Στην άκρη του παλιού διαδρόμου του Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας, ένα αεροσκάφος στενεύει τον χρόνο γύρω του. Χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς αφίξεις, χωρίς απογειώσεις. Το Trident της Cyprus Airways παραμένει εκεί όχι επειδή δεν έχει αξία, αλλά επειδή η αξία του αναβλήθηκε επί δεκαετίες.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΔΩ: https://www.change.org/p/save-the-cyprus-airways-trident-create-a-national-aviation-museum

Δεν πρόκειται για ένα αντικείμενο ειδικού ενδιαφέροντος. Είναι μάρτυρας. Μετέφερε Κύπριους σε μια εποχή που το ταξίδι αεροπορικώς σήμαινε πρόοδο, αυτοπεποίθηση, σύνδεση με τον κόσμο. Το 1974, η Ιστορία διέκοψε απότομα αυτή την πορεία. Το αεροδρόμιο έκλεισε. Το Trident έμεινε. Και από τότε δεν συντηρείται — απλώς φθείρεται. Σήμερα υπάρχει μια συγκεκριμένη πρόταση: να σωθεί το αεροσκάφος και να αποτελέσει τον πυρήνα ενός Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας. Η σχετική πρωτοβουλία δεν ζητά συγκίνηση· ζητά ευθύνη.

---

Τι σημαίνει αυτό το αεροσκάφος — ειδικά για τους Κύπριους της διασποράς

Για τους Κύπριους που ζουν στο εξωτερικό, το Trident δεν είναι απλώς μέταλλο και καλώδια. Είναι μνήμη κίνησης. Είναι τα χρόνια που η Κύπρος μάθαινε να συνδέεται με τον κόσμο με δικούς της όρους. Πρώτες αναχωρήσεις, φορτισμένες επιστροφές, οικογενειακές ιστορίες που περνούσαν από καμπίνες σαν κι αυτή. Πριν τα φθηνά εισιτήρια και τα ψηφιακά boarding passes, το πέταγμα είχε βάρος. Και η Cyprus Airways δεν μετέφερε μόνο επιβάτες — μετέφερε ταυτότητα. Η εγκατάλειψη του Trident στέλνει ένα σαφές μήνυμα: ότι αυτή η περίοδος μπορεί να ξεχαστεί. Η διάσωσή του λέει το αντίθετο.

---

Η σημασία του τόπου

Το αεροσκάφος βρίσκεται εντός της νεκρής ζώνης, υπό την εποπτεία της UNFICYP. Για χρόνια, αυτό λειτούργησε ως άλλοθι αδράνειας. Στην πραγματικότητα, είναι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της διάσωσης. Ελάχιστα αντικείμενα στην Κύπρο «κατοικούν» τόσο κυριολεκτικά τη στασιμότητα της Ιστορίας. Ένα μουσείο γύρω από το Trident δεν θα ωραιοποιήσει το παρελθόν. Θα το εκθέσει νηφάλια — μέσα από την τεχνολογία, την εργασία, την καθημερινότητα. Η αεροπορία είναι μια γλώσσα ουδέτερη, ικανή να αφηγηθεί χωρίς συνθήματα.

---

Ένα ρεαλιστικό σχέδιο — με περιορισμένο χρόνο

Η πρόταση της πρωτοβουλίας είναι σαφής:

• άμεση σταθεροποίηση και στεγανοποίηση για να ανακοπεί η διάβρωση
• αποκατάσταση του αυθεντικού χρωματισμού της Cyprus Airways
• μετατροπή της καμπίνας σε επισκέψιμο εκθεσιακό χώρο με αυθεντικό υλικό: στολές, έγγραφα, φωτογραφίες, μαρτυρίες
• ελεγχόμενη πρόσβαση του κοινού με οργανωμένη μετακίνηση

Δεν πρόκειται για αφηρημένο όραμα. Πρόκειται για έργο συντήρησης με ημερομηνία λήξης. Τα αεροσκάφη δεν περιμένουν επ’ αόριστον.

