣΥ συνεχιστεί με αυτή την ένταση, ίσως στο τέλος το μεγάλο ερώτημα του 2028 να μην είναι εάν θα κερδίσει η Αννίτα τον Αβέρωφ ή ο Αβέρωφ την Αννίτα.

Θα είναι εάν, μέχρι να τελειώσουν μεταξύ τους, θα έχουν ήδη βοηθήσει να κερδίσει ο Χριστοδουλίδης.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΔΗΣΑΚΕΛ»: Μια λέξη, πολλές ανασφάλειες και το 2028 που ήδη άρχισε

Published

2 weeks ago

August 10, 2026

Vouli TV

Στην πολιτική, οι λέξεις σπάνια επιλέγονται τυχαία. Και όταν ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφασίζει να συμπυκνώσει τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας σε μία λέξη —«ΔΗΣΑΚΕΛ»— δεν κάνει απλώς ένα λεκτικό παιχνίδι. Χαράζει γραμμή αντιπαράθεσης.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γνώριζε πολύ καλά ότι ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός θα ενοχλούσε. Ίσως, μάλιστα, αυτός να ήταν και ο πραγματικός του στόχος.

Γιατί η ταύτιση ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αγγίζει δύο διαφορετικές πολιτικές ευαισθησίες: για το ΑΚΕΛ, την προσπάθεια να εμφανίζεται ως η διακριτή αντιπολιτευτική πρόταση απέναντι στην κεντροδεξιά διακυβέρνηση· για τον ΔΗΣΥ, κάτι ακόμη βαθύτερο: την ίδια του την πολιτική ταυτότητα και τη σχέση του με έναν Πρόεδρο που προέρχεται από τα σπλάχνα του.

Και κάπου εδώ η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τους διορισμούς στους ημικρατικούς οργανισμούς.

Αφορά το 2028.

Ο Χριστοδουλίδης οικοδομεί τον αντίπαλό του

Η πολιτική στρατηγική του Προεδρικού αρχίζει να αποκτά καθαρότερο περίγραμμα.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιχειρεί να παρουσιάσει την κυβέρνησή του ως έναν αυτόνομο κεντροδεξιό πόλο, απέναντι σε μια αντιπολίτευση που —κατά την κυβερνητική αφήγηση— μπορεί να ξεκινά από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά καταλήγει ολοένα συχνότερα στην ίδια πολιτική στόχευση.

Το «ΔΗΣΑΚΕΛ», συνεπώς, δεν απευθύνεται πρωτίστως στις ηγεσίες των δύο κομμάτων.

Απευθύνεται στους ψηφοφόρους.

Και ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Εκεί βρίσκεται ίσως το πραγματικό πεδίο της μάχης.

Η δύσκολη εξίσωση της Πινδάρου

Για τον ΔΗΣΥ το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο από μια σκληρή ανακοίνωση του Προεδρικού.

Πρέπει ταυτόχρονα να ασκεί αντιπολίτευση στον Νίκο Χριστοδουλίδη και να πείθει ότι αποτελεί τη φυσική πολιτική έκφραση της Κεντροδεξιάς, απέναντι σε έναν Πρόεδρο που δηλώνει συναγερμικός και χαρακτηρίζει την κυβέρνησή του κεντροδεξιά.

Πρέπει να διαφοροποιείται χωρίς να αποξενώνει ένα σημαντικό τμήμα της δικής του εκλογικής βάσης που εξακολουθεί να βλέπει θετικά τον Πρόεδρο.

Και, κυρίως, πρέπει κάποια στιγμή να απαντήσει στο ερώτημα που βρίσκεται πίσω από κάθε σημερινή σύγκρουση:

Ποιος θα εκφράσει την Κεντροδεξιά το 2028;

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Οι πληγές του 2023 δεν έχουν κλείσει. Απλώς καλύφθηκαν προσωρινά από την ανάγκη πολιτικής συνύπαρξης. Τώρα επανέρχονται, καθώς η επόμενη προεδρική αναμέτρηση παύει σιγά-σιγά να αποτελεί μακρινό ορίζοντα.

Και το ΑΚΕΛ;

Το ΑΚΕΛ έχει διαφορετικό πρόβλημα.

Η σκληρή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση είναι απολύτως αναμενόμενη για το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Όταν όμως η κριτική του συμπίπτει επανειλημμένα με εκείνη του ΔΗΣΥ, το Προεδρικό αποκτά την ευκαιρία να παρουσιάζει δύο ιδεολογικά αντίθετους χώρους ως ένα άτυπο αντιχριστοδουλιδικό μέτωπο.

Πολιτικά, η ταύτιση είναι ασφαλώς υπεραπλούστευση.

