ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Iran: regime change is a slogan, not a plan

Published

4 months ago

February 9, 2026

The day after Iran: power, strategy and the unanswered question

Once again, the debate over Iran is framed as a stark choice between strength and weakness, action and inaction. Between good and evil. This is a false binary. The real question is not whether the US can use military force against Iran, but what problem such force is meant to solve, at what cost, and – more importantly – what unintended consequences may follow, regionally and globally.

Military power is a tool. It is not a strategy. When force becomes a substitute for political clarity of purpose, it creates the illusion of decisiveness while storing up strategic failure. The first question, therefore, must be simple and explicit: what is the objective? Ending Iran’s nuclear ambitions? Restoring credible deterrence? Constraining ballistic missiles? Changing regional behaviour? Ending support for non-state actors? Regime change? Or all of the above? History is unambiguous. Wars launched without a clearly defined end state rarely end on favourable terms.

The current crisis is marked by intense signalling rather than open conflict. A substantial US military deployment is accompanied by public warnings and parallel references to a possible deal with Tehran. Against this backdrop, Iran has engaged in indirect talks while insisting that any engagement be conducted on what it calls equal terms – confined to a narrow nuclear agenda rather than the broader security concerns raised by Washington. At the same time, Tehran continues military exercises and warnings of retaliation and wider escalation. Recent incidents, including the US shooting down of an Iranian drone approaching a carrier group, underscore how tightly military signalling and escalation are now intertwined.

Coercive diplomacy

Washington is engaging in classic coercive diplomacy: pressure designed to compel concessions without crossing the threshold into war. It is not stable, but neither is it accidental. As Sun Tzu observed, “the supreme art of war is to subdue the enemy without fighting.” The danger, however, lies not in signalling itself, but in miscalculation, i.e., misreading intent, overestimating control of events, or underestimating escalation.

This posture is consistent with the US National Security Strategy (NSS) issued by President Trump in November 2025. Hard lessons have been drawn from Vietnam, Iraq and Afghanistan. The NSS moves away from regime change as a declared objective, prioritising national interest, stability and restraint over externally imposed political transformation.

Endless wars, large-scale occupations and open-ended nation-building are no longer viewed as viable instruments of US statecraft – as the recent US surgical military intervention in Venezuela has illustrated. Instead, emphasis has shifted toward sanctions, diplomatic isolation, hybrid tools and economic pressure – all backed by credible military deterrence. Force is not removed from the table, but it is no longer presumed to be the default answer. Any intervention must demonstrate a clear strategic objective, proportional means and a credible political end state.

All politics are local

Foreign policy does not operate in a vacuum. As the late US Speaker Tip O’Neill famously observed, all politics is local. This truism remains valid even in moments of international crisis. With midterm elections approaching, domestic considerations shape decision-making in Washington. Voters are weary of distant wars with unclear purpose. Markets react sharply to instability. Energy prices, investor confidence, and economic sentiment matter. Strength plays well in domestic politics. Open-ended wars do not. This helps explain the tension between rhetoric and restraint that characterises the present moment.

The regional paradox

As I have argued elsewhere the confrontation involving Iran, Israel and the US is not episodic but systemic. It is part of a deeper strategic recomposition of the Middle East – including the Gulf – in which old diplomatic frameworks are eroding and deterrence increasingly substitutes for diplomacy.

Regional actors face a dilemma rarely acknowledged in public debate. Many want Iran contained, deterred and constrained. Some advocate outright regime change. But few want Iran shattered. Saudi Arabia’s recalibration reflects this tension. Public calls for restraint coexist with private warnings that inaction could embolden Tehran. Israel’s posture is similarly layered. Its core objectives remain unchanged, but current restraint reflects tactical judgement rather than strategic retreat. Timing and risk matter.

At the same time, regional diplomacy is also in motion. Oman hosted a first round of indirect US-Iran talks on February 6 – a shift from Istanbul that Tehran insisted upon, following earlier facilitation efforts by Turkey, Qatar, Egypt, Saudi Arabia and others. Washington and Tehran signalled a willingness to continue engagement.

The fact that indirect talks have taken place does not mean that Washington has accepted a nuclear-only frame. On the contrary, the core divergence over ballistic missiles, regional behaviour and support for non-state actors remains unresolved – a point the US underlined by announcing fresh oil and petrochemical sanctions within hours of the talks’ conclusion. What this underscores is that even at moments of acute tension, diplomatic channels remain active. Deterrence and dialogue now operate in parallel, often uneasily.