---

Αν δεν γίνει τίποτα

Η αδράνεια δεν διατηρεί την κατάσταση. Τη χειροτερεύει. Το Trident δεν θα «μείνει όπως είναι». Θα φθαρεί ανεπανόρθωτα, μέχρι τη στιγμή που οι αποφάσεις θα ληφθούν σιωπηρά, χωρίς δημόσια συζήτηση. Έτσι χάνονται τα περισσότερα ίχνη του παρελθόντος. Η Κύπρος δεν στερείται Ιστορίας. Στερείται χρόνου να τη φροντίσει.          

Η υπογραφή έχει βάρος

Η υπογραφή στην πρωτοβουλία δεν είναι συμβολική. Είναι εργαλείο. Δείχνει ότι υπάρχει κοινωνική βούληση να διασωθεί κάτι συγκεκριμένο, απτό, μη αναστρέψιμο αν χαθεί. Οι θεσμοί κινούνται όταν το σήμα είναι καθαρό. Για όσους ζουν στο νησί, για όσους έφυγαν και εξακολουθούν να επιστρέφουν νοερά, αλλά και για όσους μοιράζονται τον ίδιο ουρανό, αυτή είναι μια σπάνια ευκαιρία: να σωθεί κάτι ακριβές, πραγματικό και ανεπανάληπτο. Το Trident περίμενε αρκετά. Αυτή τη φορά, η απάντηση μάς αφορά όλους.

Οι Βουλευτικές Εκλογές του 2026 πλησιάζουν — και η δική σου άποψη μετρά.

🛡️ Ανωνυμία & Προστασία Δεδομένων

Η συμμετοχή στη δημοσκόπηση είναι απολύτως εθελοντική και ανώνυμη. Δεν συλλέγονται ονόματα ή στοιχεία ταυτοποίησης. Τυχόν καταχώρηση email χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τη διασφάλιση του αδιάβλητου της έρευνας.

⏱️ Χρόνος συμπλήρωσης: περίπου 6–8 λεπτά

👉 Πάτησε εδώ για να συμμετάσχεις:

🔗 Συμμετοχή στη δημοσκόπηση

Βοήθησέ μας να αποτυπώσουμε πιο καθαρά τη στάση των πολιτών πριν τις εκλογές του 2026.

Μοιράσου τη δημοσκόπηση με φίλους και γνωστούς που ψηφίζουν στην Κύπρο.

 

ΑΔΩΝΙΣ ΓΙΑΓΚΟΥ

Υπάρχουν πολιτικές επιλογές που είναι απλώς λανθασμένες. Υπάρχουν άλλες που είναι ανήθικες. Και υπάρχουν και εκείνες που αγγίζουν τα όρια του εγκληματικού, γιατί υπονομεύουν συνειδητά το μέλλον μιας κοινωνίας για να εξαγοραστεί το παρόν της. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκει η πρακτική του κυπριακού κράτους να δανείζεται από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, όχι για επενδύσεις ή έκτακτες ανάγκες, αλλά για να χρηματοδοτεί πολιτικές βιτρίνας και, ακόμη χειρότερα, ψηφοθηρικές αυξήσεις στο Δημόσιο.