Επικοινωνιακά, όμως, είναι εξαιρετικά εύχρηστη.

Και στην πολιτική οι εύχρηστες αφηγήσεις συχνά αποδεικνύονται ισχυρότερες από τις σύνθετες εξηγήσεις.

Οι διορισμοί ήταν η αφορμή

Το παράδοξο είναι ότι μέσα στον θόρυβο κινδυνεύει να χαθεί το ουσιαστικό ερώτημα.

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ έθεσαν ζητήματα για τη διαδικασία των διορισμών και ειδικότερα για επιλογές που έγιναν εκτός των εισηγήσεων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν στη δημόσια συζήτηση, 21 από τους 95 διορισθέντες δεν περιλαμβάνονταν στις σχετικές εισηγήσεις.

Αυτό είναι ένα θέμα που απαιτεί πολιτική και θεσμική απάντηση — όχι μόνο επικοινωνιακή αντεπίθεση.

Διότι η αξιοκρατία δεν αποδεικνύεται με συνθήματα. Αποδεικνύεται με διαδικασίες που μπορούν να αντέξουν στον δημόσιο έλεγχο.

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για την αντιπολίτευση: η κριτική αποκτά πραγματική αξία όταν συνοδεύεται από στοιχεία και όχι όταν εξαντλείται στον διαγωνισμό της πιο σκληρής ανακοίνωσης.

Το 2028 μπήκε ήδη στο δωμάτιο

Όποιος παρακολουθεί τις τελευταίες πολιτικές συγκρούσεις σαν μεμονωμένα επεισόδια, πιθανότατα χάνει τη μεγάλη εικόνα.

Ο ανασχηματισμός, οι διορισμοί, η αντιπαράθεση Προεδρικού–Πινδάρου, η προσπάθεια του Νίκου Χριστοδουλίδη να προσδιορίσει καθαρότερα το κεντροδεξιό στίγμα της κυβέρνησής του και τώρα το «ΔΗΣΑΚΕΛ» είναι κομμάτια μιας ευρύτερης πολιτικής αναδιάταξης.

Οι Προεδρικές του 2028 μπορεί ημερολογιακά να απέχουν.

Πολιτικά, όμως, έχουν ήδη αρχίσει.

Ο Χριστοδουλίδης θέλει να κατοχυρώσει τον χώρο του. Ο ΔΗΣΥ πρέπει να αποφασίσει πώς θα ανακτήσει τον δικό του. Το ΑΚΕΛ καλείται να οικοδομήσει πειστική εναλλακτική πρόταση και όχι απλώς αντιπολιτευτικό λόγο.

Και μέσα σε αυτή τη νέα γεωμετρία, η λέξη «ΔΗΣΑΚΕΛ» ίσως αποδειχθεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη ατάκα μιας θερμής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ίσως να ήταν η πρώτη καθαρή προεκλογική βολή μιας μάχης που κανείς ακόμη δεν παραδέχεται επισήμως ότι έχει αρχίσει.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Συνεδριάζει το νέο Εθνικό Συμβούλιο – Δεν παρίσταται ο Νίκος Αναστασιάδης

Published

2 months ago

June 22, 2026

Vouli.TV

Πραγματοποιείται αυτή την ώρα η συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη. Πρόκειται για την πρώτη συνεδρία του σώματος με τη νέα του σύνθεση, μετά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον περασμένο Μάιο. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, τα μέλη του Συμβουλίου ενημερώνονται, μεταξύ άλλων, για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά και την πρόσφατη επίσκεψη στην Κύπρο της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρίας Άνχελα Ολγκίν.

Στη συνεδρία συμμετέχουν για πρώτη φορά οι πολιτικοί σχηματισμοί ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο και Άμεση Δημοκρατία, με εκπροσώπους τους Οδυσσέα Μιχαηλίδη και Φειδία Παναγιώτου αντίστοιχα. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΚΥΠΕ, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ενημέρωσε ότι δεν θα παραστεί στη συνεδρία.

Πιο συγκεκριμένα, στο Εθνικό Συμβούλιο συμμετέχουν η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, ο Πρόεδρος του ΕΛΑΜ, Χρίστος Χρίστου, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος του ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, καθώς και ο Πρόεδρος της Άμεσης Δημοκρατίας, Φειδίας Παναγιώτου.

Στη συνεδρία συμμετέχουν επίσης ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου, ο διαπραγματευτής Μενέλαος Μενελάου, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και επικεφαλής της ΚΥΠ, Τάσος Τζιωνής, ο Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δώρος Βενέζης, καθώς και ο Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου, Βίκτωρας Παπαδόπουλος.