The paradox is simple. A triumphant Iran is dangerous. A chaotic Iran may be worse. Fragmentation, proxy escalation and uncontrollable retaliation would place the region on permanent edge. Stability and predictability – not victory – remain the unspoken regional demand.

The EU’s quiet alarm

The EU watches the crisis with particular unease – and Cyprus feels it immediately. Any major conflict involving Iran would produce direct consequences: energy, trade and financial disruptions, migration flows and renewed instability across the Mediterranean and the Levant, affecting economic stability, security planning and regional credibility in real time. At a time when the EU is already stretched by the war in Ukraine, the demands of defence rearmament, and an increasingly unpredictable US decision-making environment, a Middle East war would not be a distant theatre. It would be felt quickly and directly.

This explains Europe’s emphasis on de-escalation and diplomacy. It is not naïveté. It is vulnerability. It is strategic prudence.

Russia, China and nuclear proliferation

The growing coordination between Iran, Russia and China adds another layer of complexity. Joint military exercises scheduled among Iran, Russia and China, together with political signalling, do not amount to a formal alliance. Moscow and Beijing are unlikely to fight for Tehran, but they benefit from Western distraction and strategic overload.

Escalation hardens blocs, narrows diplomatic space, and accelerates the fragmentation of an already strained international order. A wider conflict would therefore serve interests well beyond the region – and not those of stability. One likely global consequence, particularly if a US strike on Iran coincides with the protracted war in Ukraine, is the erosion – if not collapse – of the remaining institutional constraints on nuclear proliferation. The expiration on February 5, 2026 of the New START (Strategic Arms Reduction Treaty) between the US and Russia, leaving the two largest nuclear arsenals without binding limits, underscores how fragile those constraints have become.

The deterrence lesson drawn by many actors is stark. Iran was struck during the 12-day war last June precisely because it did not yet possess nuclear weapons; nuclear-armed states such as North Korea are not. For Iran, and for other astute observers, this reinforces a dangerous but rational conclusion: that nuclear capability, not compliance, is the ultimate guarantor against intervention. That lesson, once absorbed, does not remain confined to one case. It spreads – and with it, the logic of proliferation.

The unanswered question: the day after

The most conspicuously unanswered question is the day after an attack on Iran. What follows a strike? What replaces the current order if it collapses? Regime change is a slogan, not a plan. Nuclear knowledge cannot be bombed away. Proxy networks do not disappear with command centres. Fragmentation creates vacuums that history shows are quickly filled, rarely benignly.

The danger, therefore, is not simply escalation, but consequence without ownership. When the political end state is undefined, force risks becoming an act of demonstration rather than an instrument of strategy. In diplomacy, there is rarely a final full stop. Only pauses, recalibrations, and the continuing necessity to shape an agreement both sides can own – the only kind capable of outlasting escalation.

Euripides L. Evriviades

Euripides L. Evriviades is a former ambassador to the US and high commissioner to the UK. He is now a senior fellow at the Cyprus Centre for European and International Affairs, University of Nicosia

Up Next

Δαμιανού: Δεν υπήρξε αιφνιδιασμός στο «διαζύγιο» με Χαραλαμπίδου

Don't Miss

Ο ΠτΔ παρουσίασε προτεραιότητες Κυπριακής Προεδρίας στην Επιτροπή Περιφερειών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Συνεδριάζει το νέο Εθνικό Συμβούλιο – Δεν παρίσταται ο Νίκος Αναστασιάδης

Published

2 days ago

June 22, 2026

Vouli.TV

Πραγματοποιείται αυτή την ώρα η συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη. Πρόκειται για την πρώτη συνεδρία του σώματος με τη νέα του σύνθεση, μετά τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον περασμένο Μάιο. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, τα μέλη του Συμβουλίου ενημερώνονται, μεταξύ άλλων, για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά και την πρόσφατη επίσκεψη στην Κύπρο της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρίας Άνχελα Ολγκίν.

Στη συνεδρία συμμετέχουν για πρώτη φορά οι πολιτικοί σχηματισμοί ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο και Άμεση Δημοκρατία, με εκπροσώπους τους Οδυσσέα Μιχαηλίδη και Φειδία Παναγιώτου αντίστοιχα. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΚΥΠΕ, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ενημέρωσε ότι δεν θα παραστεί στη συνεδρία.

Πιο συγκεκριμένα, στο Εθνικό Συμβούλιο συμμετέχουν η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, ο Πρόεδρος του ΕΛΑΜ, Χρίστος Χρίστου, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος του ΑΛΜΑ – Πολίτες για την Κύπρο, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, καθώς και ο Πρόεδρος της Άμεσης Δημοκρατίας, Φειδίας Παναγιώτου.

Στη συνεδρία συμμετέχουν επίσης ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου, ο διαπραγματευτής Μενέλαος Μενελάου, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και επικεφαλής της ΚΥΠ, Τάσος Τζιωνής, ο Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δώρος Βενέζης, καθώς και ο Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου, Βίκτωρας Παπαδόπουλος.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΚΕΛ και VOLT καλούν σε κινητοποίηση για το πόρισμα «Κράτος-Μαφία»

Published

5 days ago

June 19, 2026

Vouli.TV

Κοινή ανακοίνωση εξέδωσαν τα δύο κόμματα αναφορικά με το πόρισμα για την πολύκροτη υπόθεση «Κράτος-Μαφία». Όπως αναφέρουν, καλούν τους πολίτες να δώσουν το παρών τη Δευτέρα 22 Ιουνίου, στις 18:30, σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Νομική Υπηρεσία στη Λευκωσία.

Παράλληλα, ζητούν την άμεση παραίτηση του Γιώργου Σαββίδη και του Σάββα Αγγελίδη από τα αξιώματα του Γενικού Εισαγγελέα και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα αντίστοιχα, καθώς και τη διενέργεια ανεξάρτητης έρευνας για τα αδικήματα που, όπως αναφέρουν, καταγράφονται στο πόρισμα.

Αυτούσια η ανακοίνωση:

Το Πόρισμα της Αρχής Κατά της Διαφθοράς για το βιβλίο «Κράτος-Μαφία» επιβεβαίωσε όσα για χρόνια η κοινωνία βιώνει από το σύστημα εξουσίας Αναστασιάδη. Την τεράστια διαπλοκή και τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ αλλά και τις πρακτικές συγκάλυψης της διαφθοράς. Τα αδικήματα για τα οποία ελέγχεται ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης και άνθρωποι του περιβάλλοντός του είναι εξαιρετικά σοβαρά και ντροπιάζουν τη χώρα. Ποινικά αδικήματα που έρχονται να προστεθούν στην κραυγαλέα σύγκρουση συμφέροντος, στην ποδηγέτηση των θεσμών και στην αλαζονεία αυτού του κλειστού συστήματος συμφεερόντων που συνεχίζεται μέχρι σήμερα από την νυν Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.

Η ατιμωρησία για όλα αυτά δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Είναι καθολική απαίτηση της κοινωνίας, να υπάρξει ανεξάρτητη και αδιάβλητη έρευνα για όλα όσα καταγράφονται στο Πόρισμα. Να εξαρθρωθεί αυτό το σύστημα διαπλοκής και συγκάλυψης. Να επικρατήσει το κράτος δικαίου και η νομιμότητα.

Γι’ αυτό απευθύνουμε ανοικτό κάλεσμα στην κοινωνία με αιτήματα:

Άμεση παραίτηση του Γ. Σαββίδη και του Σ. Αγγελίδη από τις θέσεις του Γενικού Εισαγγελέα και Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.
Ανεξάρτητη διερεύνηση για τα αδικήματα που καταγράφονται στο Πόρισμα.
Προσαγωγή των υπόπτων στη Δικαιοσύνη, λογοδοσία και τιμωρία των ενόχων.
Αναστήλωση των θεσμών και του κράτους δικαίου στην χώρα μας.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σύνοδος Κορυφής Ε.Ε. : Βορράς και Νότος σε τροχιά σύγκρουσης για τον νέο προϋπολογισμό

Published

5 days ago

June 19, 2026

Vouli.TV

Ξεκινά σήμερα η κρίσιμη διαπραγμάτευση για τον νέο επταετή προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά το 2028, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι οποίοι συνεχίζουν για δεύτερη ημέρα τις εργασίες της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, καλούνται να συζητήσουν για πρώτη φορά την πρόταση της κυπριακής προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. με συγκεκριμένα δημοσιονομικά μεγέθη. Η συζήτηση αναμένεται να αναδείξει τις σημαντικές διαφωνίες που εξακολουθούν να υφίστανται ανάμεσα στα κράτη-μέλη σχετικά με τον προσανατολισμό των ευρωπαϊκών δαπανών κατά τα επόμενα χρόνια. Την ίδια ώρα, αν και οι «27» κατόρθωσαν χθες να εγκρίνουν για πρώτη φορά μετά από 17 μήνες κοινά συμπεράσματα για την Ουκρανία και να ανανεώσουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δεν απουσίασαν οι εντάσεις γύρω από την πρωτοβουλία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, να διερευνήσει δίαυλο επικοινωνίας με τη Μόσχα.

Στο ζήτημα του προϋπολογισμού, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται ουσιαστικά διχασμένη σε δύο βασικές ομάδες κρατών. Από τη μία βρίσκονται οι χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης, με πρωταγωνιστές τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Αυστρία, οι οποίες τάσσονται υπέρ ενός πιο συγκρατημένου προϋπολογισμού και της μεταφοράς πόρων προς νέες στρατηγικές προτεραιότητες, όπως η άμυνα, η ανταγωνιστικότητα, η καινοτομία, η ενεργειακή ασφάλεια και η ενίσχυση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Οι συγκεκριμένες χώρες εκτιμούν ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών – η αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η μεταβολή της αμερικανικής στάσης – επιβάλλουν σημαντική αναθεώρηση των ευρωπαϊκών δαπανών.

Απέναντί τους βρίσκονται οι χώρες του νότου και της ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων η Ιταλία, η Ελλάδα, η Πολωνία και αρκετά κράτη που επωφελούνται από την πολιτική συνοχής, τα οποία ζητούν να διατηρηθεί η ισχυρή χρηματοδότηση τόσο για την Κοινή Αγροτική Πολιτική όσο και για τα ταμεία συνοχής. Υποστηρίζουν ότι οι παραδοσιακές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούν να υποβαθμιστούν προς όφελος νέων προτεραιοτήτων και ότι η σύγκλιση των λιγότερο ανεπτυγμένων περιοχών εξακολουθεί να αποτελεί στρατηγική επιδίωξη της Ένωσης.

Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις, κοινός παρονομαστής αποτελεί το γεγονός ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν εμφανίζεται ικανοποιημένη από την υφιστάμενη διαπραγματευτική πρόταση.

Οι χώρες του βορρά θεωρούν ότι οι προβλεπόμενες περικοπές δεν είναι αρκετά εκτεταμένες και ότι εξακολουθούν να δεσμεύονται υπερβολικοί πόροι στις παραδοσιακές πολιτικές, σε βάρος της ανταγωνιστικότητας και της ασφάλειας. Αντίθετα, οι χώρες της συνοχής εκφράζουν την άποψη ότι οι χρηματοδοτήσεις για τη γεωργία και τις περιφέρειες έχουν ήδη περιοριστεί σημαντικά και προειδοποιούν πως οι παραδοσιακές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διασφαλίζονται επαρκώς.

Σε κάθε περίπτωση, οι διαπραγματεύσεις αναμένεται να συνεχιστούν και τους επόμενους μήνες, ενώ ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες εκτιμούν ότι δύσκολα θα επιτευχθεί συμφωνία μέχρι το τέλος του έτους, το οποίο έχει τεθεί ως χρονικός στόχος από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα.

Χθες, πάντως, οι «27» κατέληξαν ομόφωνα στην παράταση των οικονομικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας για ακόμη έναν χρόνο, στέλνοντας σαφές μήνυμα συνέχειας της ευρωπαϊκής στήριξης προς το Κίεβο. Παράλληλα, ενέκριναν κοινά συμπεράσματα για την Ουκρανία, εξέλιξη που καταγράφεται για πρώτη φορά μετά τον Δεκέμβριο του 2024.

Η εξέλιξη αυτή κατέστη εφικτή έπειτα από την πολιτική αλλαγή στην Ουγγαρία και την ολοκλήρωση της περιόδου κατά την οποία ο Βίκτορ Όρμπαν εμπόδιζε επανειλημμένα την υιοθέτηση κοινών ευρωπαϊκών θέσεων για την Ουκρανία. Η αποκατάσταση της ομοφωνίας θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική από πολλούς ηγέτες, καθώς πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να προβάλλει ενιαίο μέτωπο απέναντι στη Ρωσία.

Ωστόσο, η χθεσινή συζήτηση δεν εξελίχθηκε χωρίς εντάσεις. Στο επίκεντρο βρέθηκε η πρωτοβουλία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, να ξεκινήσει διερευνητικό διπλωματικό δίαυλο με τη Μόσχα, προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, οι επαφές αυτές παραμένουν σε τεχνικό και διερευνητικό επίπεδο, χωρίς να αγγίζουν την ουσία ή να συνιστούν διαπραγμάτευση.

Παρά τις σχετικές διαβεβαιώσεις, η πρωτοβουλία του Αντόνιο Κόστα προκάλεσε δυσφορία σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ειδικότερα, η Πολωνία, οι τρεις χώρες της Βαλτικής και τα σκανδιναβικά κράτη εξέφρασαν επιφυλάξεις, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε προσέγγιση προς τη Ρωσία θα πρέπει να αποφασίζεται συλλογικά και έπειτα από πλήρη διαβούλευση μεταξύ των κρατών-μελών. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η δυσαρέσκεια επικεντρώνεται κυρίως στο γεγονός ότι ο Κόστα δεν είχε προηγουμένως ενημερώσει ή συμβουλευτεί επαρκώς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πριν δώσει το πράσινο φως για την έναρξη των επαφών. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου φαίνεται πως είχε περιοριστεί στην ενημέρωση του Παρισιού, του Βερολίνου αλλά και του Λονδίνου.

Παρά τις αντιδράσεις, αρκετοί ηγέτες εμφανίζονται θετικοί στο ενδεχόμενο ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να αναλάβει στο μέλλον έναν πιο θεσμικό ρόλο εκπροσώπησης της Ε.Ε. σε πιθανές επαφές με τη Ρωσία, εφόσον βεβαίως διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Άλλοι, ωστόσο, θεωρούν ότι η εκπροσώπηση της Ένωσης θα πρέπει να ανατεθεί στους ηγέτες των τριών ευρωπαϊκών χωρών που πρωτοστατούν στις σχετικές πρωτοβουλίες: της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας. Προς το παρόν, πάντως, η κοινή ευρωπαϊκή γραμμή παραμένει σαφής: οποιαδήποτε πρωτοβουλία οφείλει να υπηρετεί τη συνοχή των «27» και να μην εκληφθεί ως ένδειξη χαλάρωσης της πίεσης προς τη Μόσχα.

Νωρίτερα, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος βρέθηκε χθες στις Βρυξέλλες, χαιρέτισε το τέλος της εποχής του Βίκτορ Όρμπαν. Ο Ουκρανός πρόεδρος υποστήριξε ότι διαμορφώνεται μια νέα ευκαιρία για την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων τόσο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και ανάμεσα στις Βρυξέλλες και το Κίεβο, επαναλαμβάνοντας ότι η ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε. αποτελεί στρατηγική επιλογή που συνδέεται άμεσα με τη συνολική ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Ο Ουκρανός πρόεδρος επανέφερε επίσης το αίτημά του για επιτάχυνση της ενταξιακής διαδικασίας της χώρας του, ζητώντας από τους Ευρωπαίους ηγέτες να προχωρήσουν το συντομότερο δυνατό στο άνοιγμα νέων διαπραγματευτικών κεφαλαίων.

Ο Ζελένσκι τόνισε ότι η ένταξη της Ουκρανίας δεν συνιστά μόνο μια πολιτική επιλογή, αλλά και μια στρατηγική επένδυση για το μέλλον της Ευρώπης, επισημαίνοντας ότι η ασφάλεια της ηπείρου «αποφασίζεται σήμερα στην άμυνα της Ουκρανίας». «Η σημαντικότερη κίνηση θα μπορούσε να είναι μια ταχεία πορεία ένταξης της Ουκρανίας στην Ε.Ε.», ανέφερε, καλώντας τους «27» να διατηρήσουν τη δυναμική των ενταξιακών συνομιλιών που ξεκίνησαν μόλις την περασμένη Δευτέρα.