Ας το πούμε καθαρά, τα λεφτά του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν είναι κρατικό λάφυρο. Δεν είναι κουμπαράς του Υπουργείου Οικονομικών. Είναι οι εισφορές των εργαζομένων, οι κόποι μιας ζωής, τα χρήματα που προορίζονται για συντάξεις, επιδόματα, κοινωνική προστασία. Είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Και όταν το κράτος τα χρησιμοποιεί για να κλείσει τρύπες ή να μοιράσει προεκλογικά δωράκια, αυτό δεν είναι διαχείριση. Είναι κατάχρηση! Η κυβέρνηση εμφανίζει την οικονομία ως υγιή, ως σταθερή, ως ισχυρή. Και μετά, πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, βάζει χέρι στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να χρηματοδοτεί αυξήσεις, επιδόματα και διευθετήσεις που εξυπηρετούν όχι μια στρατηγική ανάπτυξης, αλλά μια στρατηγική ψήφων. Δηλαδή, χρησιμοποιεί το μέλλον των συνταξιούχων για να αγοράσει το παρόν της πολιτικής της επιβίωσης. Αυτό είναι ο ορισμός της βραχυπρόθεσμης εξουσίας, «δώσε σήμερα για να κερδίσεις αύριο στις κάλπες, και βλέπουμε για το μετά». Οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν τα δημόσια οικονομικά όχι ως θεσμό ευθύνης, αλλά ως εργαλείο προσωπικού και κομματικού οφέλους.

Η κοινωνική ασφάλιση γίνεται μηχανισμός χρηματοδότησης του πελατειακού κράτους. Και εδώ βρίσκεται η ωρολογιακή βόμβα. Ένα Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν είναι ανεξάντλητο. Δεν είναι μαγική δεξαμενή. Οφείλει να διαχειρίζεται αποθεματικά με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, να επενδύει με ασφάλεια και διαφοροποίηση, να προστατεύει τις μελλοντικές γενιές. Όταν όμως το κράτος γίνεται ο βασικός δανειολήπτης του ταμείου, τότε το ταμείο μετατρέπεται σε όμηρο του ίδιου του κράτους. Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι αν αύριο υπάρξει ύφεση, κρίση, δημοσιονομική εκτροπή ή νέα τραπεζική αναταραχή, το πρόβλημα δεν θα είναι απλώς λογιστικό. Θα είναι κοινωνική κατάρρευση. Γιατί τότε δεν θα κινδυνεύει μια κυβέρνηση. Θα κινδυνεύουν οι συντάξεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Το κράτος, αντί να αντλεί πόρους από δίκαιη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, από πάταξη της φοροδιαφυγής, από περιορισμό της σπατάλης και της διαφθοράς, προτιμά την εύκολη λύση, να δανείζεται από τους ασφαλισμένους. Είναι σαν να κλέβεις από το ίδιο σου το σπίτι για να πληρώσεις το πάρτι σου. Και φυσικά, η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως εσωτερικό δανεισμό, ως ορθολογική πρακτική.

Όμως δεν υπάρχει τίποτα ορθολογικό στο να χρηματοδοτείς αυξήσεις και πολιτικά ανταλλάγματα με χρήματα που δεν σου ανήκουν. Αυτό δεν είναι οικονομική πολιτική. Είναι θεσμικός κυνισμός. Η Κύπρος έχει ήδη ζήσει τι σημαίνει να χτίζεις ευημερία πάνω σε φούσκες και τεχνάσματα. Το 2013 μας δίδαξε ότι οι δείκτες δεν σώζουν κοινωνίες όταν το σύστημα καταρρεύσει. Σήμερα, κάποιοι φαίνεται να παίζουν ξανά το ίδιο παιχνίδι, μόνο που αυτή τη φορά το στοίχημα είναι οι συντάξεις. Αν συνεχιστεί αυτή η πρακτική, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, ένα ταμείο φορτωμένο κρατικό χρέος, μια κοινωνία που γερνά, λιγότεροι εργαζόμενοι να στηρίζουν περισσότερους συνταξιούχους, και ένα κράτος που θα σηκώνει τα χέρια ψηλά λέγοντας ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Τα λεφτά υπάρχουν. Απλώς χρησιμοποιούνται για τους λάθος σκοπούς. Και όταν μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί το μέλλον μιας κοινωνίας για να εξαγοράσει το παρόν της εξουσίας της, αυτό δεν είναι απλώς ανευθυνότητα. Είναι πολιτικό έγκλημα με χρονόμετρο.

*Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας με το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών